Ya da soruyu Avrupa Birliği (AB), “ABD’nin kuyruğunda küresel bir kuvvet olabilir mi?” şeklinde de koyabiliriz.

Türkiye’nin milli çıkarlarının Asya’da olduğu ve giderek ekseninin Avrasya’ya kayacağının bilincine Batı 40 yıl önce vardı. Brezinski 1980’li yıllarda, “Türkiye’nin çıkarı Asya’da. Eninde sonunda Batı’dan kopacak” diye yazıyordu. Türkiye’nin Avrasya’da bağımsız, başı dik şerefli konumuna yerleşmesi ekonomik, toplumsal ve milli mecburiyetlerindendir. Bu nedenle ABD emperyalizmi, bu süreci durdurmak, en azından yavaşlatmak amacıyla Türkiye’nin önüne oyalanacağı bir oyuncak olarak “AB üyeliği” seçeneğini koydu. Bir bakıma Türkiye’yi AB’nin kapısına bağladılar.

AKILLI BİR İNSANIN ANLAYACAĞI HER ŞEKİLDE SÖYLENENİ ANLAMAMANIN UTANCI

Oysa Batılı liderler bu meselenin hakikatini biliyorlardı. Yani Türkiye’nin AB’ye alınmasının mümkün olmadığını, sadece oyalandığını belirtiyorlardı. AB’nin genişlemesinden sorumlu eski komiseri Günter Verheugen Almanya Cumhurbaşkanı’na, “Türkiye’yi AB üyeliği kandırmacasıyla oyalamamız dürüst bir davranış değil. Türkiye’yi AB’ye almayacağımızı Türk yetkililere söylemeliyiz.” diyordu. Alman Cumhurbaşkanını da cevaben “Biz Türkiye’nin AB üyesi yapılmayacağını akıllı bir insanın anlayacağı her şekilde kendilerine söyledik. Buna rağmen anlamak istemiyorlarsa yapacağımız bir şey yok.” şeklinde utançtan yerin dibine geçmemiz gereken bir cevap veriyordu.

Tabi dürüst olmama durumu karşılıklıydı. Türk yetkililerin de olamayacak işe amin demelerinin altında bir çapanoğlu bulunuyordu. Onlar da kendi halkını “AB üyeliği” hayalleriyle oyalıyorlardı. “AB’ye üye olacak, sınırlar ortadan kalkacak, herkes elini kolunu sallayarak Avrupa ülkelerine girip çıkabilecektik, sengin olacaktık vs.”

1990’larda sağdan sola bütün devlet adamlarımız, siyasilerimiz AB diye yatıp AB diye kalkıyorlardı. AB üyeliği için ölüp ölüp diriliyorlar, karşısında 40 takla atıyorlardı. 2005’te Türkiye resmen AB’ye katılım müzakerelerine başlamasıyla birlikte AK Parti Hükümeti günlerce halka şenlik yaptırttı. Nereden nereye! Bir asır önce içimize tam girme teşebbüsünde bulunduklarından dolayı Mustafa Kemal önderliğinde kıçlarına tekme vurarak kovduklarımızın arasına katılmaya can atıyoruz.

ANAMUHALEFETİN AB SEVDASI: “BİR DAHA GEL, BİR DAHA GEL ÇANAKKALE’DE…”

Gelinen mevcut aşamada aynı virüs bu kez Anamuhalefetin içine girmiş durumda. Ancak onlar bir adım daha ileri giderek yana yakıla “bir daha gel, bir daha gel Çanakkale’den…” diye yalvar yakar oluyorlar. Kurultaylarında kabul ettikleri yeni programlarında temel hedef olarak AB’ye tam giriş konmaktadır. Yani Sivas Kongresi’ndeki mandacı zihniyet zuhur etmiş durumda. Yurt içi eylemlerde dış güçlere Türkiye’ye müdahale çağrıları yaptıkları yetmiyormuş gibi son zamanlarda yurt dışında, Brüksel’de yaptıkları mitingde kürsüye çıkarttıkları Türkiye ve Türk düşmanı bir milletvekiline ülkesinin Cumhurbaşkanını yuhalattırma gaflet ve dalaleti, hatta ihaneti içine düşmekten çekinmemişlerdir. Oysa devrimci Atatürkçülükte, devrimci milliyetçilikte muhalif de olsan kendi ülkenin insanlarına karşı yabancı kuvvetlerle birlik olmamak vardır. Kardeşler oyuncak üzerinden birbirleriyle kapışırlar ama komşunun çocuğunun tasallutuna karşı birlik içindedirler. Aynı sokak komşularıyla herhangi bir konuda tartışabiliriz ama diğer sokaklardan herhangi bir tasallut anında birleşiriz. Evimizin içinin dizaynı, ülkemizin nasıl yönetileceği konusunda rakiplerimizle (düşman değil, rakiplerimizle) kavga ederiz ama rakiplerimize bile yönelmiş dış bir saldırıda yumruk gibi kenetleniriz. Yani iç meselelerimize dış müdahalelere herdaim karşı çıkarız. Ama zamane muhalefeti dış kuvvetlere müdahale çağrılarında bulunabilmektedir.

Konumuza dönersek, dünya kuvvetler dengesinde tali emperyalist kuvvetler arasında yer alan Avrupa Birliği (AB) küresel bir kuvvet olma peşinde görünüyor. Ancak Almanya, Fransa, İngiltere gibi emperyalist devletlerin mevcut liderleri Atlantikçi siyasetlerden bir türlü vazgeçip bağımsız bir çizgi tutturamıyorlar. Trump’ın kucağının sıcaklığına alışmışlar, ABD güdümünden bir türlü ayrılamıyorlar.     

İlk zamanlarında Trump’ın küresel etki alanlarından çekilme, içe kapanma vaatleri karşısında AB ülkeleri, ABD’nin boşalttığı alanları doldurma, olağanüstü bütçelerle küresel bir kuvvet olma ve hegemonya yaratma, sınırsız bir silahlanmaya girişme alametleri gösterdiler. Rusya’ya karşı savaş politikası izleme, Ukrayna’yı silahlandırmayı sürdürme politikası izlediler. Ama sonunda Trump yeni ticaret tarifeleri dayatınca küresel hayduda direnemeyerek teslim bayrağını çektiler. Von der Leyen’in yaptığı teslimiyet anlaşmasına bir iki laf edip sineye çektiler. Böylece gümrük anlaşmasında iddiaları sönmüş oldu. Trump’ın ise memnuniyetinden ağzı kulaklarındaydı; anlaşmadan “Çok memnunum, çok mutluyum, şimdiye kadarki en iyi ticaret anlaşması.” dedi.  

Avrupalı liderler sanıyorlardı ki, Atlantikçi politikalarla, ABD’nin kuyruğunda AB küresel bir kuvvet haline gelebilir. Kafalarını hakikatin granitten kayalıklarına çarparak kendilerine gelmeleri Trump’ın ticaret savaşlarıyla vuku buldu. Küresel bir kuvvet olmanın yolunun ekonomik kuvvetle mümkün olduğunun ayırdına geç de olsa vardılar. Ama bir kısmı da iktidarını kaybetti. Bu arada AB’nin bir fosil haline geldiğini, Avrupa ülkelerinde derin bir toplumsal dağılmanın yaşandığını ve için için derin bir çürümenin cereyan ettiğini, enflasyonun yükselmeye devam ettiğini, halkın gerçek alım gücünün giderek düştüğünü, üretimin çöktüğünü, toplumların iflah olmaz bir ekonomik buhranın pençesinde kıvrandığını farketmeleri uzun sürmedi. Ancak bunu takatlerinin üzerinde bir askeri silahlanma, savunma sanayi ile çözebileceklerini düşünüyorlar.

ABD İLE EŞİTSİZ TİCARET TARİFELERİ, KÖLELİK ANLAŞMASININ TEZAHÜRLERİ

Avrupalı ülkeler Amerika’ya ihracat yaparken yüzde 15 gümrük vergisi ödeyecekler. Ama ABD’den Avrupa’ya ihracatta sıfır vergi! Özellikle Almanya’nın bu mecburiyeti, otomotiv sanayisinin içinde bulunduğu buhrandan kaynaklanmaktadır. Önemli bir kısmı ABD’de üretim yapan Alman otomobil sanayisi derin bir buhranın pençesinde kıvranmaktadır. Eski pazarlarını da Çin’e kaptırdılar. Bundan dolayı Trump’ın karşısında diz çöktüler.       

Mevcut AB liderlerinin ABD kuyrukçuluklarının siyasi sonuçları iktidarlarını kaybetmeleri şeklinde cereyan etmektedir. Bütün Avrupa ülkelerinde milliyetçi ve vatansever kuvvetler yükselme eğilimindedir. Avrupa’nın üzerinde bir Rusya hayaleti dolaştırmaları, Rusya’nın Avrupa’ya saldıracağı iddiasıyla savaş sanayisini canlandırarak ekonomik bunalımdan çıkış aramaları da Avrupalı liderleri yıkılıştan kurtaramayacaktır. ABD kuyrukçuluğunun bedelini çok ağır ödeyecekleri artık açık açık görülmektedir.

İşte başta CHP olmak üzere bizim AB kuyrukçusu partiler, geleceğini tüketmiş, istikbal vadetmeyen, ekonomileri çökme sürecinde sarsıntı geçiren, gerileyen, toplumsal çürüme içinde bocalayan, dağılma içinde bulunan böylesine bir yapının peşinde koşarak halkımızı aldatmaktadırlar.

• ANTGİAD’tan genç beyinlere yatırım
• Muhittin Böcek’in etkin pişmanlık ifadesi
• Gökhan Böcek’in HTS kayıtlarıyla doğrulanan ifadesi, CHP’de “Adaylık Borsası”na işaret ediyor
• İran’ın yenilmezliğinin kaynağı: Fedakarlıkta birleşmek
• Yükselen Asya sürecinde İran direnişinin sonuçları Bursa’da masaya yatırıldı

Türkiye’nin AB kapısına bağlanmışlığı hakikati

Ya da soruyu Avrupa Birliği (AB), “ABD’nin kuyruğunda küresel bir kuvvet olabilir mi?” şeklinde de koyabiliriz.

Türkiye’nin milli çıkarlarının Asya’da olduğu ve giderek ekseninin Avrasya’ya kayacağının bilincine Batı 40 yıl önce vardı. Brezinski 1980’li yıllarda, “Türkiye’nin çıkarı Asya’da. Eninde sonunda Batı’dan kopacak” diye yazıyordu. Türkiye’nin Avrasya’da bağımsız, başı dik şerefli konumuna yerleşmesi ekonomik, toplumsal ve milli mecburiyetlerindendir. Bu nedenle ABD emperyalizmi, bu süreci durdurmak, en azından yavaşlatmak amacıyla Türkiye’nin önüne oyalanacağı bir oyuncak olarak “AB üyeliği” seçeneğini koydu. Bir bakıma Türkiye’yi AB’nin kapısına bağladılar.

AKILLI BİR İNSANIN ANLAYACAĞI HER ŞEKİLDE SÖYLENENİ ANLAMAMANIN UTANCI

Oysa Batılı liderler bu meselenin hakikatini biliyorlardı. Yani Türkiye’nin AB’ye alınmasının mümkün olmadığını, sadece oyalandığını belirtiyorlardı. AB’nin genişlemesinden sorumlu eski komiseri Günter Verheugen Almanya Cumhurbaşkanı’na, “Türkiye’yi AB üyeliği kandırmacasıyla oyalamamız dürüst bir davranış değil. Türkiye’yi AB’ye almayacağımızı Türk yetkililere söylemeliyiz.” diyordu. Alman Cumhurbaşkanını da cevaben “Biz Türkiye’nin AB üyesi yapılmayacağını akıllı bir insanın anlayacağı her şekilde kendilerine söyledik. Buna rağmen anlamak istemiyorlarsa yapacağımız bir şey yok.” şeklinde utançtan yerin dibine geçmemiz gereken bir cevap veriyordu.

Tabi dürüst olmama durumu karşılıklıydı. Türk yetkililerin de olamayacak işe amin demelerinin altında bir çapanoğlu bulunuyordu. Onlar da kendi halkını “AB üyeliği” hayalleriyle oyalıyorlardı. “AB’ye üye olacak, sınırlar ortadan kalkacak, herkes elini kolunu sallayarak Avrupa ülkelerine girip çıkabilecektik, sengin olacaktık vs.”

1990’larda sağdan sola bütün devlet adamlarımız, siyasilerimiz AB diye yatıp AB diye kalkıyorlardı. AB üyeliği için ölüp ölüp diriliyorlar, karşısında 40 takla atıyorlardı. 2005’te Türkiye resmen AB’ye katılım müzakerelerine başlamasıyla birlikte AK Parti Hükümeti günlerce halka şenlik yaptırttı. Nereden nereye! Bir asır önce içimize tam girme teşebbüsünde bulunduklarından dolayı Mustafa Kemal önderliğinde kıçlarına tekme vurarak kovduklarımızın arasına katılmaya can atıyoruz.

ANAMUHALEFETİN AB SEVDASI: “BİR DAHA GEL, BİR DAHA GEL ÇANAKKALE’DE…”

Gelinen mevcut aşamada aynı virüs bu kez Anamuhalefetin içine girmiş durumda. Ancak onlar bir adım daha ileri giderek yana yakıla “bir daha gel, bir daha gel Çanakkale’den…” diye yalvar yakar oluyorlar. Kurultaylarında kabul ettikleri yeni programlarında temel hedef olarak AB’ye tam giriş konmaktadır. Yani Sivas Kongresi’ndeki mandacı zihniyet zuhur etmiş durumda. Yurt içi eylemlerde dış güçlere Türkiye’ye müdahale çağrıları yaptıkları yetmiyormuş gibi son zamanlarda yurt dışında, Brüksel’de yaptıkları mitingde kürsüye çıkarttıkları Türkiye ve Türk düşmanı bir milletvekiline ülkesinin Cumhurbaşkanını yuhalattırma gaflet ve dalaleti, hatta ihaneti içine düşmekten çekinmemişlerdir. Oysa devrimci Atatürkçülükte, devrimci milliyetçilikte muhalif de olsan kendi ülkenin insanlarına karşı yabancı kuvvetlerle birlik olmamak vardır. Kardeşler oyuncak üzerinden birbirleriyle kapışırlar ama komşunun çocuğunun tasallutuna karşı birlik içindedirler. Aynı sokak komşularıyla herhangi bir konuda tartışabiliriz ama diğer sokaklardan herhangi bir tasallut anında birleşiriz. Evimizin içinin dizaynı, ülkemizin nasıl yönetileceği konusunda rakiplerimizle (düşman değil, rakiplerimizle) kavga ederiz ama rakiplerimize bile yönelmiş dış bir saldırıda yumruk gibi kenetleniriz. Yani iç meselelerimize dış müdahalelere herdaim karşı çıkarız. Ama zamane muhalefeti dış kuvvetlere müdahale çağrılarında bulunabilmektedir.

Konumuza dönersek, dünya kuvvetler dengesinde tali emperyalist kuvvetler arasında yer alan Avrupa Birliği (AB) küresel bir kuvvet olma peşinde görünüyor. Ancak Almanya, Fransa, İngiltere gibi emperyalist devletlerin mevcut liderleri Atlantikçi siyasetlerden bir türlü vazgeçip bağımsız bir çizgi tutturamıyorlar. Trump’ın kucağının sıcaklığına alışmışlar, ABD güdümünden bir türlü ayrılamıyorlar.     

İlk zamanlarında Trump’ın küresel etki alanlarından çekilme, içe kapanma vaatleri karşısında AB ülkeleri, ABD’nin boşalttığı alanları doldurma, olağanüstü bütçelerle küresel bir kuvvet olma ve hegemonya yaratma, sınırsız bir silahlanmaya girişme alametleri gösterdiler. Rusya’ya karşı savaş politikası izleme, Ukrayna’yı silahlandırmayı sürdürme politikası izlediler. Ama sonunda Trump yeni ticaret tarifeleri dayatınca küresel hayduda direnemeyerek teslim bayrağını çektiler. Von der Leyen’in yaptığı teslimiyet anlaşmasına bir iki laf edip sineye çektiler. Böylece gümrük anlaşmasında iddiaları sönmüş oldu. Trump’ın ise memnuniyetinden ağzı kulaklarındaydı; anlaşmadan “Çok memnunum, çok mutluyum, şimdiye kadarki en iyi ticaret anlaşması.” dedi.  

Avrupalı liderler sanıyorlardı ki, Atlantikçi politikalarla, ABD’nin kuyruğunda AB küresel bir kuvvet haline gelebilir. Kafalarını hakikatin granitten kayalıklarına çarparak kendilerine gelmeleri Trump’ın ticaret savaşlarıyla vuku buldu. Küresel bir kuvvet olmanın yolunun ekonomik kuvvetle mümkün olduğunun ayırdına geç de olsa vardılar. Ama bir kısmı da iktidarını kaybetti. Bu arada AB’nin bir fosil haline geldiğini, Avrupa ülkelerinde derin bir toplumsal dağılmanın yaşandığını ve için için derin bir çürümenin cereyan ettiğini, enflasyonun yükselmeye devam ettiğini, halkın gerçek alım gücünün giderek düştüğünü, üretimin çöktüğünü, toplumların iflah olmaz bir ekonomik buhranın pençesinde kıvrandığını farketmeleri uzun sürmedi. Ancak bunu takatlerinin üzerinde bir askeri silahlanma, savunma sanayi ile çözebileceklerini düşünüyorlar.

ABD İLE EŞİTSİZ TİCARET TARİFELERİ, KÖLELİK ANLAŞMASININ TEZAHÜRLERİ

Avrupalı ülkeler Amerika’ya ihracat yaparken yüzde 15 gümrük vergisi ödeyecekler. Ama ABD’den Avrupa’ya ihracatta sıfır vergi! Özellikle Almanya’nın bu mecburiyeti, otomotiv sanayisinin içinde bulunduğu buhrandan kaynaklanmaktadır. Önemli bir kısmı ABD’de üretim yapan Alman otomobil sanayisi derin bir buhranın pençesinde kıvranmaktadır. Eski pazarlarını da Çin’e kaptırdılar. Bundan dolayı Trump’ın karşısında diz çöktüler.       

Mevcut AB liderlerinin ABD kuyrukçuluklarının siyasi sonuçları iktidarlarını kaybetmeleri şeklinde cereyan etmektedir. Bütün Avrupa ülkelerinde milliyetçi ve vatansever kuvvetler yükselme eğilimindedir. Avrupa’nın üzerinde bir Rusya hayaleti dolaştırmaları, Rusya’nın Avrupa’ya saldıracağı iddiasıyla savaş sanayisini canlandırarak ekonomik bunalımdan çıkış aramaları da Avrupalı liderleri yıkılıştan kurtaramayacaktır. ABD kuyrukçuluğunun bedelini çok ağır ödeyecekleri artık açık açık görülmektedir.

İşte başta CHP olmak üzere bizim AB kuyrukçusu partiler, geleceğini tüketmiş, istikbal vadetmeyen, ekonomileri çökme sürecinde sarsıntı geçiren, gerileyen, toplumsal çürüme içinde bocalayan, dağılma içinde bulunan böylesine bir yapının peşinde koşarak halkımızı aldatmaktadırlar.

• ANTGİAD’tan genç beyinlere yatırım
• Muhittin Böcek’in etkin pişmanlık ifadesi
• Gökhan Böcek’in HTS kayıtlarıyla doğrulanan ifadesi, CHP’de “Adaylık Borsası”na işaret ediyor
• İran’ın yenilmezliğinin kaynağı: Fedakarlıkta birleşmek
• Yükselen Asya sürecinde İran direnişinin sonuçları Bursa’da masaya yatırıldı

Ya da soruyu AB, “ABD’nin kuyruğunda küresel bir kuvvet olabilir mi?” şeklinde de koyabiliriz.

Türkiye’nin milli çıkarlarının Asya’da olduğu ve giderek ekseninin Avrasya’ya kayacağının bilincine Batı 40 yıl önce vardı. Brezinski 1980’li yıllarda, “Türkiye’nin çıkarı Asya’da. Eninde sonunda Batı’dan kopacak” diye yazıyordu. Türkiye’nin Avrasya’da bağımsız, başı dik şerefli konumuna yerleşmesi ekonomik, toplumsal ve milli mecburiyetlerindendir. Bu nedenle ABD emperyalizmi, bu süreci durdurmak, en azından yavaşlatmak amacıyla Türkiye’nin önüne oyalanacağı bir oyuncak olarak “AB üyeliği” seçeneğini koydu. Bir bakıma Türkiye’yi AB’nin kapısına bağladılar.

Oysa Batılı liderler bu meselenin hakikatini biliyorlardı. Yani Türkiye’nin AB’ye alınmasının mümkün olmadığını, sadece oyalandığını belirtiyorlardı. AB’nin genişlemesinden sorumlu eski komiseri Günter Verheugen Almanya Cumhurbaşkanı’na, “Türkiye’yi AB üyeliği kandırmacasıyla oyalamamız dürüst bir davranış değil. Türkiye’yi AB’ye almayacağımızı Türk yetkililere söylemeliyiz.” diyordu. Alman Cumhurbaşkanını da cevaben “Biz Türkiye’nin AB üyesi yapılmayacağını akıllı bir insanın anlayacağı her şekilde kendilerine söyledik. Buna rağmen anlamak istemiyorlarsa yapacağımız bir şey yok.” şeklinde utançtan yerin dibine geçmemiz gereken bir cevap veriyordu.

Tabi dürüst olmama durumu karşılıklıydı. Türk yetkililerin de olamayacak işe amin demelerinin altında bir çapanoğlu bulunuyordu. Onlar da kendi halkını “AB üyeliği” hayalleriyle oyalıyorlardı. “AB’ye üye olacak, sınırlar ortadan kalkacak, herkes elini kolunu sallayarak Avrupa ülkelerine girip çıkabilecektik, sengin olacaktık vs.”

AB HAYRANLARI: “BİR DAHA GEL, BİR DAHA GEL, ÇANAKKALE’DEN…”

1990’larda sağdan sola bütün devlet adamlarımız, siyasilerimiz AB diye yatıp AB diye kalkıyorlardı. AB üyeliği için ölüp ölüp diriliyorlar, karşısında 40 takla atıyorlardı. 2005’te Türkiye resmen AB’ye katılım müzakerelerine başlamasıyla birlikte AK Parti Hükümeti günlerce halka şenlik yaptırttı. Nereden nereye! Bir asır önce içimize tam girme teşebbüsünde bulunduklarından dolayı Mustafa Kemal önderliğinde kıçlarına tekme vurarak kovduklarımızın arasına katılmaya can atıyoruz. Şimdi de aynı virüs bu kez Anamuhalefetin içinde girmiş durumda. Ancak onlar bir adım daha ileri giderek yana yakıla “bir daha gel, bir daha gel Çanakkale’den…” diye yalvar yakar oluyorlar. Yani Sivas Kongresi’ndeki mandacı zihniyet zuhur etmiş durumda. Yurt içi eylemlerde dış güçlere Türkiye’ye müdahale çağrıları yaptıkları yetmiyormuş gibi son zamanlarda yurt dışında, Brüksel’de yaptıkları mitingde kürsüye çıkarttıkları Türkiye ve Türk düşmanı bir milletvekiline ülkesinin Cumhurbaşkanını yuhalattırma gaflet ve dalaleti, hatta ihaneti içinde düşmekten çekinmemişlerdir. Oysa devrimci Atatürk milliyetçiliğinde muhalif de olsan kendi ülkenin unsurlarına karşı yabancı kuvvetlerle birlik olmamak vardır. Kardeşler oyuncak üzerinden birbirleriyle kapışırlar ama komşunun çocuğuna karşı birlik içindedirler. Aynı sokak komşularıyla herhangi bir konuda tartışabiliriz ama diğer sokaklardan herhangi bir tasallut anında birleşiriz. Evimizin içinin dizaynı, ülkemizin nasıl yönetileceği konusunda rakiplerimizle (düşman değil, rakiplerimizle) kavga ederiz ama rakiplerimize bile yönelmiş dış bir saldırıda yumruk gibi kenetleniriz. Yani iç meselelerimize dış müdahalelere herdaim karşı çıkarız. Ama zamane muhalefeti dış kuvvetlere müdahale çağrılarında bulunabilmektedir.

ATLANTİKÇİ SİYASETLERİN KUYRUĞUNDA KÜRESEL KUVVET OLMA HAYALİ

Konumuza dönersek, dünya kuvvetler dengesinde tali emperyalist kuvvetler arasında yer alan Avrupa Birliği (AB) küresel bir kuvvet olma peşinde görünüyor. Ancak Almanya, Fransa, İngiltere gibi emperyalist devletlerin mevcut liderleri Atlantikçi siyasetlerden bir türlü vazgeçip bağımsız bir çizgi tutturamıyorlar. Trump’un kucağının sıcaklığına alışmışlar, ABD güdümünden bir türlü ayrılamıyorlar.     

İlk zamanlarında Trump’un küresel etki alanlarından çekilme, içe kapanma vaatleri karşısında AB ülkeleri, ABD’nin boşalttığı alanları doldurma, olağanüstü bütçelerle küresel bir kuvvet olma ve hegemonya yaratma, sınırsız bir silahlanmaya girişme alametleri gösterdiler. Rusya’ya karşı savaş politikası izleme, Ukrayna’yı silahlandırmayı sürdürme politikası izlediler. Ama sonunda Trump yeniş ticaret tarifeleri dayatınca küresel hayduda direnemeyerek teslim bayrağını çektiler. Von der Leyen’in yaptığı teslimiyet anlaşmasına bir iki laf edip sineye çektiler. Böylece gümrük anlaşmasında iddiaları sönmüş oldu. Trump’ın ise memnuniyetinden ağzı kulaklarındaydı; anlaşmadan “Çok memnunum, çok mutluyum, şimdiye kadarki en iyi ticaret anlaşması.” dedi.  

Avrupalı liderler sanıyorlardı ki, Atlantikçi politikalarla, ABD’nin kuyruğunda AB küresel bir kuvvet haline gelebilir. Kafalarını hakikatin granitten kayalıklarına çarparak kendilerine gelmeleri Trump’ın ticaret savaşlarıyla vuku buldu. Küresel bir kuvvet olmanın yolunun ekonomik kuvvetle mümkün olduğunun ayırdına geç de olsa vardılar. Ama bir kısmı da iktidarını kaybetti. Bu arada AB’nin bir fosil haline geldiğini, Avrupa ülkelerinde derin bir toplumsal dağılmanın yaşandığını ve için için derin bir çürümenin cereyan ettiğini, enflasyonun yükselmeye devam ettiğini, halkın gerçek alım gücünün giderek düştüğünü, üretimin çöktüğünü, toplumların iflah olmaz bir ekonomik buhranın pençesinde kıvrandığını farketmeleri uzun sürmedi. Ancak bunu takatlerinin üzerinde bir askeri silahlanma, savunma sanayi ile çözebileceklerini düşünüyorlar.

ABD İLE EŞİTSİZ TİCARET TARİFELERİ, KÖLELİK ANLAŞMASININ TEZAHÜRLERİ

Avrupalı ülkeler Amerika’ya ihracat yaparken yüzde 15 gümrük vergisi ödeyecekler. Ama ABD’den Avrupa’ya ihracatta sıfır vergi! Özellikle Almanya’nın bu mecburiyeti, otomotiv sanayisinin içinde bulunduğu buhrandan kaynaklanmaktadır. Alman otomobil sanayisi derin bir buhranın pençesinde kıvranmaktadır. Eski pazarlarını Çin’e kaptırdılar.     

Emperyalist-Kapitalist Merkezlerin önemli kuruluşlarından Londra Standart Chartered Bankası, OECD, Dünya Bankası ve IMF’nin Satın Alma Gücü Paritesine (SAGP) göre gerçekleştirdiği simülasyonda (yansıtmada), 2030 yılında dünya büyüklerinin ilk onu içine Avrupa’dan sadece Almanya girebilmektedir. O da sonuncu olarak… (*1)

ORTA ÇAĞ’IN BAŞINDAN BU YANA DEFALARCA BİRLİK TECRÜBESİ

İhtiyar Avrupa, Türklerin etnisiteleri Batı’ya doğru itmesiyle cereyan eden Kavimler Göçü sonucunda oluşan bugünkü siyasi yapısının oluşumundan beri defalarca kurulup adına “kutsal” ibaresini ekleseler de dağılan ittifakların sonuncusu Avrupa Birliği (AB), gene dağılmadan arifesinde derin yarılmalar ve çatırdamalar içinde bocalamaktadır. Yaşanan mevcut derin ekonomik buhranın, toplumsal dağılma ve çürümenin devam edeceği anlaşılmaktadır. ABD’ye takılarak kurtulma çareleri tam tersi sonuç vermekte, ABD’nin kuyruğunda buhran iyice derinleşmekte, çürüme en ücra hücrelere kadar yayılma eğilimi göstermektedir.

Avrupa’nın mevcut tehlikeli süreçten ancak milliyetçi partilerinin birlik olması ve giderek gelişmeleri sonucunda kurtulabileceği anlaşılmaktadır. Bu vatansever süreç eğer giderek gelişen halk hareketiyle de buluşması halinde devrim gündeme gelecektir.

Kaynaklar:

(*1) (KıvılcımHaber İnternet Gazetesi, 5 Yıl Sonra Türkiye Dünya Beşincisi, https://www.kivilcimhaber.com.tr/5-yil-sonra-turkiye-dunya-besincisi/ )

Doç. Dr. Mehmet Perinçek

Avrupa Birliği, Rusya’ya stratejik yenilgi tattırma hırsıyla parçalanmayı dahi göze almış görünüyor. Siyasal krizler, düşen hükümetler, devasal borçlar, ekonomik gerileme, ABD’ye bitmeyen bağımlılık derken son bomba Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen’den geldi. NATO Kraliçesi, AB’nin dış politika kararlarında oybirliği kuralının kaldırılması gerektiğini ilan etti.

Düne kadar düşünülmeyen bu adımın tek bir nedeni var: AB, üye ülkelerin çıkarlarına değil, sadece Atlantik ekseninin menfaatlerine hizmet eden bir aparat olmak istiyor. Eğer üyeler kendi çıkarlarına göre hareket edip ülkelerini felakete sürüklemeyi reddederse o halde AB içindeki varlıkları “fasulye statüsü”ne indirilmek isteniyor.

DEMOKRASİ BİR OTOBÜS DURAĞIDIR

Von der Leyen’e göre Brüksel’in yaptırımlar, askeri yardımlar ve diğer önlemler konusunda daha hızlı hareket edebilmesi gerekiyor. “Oybirliğinin prangalarından kurtulma” zamanının geldiğini söyleyen Alman siyasetçi, dış politikanın bazı alanlarında nitelikli çoğunluk oylamasına geçilmesi gerektiğini belirtti.

Mevcut sistemde, kararların geçmesi için 27 üye devletin tamamının onay vermesi gerekiyor. Bu durumun, AB’nin krizlere müdahalesini yavaşlattığını savunan von der Leyen, bu çeşit bir oylamanın çoğunluğu desteklediği eylemlerin bireysel hükümetlerce engellemesinin önüne geçeceğini söyledi. Von der Leyen’e sormak lazım: 27 üyenin yarısından fazlası Orban gibi düşünseydi, bu teklifi yine yapacak mıydı?

İKİ LİDERDEN SAVAŞ UYARISI

Komisyon Başkanı’nın tabela üyesi haline getirmek istediği ülkeler mevcut tabloda tabii ki Macaristan ve Slovakya. Her ikisi de sık sık Rusya’ya karşı alınan kararları veto ediyor ya da Brüksel ile yoğun pazarlıklara giriyor. Ayrıca Ukrayna’nın Rusya’dan gelen enerji boru hatlarını bombalamasından çok rahatsızlar; AB’nin bu terör eylemlerine hiç sesini çıkartmamasından daha da rahatsızlar. Kim bilir belki de Brüksel’in kendisi Kiev’i boru hatlarına saldırası için teşvik ediyordur.

Slovakya Başbakanı Robert Fico, veto hakkının kaldırılmasının “blokun sonunu getireceği” ve hatta “büyük bir askeri çatışmanın habercisi olabileceği” uyarısında bulundu.

Macaristan Başbakanı Viktor Orban ise Brüksel’in bu girişimini “bürokratların işi” olarak nitelendirerek, oybirliğinden vazgeçmenin egemenliği zayıflatacağını ve üye devletleri istemedikleri savaşlara sürükleyebileceğini söyledi. Orban, AB’nin yapısal reform yapmadan ve Ukrayna’daki savaştan uzaklaşmadan bir on yıl daha hayatta kalamayacağını öngördü.

YIKIMA GİDEN YOL

Brüksel bugün bir yol ayrımında. Ya Atlantik’in çıkarlarına kayıtsız şartsız angaje olup kendi iç bütünlüğünü parçalayacak ya da ulusal iradelere saygı duyarak ayakta kalmayı deneyecek. Von der Leyen tercihini yaptı: “Uygarlık projesi” iddiası yerine sonsuz savaş döngüsünün mimarı NATO’nun Avrupa diktatörlüğü olmak. Bu gidişat, birlik içindeki çatlakları derinleştirirken, Orban ve Fico’nun dediği gibi AB’yi kendi sonunu hızlandıracak bir intihar rotasına sürüklüyor. Von der Leyen zihniyeti var olduğu sürece Avrupa siyasetinin geleceğini de yeni krizler ve bölünmeler belirleyecek.

KITALARARASI

• ANTGİAD’tan genç beyinlere yatırım
• Muhittin Böcek’in etkin pişmanlık ifadesi
• Gökhan Böcek’in HTS kayıtlarıyla doğrulanan ifadesi, CHP’de “Adaylık Borsası”na işaret ediyor
• İran’ın yenilmezliğinin kaynağı: Fedakarlıkta birleşmek
• Yükselen Asya sürecinde İran direnişinin sonuçları Bursa’da masaya yatırıldı

Avrupa Birliği (AB’nin) son derece maliyetli, hantal ve zararlı bir organizasyon olduğunu belirten Prof. Dr. Franco Cardini, “Avrupa ekonomik açıdan bir dev, sosyal açıdan bir cüce, askeri açıdan ise zavallı bir solucandır.” dedi.

‘ABD KRİZDEN ÇIKAMADI’

– “Bir devlet çöküşün eşiğine geldiğinde, önünde iki yol vardır: Ya iflasını ilan eder ya da savaş ilan eder.” dediniz. Bu sözünüzle Avrupa Birliği’nin mevcut durumuna mı atıfta bulunuyorsunuz? AB’nin bir çöküş sürecine girdiğini düşünüyor musunuz?

Aslına bakılırsa bu sözümle Donald Trump’ı ve onun dış politikayı keyfi ve tutarsız bir şekilde yönetme biçimini kastediyorum. Özellikle keyfi olarak uyguladığı gümrük vergilerine ve NATO ülkelerine, anlaşmanın alt statüdeki üyelerine, silahlarının yüzde 60’ını ABD’den satın alma zorunluluğunu dayatmasına atıfta bulunuyorum. Trump’ın Amerika’sı krizden kesinlikle çıkmış değil, aksine birçok çevre yeni bir “iç savaş” riskinin gerçek olduğunu iddia ediyor.

Avrupa’nın zorlukları ise belki aynı boyutta ama nitelik olarak farklı. Avrupa Birliği, Fransa’nın, Almanya’nın ya da ikisinin birden liderlik iddiaları dışında kuruluşundan beri süregelen temel bir yanlış anlaşılmanın kurbanı. AB’ye aşamalı olarak katılan halkların çoğu, Avrupa halklarının yavaş yavaş birliğe, özellikle de siyasi bir birliğe doğru ilerlediğini umuyor ve düşünüyordu. Bu, Orta Çağ’da kültürel olarak bir gerçeklik olan eski bir umuttu (o zamanlar Latincenin ayin ve kültür dili olduğu, tüm bu halkları birleştiren bir ‘Latin Hristiyanlığı’ndan bahsediliyordu).

Bu birliğe, en azından 15. yüzyıldan itibaren Yunan ve Slav halklarından oluşan ‘Yunan Hristiyanlığı’ da katılmıştı. Son olarak, 17. ve 18. yüzyıllarda, özellikle de Çar I. Petro ve II. Katerina döneminde, Rus ve Ermeni halkları da Avrupa’ya bağlanmıştı. Mustafa Kemal’in devrimiyle ise Türkiye’nin bizzat kendisi Avrupa’ya dönüştü.

‘AB, LOBİLERİN ETKİSİ ALTINDA’

Ancak 50’li yıllarda ABD, temsilcisi Bay Jean Monnet ve Avrupa Birliği projesine katılan hükûmetler, Avrupalıları objektif olarak (Robert Schuman gibi bazılarının niyetinin bu olmadığından eminim) aldattılar. Hedef federalist karakterli, siyasi bir üst devlet yapısı olan bir Avrupa Birliği değildi; daha ziyade ekonomi, finans, sosyal, teknolojik, sanatsal ve kültürel gibi bazı önemli alanlarla sınırlı bir birlikti. Ancak devletlerin ve halkların siyasi birliği hedeflenmiyordu.

Avrupa Birliği, kıtanın finans, sanayi ve teknoloji lobilerinin (örneğin 1971’den beri her yıl güzel İsviçre kasabası Davos’ta Dünya Ekonomik Forumu için bir araya gelenler; Dünya Seyahat Merkezi, Avrupa Merkez Bankası ve Uluslararası Para Fonu gibi kuruluşlar da onların uzantılarıdır) güçlü etkisi altında olan bir hükûmetler birliğidir.

AVRUPA’NIN RUHU, ÖZGÜN BİR ‘AVRUPA VATANSEVERLİĞİ’ OLMALI

Avrupa Federasyonu (ya da belki de daha uygun olan adıyla Avrupa Konfederasyonu, yani tüm Avrupa devletlerinin ve halklarının siyasi birliği) hala gerçekleşmemiş ve belki de gerçekleşmesi mümkün olmayan bir hayaldir. Eğer kurulursa halkların umutlarında büyük bir barış ve sosyal ilerleme gücü oluşturacak, bir yanda ABD ve sözde “Anglosfer Bloku” (İngiltere, Kanada, Avustralya), AB bu blokun bir uyruğudur, ile diğer yanda BRICS ülkeleri arasında bir denge gücü olacaktır. Bugün hem ABD hem de mevcut Avrupa liderliğindeki siyasi çevrelerin kesinlikle istemediği bir denge gücü.

AVRUPA ORDUSU, ABD’NİN HİZMETİNDE OLACAK

Artık bu hale indirgenmiş olan ve merkezleri Brüksel ve Strazburg’da bulunan AB, son derece maliyetli, hantal ve zararlı bir organizasyondur. Avrupa ekonomik, finansal ve üretim açısından bir dev, sosyal açıdan bir cüce, askeri açıdan ise zavallı bir solucandır. Eğer bu koşullar altında bir Avrupa Ordusu kurulursa bu ordu, Amerikan süper gücünün ve turbo-kapitalist lobilerin hizmetinde olacaktır.

Avrupa’nın ruhu, kıtadaki “egemenlikçi” mikro-milliyetçiliklerden üstün bir “Avrupa vatanseverliği” olmalıdır ve bunun motoru, ulusal kültüre ve halkın değerlerine açık, gerçek bir Avrupa Ekolü olmalıdır (Avrupa siyasi ve kültürel olarak bir takımadadır ve böyle kalmalıdır). Ancak henüz bunun gölgesi bile yok.

‘AB ARTIK YÜRÜYEN BİR ÖLÜDÜR’

– AB’nin bu sürece girdiğine dair en somut işaretler nelerdir? Ekonomi, uluslararası ilişkiler ve iç siyaset dahil olmak üzere benzerlikler gösteren herhangi bir tarihsel örnek var mı?

Avrupa Birliği, fiili bir gerçeklik olarak artık yürüyen bir ölüdür: İçinde zaten bölünmüş olduğu ve dış güçler tarafından yönetildiği için yalnızca kendisine ve onu yönetebilecekleri yanılsamasına kapılanlara zarar verebilir.

Yeni, gerçekten Avrupacı ve dış güçlerden bağımsız bir projeye ihtiyaç var: Siyasi Güçler Meclisi düzeyinde partilerin ve Senato düzeyinde ise (ABD’de olduğu gibi) her bir halkın (tek tek hükûmetlerin değil) çıkarlarının ve arzularının ifadesi olacak çift meclisli bir sisteme ihtiyaç var. Çağımızın ikinci yüzyılı Avrupa için uluslar çağıydı, üçüncüsü ise tek Avrupa vatanının ve onu oluşturan halkların çağı olmalıdır.

MERZ’İN HEDEFİ: SİLAHLANMIŞ AB’Yİ, ABD’NİN ‘SİYASİ KÖLESİ’ YAPMAK

– Merz’in projesini yeni bir Barbarossa Harekâtı’na benzetiyorsunuz. Sizce Merz, Macron ve Brüksel’deki liderliğin, Rusya’ya saldırarak AB’yi doğrudan bir savaşa dâhil etme gibi bir planı var mı?

Merz kesinlikle bir “Barbarossa Harekâtı” istemiyor veya planlamıyor. Bu, onun militarist tavırlarına yönelik abartılı bir ifadeden ibaretti. Asıl mesele başka: Almanya, bugüne kadar kısmen hala devam eden bir “uzun Nazilerden arınma” süreci içindeydi (Netanyahu ve onu destekleyen dindar ve/veya milliyetçi fanatik kliği hedef alan herkesi sindirmek için Shoah trajedisinin ne kadar utanç verici ve araçsal bir şekilde kullanıldığını düşünmek yeterlidir).

Ancak bugün Bay Merz, bu histerik biçimli antinazi Almanya’sını (bu tutumu, nazizmi Alman ve Avrupa tarihindeki yıkıcı bir aşama olarak kabul etmek istemediği sürece devam edecektir), Macron’un Fransa’sıyla ittifak kurarak, Amerikan politikalarına zincirlenmiş bir Avrupa’nın askeri gücünün yönetimi konusunda Avrupa’nın geri kalanına kendisini dayatmak isteyen yeni bir ulusal-egemenlikçi gururla birleştirmeyi hayal ediyor. Merz, yeniden silahlanmış ve militarize olmuş bir Almanya’nın, ABD’ye siyasi kölelik konusunda Avrupa’nın geri kalanına liderlik etmesini düşlüyor.

BRÜKSEL, WASHINGTON’UN YERİNE ADAY OLMAK İSTİYOR

Ve belki de daha da kötüsü var. Tıpkı Bayan Ursula von der Leyen’in sıkça ima ettiği gibi; ‘yeni, silahlı, askeri ve hatta militarist Avrupa, Washington’dan ilham alan ve şimdiye kadar izlenen Batıcılık politikasını tamamen miras almalı’. Bu, NATO’nun saldırganlığını sürdürmeyi amaçlayan bir politika. Öyle ki son 30 yılda nükleer ateş hattını eski “Demir Perde”den Moldova, Finlandiya ve Baltık ülkelerinin sınırlarına kadar taşıdı.

Bugün Avrupa hükûmetlerinde ve kamuoyunun bir bölümünde, ABD’den bile daha aşırılıkçı fikirler mevcut: Washington ve Moskova bir denge hattı bulsa bile, ABD olmadan kendi başına bir anti-Putin ve uzun vadede anti-Çin çizgisinde ilerleyecek “yeni bir NATO” hayal ediliyor. Eğer Trump, NATO şemsiyesini Avrupa’dan çeker ya da tamamen kapatırsa o zaman daha da kötü: Avrupa, NATO’nun saldırgan tarihi çizgisini onsuz da sürdürmeye devam edecek. Bu delilik.

SİYONİZM, MİTOLOJİK BİR SİSTEME DÖNÜŞTÜ

– Günümüzde hükümetlerin İsrail konusundaki bu ikiyüzlülüğünü neye bağlıyorsunuz? Gazze’deki katliamlara göz yummalarının arkasındaki mantık nedir?

Maalesef, Batı ve özellikle Avrupa, hatta İtalya, on yıllardır süregelen ve kronikleşmiş bir Shoah suçluluk duygusunun çocuklarıdır. Bu, sınırsız bir utançtır ancak Nazilerin işlediği suçların aptalca ve şeytanlaştırıcı bir şekilde tekrar edilmesi değil, ciddi ve sistematik bir ırkçılık karşıtı politika gerekmektedir. Mevcut yaklaşım, toplumdaki Yahudi karşıtlığını yok etmez (aksine artırır), Naz suçları konusunu gerçekçi ve rasyonel bir şekilde derinlemesine ele almaz, artık en kötü siyonist aşırıcılığın bir silahı haline gelmiştir.

Güçlü bir şekilde şunu tekrarlamak gerekir: Günümüz Siyonizmi, birçok açıdan ve çok fazla çevrede (İsrailli ve İsrailli olmayan, Yahudi ve Yahudi olmayan) korkunç bir mitolojik sisteme dönüşmüştür.

Herzl ve Ben Gurion’un orijinal Siyonizmi, çok farklı bir şeydi; insani ve sosyalist duygularla hareket ediyordu. Ancak Siyonizm, bazı çevrelerde, kökenlerinde zaten var olan ancak diğer güçler tarafından kontrol edilen bir şeye dönüşmüştür. Oysa bugün, yalnızca Yahudi çevreleri ilgilendirmeyen bir tür “metarassizm” (üst-ırkçılık) biçiminde patlak vermiştir. Özellikle ABD’de tamamen irrasyonel ve suç teşkil eden bir “Hristiyan Siyonizmi” mevcuttur. Bu, gençlik gruplarında da görülerek “Diaspora Yahudiliği” içinde bile yayılıyor. Avrupa kentlerinde, sayıları hala sınırlı (ama yaşları çok genç) olsa da ne yazık ki muhalif gördükleri herkese “saldırı birlikleri” (squadristi**) yöntemleriyle saldıran ve diyaloğu ya da tartışmayı kabul etmeyen çeteler var.

ABD’NİN DESTEĞİ SAYESİNDE İSRAİL YAPTIRIMLARDAN KURTULDU

• ANTGİAD’tan genç beyinlere yatırım
• Muhittin Böcek’in etkin pişmanlık ifadesi
• Gökhan Böcek’in HTS kayıtlarıyla doğrulanan ifadesi, CHP’de “Adaylık Borsası”na işaret ediyor
• İran’ın yenilmezliğinin kaynağı: Fedakarlıkta birleşmek
• Yükselen Asya sürecinde İran direnişinin sonuçları Bursa’da masaya yatırıldı

Kıtalararası

İtalyan ordusunun I. ve II. Dünya Savaşı’ndaki utanç verici performansı, bugünkü manzaradan pek farklı değil. Savunma Bakanı Guido Crosetto ve onun gibi siyasetçiler, Avrupa’nın şatafatlı savaş propagandasına kapılıp Ukrayna’ya asker gönderme sevdasına düşmüş durumda. Macron, Starmer, von der Leyen ve Merz gibi popülaritesi dibe vurmuş savaş tellallarıyla aynı koroya katılıyorlar. Önce Rusya’ya, sonra da Çin’e karşı cephe açmayı hedefleyen bu çılgınlık, yalnızca Batı finans çevrelerinin çıkarına hizmet ediyor.

Oysa tarih, İtalya’nın savaş alanındaki acınası halini defalarca gösterdi.

MAMMA MIA!

1917’deki Caporetto Bozgunu’nda, Avusturya-Macaristan ve Almanya karşısında İtalyan cephesi çöktü. Moral bozukluğu, kötü komuta ve lojistik yetersizlik yüzünden 10 gün içinde 250 binden fazla asker esir düştü, yüz binlercesi geri çekildi. İtalya, müttefiklerinin desteğiyle ancak varlığını koruyabildi. En sonunda taraf değiştirip kazananların yanına geçerek paçayı kurtardılar.

1940’ta ise Mussolini’nin Yunanistan’a saldırma hayali, tarihe geçen bir rezalete dönüştü. “Birkaç haftada Atina’ya gireriz” diyen komutanlar, dağlık arazide hazırlıksız yakalandı. Yunan ordusu, sayıca daha az olmasına rağmen İtalyanları geriye itti ve hatta karşı taarruzla Arnavutluk’a girdi. İtalya ancak Alman müdahalesi sayesinde batmaktan kurtuldu.

KARŞI KIYI: AFRİKA

Ve Kuzey Afrika… El Alamein’de, İtalyan ordusu müttefik Alman kuvvetleriyle yan yana savaştı. O cephede Alman birliklerini yöneten isim, Erwin Rommel’di. II. Dünya Savaşı’nın önde gelen zırhlı birlik komutanlarından, “Çöl Tilkisi” lakaplı, savaş taktiklerinde dünya çapında ün kazanmış bir askerî stratejist olan Rommel, İtalyan ordusunun kendi ürettiği V3 tipi mayınların tehlikesini görünce, bunların kullanılmasını “cinayet” olarak nitelendirip yasaklamıştı.

Ancak Roma’daki komutanlar, bu yasakları umursamadı. Afrika cephesinde görev yapan Paolo Caccia Dominioni, hatıratında yaşananları açıkça anlattı:

“Bozuk gıda, kusurlu silahlar, eksik mühimmat, posta hizmetinin çöküşü ve cephede yarı mevcuda düşmüş birlikler…”

Dominioni, V3 mayınlarının patlaması sonucu ölen askerleri için “Onlar savaşta ölmedi, İtalyan sanayisinin sahtekârlığı ve komutanların umursamazlığı öldürdü” diye yazdı.

İÇKİ VE PROSCİUTTO SOFRASI

Ve bazen, bu yetersizlik sadece malzemede değil, zihniyette de ortaya çıkıyordu. Rommel’in anılarında yer alan bir sahne, bunu tek karede özetler: Cephede Alman tankları yakıtsızlıktan kumlara gömülmüş, mühimmat tükenmişti. Rommel, çözüm ararken İtalyan karargâhına uğradı. Kapı açıldığında gördüğü manzara inanılmazdı:

“Beyaz masa örtüleri serilmiş, şaraplar açılmış, masalar prosciutto (bir tür domuz salamı) ve tatlılarla donatılmıştı. Cephedeki askerler susuzluktan dudakları çatlamışken, arka planda bir ziyafet devam ediyordu. Bu, yalnızca lojistik bir yetersizlik değil; savaşın kaybedildiği anın ta kendisiydi.”

ÖNCE YEMEK SONRA SAVAŞ

Öncelikler felakete dönmüştü: Alman ordusu için “önce yakıt, sonra yemek” kuralı geçerliyken, İtalyan ordusunda sanki “önce yemek, sonra savaş” anlayışı hakimdi.

Bugün Crosetto’nun ve benzerlerinin hayalini kurduğu Ukrayna macerası, işte bu aynı mantığın devamı. Malzemesi yetersiz, hazırlığı eksik, organizasyonu karmaşık, ruhu sahada değil, hayatın tadını çıkarmaya programlanmış bir orduyu Avrupa’nın doğusuna sürmek; hem askeri hem de siyasi bir intihar olur. Üstelik bu kez karşımızda yalnızca bir cephe değil, Rusya ve potansiyel olarak Çin gibi iki büyük güç var.

DAHA İYİ BİR YOL

İtalyan halkı, 20. yüzyılın savaş meydanlarında ödediği bedelleri unutmadı. Avrupa’yı yeni bir küresel savaşa sürüklemek yerine, enerji ve gıda kaynaklarının yağmalanmasını durdurmak, çok kutuplu bir dünya düzeninde işbirliği ve karşılıklı yarar esasına dayalı ilişkiler kurmak gerekiyor. Barış, ancak böyle gelir; çürük mayınlarla, çürük fikirlerle değil.

• ANTGİAD’tan genç beyinlere yatırım
• Muhittin Böcek’in etkin pişmanlık ifadesi
• Gökhan Böcek’in HTS kayıtlarıyla doğrulanan ifadesi, CHP’de “Adaylık Borsası”na işaret ediyor
• İran’ın yenilmezliğinin kaynağı: Fedakarlıkta birleşmek
• Yükselen Asya sürecinde İran direnişinin sonuçları Bursa’da masaya yatırıldı

Orta Doğu’da jeopolitik gerginlikler tırmanırken, Türkiye kendisini geleneksel Batılı müttefiklerinden giderek daha fazla izole edilmiş bulurken, Rusya ile stratejik ortaklığını derinleştiriyor. Uzmanlar, bu değişimin bölgesel güç dinamiklerini yeniden tanımlayabileceğini ve Moskova’nın istikrarsız bir bölgede Ankara’nın en güvenilir ortağı olarak ortaya çıkabileceğini öne sürüyor.

Türkiye’nin Batı ile Kırılmış İlişkileri

Türkiye ile NATO müttefikleri arasındaki uçurum, özellikle Ortadoğu’da çatışan politikalar nedeniyle son yıllarda büyüdü. Bir zamanlar önemli bir bölgesel ortak olan İsrail ile ilişkiler, Tel Aviv’in Gazze’deki askeri eylemleri ve Golan Tepeleri’ni ilhak etmesi nedeniyle keskin bir şekilde kötüleşti. Geçtiğimiz hafta Gazze’deki Türk-Filistin Dostluk Hastanesi’nin yıkılması, Ankara’nın saldırıyı uluslararası hukukun ihlali olarak kınamasıyla gerginliği daha da artırdı.

Bu arada, Türkiye’nin nominal NATO müttefiki olan ABD, İsrail ile stratejik ittifakına öncelik vermeye devam ediyor. ABD Başkanı Donald Trump’ın 2019’da İsrail’in Golan Tepeleri üzerindeki egemenliğini tanıması ve Ortadoğu hakkında son zamanlarda yaptığı kışkırtıcı açıklamalar, Ankara’nın Washington’a yönelik şüpheciliğini daha da derinleştirdi. Ayrıca, Türkiye’nin PKK terör örgütünün uzantısı olarak gördüğü Suriye’deki SDG’ye ABD’nin verdiği destek, önemli bir çekişme noktası olmaya devam ediyor.

Türkiye’nin AB ile ilişkileri de giderek gerginleşti. İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun tutuklanması, Avrupa medyası ve yetkililerinden ağır eleştiriler aldı. Bazı analistler, Batılı güçlerin Türkiye’nin iç siyasetini etkilemeye çalıştığını ve bu durumun Ankara ile Brüksel arasındaki güveni daha da aşındırdığını öne sürüyor.

Ekonomik Baskılar, Siyasi İzolasyonu Etkili Hale Getiriyor

Siyasi karışıklıklar, son huzursuzluktan önce zaten önemli zorluklarla karşı karşıya olan Türkiye ekonomisini olumsuz etkiledi. Protestolar, finans piyasalarında keskin bir düşüşe yol açtı. Hisse senedi değerinde 2 trilyon liralık bir düşüşe ve Merkez Bankası rezervlerinde 25 milyar dolarlık bir azalmaya neden oldu. Hükümet durumu istikrara kavuşturmak için adımlar atsa da durum kırılganlığını sürdürüyor.

Rusya, Stratejik Ortak Olarak Devreye Giriyor

Bu zorlukların ortasında Rusya, kendini Türkiye’nin en güvenilir müttefiki olarak konumlandırdı. Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ve Vladimir Putin, her iki liderin de “özel bir ilişki” olarak tanımladığı; enerji işbirliği, savunma bağları ve diplomatik koordinasyonu kapsayan bir ilişki geliştirdiler.

Bu ortaklığın en önemli yönlerinden biri enerji. Rusya, Türk Akımı gaz boru hattı ve Akkuyu nükleer santrali gibi projelerle Ankara’nın jeopolitik nüfuzunu güçlendirerek; Türkiye’nin bölgesel bir enerji merkezi olma hedefini destekledi. Batı’nın aksine Moskova, Türkiye’nin iç politikalarını eleştirmekten kaçındı ve bunun yerine karşılıklı çıkarlara dayanan iş birliğini tercih etti.

Değişen Jeopolitik Manzara

Türkiye’nin Batı’yla bağları zayıflamaya devam ederken, Rusya ile uyumu giderek daha stratejik hale geliyor. Ankara, NATO’ya resmen bağlı kalırken, Moskova’ya olan ve artan ihtiyacı, dış politikasında uzun vadeli bir yeniden ayarlamaya işaret ediyor.

Şimdilik Rusya, Türkiye ile eşit şartlarda ilişki kurmaya istekli tek büyük güç gibi görünüyor. Bu da Ortadoğu’da ve ötesinde ittifakları yeniden şekillendirebilecek bir gerçekliktir. Bölgesel çatışmalar devam ederken ve Batı etkisi azalırken, Ankara-Moskova ekseni, önümüzdeki on yılın belirleyici ortaklıklarından biri haline gelebilir.

• ANTGİAD’tan genç beyinlere yatırım
• Muhittin Böcek’in etkin pişmanlık ifadesi
• Gökhan Böcek’in HTS kayıtlarıyla doğrulanan ifadesi, CHP’de “Adaylık Borsası”na işaret ediyor
• İran’ın yenilmezliğinin kaynağı: Fedakarlıkta birleşmek
• Yükselen Asya sürecinde İran direnişinin sonuçları Bursa’da masaya yatırıldı

Dr. Mehmet Perinçek

NATO Genel Sekreteri Jens Stoltenberg’in, Ukrayna’nın Rusya topraklarındaki askeri hedefleri vurmak için Batılı ülkeler tarafından sağlanan silahları kullanmasından yana görüş açıklamasının ardından Batı başkentleri, Kiev’e bu yönde peşi sıra izin vermeye başladı.

Atlantik cephesi, her geçen gün savaşın şiddetini artıracak, hatta çapını ve coğrafyasını genişletecek adımlar atıyor.

SAVAŞA HAZIRLANAN AVRUPA

Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, Ukrayna’ya asker gönderme konusunu ne zamandır dilinden düşürmüyor.

Alman generallerin Kırım köprüsünü vurma planı yaptıklarını tüm dünya basına sızan ses kayıtlarından öğrendi.

Doğal olarak basına sızmayan çok sayıda başka gizli planın olduğu da düşünülmelidir.

Avrupa ülkeleri, savunma bütçelerini birkaç katına çıkarıyor. Almanya’da zorunlu askerlik geri geliyor. Hatta Sağlık Bakanı, ülkenin sağlık sisteminin savaş durumuna uygun olmadığını, yeniden yapılandırma gerekliliğini vurguluyor.

İngiltere, bu konuda zaten yangına körükle gidenlerin başında geliyor.

Ukrayna meselesi konusunda farklı politikalara sahip olan Slovakya Başbakanı Robert Fico’ya suikast ve Sırbistan Cumhurbaşkanı Aleksandar Vuçiç’in benzer tehditlere maruz kalması, sürecin başka bir aşamaya geçtiğini de gösteriyor.

Bu örnekler artırılabilir. Ancak kesin olarak söyleyebiliriz ki, Avrupa, bir savaşa hazırlanıyor ve hızlı bir militarizasyon süreci yaşıyor.

ATLANTİK ÇAĞININ SONU GELİYOR

Bu süreci anlamak için birkaç farklı gelişmeye göz atmak gerek.

Genel olgulardan başlayalım…

Atlantik hegemonyası, inişe geçmiş durumda.

Bir taraftan dünyada ekonominin merkezi Atlantik’ten Pasifik’e kayıyor.

Pandemi ve Ukrayna Savaşı’yla birlikte neoliberal sistemin tıkandığını herkes görüyor.

Atlantik cephesi, neredeyse her girdiği savaşta zafiyet gösteriyor.

İsrail saldırganlığı, Filistin direnişi karşısında başarısız oldu, soykırım politikaları dahi Filistin halkının direncini kıramadı.

Batı, Esad’ı yıkamadı. Güney Kafkasya’da Batı planları sonuçsuz kaldı.

Afrika’da devletler zemininde bağımsızlık hareketleri yükseliyor. Latin Amerika da keza öyle.

Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri gibi Körfez ülkeleri, ABD’nin baskılarına boyun eğmiyor, askeri düzlemden petrol fiyatlarının belirlenmesine kadar birçok konuda Washington’un değil, kendi çıkarlarını temel alıyor.

Üstüne üstlük bütün bu bölgelerdeki Atlantik’in hedefindeki ülkeler bir araya geliyor.

Şangay İşbirliği Örgütü, BRICS, Türk Devletleri Teşkilatı gibi birliktelikler, güç topluyor, çok kutuplu yeni dünya düzeni hızlı bir şekilde inşa ediyor.

CEPHEDEN GELEN KÖTÜ HABERLER

Konuya Ukrayna meselesi özelinde bakacak olursak…

Ekonomik yaptırımlar, işe yaramadı. Rus değil, Avrupa ekonomisi zarar gördü.

Rusya, tam tersine Batı bağımlılığından kurtulacağı ve milli üretimine odaklanacağı bir şans elde etti.

Ukrayna’nın karşı harekâtı tamamıyla başarısız oldu. Batı’da bir dönem bırakalım Ukrayna’nın Kırım’ı ve eski doğu Ukrayna topraklarını geri almasını, neredeyse Ukrayna Ordusu’nun Moskova’da Kızıl Meydan’da geçit töreni yapacağına inananlar vardı.

Cephedeki bu başarısızlık, Kiev rejiminde de çalkantılara yol açtı.

Taht kavgası hızlandı, Batı’da Zelenskiy’e alternatifler konuşulmaya başlandı.

Üstüne üstlük Zelenskiy’in görev süresi doldu, seçimlerin yapılmamasıyla meşruiyetini de kaybetti.

Sadece Ukrayna içinde değil, Kiev rejiminin hamileri arasında da birbirlerine yönelik suçlamalar başladı.

ABD’den İngiltere’ye, Londra’da Washington’a salvolar birbirini takip etti, Paris’le Berlin arasında anlaşmazlıklar gün yüzüne çıktı.

Bu arada Avrupa’da daha radikal çatlak seslerin çıkması da kaçınılmaz.

“Avrupa için Avrupa” anlayışını değil, “ABD için Avrupa” anlayışını benimsemiş eski kıtanın hükümetlerine kendi ülkelerinde de itirazlar yükseliyor ve daha da yükselecek.

Avrupa halklarının başkalarının hesabına ekonomik bedel ödemenin ötesinde bir de savaşarak canını vermek isteyeceği düşünülemez.

Bu gelişmelerin Batı’da bir panik havası yaratmaması mümkün değil.

Başlattıkları bu savaşı kaybetmemek için her kozu oynayacakmış gibi gözüküyorlar.

Üstüne üstlük Rusya’nın cephede ciddi avantajlar elde edebileceği bir saldırıya hazırlandığı da düşünülüyor.

Rusya’yı bundan caydırmak gibi bir hedefi de var Batı’nın.

Crocus City Hall terör saldırısı, Moskova’nın dikkatini başka yere çekmek, içini karıştırmak ve cephede olası bir saldırı planını engellemek içindi.

Asker göndermekten verdikleri silahları Rusya topraklarında kullanma iznine kadar yapılan açıklamalar da Rusya’yı ileri gitmekten alı koyma amacını taşıyor.

ABD SEÇİMLERİNE HAZIRLIK

İşin bir de ABD seçimleri boyutu var.

Herkes hesabını Trump iktidarına göre yapmaya başladı.

Olur da Washington, kendi kıtasına çekilir ve dünyaya nizam vermek yerine kendi içini düzene sokmak yoluna girerse, oluşan boşluğu kimin dolduracağına dair planlar şimdiden yapılıyor.

Macron, aslında ilk Trump döneminde çok heveslenmişti. Ama işler istediği gibi gitmedi.

Sonra Biden, iktidara gelince Washington’a sesini çıkarmaktan hepten vazgeçti. Ne de olsa Biden’la aynı hamurdan yoğrulmuşlardı.

Olsun, Avrupa’nın iştahı bir kez daha kabardı.

“ABD sahneden çekilirse, yerini biz alalım” düşüncesi Avrupa başkentlerinde hâkim hale geliyor.

Bu saldırganlık, bundan da kaynaklanıyor. Avrupa’nın maceraya hazır kuvvetleri de Amerikan seçimlerine hazırlanıyor.

AVRUPA, BÖLF MÜ YAPIYOR, CİDDİ Mİ?

Dolayısıyla bütün bu gelişmelerde Rusya’yı frenlemek için yapılan blöfler de var, bir taraftan Avrupa’nın büyük burjuvazisi içinde yeni “Hitler” olmak isteyenler de… İçi içe girmiş bir süreç.

AFRİKA’YA SIÇRAYAN UGRAYNA ÇATIŞMASI

Ancak gelişmeler bunlarla da sınırlı değil.

Bu amaçlara erişmek için Atlantik cephesi, savaşın coğrafyasını genişletmek de istiyor.

Zaten bunu birkaç kez denediler. Transdinyester meselesini kullanarak Moldova üzerinden ya da Baltık ülkelerini kullanarak savaşın coğrafyasını yaymaya çalıştılar. Olmadı.

Şimdi daha da uzak bir coğrafya üzerinde hamleler geliyor: Afrika.

Afrika’da zaten hâlihazırda bir kamplaşma var.

Afrika ülkeleri, özellikle ABD ve Fransa’nın yeni sömürgeci politikalarına karşı ayağa kalkıyor, Washington ve Paris kara kıtadan birer birer kovuluyor.

Rusya, Çin ve Türkiye de bu mücadelede Afrika ülkelerinin en önemli dayanak noktaları.

Yeni sömürgeci tehdidi, askeri, ekonomik ve siyasi olarak bu ülkelerle işbirliği içinde dengeliyorlar.

Şimdi Atlantik cephesi Afrika’ya yeni bir “oyuncu” sokma peşinde.

Son dönemde on Afrika ülkesinde (Fildişi Sahili, Gana, Ruanda, Botsvana, Mozambik, Demokratik Kongo Cumhuriyeti, Sudan, Tanzanya, Moritanya ve Kamerun) yeni Ukrayna büyükelçilikleri açıldı.

Özellikle Paris, kıtadaki başarısızlığını bu hamleyle gidermek istiyor.

Diğer taraftan Ukrayna da Batı’dan gelen yardımların bedelini bu şekilde ödemiş olacak.

Hatta Ukrayna gizli servisinin askeri güçlerinin Sudan’da savaştığı da ortaya çıkmıştı.

Kiev, Afrika’ya Fransa’nın yeni sömürgeci politikaları için asker gönderirken, kıtadan Rusya’ya karşı Ukrayna’da savaşmak için asker de toplamaya çalışıyor.

Örneğin Ukrayna’nın, Fransız stratejisine verdiği destekle bilinen Fildişi Sahili’nde büyükelçilik açmasının ardından, basında Ukrayna ordusuna katılmak üzere bu ülkede gönüllü toplanmasına ilişkin bir belge yayımlanmıştı.

Benzer bir olay da Senegal’de yaşanmış, Senegal makamlarının müdahalesinin ardından Ukrayna’nın Rusya’ya karşı savaşmak üzere topladığı kişilerin cepheye götürülmesi engellenmişti.

Ukrayna elçilikleri, “tahıl gönderme” kozunu da oynayarak Afrika’da Batı’nın “barış” planının lobisini de yapıyor.

Atlantik stratejisiyle kopmaz bağlarla bağlı olan Ukrayna’nın Afrika’da da Batı stratejisi üzerinden hareket edeceğine şüphe yok.

O strateji, haliyle sadece Rusya’ya karşı değil, Afrika halklarının bağımsızlık mücadelesini ve dolayısıyla onun önemli destekçilerinden Türkiye’nin kıtadaki varlığını ve etkisini de hedef alacak.

BRICS ÜYELİĞİ: DÜNYA BARIŞINA KATKI

Batı’daki savaş hazırlıkları ve Ukrayna çatışmasını Afrika’ya taşıma planları, dünyanın karşı karşıya olduğu tehdidi net bir şekilde gözler önüne seriyor.

İşte böyle bir ortamda Türkiye’nin BRICS’e katılmak istediğini açıklaması ayrı bir önem taşıyor.

BRICS üyeliğinin siyasal, ekonomik getirileri, konunun güvenlik boyutu ayrı bir yazının konusu kuşkusuz.

Ancak yazımız çerçevesinde BRICS çıkışını değerlendirecek olursak…

Çok kutuplu dünyanın BRICS gibi örgütlenmelerinin güç toplamasıyla dünyanın bir savaşa sürüklenmesi engellenebilir.

ABD ve Avrupa’yı bu maceralardan ya da hesapsız hamlelerden caydıracak olan Avrasya cephesinin sımsıkı bir araya gelmesidir.

Güçlü ve kurumsallaşmış BRICS, güçlü Şangay İşbirliği Örgütü, güçlü Türk Devletleri Teşkilatı, Bidenları, Macronları, Scholzleri kendine getirir, saldırgan adımlar atmasını engeller.

Yoksa en ufak zafiyette kendi çıkarları için her türlü şiddet aracını kullanmaya hazır gözüküyorlar.

İşte Türkiye, BRICS’e katılarak dünya barışına da önemli bir katkı sunacaktır.

BRICS üyeliği konusu, daha önce farklı konularda yaşadığımız gibi Batı’yla pazarlıkların bir aracı yapılmamalı, en kısa zamanda somut adımlar atılmalıdır.

BU MAKALE, Independent Türkçeden alındı.

• ANTGİAD’tan genç beyinlere yatırım
• Muhittin Böcek’in etkin pişmanlık ifadesi
• Gökhan Böcek’in HTS kayıtlarıyla doğrulanan ifadesi, CHP’de “Adaylık Borsası”na işaret ediyor
• İran’ın yenilmezliğinin kaynağı: Fedakarlıkta birleşmek
• Yükselen Asya sürecinde İran direnişinin sonuçları Bursa’da masaya yatırıldı
• Emekliyi mahkeme kapılarında süründürenlerin ayıbı!
• ANNELERİMİZİN ELLERİNDEN ÖPERİZ!
• Anneler Günü: Süslü paketlerin ardındaki gerçek

Basın İlan Kurumundan AB finansmanlı rapora tepki: Cemiyetin gazetesi tirajını fazla gösterdi resmi ilan aldı

Ankara Gazeteciler Cemiyeti (AGC’nin), Avrupa Birliği (AB) finansmanıyla hazırladığı 2022 yılı Medya İzleme Raporu ve 2022 yılı Gazetecilerin Mesleki Memnuniyeti Araştırması yayımladı. Basın İlan Kurumu AB finansmanlı rapora tepki gösterdi. Cemiyetin gazetesinin tirajını fazla göstererek resmi ilan aldığını açık etti.

Gazetecilerin “şiddet ve yargılanma baskısı altında, işsizlik korkusuyla ve açlık sınırında maaşlarla” çalıştığı savunuldu. Rapora, Basın İlan Kurumu (BİK) tepki gösterdi. Raporun AB fonlarıyla hazırlandığı belirtildi. Cemiyet’e ait 24 Saat Gazetesi’nin tirajını yüksek göstererek BİK’ten para aldığı kaydedildi. BİK’ten yapılan açıklamada özetle şunlar kaydedildi:

“Ankara Gazeteciler Cemiyeti’nin, AB finansmanıyla hazırladığı ‘sözde’ 2022 Medya Raporunda Kurumumuza karşı yöneltilen haksız isnatlar karşısında, kamuoyunun doğru bilgilendirilmesi ve oluşturulmak istenen dezenformasyonun önüne geçilmesi amacıyla aşağıdaki açıklamanın yapılması zorunluluğu doğmuştur.

TİRAJ SÖZÜ İHLALİ

“Tarafsız gazeteci üyenin de yer aldığı Kontrol Kurulu, resmi ilan ve reklam yayımlama hakkını haiz 24 Saat Gazetesi’ni, günlük asgari 2.400 adet satması gerektiği halde matbaada sadece 250 adet basarak dağıtıma çıkarmak üzereyken adeta suçüstü yakalamıştır. Kamuya verdiği günlük 2 bin 400 tiraj sözü karşılığında resmi ilan alan söz konusu gazetenin asgari tirajın sadece onda birini basması şeklinde tebarüz eden ihlali karşısında Resmi İlan ve Reklam Yönetmeliği hükümlerine istinaden mahsup işlemi tesis edilmiştir. Uygulanan mahsup bedeli kadar ilan tutarı kurumumuza irat kaydedilmemiş, yine mevzuatın öngördüğü şekilde hakları gasp edilen diğer gazetelere dağıtılmıştır.

AB FONLARI VURGUSU

“Sözde rapor, bu durumu bile ayırt etme kabiliyetinden yoksun, gerçeklikten kopuk ve hukuki süreçlere yabancıdır. Unutulmamalıdır ki, herkes meşru vasıta ve yollarla hak arama hürriyetine sahiptir. Bu meşru çizginin dışına çıkılmak suretiyle Anayasa’da öngörülen hak arama yollarını işletmek yerine böyle korsan raporlarla hukuki süreçlerin baltalamaya çalışılmasını, üstelik de bunun AB fonlarıyla yapılmasını kamuoyunun ve basın camiasının takdirlerine sunuyoruz. Kurumumuz, 2016 yılından itibaren resmi ilan ve reklamları, İLANBİS olarak adlandırdığımız elektronik ortamda almakta ve dağıtmaktadır. Süreli yayınlar bulundukları kontenjan ve dağıtım tablosunda sahip oldukları puantaja göre insan müdahalesi olmadan resmi ilanları almaktadırlar.”

AYDINLIK

• ANTGİAD’tan genç beyinlere yatırım
• Muhittin Böcek’in etkin pişmanlık ifadesi
• Gökhan Böcek’in HTS kayıtlarıyla doğrulanan ifadesi, CHP’de “Adaylık Borsası”na işaret ediyor
• İran’ın yenilmezliğinin kaynağı: Fedakarlıkta birleşmek
• Yükselen Asya sürecinde İran direnişinin sonuçları Bursa’da masaya yatırıldı
• Emekliyi mahkeme kapılarında süründürenlerin ayıbı!
• ANNELERİMİZİN ELLERİNDEN ÖPERİZ!
• Anneler Günü: Süslü paketlerin ardındaki gerçek

MAKÜ Lavanta Tepesi Otelde gerçekleştirilen toplantıya MAKÜ Rektörü Prof. Dr. Adem Korkmaz, Vali Yardımcısı Ahmet Mailoğlu, Sosyal Güvenlik Kurumu İl Müdürü Bayram Balban, sektör temsilcileri, akademisyenler ve öğrenciler katıldı.

Toplantı saygı duruşunda bulunulması ve İstiklal Marşı’nın okunmasıyla başladı. Daha sonra ise proje tanıtım filmi gösterimi yapıldı.

Toplantının açılış konuşmasını proje koordinatörü Prof. Dr. Adem Korkmaz yaptı.

Prof. Dr. Korkmaz konuşmasında:

Maden sektörünü masaya yatırdıklarını söyleyen Rektör Korkmaz, konuşmasının devamında şunları söyledi:

Rektör Korkmaz’ın konuşmasından sonra proje kapsamında düzenlenecek olan eğitimler hakkında projenin eğitim sorumlusu ve iş güvenliği uzmanı Hikmet Gökhan Acar tarafından bilgiler verildi.

Toplantı katılımcıların toplu fotoğraf çekimi ile sona erdi.

• ANTGİAD’tan genç beyinlere yatırım
• Muhittin Böcek’in etkin pişmanlık ifadesi
• Gökhan Böcek’in HTS kayıtlarıyla doğrulanan ifadesi, CHP’de “Adaylık Borsası”na işaret ediyor
• İran’ın yenilmezliğinin kaynağı: Fedakarlıkta birleşmek
• Yükselen Asya sürecinde İran direnişinin sonuçları Bursa’da masaya yatırıldı
• Emekliyi mahkeme kapılarında süründürenlerin ayıbı!
• ANNELERİMİZİN ELLERİNDEN ÖPERİZ!
• Anneler Günü: Süslü paketlerin ardındaki gerçek