NATO-ABD çelişkileri…

Düşmanlık seviyesindeydi.

7-8 Temmuz, Ankara…

36. NATO Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesi…

Öncesinde NATO-ABD ilişkileri birden arttı.

Türkiye’de çeşitli çevrelerde yoğun olarak tartışılan konu.

Trump’ın aşırı, olağandışı Türkiye ve Erdoğan övgüleri.

Bin yılların deneyim imbiğinden süzülüp gelen,

Düğün değil bayram değil… söylemi.

Ya da düşmanın seni övüyorsa sen de bir iş (?) vardır denilmiştir.

ABD ve NATO klasik taktiği…

Bunca “dostum Erdoğan” övgüsünün bedeli ne?

Deneyimli gazeteci İsmet Özçelik sormuş;

FETÖ’den darbe yemiş emekli komutanların endişeleri:

YENİ KORE MACERASI

“Amerikan çıkarları için Kore macerası,

Yüzlerce Mehmetçiğin şehadetine maloldu.

Şimdi benzer bir durum yaşanıyor.

NATO Türkiye’yi kullanma çabasında.

Öne çıkan tehlikeler…

Ukrayna’da savaşa dahil etmek istiyor.

NATO’yu Karadeniz’e sokmaya çalışıyor.

‘İsrail Merkezli Ortadoğu planı.’

Türkiye’yi de buna ortak etme peşindeler.

Türkiye tuzağa düşerse telafisi çok zor olur.”

DOĞU AKDENİZ

“Amerika dünyada zor durumda.

Baş aşağı gidiyor.

Her yeri kontrol etmesi imkânsız.

Belli bölgelere yoğunlaşacak.

Bunların başında Doğu Akdeniz var.

Kıbrıs’a, Ege, Karadeniz…

Bizi yeni Kore benzeri maceralara zorluyor.

İktidarın zafiyetlerini…

Ekonomimizdeki kırılganlığı kullanıyorlar.

İktidar içindeki Atlantikçiler de …

Sıkışmışlıktan yararlanma peşinde.

Belli bir mesafe aldıkları da görülüyor.”

ABD İran yenilgisini Doğu Akdeniz’de telafi etme derdinde.

Siyasi iktidarın sıkışmışlığının bilincinde.

Ekonomik buhran ülkeyi yangın yerine çevirdi.

Türkiye’nin Aşil topuğu ekonomi…

Buradan vurma niyetleri çok açık.

Uzattıkları havuçlara bakılırsa köşeye sıkışmış iktidarı kullanma peşindeler.

Hükümette de buna istekli olanların varlığının işaretleri çoğalmaktadır.

Özellikle içerideki Atlantikçiler pek hevesliler.

Ellerinden gelse Mehmetçiğin kanını satacak,

Rusya ve İran’ın üzerine çullanacaklar.

Siyasi iktidar tehlikeli sularda kulaç atmaya başladı.

Türkiye halkının yüzde 90’ndan fazlası ABD ve NATO’ya sıcak bakmaz.

Eskiden beri milletimizin ABD antipatisi vardır,

Ama özellikle 15 Temmuz FETÖ darbe girişiminden sonra zirve yaptı.

AntiAmerikancılık muhafazakar kesimleri de sardı.

Milletimizde sağıyla soluyla ABD ve NATO aleyhtarlığı “32 kısım tekmili birden” durumuna ulaştı.

Bir avuç Amerikancıları hesaba katmak bile yersizdir yekunu bulmak için…

NATO, 74 yıllık tarih boyunca Türkiye’nin baş belası oldu.

Daha girmeden 1950 yılı Haziran’ında Mehmetçiğin kanı piyasaya sürüldü.

Atatürk’ün ölümünden sonra General Fahrettin Altay marifetiyle yönetimi ele geçiren İsmet İnönü Türkiye Cumhuriyeti’ni Kemalist Devrim çizgisinden saptırarak Tanzimat rotasına soktu. Başlayan Batı yanlısı süreci Çok Partili Rejim boyunca kurulan hükümetler sürdürdü.

Çok Partili dönemin ilk hükümetini 14 Mayıs 1950 seçimlerini yüzde 85 çoğunlukla kazanan Demokrat Parti kurdu.

İlk yaptığı icraat ise İsmet İnönü’nün Milli Şef iktidarının başlattığı ABD iş birliğini derinleştirmek için tedbirler almak oldu.

Büyük bir tantanayla Sovyetler’in Türkiye’den doğuda Kars ve Ardahan topraklarını, Boğazlar’da üs istediği yalanı kampanyası başlattı.

Gerçi bu hurafe Milli Şef iktidarının son döneminde, 2. Dünya Savaşı’nın bitimiyle başlayan süreçte başlatılmıştı. Menderes Hükümeti köpürttü. Bütün dertleri Türkiye’yi “küçük Amerika” yapmak, çeyrek asır önce ülkemizden kovduklarımıza Türkiye’yi yamamak, NATO’ya girmekti. Kore Savaşı bu amaç için bulunmaz bir imkan yarattı.

Gelecek yazımızda Mehmetçiğin kanının satıldığı Kore Savaşı’nı işleyelim.

Önceki yazımızda Ankara’da büyük bir alayişle düzenlenen 36. NATO Zirvesi’nin ülkemiz ve milletimiz için ne anlama geldiğini anlatmıştık. Emekli kumandanların Kore Savaşı kaygılarına değinerek Mehmetçiğin kanının ilk defa olarak yabancı devlet çıkarları için akıtılması üzerinde durmuştuk.

Bu yazımızda Kore Savaşı ile savaşa katılmamız konusundaki tarihi gerçeklere değinerek dersler çıkaracağız.

Kore halkı şerefli bir halktır.

20. yüzyılın ilk yarısındaki kuvvetli Japon emperyalizminin işgaline defalarca isyan etmiş, boyun eğmemiştir. 1 Mart Hareketi (Samil Undong), 1 Mart 1919’da başlayan ve Japon sömürge yönetimine karşı Kore tarihinin en büyük, en kitlesel sivil direniş hareketidir. Bu protesto dalgası, Kore ulusal kimliğinin yeniden doğuşunu sağlamış ve küresel çapta yankı uyandırmıştır.

Geçmiş yüzyılların feodal beylerin hakimiyetlerine de isyanlarla dolu bir tarihe sahiptir.

Japonya’nın ilhakından önce Kore Yarımadasında, 1897-1910 yılları arasında hüküm süren ve son imparator Sunjong (ve babası İmparator Gojong) tarafından yönetilen bağımsız Kore İmparatorluğu (Dehan Çeguk) egemendi. Daha öncesinde ise 1392’den 1897’ye kadar hüküm süren Joseon Hanedanlığı tarafından yönetiliyordu.

Japonya’nın Kore’yi adım adım ilhak süreci (1904-1910), askeri baskı, diplomatik izolasyon ve kukla anlaşmalarla yürütülen sistematik bir ele geçirme operasyonudur. Japonya, Büyük Britanya ve Amerika Birleşik Devletleri gibi küresel güçlerin de onayını alarak Kore’nin bağımsızlığını aşama aşama yok etmişti. (*1)

2. Dünya Savaşı sonunda 1945 yılında yenilinceye kadar 35 yıllık Japon işgali yaşanmıştır.

5 Ağustos 1945’te Japonya’nın II. Dünya Savaşı’nı kaybederek teslim olmasıyla Kore’deki 35 yıllık sömürge dönemi resmen sona erdi.

Ancak bu dönem arkasında:

Ağır travmalar yaşayan, parçalanmış bir toplum,

Japonya ile iş birliği yapanlar (Chinilpa) ile bağımsızlık savaşçıları arasında bitmeyen toplumsal kutuplaşmalar ve kavgalar, ekonomik potansiyeli dibine kadar sömürülmüş bir toplum bırakmıştı.

Savaşın hemen ardından Kore halkının Milli Kurtuluş Savaşı başladı. Her vatan savaşı gibi Kore halkının Milli Kurtuluş Mücadelesi de aynı zamanda bir iç savaştı. Kore’nin bağımsızlığı için savaşan bağımsızlık savaşçıları (Kore Kurtuluş -Bağımsızlık Ordusu) iç savaşta Amerikancı Kore Cumhuriyet Ordusu’na karşı mücadele etmişti.

2. Dünya Savaşı’nı müteakiben, savaş öncesi Japonya ile iş birliği yapanlar (Chinilpa) ile bağımsızlık savaşçıları arasındaki iç savaş sonunda Batı yanlısı milliyetçilerle tam bağımsızlıkçılar arasında 38. Paralel boyunca ikiye bölündü.

Ancak bir süre sonra Kore’nin birliğini sağlamak üzere Kim İl Sung önderliğinde örgütlenmiş Kore halkının iradesini temsil eden Kore Kurtuluş Ordusu, 38. Paraleli aştı ve güneye doğru ilerledi. Güney Kore ordusu en güney noktasına, Busan yakınlarına kadar ricat etti.

Kore’nin toprak bütünlüğü gerçekleşmek üzereydi.

İşte tam bu noktada Güney Kore’nin destekçisi ABD emperyalimi devreye girerek BM marifetiyle Kore’ye müdahale etmek kararı aldı.

Savaş sonrası Türkiye’de de siyasi iktidar el değiştirmiş, yılların “Milli Şef Hükümeti” yıkılmış, Çok Partili Rejim süreci başlamış, Demokrat Parti Hükümeti kurulmuştu.

Savaş sonrasının sancıları içindeki Türkiye’de de ülkenin dış politika rotasında değişim rüzgarları esmekteydi. Atatürk’ün ölümünden sonra Cumhurbaşkanlığını ele geçiren Tanzimat kafalı İsmet İnönü’nün Kemalist Devrim ekseninden kayma süreci DP tarafından da sürdürüldü. Savaşın ardından ülkede Sovyetlerin Türkiye’den toprak talebi yalanlarıyla şiddetli bir kampanya yürütülmesi Türkiye halkında güvensizlik duygusu yarattı. Bu ortamda rota Batı’ya çevrildi.

Hitlerin çizmelerini giyen ABD emperyalizmi savaş sonrası dünyada kendi hegemonyasında dolat saltanatına dayanan Bretton Woods gibi yeni bir ekonomik ve NATO gibi hegemonyacı aparatlar aracılığı ile siyasi düzen oluşturdu. Marşal Yardımı gibi Amerikan yardımlarını almaya başlamış Türkiye Hükümeti, Türkiye’yi “küçük Amerika” yapma şiarıyla pupa yelken Batı’ya yönelmişti. Türk Hükümeti Kore Savaşı’nı 1949 yılında ilk başvurusunda kabul edilmeyen NATO’ya girme manivelası gibi kullandı. Meclis kararı bile almadan siyasi bir kararla MB’nin çağrısına uyarak Kore’ye asker göndermeye kalkıştı.   

Uzak Asya’da cereyan eden Kore halkının Milli Kurtuluş Savaşı’ydı.

Kore halkı ülkelerinin toprak bütünlüğünü ve bağımsızlığı için savaşıyordu.

Kendisi de çeyrek asır önce aynı yoldan geçerken çok kan akıtmış bir ülke olarak Kore halkına destek olacağına Türk Hükümeti aldığı yanlış bir kararla Türkiye halkını Amerikan çıkarları için Kore halkının üzerine sürdü.

Türkiye’nin Kore Savaşı’na katılması, Cumhuriyet tarihinin dış politika ve askerî tarihindeki en önemli kırılma noktalarından biridir. Bu karar hem Soğuk Savaş dengeleri hem de Türkiye’nin Batı ittifakına yönelmesi açısından belirleyici olmuştur.

721 şehit ve 2000 yaralı Mehmetçik kamıyla NATO’ya girdik.

NATO, ABD emperyalizminin Hitlerin çizmelerini giydiği 2. Dünya Savaşı sonrası kurduğu hegemonya altında tuttuğu ülkeleri avucunda tutma aparatı bir terör örgütüdür. 70 yıllık tarihi boyunca Türkiye’ye beladan başka bir şey getirmemiş olan NATO, girişimiz sırasında bile Mehmetçik kanını kullanmış azılı bir emperyalist hegemonya aparatıdır.

Bu nedenle aynen Fransa Cumhurbaşkanı Charles de Gaulle (De Gaulle’ün), 7 Mart 1966 tarihinde NATO’dan çıkma cesaretini gösterdiği gibi, 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı sonrasında ABD’nin uyguladığı silah ambargosuna tepki olarak, rahmetli Süleyman Demirel’in başbakanlığındaki 1. Milliyetçi Cephe Hükûmetince 25 Temmuz 1975’te 21 Amerikan üssünü ve tesisini kapattığımız, üslerin yönetimi Türk Silahlı Kuvvetleri’ne devrettiğimiz ve Amerikan bayraklarını indirdiğimiz gibi, gene aynı antiemperyalist cesareti gösterip NATO’dan çıkmalı, ABD üs ve tesisleri ve radarlarını Mehmetçiğin kontrolüne vermeliyiz. İran-ABD savaşından alacağımız en büyük ders, İran’ın NATO üyesi olmadığı, İRÇ İttifakına dayanarak ABD ve İsrail’i dize getirdiği, TRÇİ İttifakı’nın ise sadece bölgesel değil küresel bir büyük savaşı önleyecek biricik kuvvet olduğu gerçeğidir.

Okunacak kitap önerisi: Faruk Sümer, Oğuzlar (Türkmenler) Tarihleri, Boy Teşkilatı, Destanları

• Antalya Valisi: “Yangınlarda insan etkisi çok fazla”
• Yeni Kore macerası mı?
• Ne de yamandır Yemen elleri!
• Emekli yazıları20
• DOĞU TABLETLERİ-104. TABLET, DERVİŞ