Benim adım Davraz. Bugün bulutların eğleştiği doruklarım bir zamanlar içinde balıkların yüzdüğü, türlü su canlısının devinip durduğu bir denizin tabanıydı…

Benim adım Davraz. Milyonlarca yıldır Akdeniz’le Anadolu platosu arasında yükselen bir heybetle güneşin doğuşuna tanıklık ederim. Bir yanım mavi sulara, bir yanım bereketli toprağa gebedir.

Benim adı Davraz. Bir uçtan bir uca coğrafyamda halaya durmuş ulu Torosların bir koluyum. Adımı bana eteklerimde yaşayan insanlar verdi. Kimi uzaktan bakıp iç geçirdi, kimi eteklerime tutunup çarkıfeleğin çemberinden geçip gitti; kimi ise bulutlarla yarışan doruklarımı adımladı.

Dünyaya korku salan kralları da gördüm, yamaçlarımda sürüleriyle dolaşan korkusuz çobanları da. Güneyimde dikilen allı yeşilli giysiler içindeki ak benizli Akdağ’ın ardında ekmeği ve suyu kutsal bilip yaşayıp gidenlerin türkülerini dinledim bol yıldızlı ıssız gecelerde. Patlayan volkanların külleri düştü gövdeme, eteklerime kızgın lavlar. Başıma karlar yağdı, ayaklarıma sular. Göğsümde ulu meşeleri emzirdim, katran ve çamlar uç verdi durmaksızın.

Benim adım Davraz. Kuzeyimden Karun’un görkemli zenginlik öykülerini duydum ki Pers atlılarının nallarıyla eşelenen o bereketli topraklara karışıp gitti. Akdağ’ın ardında yiğit Sagalassosluların dünyayı bir dikişte içmeye susamış bir hırsla Anadolu’ya giren Makedonyalı Büyük İskender’in ordusuna direnişlerini gördüm. Koca çınarların yapraklarından uğuldayıp Yumrutaş’ı aşarak sessizliği bozan bir çığlık oldu; özgürlük aşkıyla dağlara tutkun bir halkın feryadı. Hala unutmadım 500 Sagalassoslu’nun atalarından bir emanet gibi taşıdıkları özgür ruhlarını o karşı tepede dağın, taşın ve coğrafyanın hafızasına emanet edişlerini…

Benim adım Davraz. Destanları da trajedileri koynumda besledim. Ama en çok da ak benizli, al yanaklı kızlarla buğday tenli kavruk oğlanların yaşam aşkıyla birbirine akışına tanıklık etmeyi sevdim, sessizce. Gövdemdeki heybetli karaçamların rüzgârla zeybek oynayışını sessiz bir gururla izledim. Her türlü insan gelip geçti eteklerimden. Her birinin sırrını duydum ama tek bir kelime etmedim milyonlarca yıllık sükûtum verebileceğim en güzel yanıttı çünkü.

Benim adım Davraz. Bir dağdan daha fazlasıyım görmesini bilene. Pagan tanrılarından Piskoposlara, Müslüman akıncılardan Horasan Erenlerine birçok inancın izleriyle dolu dört bir yanım. Pagan tapınakları, kiliseler, manastırlar, camiler, türbeler, medreseler ve kervansaraylar konduruldu binlerce yıldır eteklerime. Hepsinde de taşım, toprağım ve harcında suyum var. Bir gün olsun umutsuz koymadım, her kara günde beyaz karlarla örtülü o ışıklı alnıma bakan yürekleri.

Benim adım Davraz. Bugün göğsümdeki gevenleri söküp yerine lavanta diken, yaylalarımda otlayan keçileri, koyunları kovup kayak merkezi ve oteller yapan yöneticilere anlatacaklarım daha bitmedi. Susmanın da bir konuşma biçimi olduğunu en iyi ben bilirim, milyonlarca yıldır susarak anlattım çünkü. Suyun da, ekmeğin de, yaşamın da en eski tanığıyım çünkü.

Benim adım Davraz. Güneşin battığı yöndeki eteklerimde geniş bir sofra bezi gibi koca Isparta Ovası uzanır. Dört bir yanına diz çöküp, bağdaş kurarak binlerce yıldır bu sofradan beslenen köyler, kasabalar, kentler, insanlar gördüm. Keşişler ya da elçiler, seyyahlar ya da kaçkınlar; cüretkâr âşıklar ya da münzevi dervişler gördüm. Tutkulu bahçıvanlar, çalışkan bağbanlar gördüm.

Ancak bir denizin altındayken başımın üstünde balıkların yüzdüğü günlerden, zirvelerimin bulutlarla yarıştığı günlere uzanan milyonlarca yıllık tanıklığımda en çok son gördüklerime bugün oturmuş şaşkınlıkla ve sessizce ağlıyorum. Suyu ve ekmeği kutsal bilen bu toprakların insanının adım adım betona yenik düşmesine…

Alnıma düşen her kar tanesinin buğday tanesine, gül yaprağına, elmaya, kiraza, üzüme, kavuna ve domatese can olduğunu unutan insanların bağrımı yarmasına, suretimi delik deşik edip toprağımı betona boğmasına içerleyip duruyorum sessizce…

Ağustos’ta iç yangını benim karlarım söndürmedi sanki. Beşikten mezara, eşikten ocağa benim ormanlarım yaşam vermedi sanki binlerce yıllık insanlaşma yolculuğunda…

Benim adım Davraz. Görüp göreceklerim de anlatacaklarım da daha bitmedi…

Benim adım Davraz. Bir dağdan daha fazlasıyım bakıp görmesini bilene…

• 
  BOYUN EĞMEYEN ŞİİRLER Türkiye Gençlik Birliğidir!
• 
  Antalyalı CKD’li Kadınlar NATO’ya meydan okudu
• 
  NATO’YA ŞAİRİN VİCDANI YETER
• 
  Eğitim İş’ten Yusuf Tekin’e tebeşirli protesto
• linkler
• 
  Batı’nın entelektüel tekeli yıkıldı! Akademide Çin devrimi…
• 
  Kılıçdaroğlu Seçilmiş Genel Başkan
• 
  Mutlak butlan ve CHP’nin özgürleşmesi

ata-eti-ite-otu
İndir

Anadolu’yu Katar karasına boyayan efendiler, bu topraklar kibir tutmaz…

“Kırşehir’in gülleri biter mi bu kara camlarda? Kır eşeğine binip türkü çekerek Taşucu’ndan aşar mı yine bir Yörük? Ayaş yollarından geçer mi bir daha içli bir âşık? Yine yeşillenir mi Germir’in bağları? Sahi, yine bizim için yapılır mı şu Muğla’nın damları?”

50 yıl önce bir balıkçı kasabası olan petro-dolar şımarıklığının başkenti binlerce yıllık bir yaşam ustalığına model olabilir mi?

Yeryüzünün ilk kentleri bu topraklarda kurulmamış, mimarlık tarihinin en değerli sayfaları Anadolu’da yazılmamış sanki. Sır dolu Hitit duvarları, incelikli Helenistik sütunlar, şiir gibi Roma kemerleri, simetri ve matematik abidesi gibi Selçuklu kervansarayları bu coğrafyayı süslememiş sanki. Türk’ü, Ermeni’si, Rum’u, Acemi, Arabı, Kürdü sanki el birliğiyle coğrafyanın ortak türküsü gibi bir sivil mimari yaratmamış. Koca Sinan’ı emzirmemiş sanki Ağırnas’ın volkanik taşları…

Türkiye son bir kaç yıldır Katar’la birlikte anılır oldu. Basra Körfezi’nde bulunan petrol zengini bu küçük ülke, adeta çölle deniz arasında petro-dolarla şişirilen bir balon gibi…

Geçtiğimiz yıl teröre destek verdiği gerekçesiyle başta Mısır ve Suudi Arabistan olmak üzere Bahreyn, Yemen, Libya, BAE ve Maldivler gibi ülkeler Katar ile diplomatik ilişkilerini kesince 2,5 milyonluk ülkede gıda krizi yaşanmıştı…

Dünyanın en zengin ülkelerinden biri olarak anılan Katar’da halk Türkiye’nin en ucuz market zincirlerinden götürülen gıdalar sayesinde ayakta kalmıştı…

Körfez petrolünün kuyularını elinde tutan kapitalizmin Katar, Bahreyn ve Dubai gibi merkezlerde şişirdiği tüketim, inşaat ve gösteriş çılgınlığı bir süredir Türkiye’yi de sarmış durumda…

Başta belediye başkanları, bürokratlar, müteahhitler ve türedi zenginlerin yeni kabesi Katar ve Dubai. Yozgat’tan Nevşehir’e, Batman’dan Denizli’ye her kentin kıyısına köşesine bir kaç tane ‘fallik’ biçimli Katar özentili bina yapmak adeta farz oldu. Bir zamanlar ürettikleriyle anılan Anadolu kentleri gösterişte ve şaşaada adeta birbiriyle yarışır hale geldi.

Verimli tarım arazileri, ulu ırmaklar, bereketli çayırlar, görkemli ovalar ‘Katar Katar’ betonlaşıyor…

Hangi siyasiyle konuşsanız hazırlanıp önlerine konulan uyduruk projelerle, Dubai’yi, Katar’ı model gösteriyor. Hangi belediye başkanı ağzını açsa, binlerce yıllık bir yaşam ustalığına sahip toprakların üstünden betondan bir Disneyland olan Katar’ı işaret ediyor…

DOHA ELLİ YIL ÖNCESİNE KADAR BİR BALIKÇI KASABASIYDI

Katar’ın gökdelenlerle doldurduğu başkenti Doha, elli yıl öncesine kadar Basra Körfezi’nin kıyısında kendi yağıyla kavrulan balıkçı kasabalarından biriydi. Bugün yeryüzünün şımarık ve görgüsüzlük merkezlerinden birine dönüşen Doha kimliğini yitiren kentler arasında ilk sıralarda.

Katar’ı, Dubai’yi model alan Türk yöneticilerin zihinlerindeki yaşam Anadolulu değildir. Tarihi, mimariyi ve estetiği de bu toprakların kalender meşrep insanlarına bir şiir gibi anlatan yürekleri vardı. ‘Beş Şehri’ kiremit kiremit, saçak saçak, sokak sokak, eyvan eyvan anlatan Tanpınar’ları vardı bu ülkenin. Bu ülkeyi bir uçtan bir uca taştan ve ahşaptan, külden ve kiremitten heykeller gibi evlerle donatan ustaları vardı.

Sanki hiç huzur kokmamış gibi o sofalar şimdi. Cumbalardan hiç yürek sarkmamış gibi taş sokaklara. Umut tütmemiş gibi Milas’ın mücevher bacalarından, zeybek korkusu sinmemiş sanki Aydın’ın sırçalı konaklarına. Keçe sikkeli Mevlevilerin sırrı hiç karışmamış gibi kagir Eğirdir Mevlevihanesi’ne. Bektaşi dervişlerin gülbenkleri yükselmemiş sanki kırlangıç çatılı ocaktan bozkırın göğüne doğru…

YERYÜZÜNÜN İLK KENTLERİ BU TOPRAKLARDA KURULMAMIŞ SANKİ

Yeryüzünün ilk kentleri bu topraklarda kurulmamış, mimarlık tarihinin en değerli sayfaları Anadolu’da yazılmamış sanki. Sır dolu Hitit duvarları, incelikli Helenistik sütunlar, şiir gibi Roma kemerleri, simetri ve matematik abidesi Selçuklu kervansarayları bu coğrafyayı süslememiş sanki. Mukarnaslarla en güzel aşk destanları yazılmamış sanki sonsuzluğa açılan taç kapıların altında. Türk’ü, Ermenisi, Rum’u, Acemi, Arabı, Kürdü sanki el birliğiyle coğrafyanın ortak türküsü gibi bir ev mimarisi yaratmamış.

Koca Sinan’ı ateşin aşkıyla emzirmemiş sanki Ağırnas’ın volkanik taşları… Erciyes’in bilge ruhu karışmamış sanki Ürgüp’ü yıldız yıldız, çiçek çiçek, motif motif taşla süsleyen ellere…

Höyük höyük, ören ören; Harranlı, mühür gözlü kadınların yüreğine kilin sırrını koymamış sanki. Acıpayam’ın köy camilerine sürme sürme, nakış nakış kalem işi çekmemiş sanki bu toprağın ustaları. Horasan’ı İsfahan’a katıp, Ahlat’ı Konya’ya ulamamış sanki sır dolu eller. Sincan’dan altun camileri söküp söküp Tuz Gölünün kıyısına, Eskil’e, Beyşehir’e kondurmamış sanki tevazu abidesi gibi gönüller.

Midyat’ta, Beypazarı’nda, Nallıhan’da telkariye dokunmamış o simli eller; Tokat’ta yazmaya, Nazilli’de basmaya, Yalvaç’ta keçeye gül kondurmamış gibi. Lale çizmemiş sanki kalaylı ibriğin böğrüne allı yeşilli, kuş kondurmamış gibi taşın yüzüne. Ahşaba not düşmemiş sanki koca bir uygarlığın sırrını.

Yıkılmış mezar taşları gibi şimdi kentlerin orta yerinde öylece ölümü bekliyor Anadolu’nun incelik dolu mimarisi…

‘İHYA EDECEĞİZ’ DİYE DİYE İHMAL EDİLEN TARİH

“İhya edeceğiz” diye ahkâm kesenlerin yalnızca “ihmal”le açıklanamayacak kadar büyük bir aymazlıkla gri betona ve simsiyah cama buladığı bu cennet ülkenin cümle sureti Katar karası ağır bir ruh tutulması yaşıyor şimdi. Tarihe ve kimliğe yalnızca ‘metruk’ muamelesi yaparak vatanı arsa olarak düşleyenlerin suretleri siniyor birer birer kentlere.

Alınlarında, saçaklarında, odalarında ve sofalarında binlerce yıllık tarihin izlerini taşıyan Isparta’nın şeker pembesi, gül kurusu, cam göbeği boyalı evleri avcı müteahhitlerin peşine düştüğü ürkek birer kuş şimdi. Hayırsız evlatların boğuntusu şimdi, Anadolu’nun düş sokaklarına dizilmiş masalsı evler…

Kırşehir’in gülleri biter mi bu kara camlarda? Kır eşeğine binip türkü çekerek Taşucu’ndan aşar mı yine bir Yörük? Ayaş yollarından geçer mi bir daha içli bir âşık? Yine yeşillenir mi Germir’in bağları? Sahi, yine bizim için yapılır mı şu Muğla’nın damları?

‘ANADOLU BABANIZIN ÇİFTLİĞİ DEĞİLDİR!’

Coğrafyanın kültürü, kültürün yaşama biçimini belirlediği bu kadim topraklar yeniden üfler mi her birimize binlerce yıllık sırrını?

Yedi düvel bir olsa, birimiz yetecekmişiz gibi bir coşku verir mi bize koca Anadolu?

Katar’ı Anadolu’ya model yapan efendiler, Anadolu babanızın çiftliği değildir!

Karun’u Darius’a, İskender’i Augustus’a, Diyojen’i Alparslan’a bağlayıp yaşam sırrını koynunda saklayan bu topraklar kibri hiç sevmedi. Sadeliğin görkemini taşıdı sessizce ama gösteriş budalalığını hiç affetmedi. Taassubun gölgesinde yaşadığı oldu ama devrimlerini hep tevazuuyla yaptı.

Anadolu’yu Katar karasına boyayan efendiler, bu topraklar kibir tutmaz… Dünyayı yutma hırsıyla sıtmaya tutulan Büyük İskender’in generallerinin adının kazındığı o görkemli sütunlu caddelerde Anadolu köylüsü 5 bin yıl önce olduğu gibi bugün de buğday yetiştiriyor hala…

 (Fotoğraflar: John Henry Haynes, 1884-1887 arasında Anadolu’nun farklı bölgelerinden kareler.)

• 
  BOYUN EĞMEYEN ŞİİRLER Türkiye Gençlik Birliğidir!
• 
  Antalyalı CKD’li Kadınlar NATO’ya meydan okudu
• 
  NATO’YA ŞAİRİN VİCDANI YETER
• 
  Eğitim İş’ten Yusuf Tekin’e tebeşirli protesto
• linkler
• 
  Batı’nın entelektüel tekeli yıkıldı! Akademide Çin devrimi…
• 
  Kılıçdaroğlu Seçilmiş Genel Başkan
• 
  Mutlak butlan ve CHP’nin özgürleşmesi

ata-eti-ite-otu
İndir

Bu fotoğraflar Olimpos’ta ağaç evler modelinin başladığı ilk yılların ardından çekildi. Yıl 1999. 1990’lı yılların başlarında iyi niyetle ve pastoral romantizmle başlayan bir turizm düşü, aradan geçen yaklaşık 30 yılda kayıt dışı, plansız ve altyapısız bir turizmi doğurdu. Üstelik Likya uygarlığının önemli liman kentlerinden biri olan Olimpos’un kalıntılarının üstünde,  2. Derece arkeolojik sit alanı olarak korumaya alınan, çevresi 1. Derece arkeolojik ve doğal sit alanları ile milli park statüsü ile korunan bir vadinin içinde 30 yıl boyunca tüm yetkililerin ve kurumların gözleri önünde yaşandı bütün bunlar.

“Bir kereden bir şey olmaz” anlayışı, yerel halkın beklentilerinin giderek yükselmesi, Olimpos’a gelen binlerce ziyaretçinin talepleriyle birleşince bugün çözülmekte zorlanılan bir sorunu doğurdu: Plansız ve altyapısız turizm. Oysa çok değerli bir bütünün önemli bir parçası olan Olimpos’un en başından beri planlı, denetimli ve kontrollü bir koruma-kullanma dengesiyle ele alınması bugün hem yerel halkın ata yurtlarında daha sağlıklı ve huzurlu bir yaşam sürmelerine olanak sağlayacaktı hem de Türkiye’nin turizm çeşitliliği içinde çok daha özgün bir yeri olacaktı.

İŞTE 20 YIL ÖNCE İNSANLARIN KENTTEN KAÇIP SIĞINDIĞI OLİMPOS

Olimpos’ta her şeyin masumane bir düşle başladığı yıllarda, 1999’da çekilen bu fotoğraflar, olağanüstü güzel bir vadinin içinde, narenciye bahçelerinin arasında birer ikişer beliren ahşap bungalovları ve ağaç evleri yansıtıyor. İlk önceleri pek çoğu birbirine akraba, komşu, ahbap olan bu insanlar oluşan turizm pastasından aldığı payı artırmak için yarış içine girince işler giderek çığırından çıktı. Portakal bahçelerinin içine birer ikişer kondurulan bungalovlar giderek orman içlerine, kayalıkların dibine doğru taşmaya başladı. Birkaç yatak ile başlayan ‘masumane’ ağaç evler rüyası, bugün ağaçlar için bile sorun haline geldi ve artık Olimpos’taki yatak sayısı 4 binin üstüne çıktı. Yaklaşık 20 yıl önce insanların kentlerden ve betondan kaçıp sığındığı Olimpos, plansız ve altyapısız bir büyümeyle bugün neredeyse ‘kaçılacak’ bir yer haline dönüştü. Rüya gibi başlayan bir modelin, giderek adım adım kabusa dönüşmesi bu.

PLANLAMA VE ALTYAPI İÇİN SİT DERECESİ DÜŞÜRÜLDÜ

Yaz aylarında binlerce insanın konakladığı, yiyip içtiği, duş aldığı ve çeşitli insani ihtiyaçlarını giderdiği bir turizm beldesine dönüşen Olimpos’ta yapılaşan alan 2. Derece arkeolojik sit alanı olduğu için kanalizasyon, su, yol gibi altyapı hizmetlerinin yapılmasına yasalar olanak tanımıyordu. Ancak yasalar bu kadar yatak kapasitesinin oluşmasını sağlayacak yapılaşmaya da olanak tanımıyordu. Böylece, Olimpos’ta Türkiye’nin belki de en büyük ‘kaçak’ tatil köyü ortaya çıktı. İlgili ilgisiz herkesin gözü önünde gelişen bu sorun için son birkaç yıldır çözüm aranıyor. En başta yerel işletmeciler ve yerel halk ortadaki plansızlığın ve altyapısızlığın ne tür sorunlara neden olduğunu yaşayarak görüp öğrendi. Ancak Olimpos öyle bir şöhrete kavuşmuştu ki, artık deyim yerindeyse insanların kovulsalar bile gelmeye devam edecekleri bir tür ‘kentten kaçış’ mekânına dönüştü.

ASKI SÜRESİ DOLUYOR, BUNDAN SONRA SIRA PLANIN UYGULAMASINDA

Yıllardır gösterilen çözüm arayışlarında bir çıkış yolu bulundu ve yapılaşmanın olduğu bölgenin koruma statüsü 2. Derece arkeolojik sit alanında 3’e düşürüldü. Çünkü bu alanda altyapı ve yasal binalar yapılabilmesi için imar planı yapılması gerekiyordu ve bu da ancak 3. Derece sit alanında mümkündü. Sonuçta sit derecesinin düşürülmesi 2017’de koruma kurulunca da onaylandı ve plan çalışmaları başladı. Kültür ve Turizm Bakanlığı’nın da onayladığı çevre düzeni ve uygulamaya dönük imar planlarının askı süresi 8 Haziran’da doluyor. Bundan sonraki aşama planın uygulanması olacak. Antalya’daki kimi meslek odaları ve Antalya Barosu, plana yönelik itirazlarını yasal süresi içinde ilgili belediyelere yaptılar.

EN KÖTÜ PLAN BİLE PLANSIZLIKTAN İYİ MİDİR?

Yerel halka ve planı savunan yetkililere göre bu plan Olimpos için kurtuluş anlamına geliyor. Dünyaya örnek olacağı savunuluyor. Bakanından belediye başkanına, işletmecisinden kazı başkanına birçok kişiye göre ahşap mimarinin uygulanmasını öngören bu plan Olimpos’u daha iyi koruyacakmış. Planı savunanlar, “en kötü plan bile plansızlıktan iyidir” görüşünü dile getiriyor. Ancak Türkiye’deki benzer korunan alanlarda uygulanan koruma amaçlı imar planlarının izlediği seyre bakılınca bu görüşlere katılmak çok kolay görünmüyor. Çünkü en iyi planın bile ehliyetsiz yönetimler ve ranta yönelik uygulamalarla plansızlıktan daha kötü hale sokulmasının örnekleriyle dolu Türkiye. Side, Kaş, Patara, Kapadokya, Demre (Kaleköy) vd.

OLİMPOS, BUGÜNKÜ ÖREN YERİNE SIĞMAYAN BİR KENT DEVLETİYDİ

Antik çağda çok geniş bir alana yayılan Olimpos kentinin belli dönemlerde bir tür kent devleti statüsünde olduğu biliniyor. Yani Olimpos’tan geriye kalanlar sadece bugünkü ören yeri ile sınırlı değil. Uzmanlara göre, Kemer sınırlarındaki Phaselis ile Kumluca Mavikent arasındaki bölge, Olimpos’un etki alanındaydı. Bölgeyi anlatan epigrafik malzemeler ve geçmişteki araştırmacıların notları da bu görüşü destekler nitelikte. Geçtiğimiz hafta Olipos’ta sit derecesi düşürülen arazi içerisinde yürüyüşçüler tarafından tespit edilen kültür varlıkları da bölgenin yeniden ve kapsamlıca incelenmesini gerekli kılıyor.

CHİMERA İLE OLİMPOS, TAHTALI İLE MUSA DAĞI BİR BÜTÜNDÜR

Böylesine değerli bir alanın ait olduğu bütünden koparılarak planlanması, Olimpos’un geleceği için de büyük bir kayıp ve değersizleşme olacaktır. Bütün dünyada bilinen Chimera (Yanartaş) efsanesi de, Musa Dağı da, Tahtalı Dağı da, Romalılara direnen kentin yerel kralı Zeniketes de Olimpos’un bir parçasıdır. Bir bölgeyi planlarken bütün bu parçaları birlikte ele almak ve kaynak değerleri geleceğe bütünlük içinde taşımak koruma felsefesi ve planlama ilkelerinin en temel mantığı iken, bugün Olimpos’un vazgeçilmez parçası olan Yanartaş, Çıralı tarafında ve Kemer ilçesi sınırında kalmıştır. Olimpos ile Çıralı’yı ayıran dere, aynı zamanda Kemer ile Kumluca ilçelerinin sınırlarını da belirliyor. Kısacası dünyada başka bir örneği olmayan böylesine değerli bir doğa ve tarih mirası, zaten yıllar önce idari olarak da bütünden ayrılmış ve iki ayrı ilçeye bölüştürülmüş.

BETONLAŞAN KENTLERİN ÜZERİNDEKİ TEK HAYAL RANTA YÖNELİKTİR

Bir başka sorun da böylesi değerli alanların, plan denilince daha çok apartman blokları ve sitelerin inşa edildiği imar alanlarının planlanmasında ve imar rantı yaratmak konusunda ‘ustalaşan’ yerel belediyelere bırakılmayacak kadar önemli olması. Bugün Kapadokya’nın çok sayıda ilçenin idari sınırında olmasından doğan sorunları çözmek amacıyla oluşturulan ‘Kapadokya Alan Başkanlığı’ gibi Beydağları Sahil Milli Parkını kapsayan bölge için de gündeme alınması, alanın parça parça planlanması ve bütünlüğünün bozulmasını önleyebilir. Örneğin bu değerli bütünün bir parçası olan Kemer, Çamyuva ve Tekirova gibi yerleşimler üzerinde bugün ne yazık ki bir hayal kurmak zordur. Çünkü bu alanlar tamamen betonlaşmış ve karalanmış bir kâğıt gibidir. Oysa Olimpos keşmekeşe dönüşen bir yapılaşma ile bir bölümü çiziktirilmiş güzel ve etkileyici bir tabloya dönüşmesi için henüz çok geç değil.

BELEDİYE BAŞKANININ SÖZLERİ NEDEN İKNA EDİCİ DEĞİL

Olimpos için hazırlanan planın uygulanması konusunda yerel belediyenin nasıl bir öncelik kullanacağı da tartışılmalı. Olimpos’un bulunduğu Yazır Mahallesi’nin bağlı olduğu Kumluca’nın CHP’li Belediye Başkanı Mustafa Köleoğlu, plan tartışmaları üzerine yaptığı açıklamada bu planı savundu ve “Bu plan Olimpos’ta doğanın kurtuluşu olacak” dedi. Ancak pratikteki uygulamaların her zaman teoriye rahmet okuttuğu Türkiye’de bu sözlerin siyasi bir söylem olmaktan öte hiçbir anlamı yok. Kazı başkanının dile getirdiği planın Olimpos’u daha iyi koruyacağı yönündeki sözlerin de durumu kurtarmaktan başka hiçbir bilimsel karşılığı yok. Bir hekim bile yapılacak bir ameliyatın riskleri olabileceğini belirtir ve hastasını ameliyat masasına ondan sonra alır.

Olimpos’ta Kumluca Belediyesi’nin imar planı askıdayken yaptığı kaldırım düzenleme çalışmasında kilitli parke taşı kullanıldı. Olimpos gibi özgünlüğü korunması gereken benzersiz bir tarihi ve doğal alanda yapılan bu uygulama gelecekte olacakların da habercisi.

DAHA PLAN ASKIDAN İNMEDEN OLİMPOS’A BETON KİLİT TAŞI

Geçtiğimiz günlerde ziyaret ettiğimiz Olimpos’ta Kumluca Belediyesi eliyle uygulanan kaldırım ve yol düzenleme çalışmalarının niteliği, gelecekte olacakları da haber veriyor. Herhangi bir kentin, kasabanın kaldırımlarına döşenen beton kilit parke taşları Olimpos’ta da uygulamaya konulmuş. Kumluca’nın dağ köylerinde halkı çamurdan korumak için döşenen parke ile Olimpos gibi bir dünya markası olan ve tarihi, doğal değerlerini korumak için akit imzalanan bir antik kentin çevresinde kullanılacak parke taşı aynı olamaz. Tıpkı sahil ile yaylada kullanılacak malzemenin aynı olamayacağı gibi. Olimpos’ta gördüğümüz manzara, betonla ve kaldırım taşlarıyla başlayan ‘iyileştirme’ sürecinin koruma amaçlı imar planı ile nasıl ilerleyeceği hakkında fikir veriyor. Bu tür alanlarda yapılacak uygulamalar salt bir Müteahhitlik işlemi ve ihale kalemi olarak görülemez. Koruma amaçlı imar planı notlarında “ekolojik pansiyon”, “sosyal donatı” “doğal” ve “sürdürülebilir” ifadelerine yer verilse de bütün bunların plan notlarında kalacağını söyleyebilmek için bugün üstelik henüz plan askıdan bile inmeden Olimpos’ta yürütülen yol ve kaldırım düzenleme çalışmalarına bakmak yeterlidir.

ÇARE, OLİMPOS’U DA YEREL HALKI DA KORUYACAK BİR TEDAVİDE

Türkiye’nin en gözde tarihi ve doğal alanlarından biri olan, bir dünya mirası niteliğindeki Olimpos hasta ve yorgun. Ancak onu iyileştirmek yerine arızalanan uzvunu keserek bir operasyon yapılmak isteniyor. İdarenin sorun çözme yöntemi genellikle bu; ameliyat edip kurtulmak. Ancak Olimpos’un tedaviye ihtiyacı var. Uzunca bir zamana yayılan, adım adım ağrılarının, sancılarının giderildiği ve kendini toparlama şansı verilmesi gereken bir tedavi sürecine. Hem yerel halkın birbiriyle barıştığı, hem de devletin yerel halk ile barıştığı bir süreç olmalı bu. Gelen ziyaretçiler daha sağlıklı ve koruma-kullanma dengesi içinde bu alanı kullanarak, geleceğe de aktarılmasına katkıda bulunmalı. Bugünün kısa vadeli ekonomik kazançları uğruna binlerce yıldan bu yana doğanın koynunda kendini saklamış olan bir değerin son 30 yılda nasıl yok edildiğinin öyküsünü dinleyen gelecek kuşaklar buna neden olanları hiç de iyi anmayacaklar.

• BOYUN EĞMEYEN ŞİİRLER Türkiye Gençlik Birliğidir!
• Antalyalı CKD’li Kadınlar NATO’ya meydan okudu
• NATO’YA ŞAİRİN VİCDANI YETER
• Eğitim İş’ten Yusuf Tekin’e tebeşirli protesto
• linkler
• Batı’nın entelektüel tekeli yıkıldı! Akademide Çin devrimi…
• Kılıçdaroğlu Seçilmiş Genel Başkan
• Mutlak butlan ve CHP’nin özgürleşmesi