EMEKLİNİN GÜNDEMİNDEKİ YURT DIŞINA KAÇIRILAN 500 MİLYAR DOLAR

Emeklinin gündeminde “kaynak yok!” masalı var.

Bütçeden faiz giderlerine,

Bütçede, iç ve dış tefecilere ve sıcak para komisyoncularına 3 trilyona yakın para ayrılıyor;

Sermayeye teşvikler veriliyor,

Biriken borçlarının faizleri siliniveriyor.

Bunlar yapılırken kaynak bol!

Ama emekliye, emekçiye zamma sıra geldi mi “kaynak yok!” masalı sökülüyor.

Emekli artık masallara inanmıyor.

Ayrıca kışı geçiren ama yediği ayazı unutmayan kurt psikolojisine bürünmüş durumda.

Emekli Derneği Adapazarı Şubesi Başkanı Yaşar Dursun,

Kitlesiyle birlikte yaptığı basın açıklamasında söyledikleri emekli kitlesinin içinde bulunduğu psikoloji, düşünce ve haleti ruhiyeyi ortaya koymaktadır.

Özetle söyledikleri şunlar:

NE KOMİK HALE GELDİNİZ!

“Bu hafta Dünya Yaşlılık Haftası.

 

Amaç, yaşlıların sağlık ve sosyal yaşam kalitesini artırmak.

Yaşlılığın en büyük göstergesi emekliliktir.

Yaşlılık Haftasını kutlayan siyasilere sesleniyoruz.

Ne komik hale geldiniz.

Açlık sınırının altında maaş.

Dul ve yetimlere ise

Açlığın da açlığını yaşatıyorsunuz.

İlaçta katkı payları,

Sosyal sigortanın ödemediği ilaç paraları,

Muayenede sıra beklemeler,

6 ay bir yıl süren film çekimi, MR çekimleri…

Bu şartlar altında hangi Yaşlılar Haftasını kutluyorsunuz?

Bu seneyi emekliler senesi ilan ettiniz.

Emekli her gün daha çok berbat,

Daha çok sefil hayata mahkûm oluyor.

Her şeyde olduğu gibi Yaşlılar Haftası da yalan dolu

İktidarın kendi israfından tasarruf etmeyeceğini biliyoruz.

İktidar sakın ‘emekliye vereceğimiz kaynak yok!’ demesin.

Bu ülkenin kaynakları çok küçük bir azınlığa gidiyor.

Bu iktidar bırakın emekliye zam vermeyi.

Emekliye umut bile veremiyor.

Hani sizin Emekli Yılınız

Hani sizin yaşlıya saygınız?

PERİNÇEK VURGUSU: “500 MİLYAR DOLARI GETİRİN!”

Vatan Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek diyor ki,

‘Türkiye’nin yurt dışına kaçırılan parası 500 milyar dolar.

Bu 500 milyar dolar hem Türkiye’den dışarı çıkarılmış

Hem dışarıdan tekrar bize borç olarak veriliyor.

Bu paraları dışarı kaçıranlar yarın dünyada bir kaos olur.

Paralarınıza başka devletler el koyar.

Paralarınızı ödemezler.

Dışarı kaçırdığınız 500 milyar doları en kısa zamanda getirin ülkemize.

Üstüne su içersiniz sonra!’

Milyonlarca Emekli Bunu bekliyor!”

DEVAM EDECEK

Uluslararası hukuk ve insanlık değerlerinin çiğnendiği Emperyalist zorbalık dönemi

Trump, ABD küresel savaş ağalarına karşı olduğunu söyleyerek geldi.

ABD dış borcu 40 trilyon dolara dayanmış iflas halinde bir ülkeydi.

Dünya ABD dolarını rezerv para olmaktan çıkarma sürecine girmişti.

ABD’nin yaşam kaynağı olan dolar saltanatı son demlerini yaşamaya başlamıştı.

Dünyadaki kızılca kıyametin ve ABD’nin sağa sola deli danalar gibi saldırmasını9 nedeni buydu.

Trump, ikinci gelişinde America First (Önce Amerika) söylemini,

“Make America Great Again (Amerika’yı Yeniden Büyük Yap)” sloganını bayrak edindi.

Tüm dünyada ve ülkemizdeki Amerikancılar zil takıp oynamadıkları kaldı.

Hele bizimkiler neredeyse orkestra tutup sokaklarda mastika oynayacak duruma geldiler.

ABD-İsrail saldırısı kapıda diye S400 konuşlandıran,

Savunma sanayisini görülmedik ölçüde ayağa kaldıran,

“Eyyy Amerika” diye posta koyan siyasi iktidar da rotayı Atlantik’e kırdı.

Neoliberal ekonomi politikaları uygulamaya başladı.

Trump’ın dostluğunun kerametini barış için kurtarıcı saydı.

Ancak eski ABD Dışişleri Bakanı Kissinger demişti:

“ABD ile düşman olmak tehlikelidir,

Ama dostluğu ölümcüldür.”

Aslında düşmanlığının da dostluğunun da baş belası ve tehdit olduğu tarihi tecrübeyle sabittir.

1950’lerden bu ayana başımıza ne belalar geldiyse ABD ve NATO yüzündendir.

Epeyce bir zaman Trump ABD’sinin içe döneceği umudu hakim oldu dünyaya.

ABD saldırganlıktan ve savaşlardan vazgeçecekti.

Batı Akdeniz’den, Doğu Akdeniz’den geri çekilecekti.

Bu umutlar yayılırken, ABD-İsrail Türkiye’yi kuşatma faaliyetlerini artırarak sürdürdü.

Yunanistan’ı ve Ege adalarını askeri üslerle doldurdu.

GKRY, ABD-İsrail silahlarıyla dolduruldu.

Suriye’de SDG terör örgütünü palazlandırdı.

İsrail ile birlikte Gazze’nin altını üstüne getirdi.

İran’a saldırdılar,

12 gün boyunca mazlum İran halkı ve devletini dize getirmeye çalıştılar.

Bütün bunlar dudak uçuklatan dış borç içindi.

Önce ticaret savaşlarıyla denedi kurtulmak için.

Tüm dünyaya gümrük resimleriyle saldırdı.

En büyük rakibi Çin’e yüzde 500’e varan astronomik rakamlar uygulamaya kalkıştı.

250 yıllık devlet 3 bin yıllık geçmişi olan tarih devine savaş açmıştı.

O büyük tecrübenin altında kaldı.

Ticaret savaşları fos çıktı.

Askeri yöntemi uygulamaya kalkıştı.

Şimdilerde bunu deniyor.

Son olarak denizden abluka altına aldığı Venezüella’ya saldırdı.

Devlet Başkanı Maduro’yu kaçırdı.

Grönland’a, Kolombiya’ya, Arjantin’e, Küba’ya yumruk salladı.

Bütün bunlar dünya jandarmalığı için savaşacağının işaretleri olarak tarihe geçti.

Dünyadaki, üç savaş odağı…

Tayland, Ukrayna, Doğu Akdeniz…

Tayland’da kuvvetler dengesizliği yok.

Çin’e diş geçiremez.

Ukrayna’da da Rusya rüştünü kanıtladı;

Kuvvetler dengesiz değil!

Sadece Doğu Akdeniz’de kuvvetler dengesi ABD lehinde…

Bu somut durum savaş sebebidir.

Ancak burada da sonuç Türkiye’nin ellerindedir.

“TRÇİ İttifakı” devrimi ve “İttihad yaşatır” formülü gerçekleşirse,

Küreselleşme ihtimali bulunan bölge savaşını önleyebilir.

TÜRKİYE VE ÇAĞIMIZIN JEOPOLİTİK HAKİKATI

ABD’nin küresel saldırganlığı ve zorbalığı Tayvan Körfezi’nden Venezüella’ya kadar bütün cephelerde geçerlidir ve her cephe Türkiye’nin ön cephesidir, güvenliği oradan başlar. Bu çağımızın jeopolitik gerçeğidir. Ege, Yunanistan ve Doğu Akdeniz’de GKRY üzerinden kuşatılan ülkemiz için İran’ın düşürüldüğünü düşünün bir kez; Tek kuşatılmayan taraf İran cephesidir. Kuzeyde Atlantik’e yaklaşan Ermenistan İran için de bizim için de milli güvenlik meselesidir. Rusya ile arası açılmaya çalışılan Azerbaycan bile sıraya konulmaktadır. Kuzeybatımızda Gürcistan ve Ukrayna cephelerinde kuşatmayı yaran Rusya bizim sağlam cephe gerimizi oluşturmaktadır.

ABD BELASINA KOŞUYOR

Dönersek Karayipler’deki zorbalığa…

Kolombiya, Küba, Arjantin, Grönland’ı tehdit eden ABD zorbalığının Venezüella’dan ne istemektedir?

ABD, gerileyen, çöküşe giden bir devlettir.

37 trilyon dolarla dünyanın en borçlu ülkesidir.

İkinci Dünya Savaşı’nı müteakiben çökmekte olan sistemi kurarken dünya üretiminin yarısını karşılayan ABD, önümüzdeki birkaç yıl içinde Satın Alma Gücü Paritesine göre dünya üçüncülüğüne düşecek, dünya üretiminin ancak üçte birini karşılayabilecek. Bu hesaplamayı (yansıtmayı) bizzat kendi cephesindeki OECD, Dünya Bankası, IMF ve Londra Standart Chartered Bankası gibi finans kuruluşları yapmaktadır. 2030 yılında birinci sırayı 64 trilyon dolarlık üretimiyle Çin, ikinci sırayı 46 trilyon dolarlık üretim hacmiyle Hindistan işgal edecektir. Türkiye’nin bile beşinciliğe oturacağı hesabedilmektedir. (Fatih Özcan, 5 yıl sonra Türkiye dünya beşincisi, Yenigün Gazetesi, Kıvılcım, 27 Ağustos 2025- Kıvılcım/)

Yani kısaca ABD saldırganlığının ekonomik zemini zayıftır, ABD ekonomisi ABD zorbalığını besleyemez. Bu hakikatle çok kısa bir zaman içinde yüzleşecek olan ABD emperyalizmi, duvara tosladığında iş işten geçmiş olacaktır.

Aslında Cemal Süreya’nın o muazzam dizeleriyle söylersek,

“Nasıl anımsamazsın Mussolini’yi

Garsoniyerinde mutlaka bulundururdu

Bir dua iskemlesi

Ama son duasında

Toprağa doğru açılmıştı elleri.”

ifadelerinde belirtilen akıbetine doğru dört nala koşmaktadır.

TRUMP, VENEZÜELLA’YA NİYE ÇÖKÜYOR?

Emperyalist zorbanın iştahını, Venezüella’nın milli serveti çekiyor. Dünyanın en büyük kanıtlanmış petrol rezervleriyle birlikte maden serveti iştah kabartıyor. Elektrikli araçlar, hipersonik silahlar, savaş uçakları ve yarı iletkenler için can alıcı değerde olan 24 milyon ton tutarındaki lityum, zengin altın kaynakları, boksit, nikel, küresel ekonominin ana girdilerinden kobalt, Latin Amerikan’ın en büyük rezervleri olan doğal gaz varlığı ve NTE (nadir toprak elementleri) …

İşte Venezüella halkına çok görülen bu servetler, gerileyen, gittikçe çöken, 2030 yılında dünya ülkeleri arasında üçüncülüğe düşeceği yansıtmalarını kendilerinin yaptığı tarihi hakikat ABD emperyalizminin iştahını kabartıyor.

ŞAVEZ DEVLETÇİLİĞİ VE HALKÇILIĞI

“Comandante” Chávez 1998 Ekim’inde Venezuela devlet başkanı oldu.

Anayasa ve yasaları hızla değiştirdi.

Petrolü millileştirdi.

Petrol gelirleri kamuya aktı.

Eğitim, sağlık, gıda, sosyal güvenlikte radikal halkçı değişiklikler yaptı.

2005 yılında BM tarafından Venezüella’da okum ayazma sorunu kalmadığı ilan edildi.

UNESCO listelerinde Venezüella başarıdan başarıya koşuyordu.

2003 yılında yüzde 55,1 olan fakirlik seviyesi 2007 yılında yüzde 27,5’e düştü.

Açlık sınırının altında yaşayan yüzde 25’lik kesim yüzde 7,9’a geriledi.

Chavez iktidara geldiğinde (1999’da) asgari ücret 28 dolardı, 2012 yılında 476 dolara çıktı.

2003 yılında işsizlik oranı yüzde 20,7 iken 2009’da yüzde 7,4’e düştü.

Chavez’in halkçı-devrimci uygulamaları ABD emperyalizmine indirdiği darbeler, mutat uygulamalarla karşılaşmasını geciktirmedi. Özellikle petrolün millileştirilmesinden ABD şirketleri ağır darbe almış, büyük sömürü kaynağı bir anda kurumuştu. Bu andan itibaren Venezüella ambargo kuşatması altına alındı. 2005 yılından bu yana da aralıksız uygulandı. Finanstan sağlığa, gıdaya kadar bütün sektörlerde ambargo sağanağı ülkeye ağır darbe vurdu. Ambargolar,40 bini aşkın insanın ölümüne neden oldu. Nüfusun yüzde 2’sinin (5-7 milyon kişinin) göçüne yol açtı. (Bilim Ütopya/ Latin Amerika’da 21. yüzyıl sosyalizmi/ Temmuz 2016)

Çavez, 1999’da ülkenin başına geçti.

Vurguncunun, talancının, yağmacının üstüne gelmiş devrimci iktidarlarının tamamının yaptığını yaparak ülkesinin milli kaynaklarını millileştirdi. Yağma, talan, vurguna son vererek üretime yüklendi; tasarrufları kalkınmaya, halkın refahının artırılmasına yönlendirdi.

ABD emperyalizmine karşı dik durdu, meydan okudu, büyüdü. Başarı sağladı.

2019’da Maduro iktidara geldi.

Köklü bir dönüş yaptı.

Çavez’in devletçi ve halkçı politikalarını kısmen terketti.

Batı’ya tavizler verdi.

İç egemenlere (oligopollere) büyük imkanlar sağladı.

Neoliberal uygulamalara girişti.

Dolarizasyona gitti.

Kamu ve sosyal harcamalar hızla düştü.

Fiyatların kontrolleri gevşetildi.

Özelleştirmelere gidildi.

Parasal sıkılaştırma uygulandı.

Sonuçta benzerlerinde görülen olumsuzluklar aldı başını gitti.

Halkın alım gücü ve refahı geriledi.

Gelir dağılımında yeniden derin bozulmalar yaşandı.

Venezüella’nın Brütüs’leri Maduro’yu harcadı.

ABD’ye esir verdi.

Ancak Venezüella halkı ayakta.

Devleti dimdik yerli yerinde.

Geçici Başkan Delcy Rodriquez’in andiçme töreni…

Rusya, Çin ve İran büyükelçileri en öndeydi.

Venezüella’nın bu üç ülkeyle stratejik ittifakı devam ediyor.

“VRÇİ İttifakı” …

ABD’yi dize getirecek olan da bu denklemdir.

Tıpkı bölgemizdeki “TRÇİ İttifakı” denklemi gibi…

TÜRKİYE İLE İLİŞKİSİ

Olayın ülkemizi doğrudan ilgilendiren bir yönü de var.

MHP Lideri Bahçeli,

Maduro’nun kaçırılmasını 15 Temmuz FETÖ darbesine benzetmişti.

Maduro’nun esir alınması Venezüella’nın 15 Temmuzuydu.

Nitekim 15 Temmuz faillerinden,

Pentagon’un psikolojik savaş elemanlarından,

Irak’ta “Kukla Devlet”in mimarlarından,

Neoconların fanatik temsilcilerinden,

Aşırı İsrail yanlısı,

ABD derin devletinin önemli isimlerinden,

Ve CIA şeflerinden Michael Rubin (Maykıl Rubin) 

Middle East Forum’da Türkiye’ye mesaj verir gibi yazdığı bir yazıda “Maduro’nun Geçmişi, Erdoğan’ın Geleceği mi?” ifadelerine yer verdi.

Öte yandan yurt dışında yaşayan firari FETÖ’cülerin tekmili birden 4 Ocak günü bayram etti.

Sosyal medya üzerinden “Darısı Türkiye’ye” paylaşımları yaptılar.

15 Temmuz gecesi aynı olayı Türkiye’de denemişlerdi.

Ama Kaldırdıkları taşı ayaklarına düşürdüler.

Tek yol Şavez ve Atatürk’ün yoludur.

• Antalyalı CKD’li Kadınlar NATO’ya meydan okudu
• NATO’YA ŞAİRİN VİCDANI YETER
• Eğitim İş’ten Yusuf Tekin’e tebeşirli protesto
• linkler
• Batı’nın entelektüel tekeli yıkıldı! Akademide Çin devrimi…

Emeklilerin yoksullaşması derinleşti

Emekli zamları açıklandı.

Gene Eskimolar ya da Kuzey Amerika Kızılderilileri gibi yaşlıları ölüme terketme anlayışından vazgeçilmediği görüldü.

Açıklanan oranlar, fakirlikten vazgeçtik açlık sınırının da çok gerisinde kaldığı gerçeği ile yüzyüze kaldık.

SSK ve BAĞKUR emeklisine yüzde 12,19,

Memur emeklisine yüzde 18,6 zam uygun görüldü.

Siyasi iktidar alenen ve resmen emeklilere “geberin!” diyor.

Emekliye yüzde 12, “öl de kurtulalım” demektir.

Emekli böyle bir zulüm ve muamele görmedi.

“Biz” dediler “milletin vicdanıyla bağımızı kopardık”;

Milletin “istikbale güvenle bakma hakkı”yla falan ilintimiz yoktur!

“Biz emekli ve yaşlılara” değil, “dişleri kanlı tefecilere minnet hissi duyarız!”

“Bizim istikbalimiz Londra, Washington bankerlerinin kasalarındadır.”

Bu rakamlar emekli için;

Sofrasından azalan ekmeğin matematik ifadesidir,

Torununun harçlığından kesilen miktardır,

Hanesinde azalan huzurun matematik kılıfıdır.

Açlık sınırının 30.075 lira olan bir ülkede emekliye reva görülen bu artış insan şerefiyle bağdaşmayan sefalet rakamıdır.

Sorumlusu kimdir?

Emekli ve memur örgütlerinin zavallılığıyla bir kere daha yüzleşildi.

Eylem yok!

İcraat yok!

“Zamların yetersiz kaldığı”nı belirtiyor

Ve “seyyanen artış, refah payı ve aylık hesaplama sisteminde köklü değişiklik” talebinde bulunuyorlar.

Bu arada toplumun vicdanını kanatan bir gelişme yaşandı.

Milletvekili maaşları…

273. 196 TL…

Emeklisinin maaşı ise 177. 658 TL olmuş.

Hem milletvekili hem emekli, olanlarınki ise daha da ballı:

450.000 TL…

Bu adamlar sıradan emeklinin sefaleti karşısında ne hisseder ki!

EK ZAM EMEKLİYİ ÖFKELENDİRDİ

Türk İş raporuna göre,

Açlık sınırı 30 bin lirayı,

Yoksulluk sınırı ise 98 bin lirayı geçti.

En düşük emeli aylığı16 bin liradan 20 bin liraya yükseltildi.

Asgari ücret de geçen ay 28 bin 75 lira olarak belirlenmişti.

Tekmili birden açlık sınırının altında sefiller ücreti durumunda…

AK Parti Grup Başkanı Abdullah Güler en düşük emekli aylığı düzenlemesinin bütçeye etkisi üzerinde yaptığı açıklamada 6 aylık dönemde Hazine’ye yaklaşık 69,5 milyar liralık ek maliyet oluşturacağını belirtti. Bunun SGK’ya Hazine tarafından aktarılacağını ifade etti.

Büyük bir ciddiyetle, “Esas hedefimiz, bütçe disiplinini bozmadan, dezenflasyon sürecine ve enflasyonla mücadelemize zarar vermeden, emeklilerimize bu imkânı sağlayabilmektir.” dedi.

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Vedat Işıkhan da düzenlemenin “emeklilerin refahını artırma”yı hedeflediğini belirtti.

Ne refah ya!

Açlık sınırının 10 bin lira altında cennet köşelerinden çiçekli bir refah!

Beyefendilerin emekçiye ve emekliye verilen üç kuruş fazlalık gözlerinden öyle bir büyüyor ki, hemen ek maliyet lafazanlığına başvuruyorlar. Yerli yabancı kanlı dişli tefecilere ayrılan 3 trilyon liraya yakın tutarı gözardı ediyorlar.

Bıçağın kemiğe dayandığı şartlardayız.

Bizim insanımız iç meselelerde bıçak kemiğe dayandığında mücadeleye atılır.

Dış meselelerde ise “düşman çiftçi dayının tarlasının sınırına dayandığı”nda şahlanır.

Emekli sahaya iner mi, bilinmez ama;

Tüm Emeklilerin Sendikası Eskişehir Şube Başkanı Ali Paşa Şanlı-

Eskişehir’de her gün saat 17.00’de oturma eylemi yapılacağını duyurdu.

Emeklilerin taleplerini yalnızca Eskişehir’de değil, Türkiye’nin dört bir yanında sokaklarda ve meydanlarda dile getireceklerini söyleyen Şanlı, “Bizi, emekliyi yok sayanlara sözümüz sokakta olacak.” dedi.

Yoksulluk sınırının üzerinde ücret,

Ek ödemelerin emekliliğe yansıtılması,

Vergide adalet,

Güvenceli istihdam ve

Toplu sözleşme hakkı istediklerini dile getirdi.

Hadi inşallah!

Dış düşmanların iğvasına kapılmadan hak mücadelesine!

• Antalyalı CKD’li Kadınlar NATO’ya meydan okudu
• NATO’YA ŞAİRİN VİCDANI YETER
• Eğitim İş’ten Yusuf Tekin’e tebeşirli protesto
• linkler
• Batı’nın entelektüel tekeli yıkıldı! Akademide Çin devrimi…

Özlediğimiz ve gözlediğimiz halkçı-vatansever devlet adamı modeli

2014-2016 arası iki yıllık karanlık bir dönem…

Ahmet Davutoğlu’nun başbakanlık dönemi…

Bir yandan ilk Açılım-Barış süreci sürmektedir.

ABD “kara kuvveti” PKK terör örgütünün iyice kuvvetlenerek gemi azıya aldığı yıllar;

Güneydoğu Anadolu’nun bazı illerimizde “özerklik çukuru”nun kazıldığı süreç.

Silahlı Fethullahçı Terör Örgütü (FETÖ’nün) darbe kalkışmasının ön yılları.

ABD-İsrail güdümlü Davutoğlu Hükümeti’nin teröristlere sınırlarımızı açıp yol geçen hanına çevirdiği güneyimizde, Suriye’de kıyametler kopmaktadır.

Dünyanın dört bir yanından Suriye’de toplanan terörist gruplar Suriye muhalifleriyle ülkenin altını üstüne getirmiş, Suriye toplumunu hallaç pamuğu gibi atmışlardı. Ülkenin üzerine karabulutlar gibi çöken iç savaşta Rusya, İran, ABD, İsrail, bazı Avrupa devletleri askeri kuvvetlerinin dışında Suriye ordusuyla çatışan toplam 145 terörist örgütün varlığı düşünülürse, internette dolaşan vahşi tabiat videosundaki yüzlerce çakalın bir aslana saldırması olayındaki boğuşmanın bir örneği yaşanmıştı. (*1)

İşte bu süreç içinde 24 Kasım 2015 tarihinde sınır ihlali yaptığı gerekçesiyle bir SU-24 Rus uçağı iki Türk F-16 uçağı tarafından düşürüldü. Son anda paraşütle atlayan pilotlardan biri havada teröristlerce vurulup öldürülmüş, karaya başarıyla inen diğerini Suriye ordusu kurtararak Lazkiye’deki Rus üssüne teslim etmişti.

Bundan sonra ortalık toz duman oldu, kızılca kıyamet koptu.

Türk Genelkurmayına göre sınır ihlali yapan uçak beş dakika içinde on kez uyarılmasına rağmen ihlali sürdürünce düşürülmüştü. Genelkurmay Başkanlığı resmi sitesinde radar iz haritasını yayınlamıştı.

Rusya Savunma Bakanlığı ise uçağın sınır ihlalinin söz konusu olmadığını iddia etti. Putin, olayın “Türkiye ve Rusya ilişkileri açısından çok ciddi sonuçları olacağını” söyledi. Ayrıca “Türkiye’nin bilerek Rusya ve Türkiye ilişkilerini çıkmaza sürüklediğini ve Türkiye’den hâlâ özür beklediklerini” belirtti. (*2)

İki ülke savaşın eşiğine gelmiş, Rusya burnundan soluyordu.

Durumun vahameti ve sonuçlarının ne olabileceği hakkında berrak bir kavrayışı olmayan Türkiye ise sınırların korunmasının her ülkenin hakkı ve görevi olduğu açıklamaları yapıyor, buna saygı duyulması gerektiğini ileri sürüyordu.

2016 FETÖ darbe kalkışmasına karışan ve tutuklanan Hava Kuvvetleri askerlerinden ikisinin Rus uçağını düşüren uçaklarımızın pilotları olduğu ortaya çıkınca, olayın, FETÖ tarafından gerçekleştirildiği, Türkiye-Rusya ilişkilerini dinamitleyerek Türkiye’nin üzerine çullanan Atlantik emperyalistleri karşısında tecrit olmuş yalnızlaşmış duruma düşürülmek istendiği anlaşılmış oldu.

TÜRKİYE-RUSYA ARASINDA ARABULUCULUĞU VATAN PARTİSİ HEYETİ YAPMIŞTI

Rusya’nın resmi özür beklentisi ilk aşamada Türkiye tarafından karşılanmaması üzerine yaptırımlar devreye girdi. Rusya Türk malı ürünlerin ithalatında, Türk vatandaşlarının Rus şirketlerinde işe alımında kısıtlama, Rus turistlerin Türkiye tatil paketlerinin iptali, Türklerin Rusya’ya vizesiz girişinin askıya alınması gibi bazı yaptırımlar uygulanmaya başladı. Hatırlanacağı gibi Orta ve Batı Akdeniz sahillerinde domates, Pıtrak F1 -Dikenli salatalık ve benzeri 14 tarım ürünü üreten üreticiler büyük zararlara maruz kalmış, infial derecesinde ayağa kalkan üreticiler hükümeti korkutmuştu.

Sonuçta Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın özel ricasıyla Vatan Partisi Rusya’ya bir heyet göndererek Rusya-Türkiye arasını bulmuş, Türkiye’nin özür dilemesiyle iş tatlıya bağlanmıştı.

TEK YOL ÜRETİM ODAKLI EKONOMİ

Şimdi yukarıda konumuzla alakalı Rus uçağının düşürülme olayından sonra gelelim konuyu bağlayacağımız ekonomik uygulamalarımıza.

40 yılı aşkın süredir uyguladığımız Batı ekonomileriyle bütünleşme ekonomisi politikasının duvara dayanması üzerine FETÖ darbesinin bastırılmasını müteakiben Enerji Bakanı Berad Albayrak’la birlikte başlattığımız üretim odaklı milli politikalar ülkede ve uluslararası ortamda kızılca kıyameti koparmıştı. Uygulanan milli politikalar sonucu enerji alanında önemli adımlar atılmıştı. Ancak son iki yıldır Şimşek eliyle uygulamaya başladığımız ekonomi politikaları, günümüz şartlarına uyarlanmış eski kemer sıkma politikalarından, küreselci emperyalizmin neoliberal ekonomi politiğinden başka bir şey değildir. 24 Ocak 1980 kararlarıyla başlattığımız bu uygulama yöntemleri ülkemizde hiçbir dönemde sürekliliği olan, kalıcı bir istikrar sağlamamış, tersine ekonomik ve siyasi istikrarsızlıklar, yapısal bozuklukları sabitleştirmiştir. İşin ilginç yanı bakanların hepsinin de “üretim, üretim” deyip durdukları halde üreticinin tam ürününü piyasaya sunacağı anda ithalatın kapılarını açmaları olağan hale gelmiştir. Daha dün Karadeniz Bölgesi’nde fındık ve çaya alternatif ürün diye başlanan 15 bin ailenin geçim kaynağı olan kivinin tam hasat ve piyasaya sunum zamanı kivi ithalatının gümrük vergileri düşürüldü. Üretici ürününü maliyetinin altında satmak zorunda kaldı. Keza hayvancılık sektöründe karkas et ve hayvan ithalatı hayvancılığımıza devasa zararlar açmaktadır. Oysa doğrusu milli ekonomi politikası, üreticimizi koruma altına almaktır.

KENDİ ÜRETİCİSİNİ KORUYAN HALKÇI-MİLLİYETÇİ DEVLET ADAMI TAVRI

Uçak düşürülme olayında zaman için sükunet sağlanınca yasaklanan tarım ürünlerinden 13’ü serbest bırakılmış, ancak domateste yasak kaldırılmamıştı. Görüşmelerde domates yasağının kaldırılması konusunda yoğun ısrarlara rağmen kabul edilmemişti. Nedeni üreticileri kambur olarak gören, üretimi artırmak yerine ithalata yüklenen, onları ithalatla terbiye eden bizim ithalatçı devlet adamlarımız için ders niteliğindeydi. Putin, “Türk domatesi daha ucuz ve kaliteli, tüketicimizin bundan yararlanmasını isteriz. Ancak bizim domates üreticilerimiz büyük miktarlarda kredi aldılar ve yatırım yaptılar. Bir üretim süreci söz konusu. Dolayısıyla kısıtlamalar devam edecek” dedi. Ülkesini, milletini seven milliyetçi devlet adamı uygulaması budur.           

• Antalyalı CKD’li Kadınlar NATO’ya meydan okudu
• NATO’YA ŞAİRİN VİCDANI YETER
• Eğitim İş’ten Yusuf Tekin’e tebeşirli protesto
• linkler
• Batı’nın entelektüel tekeli yıkıldı! Akademide Çin devrimi…

Asgari ücret tartışmaları yoğun bir şekilde gündemi işgal etti.

Asgari Ücret Saptama Komisyonu’nda yapılan pazarlıklar ücretin belirlenmesinde temel teşkil ediyor.

Komisyonun yapısı burada belirleyici olmaktadır.

Komisyon, 5’şer üyeyle temsil edilen işçi+ işveren+ hükümet sacayağından oluşmaktadır.

İlk bakışta adil gibi görünen yapıda çok derin bir adaletsizlik yer almaktadır.

Şimdiye kadarki uygulamalarda emekçi üyeler sadece konu mankeni işlevinde bulunmuşlardır. Asgari ücreti, işverenle hükümet üyeleri belirlemiş, işçi üyeler sadece meşruiyet rolü oynamıştır.

Bunu geç de olsa işçi kesimi temsilcileri farkettiler.

 Asgari ücret pazarlığı bu yıl, Ergün Atalay’ın akıllı politikası sonucu masada sadece hükümet ve işveren arasında yapılmaya çalışıldı.

Atalay, bu durum hakkında, “Geçen yıl asgari ücret açıklayacakları zaman yarım saat önce bizi çağırdılar. Diyorlar ki ‘gel asgari ücreti açıklayacağız.’ Ne oldu? ‘Bilmiyoruz.’ Kaç para? ‘Bilmiyoruz.’ Gel diyorum, gel. Git diyorum, git. Öyle olur mu? Yahu biz konu mankeni miyiz? Biz de masadan kalktık.” dedi.

“Biz konu mankeni miyiz” diyen Atalay masaya dönüş şartlarını sıraladı: ‘Kira, gıda, ulaşım ve eğitimdeki kayıplar telafi edilmeden bu masada olmayız.’

İşçisiz rakam konuşan hükümet ve işveren durumun vahametinin farkına vararak Bakanı Türk İş’e gönderdi. Belirlenecek rakamın meşruiyeti için işçi kesimini ikna etmeye çalıştı ama Atalay direndi.

Sonuçta işçi kesimi temsilcilerinin ne haklı oldukları ortaya çıktı.

Kendilerinin katılmadığı komisyonca asgari ücretin net 28.075 lira olarak belirlenmesi karşısında açıklama yapan Ergün Atalay, “Bugün bakanlıktan bir yazı geldi, dediler ki saat 18.00’de komisyon toplanacak. Bu sene bize gelen 3. yazı bu. Biz 3 yazıya da cevap vermedik. Bugünkü rakamı gördükten sonra ne kadar haklı olduğumuzu, nasıl katılmamamız gerektiğini gördük.” dedi.

Yani işçi, kesimi kendilerini komisyonda “konu mankeni” olarak kullanan işveren ve hükümet kesiminin oyunlarını bozdu.

Asgari ücret konusunda çeşitli kesimler çok farklı düşünmektedir.

Aslında birçok görüş iki temel çizgide toplanabilir:

İlki 1980’lerden bu yana uygulanan ve bilinçaltlarına kadar sinişmiş olan neoliberal anlayıştır. Diğeri ise gerçekçi-halkçı anlayıştır.

Türkiye’de ekonomik buhran karşısında iki çizgi mücadelesi bütün haşmetiyle sürüyor.

Ücretli kesim son 4 yılın yüksek enflasyon ortamında reel alım kuvvetinin eridiğinden şikayet ediyor.

Mevcut enflasyon oranının üstünde bir artış beklentisi ve mücadelesi içinde bulunuyor.

Sanayiciler, üretim maliyetlerinden dolayı ihracatta rekabet edemediklerini ileri sürüyorlar.

İşgücünü de en büyük maliyet unsuru olarak göstermektedirler.

İş gücü maliyetlerinin daha düşük olduğu Mısır’a taşınmalarla gündeme gelen tekstil sektörü verilen en büyük örnek.

Patron kesiminin bu neoliberal teoriye dayanan maliyet artışı görüşü bilimsel bir içeriği yoktur. Gerçekçi de değildir.

Asgari ücretin yeterli derecede artırılmaması durumunda patronları hangi tehlike beklemektedir? Düşük asgari ücret, patrona düşük maliyet şeklinde yansımaz. Aslında bilimsel olarak düşünülürse burada düşük asgari ücret yetersiz iç talep demektir.

Oysa Yatırım bankacısı, Aydınlık Gazetesi yazarı Serhat Latifoğlu’na göre, iç piyasanın tıkanması, resesyon (durgunluk) ve talep yetersizliği firmaları iflaslara sürüklediği istatistiki bir gerçektir. Bu tehlike maliyet artışının tetiklediği iflas tehlikesinden çok daha yüksek bir olasılıktır.

Latifoğlu’na göre, “asgari ücrete zam yapılmadığında, hane halkı harcanabilir geliri düşer ve bu durum tüketim talebini daraltır; küçük ve orta ölçekli işletmeler (KOBİ’ler) kapasite kullanımını azaltmak zorunda kalır. Ücret artışının yarattığı talep canlılığı, stokların nakde çevrilme hızını artırır, nakit akışını rahatlatır ve işletme sermayesi ihtiyacını azaltır. Bu durum, özellikle KOBİ’lerin finansman yükünü hafifleten önemli bir kaldıraçtır.” (*1)

PİYASAYI CANLANDIRMAK MAAŞ VE ÜCRETLERE ARTIŞLA OLUR

1871 yılında feodal parçalanmışlığı altederek Alman birliğini sağlayan Şansölye Bismark’ın ilk yaptığı iş iç piyasayı canlandırmak için halkın alım gücünü yükseltmek amacıyla maaş ve ücretlere olağanüstü zamlar yapmış, halkıyla birlikte Alman kapitalistlerinin de gözdesi olmuştur. Yüksek ücret politikası, piyasadaki durgunluğun önüne geçer. Canlı bir alışveriş piyasası yaratır. Ayrıca gelecek düşünce ve endişesi olamayan mutlu emekçinin çalışma verimliliği, iş kalitesi yükselir, üretkenliği artar. Mutlu insanın çalışması daha şevkli, daha dikkatli, iş değiştirme eğilimi daha az olur. Bu durumun bilançolara yansımasının oldukça yüksek olduğu uzmanlarca belirtilmektedir.

Bu görüş neoliberal zihniyetlere ters gelir. 50 yıllık neoliberal uygulama bizim patronların beyinlerinde neoliberal yatak yapmıştır. Zihin süreçleri neoliberal görüşlere göre işlemekte olduğundan aşırı tutucudurlar. Başka görüşlere kapalıdırlar. Bu sebeple de buhrandan hiç kurtulamamaktadırlar. Çünkü neoliberalizm sürekli buhran doğurur, sürekli tıkanma yaratır.

“Düşük ücret stratejisi, uzun vadede rekabet gücünü çürüten dinamikler yaratır: eğitim yatırımlarını azaltır, beyin göçünü artırır, işgücü niteliğini düşürür ve teknoloji yatırımlarını geciktirir. Dolar bazında yüksek asgari ücret ise işgücünü güçlendirir, verimlilik artışı sağlar ve daha kaliteli üretim ile marka değeri oluşturur. Ücretler dövizle finanse edilmediği için dolar cinsinden asgari ücretin yükselmesi devlet bütçesi veya firma bilançoları için belirleyici bir sorun değildir. Asıl unsur ülkenin gerçek kaynak kapasitesidir. Asgari ücretin yükselmesi iç talebi artırarak kapasite kullanım oranlarını yükseltir, birim maliyetleri düşürür ve firmalara ölçek ekonomisi kazandırır. Bu dinamikler, ihracatçıların rekabet gücünü düşürmek yerine artırır.” (*1)

BİR KAMU DÜZENİ VE SOSYAL POLİTİKA MESELESİ: ASGARİ ÜCRET

Sosyal politika uzmanı Prof. Dr. Aziz Çelik, asgari ücret artışının, üretim maliyetlerini doğrudan artırdığı tezinin hatalı olduğunu belirtiyor. Çelik, Asgari ücretin, “bir pazarlık ücreti” olmadığını, “aksine bir kamu düzeni ve sosyal politika meselesi” olduğunun altını çizerek, “Bu nedenle, asgari ücret düzeyi ile çeşitli sektörlerde yaşanan operasyonel sorunlar birbirinden ayrı ele alınmalıdır. ‘Asgari ücret artışının üretim maliyetlerini doğrudan ve yıkıcı şekilde artırdığı’ tezi eksik ve hatalı bir yaklaşımdır.” değerlendirmesinde bulunuyor. (*2)

Gerçekten de ülkemizde 50 yıldır genel geçer bir teori olarak gündemimize yapışıp kalmış olan serbest piyasa ekonomisinin teorisi neoliberalizm akımının tezleri işverenlerimizden devlet adamlarımıza kadar çok geniş bir kesimin bilinç altına yerleşip kalmıştır. Patronların her dönem ‘rekabet edemiyoruz’ şikayetleri tüm zamanların genel geçer yakınması olmuştur. Eskiden Çin ve Doğu Avrupa ülkelerindeki düşük ücretleri örnek gösterirlerdi. Epeydir oralarda ücretlerin yükselmesi dolayısıyla sesleri kesilmişti. Çin, açlığı ortadan kaldırmasının ötesinde mutlak fakirliği yenen bir ülke olarak dikkat çekmektedir. Şimdi Mısır gibi ülkeler gündemin baş köşesine yerleşti. Gerçekten de tekstil sektörünün önemli bir kısmı Mısır’a taşındı. Tersaneler de Romanya ve Bulgaristan yolcusu oldu.

Prof. Dr. Çelik düşük ücretin bir gerekçe olamayacağını belirterek, “‘Düşük ücretle rekabet’ bahanesinin bir sonu yoktur; bugün Mısır olan odak noktası, yarın Suriye ya da başka bir ülke olabilir. Asgari ücret, çevredeki en kötü örneğe göre belirlenemez. Bu ücret bir taban sınırdır; sektörel bazda bir pazarlık veya farklılaştırma konusu yapılamaz.” uyarısında bulunmaktadır.

Asgari ücret tartışmaları bütün haşmetiyle devam ederken son sözü gene Latifoğlu’na bırakalım:

Yeni liberal tezler talebi baskılama üzerine bina edilmiştir. Ve “1960’larda geliştirilen ‘Şok Doktrini’nin bir uzantısıdır. Bu doktrin gelişen ülke ekonomilerini Batı’ya bağlamış, bağımsızlıklarının önüne set çekmiş, ekonomik ve toplumsal kaos yaratmıştı. Bu konuda uyanık olunmalıdır. Neoliberal politikalar sona erdirilmeli ve bürokrasi, iş dünyası ve akademideki uzantıları tasfiye edilmelidir. Tam bağımsızlık yolunda ilerleyen Türkiye’ye neoliberal gömlek dar gelmektedir.” (*1)

• Antalyalı CKD’li Kadınlar NATO’ya meydan okudu
• NATO’YA ŞAİRİN VİCDANI YETER
• Eğitim İş’ten Yusuf Tekin’e tebeşirli protesto
• linkler
• Batı’nın entelektüel tekeli yıkıldı! Akademide Çin devrimi…

Ya da ABD’nin yanında durarak zararlarından kaçınılabilir mi?

Tom Barak…

ABD’nin tüccar Türkiye Büyükelçisi ve Suriye özel temsilcisi…

Türkiye’de durduğu falan yok!

İstanbul’da özel yatında kaldığı, Ortadoğu ülkeleri arasında fink attığı belirtiliyor.

Doğu Akdeniz’deki üç ABD atağı Mavi Vatan’ımıza ağır darbe vurma tehdidi taşımaktadır.

(Yunanistan, İsrail, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi ve ABD’den oluşan) 3+1 formatındaki mekanizmanın yeniden canlandırılması…

Lübnan-GKRY deniz yetki anlaşmasının onaylanması…

Libya’da başlatılan yoğun temas trafiği…

ABD’nin bu tehlikeli hamlelerinin merkezinde bizim “Mavi Vatan” doktrini yer almaktadır.

Mavi Vatan’ımızın dondurulması ve sınırlandırılması amaçlanmaktadır.

Olay tamamen ABD ve İsrail’in GKRY ve Yunanistan aşkı ve Türkiye düşmanlığının ete kemiğe bürünmesidir.

LÜBNA ÜZERİNDEN TÜRKİYE’YE AĞIR BİR DARBE

Son olarak Lübnan mesaisinin sonuçları ortaya çıkmaya başladı.

GKRY-Lübnan deniz yetki anlaşması 2007 yılında imzalanmıştı.

Ancak Parlamento’dan geçirilmeyerek rafa kaldırılmıştı.

Bu anlaşma raftan indirilerek parlamentoca 23 Eylül’de kabul edildi.

Böylece İstanbul Kültür Üniversitesi’nden Prof. Dr. Hasan Köni’nin deyişiyle “bizim yan taraf gitmiş oldu.”

Ayrıca Total Energies, Qatar Energy ve ENI ortaklığındaki konsorsiyuma İsrail sınırına yakın 8 numaralı blokta arama lisansı verildi.

Lefkoşa’nın, Türkiye’nin aynı yönde Suriye ile bir anlaşmaya gitmesinin önünü barajlamaya çalıştığı ileri sürülüyor.

Bu gelişmeler dengeyi ülkemiz aleyhine bozma tehlikesi taşımaktadır.

Türkiye, dönemin hükümetlerinin Mavi Vatan konseptini geç gündeme getirmelerinin, ayrıca ABD-İsrail güdümlü FETÖ hainiyle iş birliği içinde konsepti ortaya atan kahraman denizcilerimizi kumpaslar kurarak hapislere atmalarının cezasını çekmektedir.

Kimberly Guilfoyle…

ABD’nin yeni Atina Büyükelçisi…

Eski savcı, Fox News sunucusu, Trump’ın kampanya danışmanı…

O da ilk eylemine Türkiye aleyhinde dolap çevirmekle başladı.

1 Kasım’da Atina’da göreve başlar başlamaz, ilk yaptığı iş Revithoussa ve Dedeağaç’taki LNG terminallerini ziyaret ederek stratejik önemine dikkat çekti, “Yunanistan Avrupa enerji güvenliğinin istikrar kapısıdır.” dedi. (ODATV, 02 Kasım 2025)

3+1 FORMATI VE IMEC’LE ENERJİ MERKEZİNE DÖNÜŞME PLANIMIZA AĞIR DARBE

Uzun bir aradan sonra (Yunanistan, İsrail, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi ve ABD’den oluşan) 3+1 formatındaki mekanizmanın yeniden canlandırılmasını sağladı.

6–7 Kasım 2025 tarihinde Atina’da “Transatlantik Enerji İş birliği Zirvesi” gerçekleştirilecek. 3+1 mekanizması da bu sırada hayata geçirilecek.

Bu faaliyetteki amaç, ABD LNG’sinin Avrupa’ya ulaştırılması…

ABD, Doğu Akdeniz’de faaliyete geçirdiği 3+1 formatıyla Yunanistan üzerinden Avrupa enerji güvenliğinde tayin edici bir rol sağlamayı hedefliyor.

Öte yandan -iç içe kombinezonlar; ikinin biri gündeme geldikçe savaş gemilerimizi gönderdiğimiz Yunanistan-GKRY arasındaki “Great Sea Interconnector” hattı (Büyük Deniz Bağlantısı) ve “Hindistan-Orta Doğu-Avrupa Koridoru (IMEC)” de gündemde tutuluyor.

“Great Sea Interconnector” hattını Google hazretlerine sordum; “eskiden ‘EuroAsia Interconnector’ olarak bilinen Büyük Deniz Bağlantısı, dünyanın en uzun denizaltı elektrik kablosu aracılığıyla Yunanistan, Kıbrıs ve İsrail elektrik şebekeleri arasında planlanan bir HVDC bağlantı hattı” olduğunu bildirdi. IMEC ise Ukrayna “Dikey Koridor” projesiyle bağlantılı.

ABD, Atina’daki 10 Kasım 2025 tarihli Transatlantik Enerji Zirvesi’nde “Dikey Koridor” planı üzerinde yoğun bir faaliyet yürüttü. Washington, Rus gazının yerine ABD LNG’sini Dedeağaç üzerinden Avrupa’ya taşımayı planlamaktadır. Türkiye’de hükûmet ve muhalefet AB hayalleri kurarken, uzmanlar bu enerji koridorunun aynı zamanda siyasi bir hat olduğunu vurgulamaktadır. Dikey Koridor ile Yunanistan, NATO’nun doğudaki yeni kanadı olarak tahkim ediliyor. (Aydınlık/ 11 Kasım 2025)

Bu projeyle Süveyş kanalı gibi geleneksel dünya ticaret koridorunu değiştirmek, bunun yerine “Orta Koridor” diye adlandırılan IMEC’i devreye sokmak amaçlanmakta; böylece ABD, bir taşla iki kuş vuracak; Doğu Akdeniz’de Çin ve Rusya etkisini dengeleyecek, aynı zamanda Türkiye’nin enerji merkezine dönüşme planını sınırlayacak.

Ne dostluk ama!

ABD ile dostluğumuz ne kadar stratejik değil mi?

LİBYA ÜZERİNDEN 2019 MUTABAKATINI

ETKİSİZLEŞTİREREK MAVİ VATAN DOKTRİNİNİ DARBE VURMAK

ABD’nin bir başka Türkiye düşmanı girişimi Libya üzerinde ortaya çıktı.

Bu alandaki ABD mikseri Trump’ın dünürü Massad Boulos (Mased Blouv) …

31 Ekim 2025 tarihinde Paris’te Libya Başkanlık Konseyi Başkanı Muhammed el-Menfi ile buluştu.

Yunan basınına göre, Boulos Yunanistan, Türkiye, Mısır ve Libya’yı bir araya getirecek “deniz yetki konferansının” mimarı. Amaç, 2019 Türkiye-Libya Mutabakatını etkisizleştirmek ve Libya’nın doğu ve batı yönetimlerini ABD nüfuzunda birleştirmek. (Aydınlık, 02 Kasım 2025)

Görüldüğü gibi ABD’nin Doğu Akdeniz’de çevirdiği üç dolabın üçü de doğrudan doğruya Türkiye aleyhtarı özellikler taşımaktadır. Türkiye’nin çıkarlarıyla ABD’nin çıkarları uyuşmamaktadır. Bu nedenle Trump dostluğu Türkiye’ye zarar verir. Trump’ın yanında durarak, ondan sahte övgüler alarak, masaya otururken ve kalkarken sandalye tutturmak, zaten yanlış olan denge politikasından vazgeçerek bir başka daha kötü yanlışa saplanmak, ABD yandaşı olmak “ölümcül”dür.

Emperyalist devletlerle dostluk olmaz. Hele hele ABD ile…

1968’de Nixon’un başkan seçilmesini müteakiben ülkesinin Vietnam’daki savaşa ilişkin bir gönderme olarak söylediği, eski Dışişleri Bakanı Kissinger’a maledilen “Amerika’nın düşmanı olmak tehlikeli olabilir, ama dostu olmak ölümcüldür” sözü bile uyarıcı olmuyor ne yazı ki bizim yöneticilere.

Emperyalistler kuvvetten anlar. Dik durandan çekinirler. Taviz verdikçe gerisini isterler ve tavizin sonunu getiremezsiniz.

15 Temmuz’da ülkemizdeki silahlı operasyonel parmağını kırdık.

Ne yapabildi?

2016-2019 arasında 2016’da Cerablus, El-Bab – Halep’e yönelik Fırat Kalkanı Harekâtı, 2017’de İdlib operasyonu, 2018’de Afrin ve Halep’e yönelik Zeytin Dalı Harekâtı ve 2019’da Rasulayn ve Tel Abyad Barış Pınarı Harekâtı olmak üzere dört defa Suriye’de ABD’nin hakimiyet alanına girdik. Kurduğu 2. İsrail kantonlarını darmaduman ederek tarihe gömdük.

Ne yapabildi?

Silahlı kararlılık emperyalizmi hizaya sokar.

• Antalyalı CKD’li Kadınlar NATO’ya meydan okudu
• NATO’YA ŞAİRİN VİCDANI YETER
• Eğitim İş’ten Yusuf Tekin’e tebeşirli protesto
• linkler
• Batı’nın entelektüel tekeli yıkıldı! Akademide Çin devrimi…

Silahlı kararlılık, emperyalizmi “kâğıttan kaplan”a döndürür.

Alman İktisatçı Fritz Neumark, “Türkler pek farkında değil ama Avrupalılar şu gerçeğin farkındadır. Tarihten Türkler çıkarılırsa ortada tarih diye bir şey kalmaz.” Gerçekten de tarih boyunca insanlık tarihine yön vermiş imparatorluklar ve dünya dengelerini belirlemiş büyük devletler kurmuş ender kavimlerden olan milletimizi tarihin geçmiş film şeridinde izlemeye alırsak, geçmişin karanlıklarına gidildikçe milletlerin birer birer ortadan kalktığını, onun varlığının ise ancak atlı çoban kültürünün başlangıçlarında barbar halklara karıştığını görürüz.

Günümüzden 6.000 yıl önce atlı çoban kültürünün ilk yaratıcıları olarak vahşi at sürülerini ehlileştirmeye başlayanlar kök atalarımız, Prototürkler (Öntürkler) İskit-Sakalardır. Bilindiği gibi nehir boylarında ve göl kenarlarında medeniyeti şekillendiren halkların en büyük eksiği devlet kuruculuğundaki yeteneksizlikleriydi. Devlet kuruculuğunun dinamizmini ise atlı çoban kültürü veriyordu. O da kök atalarımızdaydı. Medeniyet yaratıcıları devlete kavuşmak için atlı çobanların üzerlerine çökmesini beklemek zorunda kaldılar. Ünlü Macar tarihçi v e Türkolog’u Raşonyi’nin dediği gibi tarihi ve toplumsal olarak atlı çoban kültürü onlardan ileriydi. Tarihin zaman tünelinde gezintiye çıkın, göreceksiniz ki, 250 yıl geriye giderseniz Amerikalı diye bir şey bulamazsınız; 700 yıl geride Rus da kalmaz; 1200 yıl gerilerde İngiliz’in de esamisi okunmaz; 1700 yıl gerilerde Fransıza rastlayamazsınız; 2000 yıl gerilerde ise Alman da kaybolur. Ama 6.000 yıl geride bile İskit-Saka diye Öntürklerle buluşabilirsiniz.

İşte gene tarihi bir yıldönümünde, makus bir tarih kırılması olan 1699 Karlofça’sından itibaren “Türk milleti aleyhine asırlardan beri hazırlanmış ve Sevr Antlaşması’yla tamamlandığı zannedilmiş büyük bir suikastın yıkıldığı” bir tarih dönemecinde, ilk büyük savaşı müteakiben Mazlum Milletleri derinden etkilemiş ve onlara meşale olmuş bir devrimle tarih sahnesine çağdaş bir görünüşle çıkmasının, feodal bir monarşiden kendi benliğine uygun “kimsesizlerin kimsesi”ni inşa etmesinin 102’inci yıldönümünü bilincimize çıkarıyoruz.       

EMPERYALİSTLERİN İSTANBUL’DA MECLİSİ

KAPATARAK MUSTAFA KEMAL’E VBERDİKLERİ TARİHİ FIRSAT

İngiliz emperyalizmi 16 Mart 1920 tarihinde İstanbul’u işgal ettiğinde son Osmanlı Meclisini, Mebusan Meclisi’ni dağıtarak Mustafa Kemal’e tarihi bir fırsat vermişti. 33 günlük moladan sonra 23 Nisan 1920 tarihinde emperyalistlerin takibinden kurtulabilen Mebusan Meclisi milletvekilleri, Mustafa Kemal’in Ankara’da topladığı Büyük Millet Meclisi’ne (BMM’ne) katılmak üzere, oğul çıkararak Kurtuluş Savaşı’nı yönetecek kadroları yaratmak için bal arılarının bal peteğine doğru uçuşu gibi Ankara yollarına düşmüştü. Bu büyük ve tarihi bir devrimdi. İlan edilmemiş, adı konmamış Türkiye Cumhuriyeti’nin inşasıydı. Cumhuriyet’in temeli ve esası olan milli hakimiyete dayalı BMM açılmıştı.

Ancak nesnel şartlar nedeniyle devletin adını koyamadık.

Meclis çatısı altında ve Anadolu halkı arasında hala padişaha, saltanata ve monarşiye bağlı önemli bir kitle vardı. İç cepheyi sağlam tutmak, safları sıklaştırarak milli birlik ve beraberliği düşmanın karşısına granitten bir kaya gibi dikmek amacıyla Cumhuriyetin adı bile ağızlara alınmamıştı. Önce evimize sahip olmak gerekiyordu. Cumhuriyetin telaffuzu evin içinin dizaynıyla ilgiliydi. Ve önceliği yoktu.

İşte 3,5 yıl sonra gündeme ve öncelikli mesele haline gelen devletin adının konması meselesi 29 Ekim 1923 tarihinde Cumhuriyet’in ilanıyla taçlandı.        

MİLLİ EGEMENLİĞE DAYANAN MİLLİ

MECLİSİN KURULUŞU BİR DEVRİMDİ, CUMHURİYETİN TA KENDİSİYDİ

Ankara’da 23 Nisan 1920 tarihinde açılan ve kayıtsız şartsız milli egemenliğe dayanan Büyük Millet Meclisi, bir devrimdi; Cumhuriyet’in inşa edilmesiydi, Cumhuriyet’in fiilen kurulmasıydı.

Ancak adı konmamıştı. Toplum hazır olmadan, nesnel ve öznel şartları oluşmadan hiçbir toplumsal ve siyasi atılım gerçekleştirilemez. Bu nedenle Cumhuriyet, üç aşkın süre Mustafa Kemal’in vicdanında milli bir sır olarak kaldı. Kurulan Milli Hükümet, Büyük Millet Meclisi Hükümeti, kurulan ordu,

Osmanlı ordusu değil, ‘Büyük Millet Meclisi Orduları’ydı.

29 Ekim 1923 günü Cumhuriyetimizin adını koyduk, ilan ettik.

Cumhuriyetimizi İstiklal Savaşı ile kurduk.

İstiklal Savaşı ile hem zalim emperyalistleri yendik hem de saltanatı yıktık.

Mustafa Kemal’in önderliğinde İstiklal Savaşı ile yurdumuzun bütünlüğünü sağladık.

Cumhuriyet Bayramı’nın şenliklerle kutlanması, İstiklal Savaşı ve Cumhuriyet’in kuruluşunun hatıralarını, değerlerini ve kültürünü yaşatma iradesi ve kararlılığı demektir.

Cumhuriyeti’mizin kuruluşunun ve ilan edilişinin 102’inci yıldönümünde, gene yurdumuz, Cumhuriyetimiz, hürriyetimiz ülkemizi dört bir yandan askeri üs ve tesislerle kuşatan ABD-İsrail tehdidi altındadır. Cumhuriyet’in kuruluş ve ilan edilişinin 102’inci yılında gene Cumhuriyet mevzilerindeyiz.

Bugün Cumhuriyeti savunmak, Vatan Savaşı veren Mehmetçik ve polisimizle aynı saflarda olmak demektir.

Bugün Cumhuriyetimizi savunmak demek, kahraman Filistin halkı ve onun korkusuz, ölümü göze almış yiğit savaşçıları HAMAS ile aynı mevzilerde, Suriye’nin kuzeydoğusundaki terör yuvası YPG-SDG’ye karşı saflarda, Doğu Akdeniz’de ABD-İsrail cephaneliği haline getirilmiş olan Güney Kıbrıs’a karşı KKTC saflarında yer almak demektir. Çünkü, Gazze düşerse KKTC düşer, KKTC düşerse Gazze düşer. KKTC ve Gazze Türkiye’nin ön cephesidir.

Bugün Cumhuriyet saflarında olmanın, Cumhuriyeti savunmanın yolu, ülkemizin üzerine çullanan ABD ve İsrail Siyonizm’ine karşı Batı Asya ülkeleri ittifakı zemininde “TRÇ (Türkiye-Rusya-Çin) ittifakı”nı gerçekleştirmekten geçer. Bugün Cumhuriyeti savunmanın yolu, ümüğümüzü sıkarak soluğumuzun kesilmeye çalışılmasına, ikmal yollarımızın kesilmeye çalışılmasına karşı KKTC’yi Türkiye Cumhuriyeti’nin 82’inci kenti yapmaktan geçer.  

Yunus Nadi’nin dediği gibi, “Türkiye’de Cumhuriyet Bayramı demek, Türk devrim ve kurtuluşunun hatıralarını kutlama şenlikleri demektir. Yakın maziye ait bu hatıraları daima ve bütün tazeliğiyle muhafaza ederek canlı yaşatmak ise Türk istikbâl ve istiklâlinin her tehlikeden korunmasını teminat altında bulundurmak demektir. Osmanlı İmparatorluğu’nun tasfiyesi az kalsın Türkiye’yi de beraber sürükleyip yok oluşa götürecekti. Türklük ancak milli istiklâl fikrine dayanarak kendini kurtardı ve bu istiklâl, Cumhuriyet oldu. Daha doğrusu sonradan resmen de ilan edilen bu istiklâl esasen cumhuriyetti. Bu noktaları vatandaşların ve bilhassa gençliğin göz önünde bulundurması lazımdır.” (Yunus Nadi, Cumhuriyet, 29 Ekim 1931)

Cumhurbaşkanlığı seviyesinde İsrail Siyonizmi’nin nihai hedefinin Türkiye olduğu ifade edilmiştir. Ancak bu tehdidin önüne almak düşmanın yanında durmakla mümkün değildir.

Önümüzdeki Cumhuriyet görevleri ve sorumlulukları, istiklalimizi ve toprak bütünlüğümüzü, milli güvenliğimizi iç ve dış hatlarda güvence altına almaktır. Bu görevlerin özü, Cumhuriyetimizin ekonomik temelini üretim odaklı bir ekonomi hedefine oturtmaktır.

Cumhuriyetimizin ilan edilişinin 102’inci yıldönümü kutlu olsun!

Fatih Özcan

Vatanımızın çeşitli yerleri İngiltere, Fransa, İtalya ve Yunanistan tarafından işgal edilmiştir. Güney’de halk kuvvetleri Fransız askerleriyle savaştı. Yunan ordusu koçbaşı gibi İzmir’den içerilere doğru sarktı. Ankara’ya doğru ilerledi. Görünüşte Büyük Millet Meclisi orduları Yunan ordusuyla savaştı. Ama “gerçekte savaş İngiltere ile Türkiye arasındadır.” (*1) Yunan ordusu, sadece bir koçbaşıydı. Onu yendiğimiz zaman İngiliz emperyalizmini yenmiş olacaktık. Yani PKK’nın iri bir örneğiydi, bugün İngiltere’nin yerini ABD almıştır. PKK kendini feshedip silahlarını yakmışsa bu Mehmetçiğin zaferidir. ABD’yi yenmiştir. Çünkü onun silahları yakılmış, onun “kara kuvveti” kendini feshetmiştir.

1699 yılından beri 200 yılı aşkın süredir sürekli gerileyen ve hep savunmada kalan Türk ordusu, son savunma savaşını Sakarya’da yapmış, Yunan ordusunu yepyeni bir strateji olan sathı müdafaada bir testere gibi biçip yarısını yoketmiş; bir yıl sonra da 223 yıl sonra ilk taarruzu olan 30 Ağustos Büyük Taarruzuyla darmaduman etmişti.

Buraya nereden, nasıl gelinmişti?

Önce bu süreci incelemek lazımdır.

“TEK DİŞİ KALMIŞ CANAVAR”IN 20. YÜZYILIN BAŞINDAKİ SAVAŞ YANGINI

Mehmet Akif’in muazzam bir tahlille “tek dişi kalmış canavar” şeklinde nitelediği emperyalizm canavarı, ticaret kapitalizmi şeklinde 19’uncu yüzyıl boyunca talan ettiği dünyayı, imparatorluk geleneğinden gelen Osmanlı Devleti, Çin ve Rusya dışında tamamen sömürgeleştirmişti. Bu zalimlerin başını topraklarında “güneş batmayan ülke” unvanıyla İngiltere ve Fransa çekiyordu. Dünya pazarlarını paylaşmış olan emperyalist devletlere rakip olarak, 1871’de feodal parçalanmışlığı altederek milli birliklerini sağlayan İtalya ve Almanya sofrada “biz de varız” diyerek sahne aldı. Dünya hammadde pazarları üzerindeki paylaşım rekabeti ve çelişkisi öyle bir noktaya geldi ki, dünya 20’inci yüzyıla tef gibi gerilerek girdi. Emperyalist devletler, İngiltere, Rusya ve Fransa’nın oluşturduğu “İtilaf” ve İtalya, Avusturya Macaristan İmparatorluğu ile Almanya’nın oluşturduğu “İttifak” diye iki bloğa bölündü. İtalya savaş başladıktan sonra İtilaf devletlerine geçti. Osmanlı Devleti de İttifak devletlerine katıldı.

BİRİNCİ DÜNYA SAVAŞININ ESAS KONUSU OSMANLI TOPRAKLARIMIZDI

Savaşın esas kaynağı, yağma ve talan sofrasına sonradan oturan ve yeniden paylaşım isteyen İttifak Devletleri’ydi. Üzerinde kızılca kıyamet koparılan, savaşın esas konusu olan topraklar da bizim topraklarımız, Osmanlı topraklarıydı. Bu sebeple bizim Milli Kurtuluş Savaşımız 1914 yılında Birinci Dünya Savaşı’yla başlar. Başlangıç noktası da Dr. Doğu Perinçek’in saptamasıyla Osmanlı donanmasının 29 Ekim 1914 gecesi Odessa, Sivastopol ve Novorossisk limanlarıyla Rus donanmasını bombalamasıdır. Açgözlü emperyalist haydutlar, yağma ve talan için, sömürgeleri yeniden paylaşım için savaşıyorlardı. Haksız bir savaş yürütüyorlardı. Osmanlı Devleti ise vatan savaşı veriyordu. Vatanını savunuyordu. Müttefikimiz Alman emperyalizminin gizli amaçlarından biri Osmanlı topraklarının fiilen ele geçirilmesiydi. Bu gerçeği, İttihatçı Hükümet’in Erkânı-ı Harbiye Dairesi’nde Harekât Şubesi Müdürü olarak çalışan İsmet Bey (İsmet İnönü), beraber çalıştığı Alman subaylarıyla hasbihallerinde defalarca teyit ettirmişti. Bunun hikayesini Falih Rıfkı Atay Çankaya adlı eserinde şöyle anlatmaktadır:

“Bir gün Harekât Şubesi Müdürü İsmet Bey, kendisi ile çalışan bir Alman yüksek subayına der ki: “Canım, siz kalabalıksınız. Sanayicisiniz. Belçika da öyle. Onu kendinize mi katacaksınız? Zaferden sonraki kazancınız ne olacak?

“Subay, kendi aralarında sık sık bu konu üzerine konuşmayı adet edinmiş olacaklar ki ağzından kaçırıverir:

“Die Turkei!” (*2)

KURUYAN BOZKIRI, SARAY BOSNA SUİKASTI TUTUŞTURDU

1908 yılında Rus Çarıyla İngiliz Kralının Reval’de Osmanlı Devleti’nin durumu hakkında görüşmeleri Osmanlı toplumunda gizli örgütlenmiş olan İttihat ve Terakki Cemiyeti’nin fedailerini harekete geçirmiş, 24 Temmuz Hürriyet Devrimi’ne yol açan ihtilali başlatmıştı. Hürriyet Devrimi’yle Osmanlı Devleti’nde savaş başlamadan 6 yıl önce İttihat ve Terakki Hükümeti’nin iktidarı başlamıştı.

1914’e gelindiğinde ülkeler arası ilişkiler öylesine gerilmişti ki, savaş an meselesiydi. Tüm dünyada eller tetikteydi. “Kuruyan bozkırı bir kıvılcım tutuşturacak” durumdaydı. O kıvılcım da Bosna  Hersek’ten geldi. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu veliahdı Franz Ferdinand, 28 Haziran 1914 günü Saraybosna’yı ziyaretinde eşi Prenses Sophie ile birlikte bir Sırp Milliyetçisi olan Gavrilo Princip’in düzenlediği bir suikasta uğradı. “İki devleti bir arada tutan tek unsur olan Habsburg Hanedanı’nın tek veliahdı” öldürülmüştü. Avusturya Hükûmeti’nin tepkisi çok sert oldu. Bunu izleyen süreçte devletler birbirlerinin üzerine atıldılar.

Suikasttan bir ay sonra 28 Temmuz 1914 tarihinde başlayan savaş, 11 Klasım 1918 tarihinde sona erdi. Kesintisiz 4 yıl 4 ay bilfiil sürdü. O zamana kadar görülmemiş büyüklükte, yaklaşık 70 milyon askeri personel birbirini boğazladı. 9 milyon insanın hayatına maloldu.

Veliaht Ferdinand’ın öldürülmesinden bir ay sonra başlayan savaş, 6 ay sonra 19 Şubat 1915 tarihinde İtilaf Donanmasının Osmanlı Devleti’ne Çanakkale üzerinden saldırmasıyla yeni bir safhaya girdi. İtilaf Devletleri, Mehmetçiğin Balkan Savaşları yenilgisinin ezikliğini ruhundan attığı, iyi yönetildiğinde kahraman Mehmetçiğin efsaneler yaratma kabiliyetinde olduğunun ispatlandığı, gerçek kurtuluşumuz olan Milli Kurtuluş Savaşımızın önsözünün yapıldığı ve kadrolarının çeliğine su verildiği bir kahramanlık destanı olarak Çanakkale Savaşı’yla püskürtüldü. İttihat ve Terakki Hükümeti’nin Balkan Savaşları yenilgisinin tecrübesiyle orduyu yenileme ve gençleştirme, orduda reform yapma çabaları sonuç vermiş, başta Mustafa Kemal olmak üzere genç subayların önünün açılması vatan savaşında önemli bir tarihsel başarıyı gündeme getirmişti.

ÇANAKKALE TÜRKLÜK İÇİN ‘DİRİLİŞ’TİR

İtilaf Devletleri bu saldırıyla, Osmanlı İmparatorluğu’nun başkenti İstanbul ile İstanbul ve Çanakkale boğazlarının kontrolünü ele geçirmeyi, derin bir krizin içinde debelenen ve her an bir devrimle  yıkılması muhtemel olan Rus Çarlığı’na güvenli bir erzak tedarik ve askeri ikmal yolu açarak imdadına yetişmeyi ve an meselesi olan devrimi engellemeyi, başkent İstanbul’u zaptetmek suretiyle Almanya’nın müttefiklerinden birini savaş dışı bırakarak İttifak Devletleri’ni teslime zorlamayı ya da en azından zayıflatmayı amaçlamıştı. Ancak Mehmetçiğin granitten kayalıklarına çarparak başarısız olmuş, geri çekilmek zorunda kalmıştır. Kara ve deniz savaşları sonucunda iki taraf da çok ağır kayıplar vermiştir. Mehmetçiğin kahramanlığı efsaneleşerek tarihe geçmiş, İtilaf devletlerinin ise süngüsü düşmüş, emperyalizmin “kağıttan kaplan” ya da “tek dişi kalmış canavar” olduğu somut olarak kanıtlanmış, yenilmezlik inancı darmaduman olmuştur.

Çanakkale savaşları, savaşı sonlandırmak amacıyla çıkarılmıştı ama İtilaf Devletleri kaybedince savaşın 2 yıl uzamasına neden oldu. İtilaf devletleri önemli bir unsurunu, Çarlık Rusya’sını kaybetti. Çünkü Çar’a yardım ulaşmayınca işçi ve köylüler devrimi gerçekleştirdiler, Çarlığı yıkarak birkaç yıl sonra Kurtuluş Savaşımızda bize çok değerli desteklerde bulunan devrimci bir hükümet kurdular.

30 EKİM MONDROS’U, KURTULUŞ

SAVAŞI’MIZDA SADECE 50 GÜNLÜK BİR MOLA DURUMUYDU

Ancak gene de nihai tahlilde, olmayacak işe âmin diyerek iki cephede savaşan İttifak’ın lideri Almanya kaçınılmaz sonla karşılaşarak yenildi. Birçok cephede kahramanlıklar yaratan Mehmetçiğe rağmen Osmanlı Devleti de yenildi. 30 Ekim 1918 tarihinde Mondros Ateşkesi imzalandı. Bu antlaşma, Osmanlı Devleti’nin idam fermanıydı. Ama Kurtuluş Savaşı’mıza Dr. Perinçek’in ifadesiyle 50 günlük bir “mola” verildi. Topraklarımızın yer yer emperyalistler ve piyonları tarafından işgal edilmeye başlanması, kaçınılmaz vatansever direnişi de doğuracaktı. Nitekim ilk kurşun, Mondros Ateşkesinden 50 gün sonra, 18 Aralık 1918 tarihinde Hatay Dörtyol’da Mehmet Çavuş tarafından Fransız askerine sıkıldı. (*3) Ve Kurtuluş Savaşı’mızın ikinci dönemi başlamış oldu. Bundan sonra Mustafa Kemal Paşa’nın 19 Mayıs’ta Samsun’a çıkmasını izleyen süreçte (19 Mayıs-23 Nisan sürecinde), önce devrimci kuruluşun inşası sürecinin zeminini, düzenli ordunun kurulmasına kadar Anadolu dağlarında çoban ateşleri gibi Kuvayı Milliye direnişinin harlanması oluşturdu.

ÖNCE MİLLİ BİR HÜKÜMET İNŞASI

Mustafa Kemal Paşa, Anadolu’ya, özel ilişkilerini kullanarak ve zekice müdahalelerle ve bu arada talihin Türk milletine bahşettiği geniş yetkilerle ayak bastıktan sonra ilk iş olarak eline filintasını alarak doğrudan Kuvayı Milliye güçlerinin başına geçmedi. O, önce milli bir hükümet kurmak için yola  çıkmıştı. Doğu’da bir direniş üssü inşa edecek, buna dayanarak batıda düşmanı altedecekti.

Mustafa Kemal Paşa, 19 Mayıs-23 Nisan sürecinin Samsun, Havza, Amasya, Erzurum, Sivas, Ankara ve İstanbul’da Meclisi Mebusan safhalarını yaşayarak kuruluşu gerçekleştirdi. 23 Nisan 1923 tarihinde Büyük Millet Meclisi’nin açılışı yeni bir devletin kuruluşuydu. Cumhuriyetin inşasıydı. Tarihimizde eşi benzeri görülmemiş bir devrim, bir ihtilaldi. Ardından Mondros’la dağıtılan Türk ordusu yeniden örgütlendi. Başıbozuk Kuvayı Milliye kuvvetlerinin orduya katılımı sağlandı. Çerkez Ethem gibi isyan edenler tenkil edildi. Ordumuz, bir Osmanlı ordusu değil, o dönemde “Türkiya Büyük Millet Meclisi Ordusu” namıyla adlandırıldı. Ordumuz bir devrim ordusuydu. Kurulan hükümet de “Meclis Hükümeti”ydi. Mustafa Kemal’in kendisi de “Türkiya Büyük Millet Meclisi Reisi”ydi. (*4)

İnönü Savaşları-Eskişehir /Kütahya Muharebeleri-Sakarya Savaşı-30 Ağustos süreci düz bir çizgide bir sabun üstünde kayarcasına ilerlemedi. İleri hamleler, ricatlar ve zikzaklarla gelişti. Ancak her aşama bir sonrakine geçerken esasen kuvvet devşirerek ilerledi.

30 AĞUSTOS, TÜRK’ÜN 1699 ÖNCESİ ŞAHLANIŞI

30 Ağustos 1922 tarihi, 30 Ağustos Büyük Taarruzu, Türk’ün örgütlenme ve savaş kapsamında 1699 öncesindeki şahlanışıydı; tarihin ve talihinin bağrına şahan gibi atılışıydı. 300 yıldır taarruzu unutmuş olan Türk soyunun fıtratına dönüşü, gerçek karakterine bürünüşüydü.

“Türk milleti aleyhine asırlardan beri hazırlanmış ve Sevr Antlaşması’yla tamamlandığı zannedilmiş büyük bir suikast”ın Mehmetçiğin granitten göğsüne çarparak parçalanışının arifesine gelinmişti.

20 Ağustos 1922 akşamı büyük komutanların toplantısında Mustafa Kemal yaptığı planın nasıl uygulanacağını komutanlara anlattı.

25 Ağustos akşamı haberleşmelere son verilecek. Limanlara giriş-çıkış durdurulacak. İstanbul ile İzmir arasındaki kara ve demir yolu ulaşımı kesilecek. Yani biz işi bitirene kadar dünyanın Anadolu’dan haberi olmayacak. Uçaklar gereğini yapacak. Düşmanın keşif yapması önlenecek.

26 Ağustos Cumartesi sabahı düşmana taarruz edilecek.

Üç yüz yıldır görülmemiş bir karar ve emirdi bu. (*5)

“Büyük Millet Meclisi Orduları”nın 30 Ağustos askeri zaferinin fitili böyle ateşlendi.

Mehmetçiğin vatan savaşına nasıl gittiği, savaşı nasıl karşıladığı konusunda da yer yer efsanelere karışmış kahramanlık destanları vardır.

Daha 2019 yılında ABD Başkanı Trump, Türk askerinin “öğle yemeğine gider gibi savaşa gittiği”ni vurgulamıştı. Bir düğüne gider gibi savaşa girer Türkler.

Askerine ölmeyi emretmesini bilen komutanların sevk ve idaresinde Mehmetçiği dünyada yenebilecek kuvvet gerçekten bulunmamaktadır. Çanakkale’de Mehmetçik bunu kanıtladı. Koskoca İtilaf Devletleri armadasını ve ordularını yendi. Savaşın iki yıl uzamasına sebep oldu. Rus Çarlığının yıkılmasına, devrimci bir Rusya’nın doğmasına yol açtı.

26 Ağustos Büyük Taarruzunu 300 yıldır hep savunmada kalan, sürekli gerileyen bir millet gerçekleştirecekti. Ancak bu kez sevk ve idare, komuta 1699’dan önceki çağların komutanlarına benzeyen ateş gibi bir komutanın elindeydi. Askerine ölmeyi emredebilecek ölmeye hazır kudrette bir komutan… Bu konuda Çanakkale’de ve Sakarya’da fıtratını da kanıtlamış bir komutan…

O tip komutanların nesli Türk Ordusunda devam etmektedir. Ölmeyi emredebilen komutanlar, 15 Temmuz ABD/ FETÖ darbe girişimini önledi. ABD/ NATO generallerini hapislere tıktı.

15 Temmuz ABD/FETÖ darbe girişiminin bastırılması, kimileri ABD veya FETÖ ağzıyla, kısaca düşman ağzıyla “bir tiyatro” dese de 100 yıl sonra cereyan eden yeni bir Büyük Taarruz’dur. 100 yıl önce arkasında İtilaf Devletleri bulunan Yunan ordusunu yenmiştik. 100 yıl sonra gerilemekle birlikte dünyanın en büyük emperyalisti ABD’nin FETÖ Gladyosunu yenerek generallerini hapislere tıktık. Resmen ABD’yi altettik.

Eski Özel Kuvvetler Komutanı Zekai Aksakallı koruma astsubayı Ömer Halisdemir’e:

“Ömer, Semih Terzi vatan hainidir; onu, karargâha girmeden öldür. Özel Kuvvetler Komutanlığı’nı ele geçirmesini önle. Yalnız bunda şahadette var Ömer. Allah yardımcın olsun, hakkını helal et!”

“Başüstüne komutanım!”

O gece darbecilere ilk darbeyi vuran kahraman Halisdemir’di.

Ölmeyi emreden komutan ve ölüme “Başüstüne!” diyen Mehmetçik…

Nesil aynı nesil! Damar aynı damar!

ATEŞ HATTINDAKİ MUSTAFA KEMAL

Zaman zaman ateş hatlarına kadar, Mehmetçiğinin yanı başına kadar gitmesiyle ünlü herkesin Ankara’da sandığı Mustafa Kemal Paşa, Kocatepe’de biraz sonra gürleyecek topların ve Mehmetçik’le beraber ateş hattındaydı.

26 Ağustos 1922 Cumartesi günü sabah taarruzun başlamasını Turgut Özakman Şu Çılgın Türkler’de şöyle anlatır:

“(…) saat 05,00’e doğru gün ışımaya, sis dağılmaya, Afyon’un kalesi ve dev tepeler yavaş yavaş belirmeye başlamıştı.

(…) Başkomutan (…) başıyla İsmet Paşa’ya işaret etti, İsmet Paşa Nurettin Paşa’yı uyardı. I. Ordu Komutanı Nurettin Paşa telefonla kolordulara gerekli emirleri verdi.

Önce bir tek top ateşi duyuldu, mermisi koca Tınaz Tepe’ye düştü. Sonra bütün toplar düzenleme (tanzim) ateşi için gürlediler.

“05,30’da tahrip ateşi başladı. Bu kesimde 200 kadar top vardı. Hazırlanmış ateş planına göre, Yunan mevzilerini, direnek merkezlerini, makineli tüfek yuvalarını, tel örgüleri, yeri bilinen Yunan toplarını ateş altına aldılar.” (*6)

“Ne Yunanlılar böyle yoğun, dehşet verici ateş görmüşlerdi, ne de Türkler. Tepeler yanıyordu sanki. Cephanelikler ateş alıyor, kamyonlar uçuyor, toplar parçalanıyordu. Kocatepe bile zangırdıyordu.” (*7)

Ardından sıra Mehmetçiğe geldi.

 O zaten heyecan, sabırsızlık, içi içine sığmayan bir ruh hali içinde mevzilerinde hazır bekliyordu.

İngiliz subaylarının görüp te “Türkler bunları bir yılda sökerlerse bir günde söktük desinler” diyecek kadar arka arkaya birçok sıradan oluşan, geçilemez sanılan tel örgülerin bazıları “topçu ateşiyle yıkılmıştı. Bazılarını da istihkâmlar ya da sabırsız askerler yıktılar. İmha ateşi sona erer ermez subaylar ve askerler, açılan gediklerden mevzilere, direnek merkezlerine daldılar.

Fırtına gibi esiyorlardı.

‘Allah, Allah… Allah, Allah…’” (*8)

Sancağını açan birliklerin askerlerine rüzgâr bile erişemiyordu.

Mehmetçik ardarda hücuma kalkıyordu. İlk atılışta Kalecik Sivrisi’ni, Tınaz Tepe’yi alıverdi.

Kocatepe’de “Başkomutan savaşı gözünü kırpmadan izliyordu. Genellikle ayaktaydı. Kimi zaman bir taşa ilişip haritasını işaretliyordu. Yemek yememişti. Ardarda kahve ve zincirleme sigara içiyordu (…) Savaş aşağıda, tepeler, yarlar, çukurlar, taşlı bayırlar, kayalar, siperler, tel örgüler, hendekler, kum torbaları, makineli tüfek yuvaları, kamyon ve top enkazları, yanmaya devam eden çalılar, ölüler ve toplanmamış yaralılarla dolu ürkünç arazide, savaş dumanı altında, bir an bile durmadan devam ediyordu. Bu sınırlı alanda altmış bin insan boğuşmaktaydı.” (*9)

Alınmaz, geçilmez, yarılmaz sanılan Afyon mevzileri Mehmetçiğin önünde tutunamadı.

Dünkü taarruzlarda çarıklarının altı parçalanan Mehmetçiğe fırtına bile yetişemiyor, topçu bataryalarının tozunu attığı, “canlı bir yanardağ ağzı gibi kaynattığı” Yunan mevzileri üzerinde kitleler halinde ayakları kan içinde koşuyor, adeta uçuyordu.

Gene Özakman, cephenin yarılmasının yarattığı coşku, heyecan ve sevinç rüzgarını yaşıyor gibi anlatıyor: 

“Bu saatte İzzettin Bey kolordusuna bağlı tümenlerden ileri müfrezeleri, savaş dumanı içinde, siperlerden atlayarak, savaş kalıntılarını aşarak koşuyorlardı. Yunanlıları yakalamak istiyorlardı. Önlerinden çekilip yok olmuşlardı birden.

15. Tümenden Teğmen Rıfkı ile takım çavuşu zıngadak durdular. Bir yamacın başına gelmişlerdi. Aşağıda Ağustos güneşi altında parlayan geniş bir ova vardı. Dağınık düşman birlikleri kuzeye doğru kaçıyordu. Teğmen büyülenmiş gibi baktı:

“Çavuş burası Sincanlı ovası!”

“Öyleyse!”

“Evet!”

Çavuş geriye döndü, koşarak yaklaşan çıplak ayakları kan içindeki askerlere bütün ciğeriyle haykırdı:

“Cepheyi yardııııııkkkk!”

“Heeeeeeeeeey!!!”

O kadar övülen Afyon müstahkem mevkii ancak 36 saat dayanabilmişti. Ağır makinelileri kurup kaçanları biçmeye başladılar. Makineli tüfeklerden kurtulabilenler daha kuzeyde de Türk süvarilerinin kılıçlarıyla karşılaşacaklardı.” (*10)

Bozulan Yunan ordu birlikleri üç gün boyunca Mehmetçiğin köteğini yiye yiye Kütahya/ Dumlupınar’da toplanmaya başladı. Büyük Taarruz’dan kurtulabilen parçalardan oluşan Yunan ordusu, 30 Ağustos 1922 tarihinde bizzat Mustafa Kemal Paşa’nın yönettiği Dumlupınar ya da Başkumandanlık Meydan Savaşı’yla kesin yenilgiye uğratıldı. Bundan sonra İzmir’e doğru 400 km’lik bir kaçış ve denize dökülüş hikâyesi başlayacaktır.

Zafer Bayramı’mızın 103’üncü yıldönümü kutlu olsun!

• Antalyalı CKD’li Kadınlar NATO’ya meydan okudu
• NATO’YA ŞAİRİN VİCDANI YETER
• Eğitim İş’ten Yusuf Tekin’e tebeşirli protesto
• linkler
• Batı’nın entelektüel tekeli yıkıldı! Akademide Çin devrimi…

Epeydir Türkiye üzerinde bir “faşizm” hayaleti dolaştırılıyor.

PKK ve bir kısım “sol”un iddia ettiği gibi AK Parti iktidarı faşist bir diktatörlük mü?

Faşizm nedir?

Her otoriter yönetim faşist midir?

PKK ve DEM ile onların yemliğinden beslenen bir kısım “sol” (sahte sol) gruplar yıllardır kendilerine göre bir faşizm tanımı geliştirdiler. Burada öncelikle kendilerinin bölücü ve yıkıcılıklarına imkân vermeyenleri “faşistlik”le suçluyorlar.

“Faşist AKP” diyen de var.

“Faşist blok” diyen de…

Daha eski dönemler için TİKKO gibi bir kısım o biçim “sol”cu örgüt tarafından İngiliz emperyalizminin güdümünde patlak veren, Cumhuriyeti yıkmaya yönelik Kürt isyanlarını bastıran Mustafa Kemal Atatürk ve Cumhuriyet Hükümetleri “faşistlik”le suçlanıyor, Cumhuriyet Hükümetleri için “faşist diktatörlük” ibaresi uygu görülüyor.

Güncel boyutunda ise PKK ve o biçim “sol”a göre;

FETÖ darbesinin ve PKK’nın silahlı ayrılıkçı ve yıkıcı eylemlerinin bastırılması harekâtı faşist faaliyetlerdir.

PKK’nın Güneydoğu’da kazdığı hendeklere ve ilan ettiği özerklik çukuruna gömülmesi, devletin kendine yapılan isyanı ezmesi faşist bir uygulamadır.

197 okulun yakıldığı, 269 kamu binasının tahrip edildiği, 1731 ev ve işyerinin yağmalandığı ve 1230 aracın da zarar gördüğü, 46 canın öldüğü Kobani olaylarını bastırmak faşistliktir.

Sur’da Kürt vatandaşların kılına zarar gelmemesi için devletin en seçkin 793 subayını ve polisini şehit verdiği hendek olaylarının bastırılması, kurtarılmış bölge ilan edilen Sur’un kurtarılması faşist faaliyettir.

Sınır boylarında Türkiye Cumhuriyeti aleyhine gerçekleştirilen silahlı örgütlenmelerin dağıtılması, 24 Ağustos 2016 Fırat Kalkanı, 20 Ocak 2018 Zeytin Dalı, 18 Ekim 2019 Barış Pınarı harekatlarıyla ülkemizin ve milletimizin bölünmesine yönelik girişimlerin bertaraf edilmesi Türk devletinin su katılmadık faşist uygulamalarıdır.

PKK, FETÖ ve hempaları, “Cumhur İttifakı”nı “faşist blok” ifadesiyle nitelemektedir.

Türkiye Komünist Partisi (TKP) Merkez Komitesi, 31 Mart 2024 yerel idare seçim sonuçlarına ilişkin yaptığı değerlendirmede “AKP-MHP-Ergenekon faşist bloğu” diye nitelediği AK Parti iktidarının aldığı yenilgiden bahsetmektedir. (5 Nisan 2024/ Haber Politika)

Terör hükümlüsü eski HDP Genel Başkanı Selahaddin Demirtaş, “biz bu faşist bloğa mecbur muyuz?” diye sorgulamaktadır. (HDP Genel Merkezi videosu/ 3 Kasım 2016)

Halkların Demokratik Kongresi (HDK) Emek ve Özgürlük İttifakına yazdığı açık mektubunda “faşist blok” nitelemesini sürdürmektedir. (Halkların Demokratik Kongresi @HDK_KONGRE/ 18 Mart 2023)

PKK, DEM ve onun çöplüğünde nemalanan o biçim “sol”un faşizm nitelemelerinin gerçek yüzünü açığa çıkarabilmek için faşizm kavramının tarihsel zemini, toplumsal ve sınıfsal mahiyetini, siyasi ve ideolojik içeriğini ortaya koymak lazımdır.

MALİ SERMAYENİN EN ŞOVEN, EN GERİCİ

VE EN EMPERYALİST (SALDIRGAN/TERÖRİST) UNSURLARI

Faşizm, belirli toplumsal, ekonomik ve siyasi şartların bir araya gelmesi sonucu ortaya çıkan siyasi bir akım ve yönetim biçimidir. Tarihin her döneminde ve her toplumunda faşizm yoktur. 2. Dünya Savaşı arifesinde 1930’larda İtalya ve Almanya’da siyasi iktidara hâkim olan Mussolini ve Hitler rejimleriyle tarih sahnesine çıktı. Tarihsel kökleri, 1. Dünya Savaşı sonucunda yenilen ve şartları çok ağır, Alman milletinin vicdanını yaralayan, aşağılayıcı barış şartlarına, İtalyan milletinin ise Fransız ve İngiliz rakiplerince aldatılmasına kadar uzanır.

Faşizmin herkes tarafından benimsenen bilimsel tanımı ise 3. Enternasyonal ve Genel Sekreteri Georgi Mihaylov Dimitrov tarafından yapılmıştır. Dimitrov 2 Ağustos 1935 tarihinde 3. Enternasyonal’in 7. Kongresine sunduğu raporda faşizmin tanımını, “Faşizm, finans kapitalin en gerici, en şovenist, en emperyalist unsurlarının açık terörist diktatörlüğüdür.” (*1) şeklinde yapmıştır.

TANIM, AYNI ZAMANDA DEMOKRATİK CEPHE İTTİFAK FORMÜLÜ

Burada 3. Enternasyonal ve Genel Sekreteri Dimitrov, 2. Dünya Savaşı cepheleşmesini, bu saflaşmadaki faşizmi yenilgiye uğratacak kuvvetler ittifakının formülünü de ifade etmekteydi. Bu tanıma göre emperyalist ülkelerin tamamı faşist karakterde sayılmıyordu. Yani 6 yıl süren ve 80 milyon insanın öldüğü 2. Dünya Savaşı’na katılan altı emperyalist devletin tamamı da faşist sayılmıyordu. Mali sermayenin “en şoven, en gerici, en emperyalist, en saldırgan (terörist)” olanları faşist kategorisine sokuluyordu. Bunlar da dönemin terminolojisine göre Mihver Devletleri adını almıştı. Kaldı ki bunlar ittifak halindeydiler zaten. Diğer emperyalist devletler Müttefik Devletler olarak tanımlanıyordu ve bunlar (İngiltere, Sovyetler Birliği, ABD, Çin ve Fransa) barış cephesinde sayılıyordu. Dünya demokrasi kuvvetlerinin strateji ve siyasetlerinin belirlenmesini sağlayan faşizmin tanımındaki stratejik mevzilenmenin uygulanışı, yani en geniş antifaşist (demokratik) cephenin inşası savaş cephesinin, Mihver devletleri (Hitler Almanya’sı, Mussolini İtalya’sı ve Hirohito Japonya’sının) altedilmesini, dolayısıyla faşizmin yenilmesini sağlamıştır.

Dünya Demokrasi Cephesinde yer alan ülkelerdeki faşist partilerin konumlanması da Dimitrov’un tanımındaki stratejik içeriğe göre anlam kazandı. Yani Mihver odaklarının işbirlikçisi en şoven, en gerici ve en saldırgan kesimleri de faşist cephe içinde değerlendirildi. Bunlar Hitler işbirlikçileri, İspanya’da Franko, Portekiz’de Salazar, Ukrayna’da Ukrayna Milliyetçileri Örgütü (OUN) liderleri, Romanya’da Ion Antonescu (İyon Antonesku) rejimleriydi. Bu faşist diktatörler işgal altında devrimci, antifaşist vatanseverlerin üzerinde terör estirdiler.

2. DÜNYA SAVAŞI’NI MÜTEAKİBEN FAŞİZMİN

AĞABABASI HİTLERİN ÇİZMELERİNİ GİYEN ABD EMPERYALİZMİ OLDU

1945’te Avrupa’nın ortasına Hitler ve Mussolini, Pasifik’in karanlık derinliklerine Hirohito’nun gömülmesinden sonra Hitlerin kanlı çizmelerini ABD giydi. Bundan sonra faşist kuvvetler Amerikan işbirlikçisi olarak değerlendirildiler. Kore’de Syghman Ree (Saymın Rui), Endonezya’da Suharto, Vietnam’da Diem (Diyem), Arjantin’de Videla, Filipinler’de Marcos, Şili’de Pinoşe Amerikan emperyalizmi güdümünde kanlı faşist diktatörlükler kurdular.   

Peki Türkiye’de somut durum neydi?

TÜRKİYE’DE FAŞİZM AMERİKAN GLADYOSU’YLA TARİH SAHNESİNE ÇIKTI

Faşizm, Türkiye NATO’ya girdikten sonra “Küçük Amerika” olma sürecinde devletin içine yerleştirilen Amerikan Gladyosu’yla tarih sahnesine çıktı. Bu operasyonel örgütün darbeleriyle ortaya çıktı. Bu Gladyo kâh Seferberlik Tetkik Kurulu oldu, kâh Kontrgerilla oldu, en son girdiği kılık FETÖ Gladyosu’ydu.

İlk gerçekleştirdiği bela 6-7 Eylül olaylarıydı.

Menderes hükümetlerinin işbirlikçiliği Amerikan Gladyosu’na zemin hazırladı.

Demirel hükümetlerinin çaresizliği ve acziyeti Amerikan Gladyosu’na 12 Mart ve 12 Eylül askeri darbeleri için fırsat verdi. 12 Mart 1971 ve 12 Eylül 1980 askeri faşist darbeleri Demirel hükümetlerine karşı yapıldı. Amerikan Gladyosu, Demirel iktidarını yıktı. 15-16 Temmuz 2016 tarihinde gizli ortağı PKK olan Silahlı Fethullahçı Terör Örgütü (FETÖ) kılığına bürünmüş olan Amerikan Gladyosu, bu kez AK Parti Hükümeti’ni ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı devirmeye kalkıştı. Ancak bazı nesnel şartlar sebebiyle kaldırdığı taşı ayağına düşürdü. Başarılı olsaydı CHP-HDP (DEM) soslu PKK-FETÖ hükümetini kuracaktı. Tayyip Erdoğan düşmanlığına kilitlenmiş olanlar FETÖ faşist darbe girişiminin çukuruna savruldular. Kanlı canlı askeri darbeye akıl almaz bir şekilde “Tayyip’in tiyatrosu” bile dediler.

15 TEMMUZ FETÖ DARBESİ FAŞİST BİR DARBE TEŞEBBÜSÜDÜR

15-16 Temmuz’dan sonraki süreçte zindanlara tıkılanlar FETÖ’cü ve PKK’lı teröristlerdir. Mehmetçik ve Türk Polisi PKK’yı kazdığı hendeklere ve ilan ettiği özerklik çukuruna gömdü. Yurt içinde kökünü kazıdı. Fırat Kalkanı Harekâtı, Zeytin Dalı Harekâtı yaptı. Türk Ordusu Afrin’e girdi. En son Pençe Kilit Harekâtıyla Irak’ın kuzeyini temizledi. PKK’yı yurt içinde temizlediği gibi sınır ötesinde de ininden çıkamaz hale getirdi. Bütün bu harekatlar, demokratik ve vatansever niteliktedir.

FETÖ, PKK ve şürekasının faşizm tanımı işte bu zeminde şekil ve anlam kazanıyor. PKK ve FETÖ, kendi hain emellerine karşı savaşanları faşistlikle suçluyor. Onlara göre Türkiye’nin vatan bütünlüğünü, devlet hakimiyetini, üniter devleti savunmak faşistlik oluyor; Türkiye’nin vatan bütünlüğünü tehdit edenler, üniter devleti yıkıp federasyon, konfederasyon kurmayı amaçlayanlar, Türk milletini etnik ve mezheplere parçalamak isteyenler “demokrat” oluyorlar. Yani Amerikan emperyalizminin hedef aldığı milli ve milletlerarası unsurlar faşistlikle damgalanıyor. Bu anlayışa göre, Aybüke öğretmeni katletmek “demokratik”, “devrimci” bir hamledir. Diyarbakır Annelerinin evlatlarına sahip çıkmaları “devrimci dava”ya ihanettir, “faşistlik”tir. Nitekim Diyarbakır’da eylemci annelere “Kürdistan davası”nı hatırlatan HDP’liye “tükürürüm sizin Kürdistan davanıza” diyen Diyarbakır Annesi “faşist hain”dir. Son gelişmeler üzerinden düşünürsek, Öcalan’ın “silah bırakma, PKK’yı feshetme, Türkiye Cumhuriyeti Devletiyle ve Türk Milleti ile bütünleşme” çağrısı ve Kandil’in buna uyması “faşist” bir teşebbüstür. YPG’nin özerklik ve konfederalizm de ısrarı “demokratik”tir.

• Antalyalı CKD’li Kadınlar NATO’ya meydan okudu
• NATO’YA ŞAİRİN VİCDANI YETER
• Eğitim İş’ten Yusuf Tekin’e tebeşirli protesto
• linkler
• Batı’nın entelektüel tekeli yıkıldı! Akademide Çin devrimi…

Avrupa merkezci tarih anlayışının yerle bir olması

Tarih bilimi, sosyal bilimlerin temelidir.

Tarih bilincinin eksikliği ya da çarpıklığı, toplumsal hayatta insanları rüzgârgülüne benzetir. Yanlış ve zararlı yollara düşmelerine, vatana ve millete düşman saflara savrulmalarına yol açar.

Tarih bilinci, toplum hayatında insanların en hakiki yol göstericisidir. Bütün diğer bilgilerin ve bilinçlerin anasıdır, zeminidir.

Türk ve Dünya tarihinin en büyük Tarihçisi olan İbn Haldun, Tarihin, sosyal bilimlerin anası olduğunu ifade etmiştir.

Tarihinin hiçbir döneminde bağımsızlık ve hürriyetten yoksun kalmamış, köleleşmemiş ve sömürgeleşmemiş, zengin tarihi boyunca insanlık tarihine yön vermiş büyük imparatorluklar, dünya tarihini yönlendirmiş büyük devletler örgütlemiş, sadece son 150 yıllık demokrasi dönemine beş devrim sığdırmış ender milletlerden olan milletimizin devlet ve medeniyet kuruculuğu insanlık tarihinde parlak ve dikkat çekici bir yere sahiptir.

Tarihimizin derinliklerine, tarihimizin Orta Asya yataklarındaki toplumlarımızın avcı toplayıcılıktan yeni çıkmaya başlamış, uçsuz bucaksız bozkırlarda sürülerinin arkasında kepeneklerine bürünmüş göçebe toplulukları olduğu şeklindeki küçümseyici teorileri eleştirerek bakacağız.

Bize tarihimizi çarpıtarak öğreten Avrupa merkezci tarih anlayışına karşı, Avrupalıların henüz daha pantolon giyme becerisi bile gösteremediği çağlarda, 1969’larda bulunan Altın Elbiseli Adam’da gördüğümüz gibi atalarımızın altın elbiseler ördüğü gerçeğinden hareket edeceğiz. Çinlilerin, “yeraltındaki Çin seddi” diye övgüyle karşıladıkları, medeniyet tarihinin en harika eserlerinden sayılan, Tanrı dağlarının eteklerinden çıkan kar sularını, Taklamakan çölünün altından geçirerek 60 km ötedeki Turfan kentine ulaştırarak çölü şenlendiren, uzunluğu 5 bin 272 km olan yeraltı Karız kanalları gibi bir medeniyet harikasının göçebe toplumlarca inşa edilemeyeceği bilincini vermeye çabalayacağız.

***

Zamanımız tarih bakımından ezber bozan gelişmelerin cereyan ettiği bir süreçten geçiyor. Son zamanların tarih bakımından en önemli ve geleceğe damga vuracak özelliği bu. Avrupa kaynaklı dayatmaların tarihsel hakikatlerin granitten kayalıklarına çarparak tuzla buz olduğu, tarihin yeniden yazılacağı şartlarda yaşıyoruz.

Kolay değil, Batılı tarihçilerin dayattığı etnik kökeni bilinemeyen (!) Sümerlilerin Türklerle akraba olduğu ortaya çıkıyor. Türklerin 1071’de değil, 13 bin yıl öncesinden beri Anadolu’da olduğu anlaşılıyor. 12-14 bin yıllık Göbeklitepe’deki Tamgalar ve diğer bulgularla Orta Asya’daki Türklerin kültürlerinin benzerlikleri insanlarda şaşkınlık yaratıyor.

İşte “Odin” de bu seriden biri!

Odin, İsveçlilerin tanrısıdır; tanrı-kral…

Sadece İsveçlilerin değil, bütün İskandinav halklarının tanrısıdır.

Bir Viking tanrısıdır.

Ve tanrı-kral Odin, Türk’tür.

Dolayısıyla İsveçliler Türk kökenlidirler.

Bu benim iddiam değil.

Bunu söyleyen İsveç tarihinin babası, modern eleştirel İsveç tarihinin kurucusu, duayeni Prof. Dr. Sven Lagerbring’tir (1707-1787).

Hem de tam bir bilim insanına yakışır durumda, büyük bir hakikat aşkıyla, hakikate sadakat içinde, Martin Luter gibi “Her gün bin Türk öldürmek istiyorum, Tanrım bana güç ver” diyen bir Türk düşmanının etkisindeki Lüteryan bir ülkede, dışlanmayı göze alarak… (*1)

Kaynaklar:

(*1) İsveççenin Türkçeyle Benzerlikleri/ İsveçlilerin Türk Ataları- Prof. Dr. Sven Lagerbring, Hazırlayan Abdullah Gürgün, Genişletilmiş 3. Basım, Kasım 2020, s. 17

Atilla’nın önderliğinde Batı Hunları Avrupa’yı istila ettiğinde biz Atilla’nın sadece Roma’yla uğraştığını, Doğu ve Orta Avrupa arazisini istila ettiğini biliyorduk. Ya da Avrupa merkezli tarih dayatmaları bizlere bu anlayışı empoze etmişti. Hatta Hunların etnik kökeni bile tartışmalıymış! Ve Gotlara göre, Hunlar “kötü ruhların ve cadıların soyundan gelen bir halk”tır. (*2) Oysa Hunlar Uppsala’ya kadar İsveç’i istila etmişlerdi. Bu nedenle İsveç’te İskandinavya’da Hunlardan, Atilla’dan türemiş birçok isim bulunmaktadır. (*3)

Modern eleştirel İsveç tarihinin babası Sven Lagerbring ile Etimoloji (kökenbilim) Profesörü ve İsveç Bilim Akademisi üyesi Johan Ihre, İsveççenin Oden tarafından Kuzey’e getirildiğini ileri sürüyorlar. (*4)

Ancak bu tarihsel tezi, Martin Luter gibi, “Her gün bin Türk öldürmek istiyorum, Tanrım bana güç ver” diyen bir Türk düşmanının etkisindeki Lüteryan bir ülkede ve ortamda dışlanmayı göze almadan savunabilmek için anılan bilim insanları gibi hakikate sadakat ahlakına sahip olmak gerekmektedir.

Türk ve İskandinav halklarının yakınlığı ve akrabalığı, bugün İskandinavya yarımadasının kuzey kesimlerinde yaşayan, İskandinav yerlileri olan Şaman Laponlara dayanır. Bazı Lapon ninnileri ve ağıtlarını bizimkilerden ayıramazsınız. Yoykaları (Jojkaları) –şarkıları- bizim bazı tür şarkılarımıza çok benzemektedir. Laponlarla Türklerin fiziki görünüşleri de birbirlerine çok benzer. (*5)

Bilim insanı Türk kökenini, çekinmeden ve net olarak, “İsveçli, Norveçli, İzlandalı ve Danimarkalı Viking kökenli halklarla yakınlığımız daha serüvenli ve ilginçtir. Bu yakınlık ‘Odin, Oden, Voden, Woden, Wotan’ gibi isimlerle anılan tanrılaştırılmış öndere dayanır. Onun ve yoldaşlarının nereden geldiğine bağlıdır. Yalnızca Oden adı bile yalnız İsveç ya da İskandinavya değil tüm Avrupa ile Türk dünyası bağları açısından oldukça önemlidir. Oden ortak ata mıdır? Pek çok bilgi o yönü gösteriyor.” şeklinde ifade etmektedir. (*6)

İskandinavya mitolojisi ve İzlanda sagalarının ortak tanrı figürü Viking-Türk Tanrısı Odin’in Orya Asya kökenli olduğu belirtilmektedir.

“Oden’in ortak ata olduğu fikrinin dayanağı, İskandinav mitolojisi ve İzlanda destanları (sagaları), Viking Tanrısı Oden’in ortak ata olduğu fikrinin biricik dayanağını oluşturmaktadır. Bu fikrin ya da tezin esas dayanağı, İzlandalı tarihçi, hukukçu, yönetici ve yazar Snorre Sturleson’un ‘Edda’sı (Soners Edda) ve ‘Kral Masalları’ (Kunga Sagor) kitaplarıdır.” (*7)

İsveç tarihinin kurucusu olan Prof. Sven Lagerbring, Türkçe ile İsveççe arasındaki ve mitolojideki benzerlikleri dikkate alarak, İsveçlilerin atalarının Türkler olduğunu ileri sürüyor. İsveç masallarında da Tanrı Odin’in “Türkland”den (Türklerin ülkesinden) geldiği yazılıyordu.

“Masallar, Viking Tanrısı Oden’in (Öden, Voden, Woden, Wotan) Asya’dan gelip, bütün Avrupa’yı, Danimarka Adaları ve Ylland’ı geçip İsveç’e yerleşen büyük bir Tirklar (Turkar=Türkler) boyunun önderi olarak tarif edilmesine uygun düşüyor. Eski İsveççenin de burada Oden ve yoldaşları tarafından yaratıldığı söyleniyor.” (*8)

Kaynaklar:

(*2) Wikipedi- https://tr.wikipedia.org/wiki/Hun_%C4%B0mparatorlu%C4%9Fu 

(*3) Abdullah Gürgün, Age, s. 17

(*4) Age, s. 28

(*5) Age, s. 30-31

(*6) Age, s.31-32

(*7) Age, s. 32

(*8) Age, s. 44

Yani Prof. Lagerbring’e göre, “Türkland” (Türk İli) diye adlandırdıkları Orta Asya’dan gelmiş olan İsveç Tanrısı Oden, Herwarar Masalı’nda Tirkiar (Türkler) ve Asiemaen (Asyalılar) olarak tanıtılan büyük bir kitlenin lideriydi. Sekiz ayaklı atının üstünde Oden, fotoğraflarında iki yanında kurtları ve yukarıda kartalıyla çok heybetli ve ünlüdür.

Odin, İskandinavya’da, İsveç’te Viking Tanrısı olarak olağanüstü saygı duyulmasının yanında Orta Asya Türkleri arasında da saygındır. “Eski kaynaklar Öden Ata isimli kutsal bir Türk büyüğünün Eski Türk Yurdunda anıtları olduğu ve çok saygı duyulduğunu anlatır.” Ünlü komutan Timur’un batıya yönelik sefere çıkmadan önce Öden Ata’nın mezarını ziyaret ederek, dua ve dilekte bulunduğu belirtilir. (*9)

“İsveççenin Türkçeyle Benzerlikleri” kitabını İsveç tarihinin kurucusu Sven Lagerbring’in kaleme aldığını, kitabın, “İsveççe ve Türkçe dilleri Arasındaki Benzerlik Üzerine Bakanlık Müsteşarı ve Şövalye Bay Johan Ihre’ye mektup” içeriğinde olduğunu yukarıda ifade etmiştik.

Mektupta Lagerbring, “eski destanlarımızda (saga) eski İsveççenin Oden (Öden, Woden) tarafından getirildiği anlatılır” ifadelerine yer verir. Eski İsveççeyi İsviçre’ye getirdiği belirtilen Oden’in ise “Hervarar destanının (saga) birinci bölümünde Tirkiar (Türkler-AG) ve Asieman (Asyalılar, Asyalı adamlar-AG) olarak tanıtılan büyük bir kitlenin önderi” diye ifade edilir. (*10)

Lagerbring anlatımının devamında, Tanrı Oden’in geldiği coğrafyayı, yani Türklerin yaşadığı toprakları ise, “Türkler çok uzun zamanlardan beri Hazar Denizi’nin ve Kafkas Dağları’nın kuzeylerinde”ki geniş topraklar olarak kaydeder. Burada yaşayan Türklerin İskitler olduğunu, bu coğrafyaya Grekler ve Romalıların “İskitya” adını verdiklerini belirtir. (11)

Oden, önce Almanya’ya geldi. Oradan Danimarka’ya geçti. Ve ardından bu uzun yolculuğu sonunda İsveç’e ulaştı. Almanya, Danimarka ve İsveç’te kral olarak birer oğlunu, yanlarına büyük kuvvetler katarak bıraktı. Lagerbring bu anlatımın Sturleson’a ait olduğunu vurgulayarak, Almanca, Danca ve İsveççenin “temelde aynı dil oldukları konusunda tam bir neden sunduğu”nu ifade eder. Hatta daha ileri giderek, İngilizlerin ataları olan Angıl ve Saksonların kökeninin de Oden’e uzandığını ileri sürer. Ve “Onların dilleri de aynı Türklerin ve Asyalıların dilinin bir dalıdır” der. Durhamlı Rahip Simeon’un, (Simeon Dunelmensis’in), “aynı yerlerden Schlesvig’e Oden’in Sceaf isimli dokuz kuşak gerisinden atası zamanında bir göç olduğunu, inanılır bir şekilde anlattığı”nın altını çizer. (*12)

Lagerbring’in mektubunda belirttiği Oden’in geldiği ve “İskitya” diye adlandırılan coğrafya, Öntürk atalarımız İskitler/ Sakalar diyarıdır. Öntürk atalarımız o coğrafyada günümüzden 6.000 yıl önce atı evcilleştirmeye başlamışlar, göçebeliğin en yüksek aşaması olan atlı çoban kültüründe yaşamaktadırlar. Oden ve halkının onca uzun mesafeleri nasıl katettiğine cevap buradadır. “MÖ 4. bin yılda, Kuzey Kafkaslar, Ural-İdil boyları, Hazar Denizi’nin kuzeyi, bugünkü Kazakistan ve Türkmenistan’da vahşi at sürüleri evcilleştiriliyor. (*13) İskandinav destanlarındaki Türk kökenli tanrı- kral Odin’in atının sekiz ayaklı olması bir gerçeklikten kaynaklanıyor.” (*14) 

İskandinav destanları (sagaların) İskandinav halklarının Türklerle akrabalıkları, İsveççe ve Türkçe arasındaki derin benzerlikler hakkında geniş anlatımların bulunduğunu geçen haftaki yazımızda açıklamıştık. İsveççenin kurucusunun Orta Asya’dan gelen Oden adındaki bir Türk lideri olduğunu, o dönemdeki pagan halkların muhayyilesinde Oden’in bir Tanrı olarak şekillendiğini, bunun mitolojide

KAYNAKLAR:

(*9) https://www.mynet.com/vikinglerin-buyuk-tanrisi-odin-ve-thor-turk-muydu-190101037264

(*10) İsveççenin Türkçeyle Benzerlikleri İsveçlilerin Türk Ataları, Abdullah Gürgün, Kaynak Yayınları, Geliştirilmiş 3. Baskı, s.52

(*11) Age, s.53

(*12) Age, s. 53

(*13) Laypanov –Miziyev, age, s. 40. Atın evcilleştirilmesine ilişkin Batı merkezli tezleri çürüten bilimsel çalışma için bkz. Semih Güneri, Türk Altay Kuramı, Kaynak Yayınları, 1. Basım İstanbul, Nisan 2018, s. 155-287/ Akt. Dr. Doğu Perinçek, Og’dan Oğur’a Devletin Oluşması Sürecinin Türkçedeki İzleri, Kaynak Yayınları, 5. Genişletilmiş Baskı, s. 134

(*14) Abdullah Görgün, İsveçlilerin Türk Kökenleri Üzerine, Kaynak Yayınları, İst. 2011, s. 36/Akt. Dr. Doğu Perinçek, Og’dan Oğur’a Devletin Oluşması Sürecinin Türkçedeki İzleri, Kaynak Yayınları, 5. Genişletilmiş Baskı, s. 134

“İsveççenin Türkçeyle Benzerlikleri” kitabını İsveç tarihinin kurucusu Sven Lagerbring’in kaleme aldığını, kitabın, “İsveççe ve Türkçe dilleri Arasındaki Benzerlik Üzerine Bakanlık Müsteşarı ve Şövalye Bay Johan Ihre’ye mektup” içeriğinde olduğunu yukarıda ifade etmiştik.

Mektupta Lagerbring, “eski destanlarımızda (saga) eski İsveççenin Oden (Öden, Woden) tarafından getirildiği anlatılır” ifadelerine yer verir. Eski İsveççeyi İsviçre’ye getirdiği belirtilen Oden’in ise “Hervarar destanının (saga) birinci bölümünde Tirkiar (Türkler-AG) ve Asieman (Asyalılar, Asyalı adamlar-AG) olarak tanıtılan büyük bir kitlenin önderi” diye ifade edilir. (*15)

Lagerbring anlatımının devamında, Tanrı Oden’in geldiği coğrafyayı, yani Türklerin yaşadığı toprakları ise, “Türkler çok uzun zamanlardan beri Hazar Denizi’nin ve Kafkas Dağları’nın kuzeylerinde”ki geniş arazi olarak kaydeder. Burada yaşayan Türklerin İskitler olduğunu, bu coğrafyaya Grekler ve Romalıların “İskitya” adını verdiklerini belirtir. (*16)

Oden, önce Almanya’ya geldi. Oradan Danimarka’ya geçti. Ve ardından bu uzun yolculuğu sonunda İsveç’e ulaştı. Almanya, Danimarka ve İsveç’te kral olarak birer oğlunu, yanlarına büyük kuvvetler katarak bıraktı. Lagerbring bu anlatımın Sturleson’a ait olduğunu vurgulayarak, Almanca, Danca ve İsveççenin “temelde aynı dil oldukları konusunda tam bir neden sunduğu”nu ifade eder. Hatta daha ileri giderek, İngilizlerin ataları olan Angıl ve Saksonların kökeninin de Oden’e uzandığını ileri sürer. Ve “Onların dilleri de aynı Türklerin ve Asyalıların dilinin bir dalıdır” der. Durhamlı Rahip Simeon’un, (Simeon Dunelmensis’in), “aynı yerlerden Schlesvig’e Oden’in Sceaf isimli dokuz kuşak gerisinden atası zamanında bir göç olduğunu, inanılır bir şekilde anlattığı”nın altını çizer. (*17)

İsveççenin Oden tarafından Kuzey’e getirildiğini ileri süren modern eleştirel İsveç tarihinin babası Sven Lagerbring ile etimoloji (kökenbilim) Profesörü ve İsveç Bilim Akademisi üyesi Johan Ihre, açık açık “bizim atalarımız Oden’in yoldaşları (yolculuk kardeşleri) Türklerdir. Bu konuda elimizde yeterli kanıt var” diyorlar. Ardından da 18’inci yüzyılın bu büyük tarihçileri zamanenin bunu alçaltıcı bulduğundan yakınarak şu ifadelere yer vermektedir: “Onları Traklar ya da Getler olarak göstermek isteyenler var. Böyle düşünebilirler. Eleştirme gereği duymuyorum. Tersine, kişisel olarak, bu açıklanan tanıklıklara güveniyorum. Benim vardığım sonuçlar değişmiyor. Çünkü bunlar da aslında Türklerle bir serüveni olan halklardır. Liderlerimiz rahatlıkla, atalarımızı Türkler ve Tatarlar olarak gösteriyorlar. Ancak bazı dürüst kişilerin ve hatta asil kişilerin buna öfkelendiklerini biliyorum. Onlar bu kökeni yeterince onur verici bulmuyorlar. Bir tarihçinin önde gelen rehberi ve amacı gerçektir: Bu şekilde onur kazanmak çok daha iyidir. Kendini ve yandaşlarını yalanlarla kandırmak; işte asıl bu tuhaf bir onursuzluktur. Bir de kim Türklerin öteki halklardan daha onursuz bir halk olduğunu söyleyebilir ki! Eğer onur sağlayan koşullar olarak, zaferler ve ülke fetihleri görülüyorsa ki yapılan kabaca budur; Türkler ve Tatarlar kadar bu koşulları yerine getiren halk fazla değildir. Çin bir Tatar eyaleti oldu, tüm Asya, Arabistan, hepsi Türklerin silahları karşısında eğildiler. Hatta Roma, evet hemen hemen tüm Avrupa, Hunlar ve Tatarların önünde titredi.” (*18)

Bu ifadelerin açıklandığı zaman dilimi 18’inci yüzyılın ortaları…

1764 yılı…

Bu sözlerin, İskandinav Yarımadası’nda ve İsveç’te koyu bir Türk düşmanlığının hüküm sürdüğü, Martin Luter gibi “Her gün bin Türk öldürmek istiyorum, Tanrım bana güç ver” diyen bir Türk düşmanının etkisindeki Lüteryan bir bölge ve ülkede hakikat sevdalısı bir bilim insanının dışlanmayı, saldırıları, itibarsızlaştırılmayı göze alarak bilim insanı cesaretiyle söylenmesi, ülkemizde günümüzde örnek alınacak derslerle dolu bir girişimdir.

KAYNAKLAR:

(*15) İsveççenin Türkçeyle Benzerlikleri İsveçlilerin Türk Ataları, Abdullah Gürgün, Kaynak Yayınları, Geliştirilmiş 3. Baskı, s.52

(*16) Age, s.53

(*17) Age, s. 53

(*18) Age, s. 54

İsveçlilerin atalarının ve İsveççenin kökeninin Türkler ve Türkçe olduğuna dair belgeler İskandinav sagalarıdır (*) Abdullah Gürgün, İsveç tarihinin babası olan Sven Lagerbring’in İskandinav sagalarını iyi bilen bir bilim insanı olduğunun altını çiziyor.

İskandinav sagaları, Hervarar sagası (Hervararsagan), Bosa sagası, Snorre’nin Eddası, Ynglinge Sagası’dır.

Prof. Sven Lagerbring İskandinav sagaları hakkındaki kitabında (Hervararsagan’da, “Türkler ve Asyalılar kuzey ülkelerine (Gandvik’in Jotunhaime denilen kuzey bölgesine) gelmeden önce buralarda devler ve yarı devler yaşardı, bu toprakları onlar işlerdi (…) O sıralar Doğu’dan Asyalılar ve Türkler geldiler ve buraya Kuzey’e yerleştiler. Önderlerinin ismi Oden idi. Sekiz oğlu vardı. Hepsi birer büyük ve kudretli adam oldular.” (*19) ifadelerine yer verir.

Başka bir İskandinav destanı (sagası) Bosa Sagası’nda, “Doğu Godland’ı Ring isminde bir kral yönetti. O, Göte’nin oğlu, İsveç Kralı Oden’in torunuydu. Oden Asya’dan gelmişti ve Kuzey’in en ünlü kraliyet hanedanlıkları onun soyundan gelmekteydi” şeklinde Türk kökenli tanrı-kral Oden hakkında ifadeler bulunmaktadır.

Çok dil bilen Oden ve karısının, genç, yaşlı, kadın erkek çok kalabalık bir kitleyle Turkland’den ayrılarak Kuzey’e doğru yola çıktığı, her geçtiği ülkede saygıyla karşılandıkları, hürmet gösterildiği, övgüyle söz edildikleri, “onların insandan çok tanrılara benzedikleri”nin belirtildiği Snorre’nin Eddası’nda, “Saxland’a (Saksonya, Sechsen, Neidersachsen, Sachenaltau: Almanya’nın doğu ve kuzey bölgelerine) gelinceye dek durmadılar. Oden burada uzun bir süre konakladı ve buraların büyük bir bölümünü egemenliği altına aldı. Ülkenin korunmasını üç oğluna verdi.” İfadeleriyle etnik kökenlerine parmak basılmaktadır. (*20)

Doğu Saksonya’ya oğul Vegdeg, Wesfalen’e oğul Balder, Fragland’e (Fransa’ya) oğlu Sige hükmetti.

Oden yönünü kuzeye çevirdi. Reidgotaland’e (Danimarka’da Jutland’a) geldi. Burayı da oğlu Sköld’ün korumasına bıraktı. “Burada Sköldoğulları bunların soyundan gelmektedir. Onlar Danimarka kralları oldular. O zaman Reidgotaland denilen yerin adı şimdi Jutland.” (*21)

Görüldüğü gibi antik çağlardaki halk hareketlerinden haberdar olmanın yollarından birinin efsanelerdeki ifadelerin araştırılmasından ya da o dönemlerde gezgin ve araştırıcıların yazdığı ve bugünlere ulaşabilen edibi eserlerin incelenmesinden geçtiği açık bir gerçektir. Oğuz Kağan Destanı’ndan, Kutadgu Bilig’den, Dîvânu Lugâti’t-Türk’ten çok şey öğrendik. Yukarıdaki gibi bilim insanları kendi mitolojik anlatımlarından öğrenerek, dini muhafazakârlığın ve Türk düşmanlığının çok yoğun olduğu bir dönemde bilim insanlığı vicdanı ve hakikat aşkının etkisiyle Türk kökenlerini yazabilmişlerdir.

Oden kuzeye doğru sürdürdüğü yolculuğunu “bugün Svidjod (İsveç’te) noktaladı.” Anlatım şöyle sürdürülüyor sagada: “Oranın kralının adı Gylfe’di. Aslar denen Asyalıların geldiğini duyan Gylfe hemen davrandı ve onları karşılamaya çıktı. Oden’e baş eğerek ülkesinin egemenliğini sundu. Nereden geçseler bu mutluluk sürdü. Ve buralara mutlu yıllar ve barış geldi.” (*22)

Kargaşalığın hüküm sürdüğü bir toplumda huzur ve güven ortamı sağlayan kuvvetlerin hâkim duruma geçtiği gerçeği burada da görülmektedir. Pax Romana, Pax Ottoman, Pax Amerikana gibi tarihte çok görülen bu gibi durumlar Svidjod’da da yaşanmıştır. İlkel toplumun çözülme aşamasında bulunan Svidjotluların kaos içindeki toplumunda Asya’dan gelen Türk tanrı kral Oden barış, huzur ve mutluluk getirince Svidjodlular onun hakimiyetini hemen tanımışlardır. Yeni gelen Asyalılar atlı çoban kültürü aşamasında bulunmaktadırlar. Göçebeliğin en son ve üst aşamasıdır bu. Medeniyete geçme ve devlet kuruculuğunun ustasıdırlar. Dünyaya da bu işi Oden’ler öğretmiştir.

KAYNAKLAR:

(*) Orta Çağ’da Viking, Cermen ve İzlanda edebiyatında düz yazı anlatım türlerinden biri (Wikipedia.org)

(*19) İsveççenin Türkçeyle Benzerlikleri İsveçlilerin Türk Ataları, Abdullah Gürgün, Kaynak Yayınları, Geliştirilmiş 3. Baskı, s.91-92

(*20) Age, s.96

(*21) Age, s. 97

(*22) Age, s. 97

Destanın beşinci bölümünde Oden’in son geldiği ve kralının kendisine boyun eğdiği Svidjod coğrafyasında “çok güzel ovalar” ve “çok iyi bir ortam” olduğunu düşünerek “şimdiki adı Sigtuna (Stockholm yakınlarında eski bir kent-AG) olan güzel bir kale kent seçti. Orada beyleriyle (aşiret reisleriyle) Truva’dakine benzer bir düzen kurdu. On iki beyini ülkenin yasalarına göre yönetmek üzere kente yerleştirdi. Her yere Türk geleneklerine uygun ve eskiden Truva’da var olana benzer adalet getirdi.” (*23)

Oden kuzeye yolculuğunu sürdürdü. Ve en kuzey noktaya yani denize kadar ulaştı. Bu yeni coğrafyaya bilindiği gibi bugün Norveç denmektedir. Oden buraya da oğlu Saming’i kral yaptı.

Burada mitoloji şu ifadelerle sürmektedir: “Haleygja (Haylija) Anlatısı’nda (Haleygjatal) belirtildiği gibi, bütün Norveç kralları, kontları (Jarl: İngilizce earl-AG) ve diğer büyük adamlar onun soyundan türemişlerdir.” (*24)

En heyecanlı bölümü ise şu ifadeleri barındırır:

“Oden’in yanında, kendinden sonra gelecek olan ve şimdi İsveç (Svidjod) kralı olan oğlu Yngve vardı. Onun soyundan gelenlere de Ynglingler (Yinglingar) denecekti. Asyalılar bu ülkede kendilerine eşler buldular. Oğullarına eşler seçtiler. Ve Saksonya (Saxland) ve kuzeyinde soyları sayıca güçlendi. Dünyanın kuzey bölgelerine yayıldılar. Asyalıların dili (yani Türkçe-FÖ) bütün bu ülkelerin içinde konuşulan dil oldu. Ataların, kayda geçirilen bütün adları bu dilleri izledi. Ve Asyalılar dillerini de birlikte dünyanın bu bölgelerine, Norveç (Norge), İsveç (Svidjod), Danimarka (Danmark) ve Saksonya’ya (Saxland) taşıdılar. Ve İngiltere’de şimdikinden değişik bir dilde verilmiş olan eski yer adları ve isimler olduğu görülür.” (25)

Ynglinge Sagası (Destanı’nın) 2’inci bölümünde, İskandinav halklarının ataları Türk kökenli tanrı-kral Oden’in geldiği ülke hakkında bilgi sunmaktadır. Buna göre, Oden Asya’dan gelmiştir. O zamanlar Tanakvis denilen Don Nehri’nin doğusundaki ülkeye Asaland (Asa Ülkesi, Asya) denirdi. Asya’da bulunan baş kaleye Asgard (Asyalılar Kalesi) deniyordu. “Buraya bir önder egemendi. Adı Oden’di.” (*26)

Ynglinge Sagası (Destanı’nın) 5’inci bölümünde İsveç’te tanrı-kral Oden’in çok geniş mülklerinin bulunduğunu belirtir.

Kuzeydoğu-Güneybatı yönünde uzanan ve İsveç’i (Svidjod’u) diğer ülkelerden ayıran bir dağ silsilesinin bulunduğu belirtilen bölümünde, “bu dağın güney yamacı Türk Ülkesi’nden (Turkland) uzak değildir. Burada Oden’in çok geniş mülkleri vardır” denilmektedir. (*27)

11’inci bölüm ise Oden’in oğlu Sveigder’in ülkeyi babasından devraldığından, “Tanrılar yurdunu ve ilk Oden’i ziyaret etme sözü verdiği”nden bahsetmektedir. Sveigder’le 12 yoldaşının dünyayı dolaştığını belirterek şu ifadelerle seyahat hakkında bilgi verir: “Türk Ülkesi’ne (Turkland) ve Büyük İsveç’e (Svidjod det stora) geldi. Orada pek çok akrabasını buldu. Bu yolculuk beş yıl sürdü. Sonra İsveç’e (Svidjod) geri döndü.” (*28)

“ODEN’İN PEŞİNDE, GEÇMİŞİMİZİN İZİNDE”

Buraya kadar Güney İsveçli, papaz bir aileden gelen, iyi bir eğitim gören, devlet arşivlerinde çalışan Lund Üniversitesi öğrencisi, Lund Akademisi sekreteri, tarih profesörü, Lund Üniversitesi rektörlüğü de yapmış, “lager” asaleti verilen, İsveç tarihi alanında “modern eleştirel tarih araştırmasının babası” sayılan, Lund Üniversitesi Tarih Enstitüsü’nün ilk tarih profesörü olan Sven Lagerbring’in (1707-1787) İskandinav destanlarına ve mitolojisine dayanarak kaleme aldıkları üzerinde durduk. Gelecek yazımızda Norveçli ünlü gezgin bilim insanı, deneysel arkeolojinin duayeni Prof. Thor Heyerdahl tarafından bizzat Ynglinge Destanı’ndaki adrese gidip kazılar yaparak yazdığı “Oden’in Peşinde,

KAYNAKLAR:

(*23) Age, s. 98

(*24) İsveççenin Türkçeyle Benzerlikleri İsveçlilerin Türk Ataları, Abdullah Gürgün, Kaynak Yayınları, Geliştirilmiş 3. Baskı, s.98

(*25) Age, s.98

(*26) Age, s. 99

(*27) Age, s. 99

(*28) Age, s. 99

Geçmişimizin izinde” adlı eserindeki bilgiler de az öğretici değildir.

Niye ülkemizde sağ ve muhafazakâr kesimde “Osmanlı torunuyuz” lafı gündemdeki yerini korumaktadır?

Daha sekiz yıl öncesine kadar dış politikada Neo-Osmanlıcılık siyasi otoritenin kullandığı bir sıfattı. Gerçi 2014 yılından sonra özellikle Ergenekon ve Balyoz kumpaslarının çökertilmesi ve Silivri duvarlarının yıkılması sonucu Türkiye’nin paslı Atlantik prangalarını kırma sürecine girmesiyle Neo-Osmanlıcılık sahte akımı da sönmeye başlamıştı ama gene de halkımız nezdinde “Osmanlı torunu” olmak vazgeçilmez bir tutumdur.

Hiç kuşkusuz Osmanlı İmparatorluğu da bizimdir. Bizim tarihimizin son çağlardaki önemli siyasi, toplumsal ve tarihi kuruluşlarından biridir. Çekirge sürüleri gibi Doğu’dan Batı’ya akan ve önüne geleni silip süpüren Tatar fırtınasında dağılan Anadolu Selçuklu Devleti topraklarında, çöken Bizans’ın da mirasını sentezleyerek Türk’ün ünlü devlet kuruculuğu maharetini ete kemiğe büründürerek dünya tarihine yön veren bir imparatorluk kurulmuştur. Ancak artık tarih olmuş bir mazidir. Avrasya’ya doğru akan Türkiye’de hiçbir işe yaramayan bir hayaldir. Tam tersine Dışişleri Bakanımız Çavuşoğlu’nun d dediği gibi “Yeniden Asya Çağı” sürecinde Türkiye Cumhuriyeti’ne ayak bağıdır.

Ancak neden “Hun torunuyuz”, “Köktürk torunuyuz” vs. denmez de “Osmanlı torunu” olmak vazgeçilmez bir sıfat olma özelliğini taşır? Nihayetinde Selçuklular da Osmanlılar da Batıya doğru yönelen Sir-i derya Oğuzlarından kaynaklanan devletlerdir. Neden mesela “Oğuz torunuyuz” denmez?

Dünya tarihine yön vermiş büyük imparatorluklar örgütlemiş, insanlık tarihini derinden etkilemiş büyük devletler inşa etmiş halkımızın bilincinin derinliklerine tarihi kökleri nasıl itilmiş? Batı’da birçok halkın, ilk medeniyeti tarih sahnesine çıkaran etnik unsurun İskit-Saka Türkleri olduğu, bu Öntürk atalarımızın da ilkel toplumun en yüksek aşaması olan atlı çoban kültürünü geliştiren halk olduğu ortaya çıkınca atalarının mezarlarında at kemikleri araması boşuna değildir. Geçmişlerine baktıkça ve indikçe köksüz olduklarını anladıkları için tabii ki! Sakalar/ İskitler Gizlenen Kök Atalarımız adlı kitabın yazarı Bahtiyar Aydın’ın sosyal medya hesabından yaptığı, “Elinde savaşta yendiği ve oğlunun intikamı için kafasını kestirip kan dolu fıçıya daldırarak kana doyurduğu Pers kralı Büyük Kiros’un kesik başı bulunan Tomris Katun’un heykeli”nin, “Almanya’nın Saksonya eyaleti, Dresden şehrindeki parkı süslediğini gösteren” paylaşımı gibi yayınlar kafalarımızda şafak attırıyor ve niye bu heykelin Türkiye’de de olmadığını sorgulamamızı sağlıyor. (*29)

Bir başka İddia: “Hitler gelene kadar Almanlar Türk’tü.”  Birinci Dünya Savaşı’ndan önce Almanlar kendilerini Hunların devamı olarak tanımladılar.  Kökenlerinin Sakalar’a –Öntürk atalarımıza- çıktığını belirttiler. (*2) Bundan dolayı Saksonya’da, Dresden kentinde Tomris Katun’un heykeli bulunmaktadır.

Çünkü MÖ 1’inci bin yıllarda Hunların bir kolu olarak oralardan İskandinav Yarımadası’na kadar sekiz ayaklı atıyla, iki kuzgun ve kurduyla tanrı-kral Odin geçmiştir. (*30)

Ynglinge sagasında belirtilen tanrı-kral Oden’in geldiği topraklara (Turkland’e) –Oden’in çok geniş mülklerinin bulunduğu Öntürk atalarımız İskitler-Sakalar’ın ülkelerine- giderek bizzat araştırma yapan Norveçli ünlü gezgin bilim insanı, deneysel arkeolojinin duayeni Prof. Thor Heyerdahl, elde ettiği bilgi ve bulguları 1999 yılında Norveç’te İsveçli tarihçi ve harita uzmanı Per Lilieström’le birlikte kitaplaştırarak kamuoyuna sunmuştur. Kitabın adını “Oden’in Peşinde, Geçmişimizin İzinde” (Jakten pa Oden, Pa sporet var förtid) şeklinde koymuştur. Bu kitapta da İskandinav halklarının kökeninin, Kafkasya topraklarından kalabalık kitleler halinde tanrı-kral Oden önderliğinde Karadeniz’in kuzeyinden Balkanlar üzerinden Avrupa içlerine ve kuzeye yönelerek İskandinavya topraklarına göçeden İskit-Saka Öntürk atalarımız olduğu ifade edilmektedir. (*31)

KAYNAKLAR:

(*29) Johannes Fresler, “İskitler-Sakalar Almanların Ataları” /Akt. https://twitter.com/TomrisHatun33/status/1581043483934347264  

(*30) İsveççenin Türkçeyle Benzerlikleri İsveçlilerin Türk Ataları, Abdullah Gürgün, Kaynak Yayınları, Geliştirilmiş 3. Baskı, s. 100

(*31) Age, s.106-107

Norveçli ve İsveçli bilim insanları Snorre Sturlesson, Sven Lagerbring ve Thor Heyerdahl, Viking tanrı-kralı Oden ile Türkler arasındaki ilişkiyi “hiç gizlemeden”, açıkça ve alenen, çok büyük eleştiriler almaları pahasına “deneysel arkeoloji kanalıyla” da gözler önüne sermektedir. (*32)

(*32) Age, s. 107

• Antalyalı CKD’li Kadınlar NATO’ya meydan okudu
• NATO’YA ŞAİRİN VİCDANI YETER
• Eğitim İş’ten Yusuf Tekin’e tebeşirli protesto
• linkler
• Batı’nın entelektüel tekeli yıkıldı! Akademide Çin devrimi…