Yaklaşık üç yıldır uygulanan yeniliberal program başarısız olmuştur.

ABD-İsrail/İran savaşı başarısızlığı körüklemiştir,

Ancak savaş öncesi dönemde de yüksek enflasyon bir türlü düşürülememiştir.

Enflasyonu düşüremediği için faizleri de aşağı çekememektedir.

Ekonomi uzmanları meselenin kökeninde yanlış teşhisin yattığını belirtmektedir.

Doğru teşhis koyamayınca, hastalığın temel dinamikleri doğru saptanmayınca doğru reçete yazılamamakta, iyileşme sağlanamamaktadır.

Ekonomist Serhat Latifoğlu’na göre,

Yeniliberal anlayışta, enflasyonu “aşırı talep” doğurur.

Bu anlayışa göre reçete, “faizi artır+ talebi baskıla+ cari açığı daralt” üçlüsünden oluşur.

IMF ile stand-by anlaşmalar dönemlerimizi hatırlayalım.

Yukarıda saydığımız reçete IMF’nin gelişmekte olan ülkelere uyguladığı standart acı reçetedir.

Bizde ise somut durum ve şartlar tamamen farklıdır.

Somut şartların bilimsel analizini yaparak işe başlamak başarının temel ön şartıdır.

TÜRKİYE’DE ENFLASYON TALEP DEĞİL ARZ VE MALİYET KAYNAKLIDIR

Latifoğlu, ülkemizde enflasyonu tetikleyen etkenlerin 5 boyutta geliştiğini ifade etmektedir.

Beş boyutu, “döviz kuru geçişkenliği”, “enerji ve hammadde ithalat maliyetleri”, “lojistik zincirlerindeki aksaklıklar”, “tekelci piyasa yapıları” ve “fahiş fiyat uygulamaları” olarak sıralamaktadır.

Görüldüğü gibi mesele “talep kaynaklı” değil, “arz ve maliyet” kaynaklıdır.

Ücret ve maaşlara zamları düşük tutma politikasında olduğu gibi talep baskılaması arz kaynaklı enflasyonu düşüremediği gibi bir yandan ekonomik buhranın yükünü halk kitlelerinin sırtına yıkmakta, halkı sefalete sürükleyerek acı çektirmekte diğer yandan “üretimi ve istihdamı” tahrip etmektedir. Bugün gelinen noktada işsizlik patlama yapmış, örneğin tekstil sanayisi başta Mısır olmak üzere ülke dışına kaçmıştır.

8 Nisan 2026 tarihli Yenigün ve Kıvılcım Selenga Köşesinde yayınlanmış olan “Emekli Yazıları” dizisinin onuncusunda da belirttiğim gibi, “Neoliberal ekonomi anlayışına saplanmış olanlar dikkate almasalar da düşük emekli gelirleri, ekonomiyi doğrudan ve dolaylı etkisi altına alıyor. Büyük bir tüketici grup olarak iç talep ve tüketim daralmasına neden oluyor. Dolayısıyla genel ekonomik büyümeyi yavaşlatıyor.” (*1)

2002’DEN BERİ YER YER UYGULANAN YÜKSEK

FAİZE RAĞMEN YÜKSEK ENFLASYON VARLIĞINI SÜRDÜRMÜŞTÜR

2023’ten bu yana uygulanan politikaların ortaya çıkardığı verilerin bu tabloyu somut olarak teyit ettiğini belirten ekonomist Latifoğlu, “Türkiye’nin gördüğü en büyük kriz olan 2002’den beri faiz oranları en yüksek seviyelerine çıkarılmış, buna karşın enflasyon yapısal olarak yüksek seyrini sürdürmüştür. Reel sektör, kredi maliyetlerinin ezici ağırlığı altında ezilmiş; KOBİ’lerin önemli bir kısmı kapılarını kapatmak ya da ölçek küçültmek zorunda kalmıştır. Yatırım iştahı düşmüş, işsizlik baskısı artmıştır.” ifadelerine yer vermektedir. (*2)

ÜLKEMİZDE CARİ AÇIK YAPISALDIR

Ekonomi yönetiminin uyguladığı program, (yüksek faiz, talebin baskılanması ve cari açığa yoğunlaşma) şeklinde ifade edilen bir sacayaktır. Bu üç temel ayağın her biri kendi özelinde sorunludur; çözümsüz açmazlar barındırır. Ekonomist Latifoğlu’nun belirttiği gibi, ekonomi yönetimi faizleri yükselterek, dövize ilgiyi azaltarak yükselişini önleme, “enflasyon beklentilerini çıpalama” amacını gütmektedir. Ancak ülkemiz cari açığı yapısaldır; hammadde ve enerji ithalatına aşırı derece bağımlıdır. Böyle bir ekonomide yüksek faizin, döviz kurunda kısmen istikrar sağlasa da “ithal enflasyonu mekanizması”nı kırması imkansızdır.

TALEP SARALTMA POLİTİKASINDAKİ DERİN ÇELİŞKİ

Latifoğlu bu konuda özetle şunları belirtmektedir:

“Talep daraltma politikası ise daha derin bir çelişkiyi barındırmaktadır.

 Zaten gerileyen reel ücretler nedeniyle daralmaya başlayan iç talebin üstüne bir de kamu harcamalarının törpülenmesi eklenince, ekonomi stagflasyon tuzağına düşer:

Hem enflasyon yüksek hem de büyüme durma noktasına gelir.

Cari açığa olan takıntı ise sorunun semptomuna odaklanıp nedenini ıskalamaktadır.

Cari açık, Türkiye’nin enerji ve ara malı ithalatına olan yapısal bağımlılığının bir sonucudur.

Üretim yapısı dönüştürülmeden, yalnızca talebi kısarak cari açığı kalıcı olarak düşürmek mümkün değildir.” (*2)

Şimdi bir de üstüne Hürmüz gibi jeopolitik riskler eklenince ülkeyi stagflasyonun cenderesine sokma tehlikesi kapımızdadır.

Geçen haftaki Deneme yazımızda ekonomist ve uzmanların bilimsel açıklamalarının ışığında üç yıldır uygulanan yeniliberal ekonomi politiğin açmazları ve Türkiye’yi bekleyen tehlike eşiklerine değinmiştik.

Konuya bu yazımızda devam ediyoruz.

Yeni liberal ekonomi politiğin başarısızlığını pekiştiren ve ülkemizi getirip soktuğu dar geçidi iyice daraltan etken ise “jeopolitik riskler”in aniden aşırı biçimde üstümüze çöreklenmesidir.

“Jeopolitik risk” denen durum, ABD/İsrail’in İran’a saldırısı,

Ve İran’ın dünya enerji arzının yüzde 20’sinin geçtiği Hürmüz’ü kapatmasıdır.

Bu gelişme küresel ekonomi için adeta bir buhran fırtınası yarattı.

Petrol fiyatları 60-70’lerden bir ara 120’lere kadar fırladı.

Birkaç yıl süreceği tahmin edilen krizde 150’ler, hatta 200’ler telaffuz edilmektedir.

Yani küresel piyasalar için kıyametin ta kendisi…

Ardından kimya sanayisini, gübre fiyatlarını vuracak.

Gıda güvenliğini şimdiden tehdit etmeye başladı.

İnişe geçmiş olan enflasyon ve faiz seviyesi tersine döndü.

Türkiye enerjide yüzde 70-80 dışa bağımlı bir ülkedir.

Enerji fiyatları, enflasyon ve cari dengeyi doğrudan etkiler.

Türkiye’nin Batı başkentlerinden finans beklentisine darbe vuran bir gelişmedir bu.

Nitekim İran savaşını müteakiben 14-15 milyar dolar sıcak para çıkışı yaşandığı yazıldı çizildi basında.

Uygulanan yeniliberal ekonomi politiğin kendi içinden de ağır eleştiriler başlamış durumdadır.

En ilginç eleştiriler hükümet yanlısı tutumlarıyla tanınan Yeni Şafak çevrelerinden gelmektedir.

Ayrıca geçtiğimiz günlerde İş Bankası Genel Müdürü’nün sert eleştirisi basına yansımıştı.

3 yıllık uygulamanın ardından gelinen noktada hükümet ekonomide tıkanmıştır.

Dolayısıyla ekonomide tıkanan iktidar ülkeyi yönetmede sarsıntıya uğramaktadır.

Bu şartlarda yeni bir program değişikliğinin sinyalleri de gelmektedir.

Kısacası yeni bir ekonomi politiğe ihtiyaç yakıcıdır.

Toplumun bütün kesimlerinden aynı feryat gelmektedir: “Bu böyle gitmez!”

Yeni ekonomi politiğin bileşenleri neler olmalıdır?

Öncelikle Batı dünyasından finans dilenme dönemi kapatılmalıdır.

Milletin alınteri göz nurunun mafyalaşmış Batı finans kan emicilerine peşkeş çekilmesi son bulmalıdır.

Bunu sağlamak için tabii ki, atılacak temel adım üretim odaklı ekonomiye geçiştir.

2018’lerde bir ara kör topal da olsa, Batı’daki Türkiye sömürücülerinin yüreklerini ağızlarına getiren ve kızılca kıyamet koparmalarına neden olan bir deneme yapılmıştı.

Bugün Mavi Vatan’ımızda gaz arama platformları o dönemden kalmadır.

Cesaret edilirse başarılabildiğinin ve başarılabileceğinin somut örneği!

“Muhtaç olunan kudret” ise “damarlarımızdaki asil kanda mevcuttur.”

Bu konuda atılacak somut adımlar ekonomist gözünden şöyle ifade edilebilir:

“İlk olarak, enflasyon teşhisinin yeniden yapılması gerekmektedir.

Bu bağlamda tekelci piyasa yapılarına karşı caydırıcı tedbirler, fahiş fiyat denetimleri ve tarımsal üretimin desteklenmesi acil gündem maddelerini oluşturmaktadır.

İkinci olarak, üretim ve yatırım ortamının yeniden canlandırılması zorunludur.

Üçüncü olarak, enerji bağımlılığının azaltılması stratejik bir öncelik olarak ele alınmalıdır, daha güçlü somut adımlar atılmalıdır.

Dördüncü olarak, jeopolitik konumu ekonomi politikasına entegre etmek şarttır.

Küresel sistemin hızla parçalandığı ve yeni bloklaşmaların şekillendiği bu dönemde, Türkiye’nin ekonomi politikasının ulusal güvenlik çıkarlarıyla da uyumlu biçimde tasarlanması gerekmektedir. Savunma sanayii, tarım, enerji ve kritik hammaddeler bu perspektiften değerlendirilmelidir. Sonuç olarak, Türkiye’de uygulanmakta olan neoliberal/Ortodoks ekonomi programının başarısız olduğu artık inkâr edilemeyecek bir gerçek olarak karşımızda durmaktadır. Bu başarısızlık yanlış bir teşhise dayanan, küresel gerçeklikten kopuk bir paradigmadan kaynaklanmaktadır. Yeni bir ekonomi programına geçiş, cesareti ve vizyonu olan bir siyasi iradeyi gerektirmektedir. Türkiye’nin özgün koşullarını, jeopolitik konumunu ve üretim yapısını merkeze alan bir iktisat anlayışını hayata geçirebilmelidir. En değerli dönüşümler, zamanında yapılanlardır. Türkiye için o zaman, bugündür.” (*2)

• Muhittin Böcek 399 milyon TL’yi ödemeyi taahhüt etti
• Hipersonik özgüvensizlik
• Küresel Ergenekon’dan Çıkış Hükümleri
• ANTALYA’da Latif Polat’tan Vatan Partililere müzik şöleni
• Sağlık iş kolunda yetki dengeleri değişti

EMEKLİNİN GÜNDEMİNDEKİ YURT DIŞINA KAÇIRILAN 500 MİLYAR DOLAR

Emeklinin gündeminde “kaynak yok!” masalı var.

Bütçeden faiz giderlerine,

Bütçede, iç ve dış tefecilere ve sıcak para komisyoncularına 3 trilyona yakın para ayrılıyor;

Sermayeye teşvikler veriliyor,

Biriken borçlarının faizleri siliniveriyor.

Bunlar yapılırken kaynak bol!

Ama emekliye, emekçiye zamma sıra geldi mi “kaynak yok!” masalı sökülüyor.

Emekli artık masallara inanmıyor.

Ayrıca kışı geçiren ama yediği ayazı unutmayan kurt psikolojisine bürünmüş durumda.

Emekli Derneği Adapazarı Şubesi Başkanı Yaşar Dursun,

Kitlesiyle birlikte yaptığı basın açıklamasında söyledikleri emekli kitlesinin içinde bulunduğu psikoloji, düşünce ve haleti ruhiyeyi ortaya koymaktadır.

Özetle söyledikleri şunlar:

NE KOMİK HALE GELDİNİZ!

“Bu hafta Dünya Yaşlılık Haftası.

 

Amaç, yaşlıların sağlık ve sosyal yaşam kalitesini artırmak.

Yaşlılığın en büyük göstergesi emekliliktir.

Yaşlılık Haftasını kutlayan siyasilere sesleniyoruz.

Ne komik hale geldiniz.

Açlık sınırının altında maaş.

Dul ve yetimlere ise

Açlığın da açlığını yaşatıyorsunuz.

İlaçta katkı payları,

Sosyal sigortanın ödemediği ilaç paraları,

Muayenede sıra beklemeler,

6 ay bir yıl süren film çekimi, MR çekimleri…

Bu şartlar altında hangi Yaşlılar Haftasını kutluyorsunuz?

Bu seneyi emekliler senesi ilan ettiniz.

Emekli her gün daha çok berbat,

Daha çok sefil hayata mahkûm oluyor.

Her şeyde olduğu gibi Yaşlılar Haftası da yalan dolu

İktidarın kendi israfından tasarruf etmeyeceğini biliyoruz.

İktidar sakın ‘emekliye vereceğimiz kaynak yok!’ demesin.

Bu ülkenin kaynakları çok küçük bir azınlığa gidiyor.

Bu iktidar bırakın emekliye zam vermeyi.

Emekliye umut bile veremiyor.

Hani sizin Emekli Yılınız

Hani sizin yaşlıya saygınız?

PERİNÇEK VURGUSU: “500 MİLYAR DOLARI GETİRİN!”

Vatan Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek diyor ki,

‘Türkiye’nin yurt dışına kaçırılan parası 500 milyar dolar.

Bu 500 milyar dolar hem Türkiye’den dışarı çıkarılmış

Hem dışarıdan tekrar bize borç olarak veriliyor.

Bu paraları dışarı kaçıranlar yarın dünyada bir kaos olur.

Paralarınıza başka devletler el koyar.

Paralarınızı ödemezler.

Dışarı kaçırdığınız 500 milyar doları en kısa zamanda getirin ülkemize.

Üstüne su içersiniz sonra!’

Milyonlarca Emekli Bunu bekliyor!”

DEVAM EDECEK

17 MİLYONUN BELİRLEYİCİLİĞİ: YEDİĞİ AYAZI UNUTMAYAN KURT PSİKOLOJİSİ

Türkiye’de yaklaşık 16-17 milyon emekli ve hak sahibi (pasif sigortalı) bulunmaktadır.

Bu kitlenin ezici bir çoğunluğunun geliri çok düşüktür.

En düşük emekli aylığı 2026 itibariyle 20 bin lira oldu.

Ortalama aylık ise 23-24 bin lira civarındadır.

Şimdilik siyasi iktidarın pek umurunda değilmiş gibi gözükmekle beraber,

(Ana muhalefetin böyle bir meselesi zaten olmadığından dikkate bile almıyoruz)

Bu gerçekliğin ekonomik, toplumsal ve siyasi sonuçları kısa ve uzun vadede ciddi etkiler yaratacaktır.

Bir kere seçimlerde oy belirleyici rolü önem taşıyor.

Bu nedenle seçim öncesi yüklü zam gibi kısa vadeli adımlar atmak bu kez işe yaramayabilir.

Çünkü bu kez emekli yediği ayazı unutmayan kurt psikolojisi içinde görünüyor.

SGK verilerine göre, Kasım 2025’te emekli/hak sahibi sayısı 17 milyona yaklaşmış durumda;

Mart 2025 itibariyle 16 milyon 860 bindi.

GERÇEK EMEKLİLER 12,2 MİLYON

Bunun yaklaşık 12,2 milyonu yaşlılık aylığı alan gerçek emeklilerdir.

Bu grup, nüfusun %18-19’unu oluşturmaktadır.

Türkiye’nin en büyük toplumsal kesimlerinden biri.

DİSK-AR raporları ve TÜRK-İŞ verilerine göre,

EMEKLİ YOKSULLUĞU

Emekli aylıkları açlık ve yoksulluk sınırının çok altında kalıyor.

Birçok emekli temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyor.

Ortalama maaşlar asgari ücretin altına düşmüş durumda.

Yüksek enflasyon reel alım gücünü sürekli eritiyor.

Neoliberal ekonomi anlayışına saplanmış olanlar dikkate almasalar da;

Öte yandan düşük emekli gelirleri, ekonomiyi doğrudan ve dolaylı etkisi altına alıyor.

Büyük bir tüketici grup olarak iç talep ve tüketim daralmasına neden oluyor.

Dolayısıyla genel ekonomik büyümeyi yavaşlatıyor.

Düşük emekli gelirinin işgücü piyasasına baskısı önemli bir çalışma hayatı meselesidir.

Düşük maaşlar nedeniyle emeklilerin %65,7’si çalışıyor ya da iş arıyor

2002’de bu oran %36,6’ydı;

Bugün kayıtlı çalışan emekli sayısı 2 milyonu aştı.

Bu toplumsal ve ekonomik gerçeklik gençlerle rekabeti artırıyor.

Kayıt dışı ekonomiyi besliyor.

Genel işsizlik dinamiklerini bozuyor.

DİSK-AR araştırmalarına göre, emeklilerin büyük kısmı (yaklaşık %90’ı) açlık sınırının altında yaşıyor.

Yaşlı yoksulluğu, beslenme, ilaç, barınma ve ısınma gibi temel ihtiyaçları yeterince karşılayamayınca kronik hastalıklar, malnütrisyon ve erken ölüm riskini artırıyor.

Bundan dolayı emeklilik “rahat dönem” olmaktan çıkıyor.

Hakemli dergi makaleleri platformu olan sciencedirect.com’un bir araştırmasına göre;

Düşük gelir emeklilerde toplumsal izolasyon ve ruh sağlığının bozulmasına neden oluyor.

Çay içmek, toruna harçlık vermek gibi dış toplumsal aktivite lüks hale gelince yalnızlık, depresyon ve ruhsal sağlık sorunları yaygınlaşıyor.

Emekliler arasında “dignity kaybı” (dikniti/insan onuru erozyonu) hissediliyor.DEVAM EDECEK

Emekliye düşük zammın bir tercih meselesi olduğunu,

Kaynağın olmayışıyla alakasının bulunmadığını daha önce yazmıştık.

Ekonomik kararlar siyasi iktidarın izlediği sınıfsal çıkarlara dayanır.

İktidar kamucu ya da liberal çizgide olmasıyla tercihleri de belirlemiş olur.

2014-2020 arası yıllarda kör topal uygulanan üretim odaklı ekonomi döneminde kitlelerin alım gücüne nispeten ve kısmen dikkat ediliyordu.

Özellikle 2018 yılında Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı’na Berat Albayrak’ın getirilmesiyle doruğuna çıkan üretim odaklı milli uygulamalar kızılca kıyametin kopmasına yol açtı. Ardından gelen Korona salgını döneminde herkes can derdine düştü. 2023 yılıyla birlikte derinleşen ekonomik buhrana karşı tutumu siyasi iktidar neoliberal politikalara dönüşte aradı. Yeni uygulamanın adı “sıkılaştırma” ve “yüksek faiz ve baskılanan kur” politikası oldu. Buhranın yükünü halk kitlelerinin sırtına yıkma politikası esas çizgiye döndü.

YILIN İLK İKİ AYINDA FAİZE ÖDENEN PARAYLA EMEKLİ MAAŞI 40 BİN LİRAYA ÇIKARILIR

2026 yılının ilk iki ayında,

Bütçeden yapılan faiz ödemelerindeki sert artış dikkat çekti.

Ocak ve şubat ayındaki faiz gideri, geçen yılın aynı dönemine göre yüzde 111,5 arttı:

640 milyar 112 milyon lira olarak kayıtlara geçti.

İki ayda 16 milyon emekliye 40’ar bin lira maaş verilebilirdi bu parayla.

Ya da 2024 yılında, Varlık Fonu’na aktarılarak kamu kurumu niteliğinden çıkarılan PTT’nin ödediği 950 milyon lirayla emeklilerin bir aylık maaşı 59 bin liraya çıkarılabilir.

Tefecilere kaynak var, Emeklilere yok!

EMEKLİLERİN YAŞAM MÜCADELESİ VE GELİR ENDİŞESİ EMEKLİLİĞİ ERTELETİYOR

Emeklilerin gelir kaybı sadece bayram ikramiyesiyle sınırlı değil.

2026 en düşük emekli aylığı 20 bin liraya yükseltildi.

Yüksek enflasyon daha maaş ele geçmeden kartopu gibi eritti maaşları.

Maaşın alım gücü yılın ilk ayında 19.032 liraya geriledi.

Yani emeklilerin geliri bir ayda 968 lira eridi.

Yılın dördüncü ayına yaklaştık.

Gerisini siz düşünün artık!

Emeklinin sefillerde debelenmesi etkisini çalışma hayatında da gösteriyor.

Emekliliği gelmiş 123.724 öğretmen çalışmaya devam ediyor.

Ekonomik gerekçeler emekliliği erteletiyor insanlara.

Böylece genç öğretmenlerin istihdamı da engellenmiş oluyor.

Tayin isteyen 500 bin öğretmen adayı da bekleşip duruyor.   

Öğretmenler, emekli maaşlarının görevdeyken aldıklarının yarısından aşağıya (yüzde 45’e) düşeceğini biliyorlar.

Bundan dolayı eğitim sendikalarının, ek ders, uzmanlık ve başöğretmenlik tazminatlarının emekli maaşına eklenmesini talep etmesi boşuna değildir.

DEVAM EDECEK

• Muhittin Böcek 399 milyon TL’yi ödemeyi taahhüt etti
• Hipersonik özgüvensizlik
• Küresel Ergenekon’dan Çıkış Hükümleri
• ANTALYA’da Latif Polat’tan Vatan Partililere müzik şöleni
• Sağlık iş kolunda yetki dengeleri değişti

Emeklilerin bayram ikramiyesi,

2018’de uygulamaya girdiği dönemde önemli bir destekti.

Ancak yüksek enflasyon ve

Asgari ücretteki artış ikramiyenin değerini yıllar içinde ciddi ölçüde eritti.

İkramiye Mayıs 2018’de, emeklilere Ramazan ve Kurban bayramları öncesinde bin TL olmak üzere yılda toplam 2 bin lira olarak verilmeye başlandı.

Sonraki yıllarda yapılan sınırlı artışlar ise alım gücünü korumaya yetmedi.

2021’de yüzde 10’luk artışla ikramiye 1.100 liraya yükseltildi.

2023’te 2.000 lira,

2024’te 3.000 lira,

2025’te ise 4.000 lira oldu.

2026’da ikramiyede herhangi bir artış yapılmadı,

4.000 lira seviyesinde kaldı.

Gerekçe bütçeye getirdiği yük!

Emekli artık “yük” haline geldi.

Neredeyse sürü hali Eskimo’ları gibi, “beyaz ayılara ikram edilecek!”

Oysa büyük Atatürk’ün dediği gibi:

“Bir milletin yaşlı vatandaşlarına ve emeklilerine karşı tutumu, o milletin yaşama kudretinin en önemli kıstasıdır. Mazide muktedirken bütün kuvvetiyle çalışmış olanlara karşı minnet hissi duymayan bir milletin, istikbale güvenle bakmaya hakkı yoktur.” 

Aslında düşük emekli gelirleri sadece mevcut emeklileri etkilemiyor;  

Diğer çalışan kesimlerin emeklilik hakkı kazanmış unsurlarını da etkiliyor.

123 bini aşkın öğretmenin emekliliği gelmiş durumda.

Ancak ekonomik gerekçelerle emekli olmuyor, görevine devam ediyor.

Aslında ikramiyedeki değer kaybı asgari ücretle yapılan mukayesede daha net ortaya çıkıyor.

2018 yılında ilk kez verilen 1000 liralık bayram ikramiyesi,

Aynı yıl net 1.603 lira olan asgari ücretin yaklaşık yüzde 62,4’üne tekabül etmekteydi.

Zaman içinde asgari ücrette hızlı artış yaşandı,

Ama ikramiyedeki sınırlı yükseliş nedeniyle bu oran hızla geriledi.

2025 yılında asgari ücret 22 bin 105 lira,

Bayram ikramiyesi ise 4 bin TL oldu.

İkramiyenin asgari ücrete oranı ise yüzde 18’e düştü.

2026 yılında asgari ücret 28 bin 75 lira olarak belirlendi,

İkramiye yine 4 bin lirada kaldı.

Böylece emekli bayram ikramiyesinin asgari ücret karşısındaki değeri yüzde 14’e kadar gerilemiş oldu.

Fark 48,4…

TÜİK verilerine göre, 2018’den bu yana tüketici fiyatları yaklaşık 13–14 kat arttı.

Buna göre, 2018’de 1.000 lira olan emekli bayram ikramiyesinin 2026’da aynı alım gücünü koruyabilmesi için en az 13 bin liraya yükselmesi gerekiyordu.

Gıda endeksi esas alındığında ise fiyatlar yaklaşık 15 kat arttı;

Bu durumda ikramiyenin yaklaşık 16–17.000 lira seviyesinde olması gerekirdi.

2018’de 1 kg dana eti fiyatı 45–50 liraydı.

Emeklinin bayram ikramiyesiyle yaklaşık 20 kg kırmızı et alabiliyordu.

2026’da kırmızı etin kilogram fiyatı 850-900 lira.

Emeklinin 4.ooo liralık ikramiyesiyle yalnızca 4–5 kilogram et alınabiliyor.

Buna göre ikramiyenin alım gücünü koruyabilmesi için 17.000 lira olması gerekir.

Devrimci İşçi Sendikaları Konfederasyonu Araştırma Merkezi (DİSK-AR) yaptığı araştırma sonucu ikramiyenin yıllardır değer kaybettiğine dikkat çekerek, ikramiyenin asgari ücretle olan oranının korunması gerektiğini vurgulayarak, 2026 için en az 17 bin 514 TL olması gerektiği ifade edildi.

DEVAM EDECEK

• Muhittin Böcek 399 milyon TL’yi ödemeyi taahhüt etti
• Hipersonik özgüvensizlik
• Küresel Ergenekon’dan Çıkış Hükümleri
• ANTALYA’da Latif Polat’tan Vatan Partililere müzik şöleni
• Sağlık iş kolunda yetki dengeleri değişti

EMEKLİNİN KARA GÜNÜ YA DA MAKUS TALİHİ

Türkiye’de emekli kitlelerinin yaşadığı geçim sıkıntısı, son yıllarda ve özellikle 2023 sonrası dönemde hem ekonomik hem de siyasi tartışmaların merkezinde yer alan önemli bir mesele haline geldi. 16 milyona yaklaşan emekli nüfusunun büyük bir bölümünün düşük maaşlarla yaşamaya çalıştığı ve bunun ciddi bir sosyal sorun ya da yara haline geldiği yönünde geniş bir mutabakat var.

Türk emeklisinin kara günü, 1980’lerde Turgut Özal ve 12 Eylül generalleriyle kurulan “Dünya ekonomisiyle bütünleşme” anlamında neoliberal ekonominin (sosyal devletin yıkımının) başlatıldığı 24 Ocak kararlarının acımasızca uygulamaya başlandığı 21. yüzyıl başlarındaki süreçlerde ortaya çıktı. Sosyal devlet ilkesi, “çok kazanandan çok, az kazanandan az vergi” alınmak suretiyle, yüksek dolaysız vergiler aracılığıyla sermaye kesiminden halk kitlelerine kaynak aktarılması esasına dayanır. 12 Eylül generallerinin sopasıyla uygulamaya sokulan 24 Ocak kararları işte bu sosyal devlet ilkesinin bertaraf edilerek aktarma sürecinin tersine çevrilmesiyle başladı.   

2008 DARBESİNİ YEMESEYDİ EMEKLİ, ŞİMDİ TABAN AYLIĞI 46.000 LİRA OLACAKTI

Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) Uzmanı Ali Tezel, “2008’de eski kanundan gelen taban aylık kaldırılmasaydı, 01 Ocak 2026 günü taban aylık 46 bin liraya yükselecekti. Yani hiçbir emekli 46 bin liradan az almayacaktı.” demektedir.

2008 ÖNCESİ AYLIK BAĞLAMA ORANI

Bir memur 2000 yılı öncesi dönemde sigorta başlangıcı varsa ve 25 yıl boyunca prim ödemişse, aylık bağlama oranı yüzde 65 olarak alınıyordu. Bu oran, çalışanın brüt maaşı ile çarpılarak emekli maaşı hesaplanıyordu. 2000-2008 arası dönemde bu oran 10 puan azalttırılarak yüzde 55’e, 2008 sonrası dönemde ise 10 puan daha azaltılarak yüzde 45’e kadar düşürüldü.

EKONOMİK TABLO

Türkiye’de emekli maaşlarının önemli bir kısmı, özellikle en düşük emekli aylığı, resmi olarak belirlenen taban seviyeye yakın seyrediyor. Bu tutar çoğu zaman sendikaların ve araştırma kuruluşlarının açıkladığı açlık sınırının altında veya çok yakınında kalmaktadır. 2026 yılı belirlemelerine göre şubat ayı itibariyle açlık sınırının 12 bin 325 lira altında 20 bin lira olarak belirlendi.

Bunun birkaç temel nedeni var:

İlki yüksek enflasyon;

Son yıllarda Türkiye’de ekonomik buhran yüzünden enflasyonun yükselmesi alım gücünü ciddi biçimde eritti. Maaş artışları çoğu zaman fiyat artışlarının çok gerisinde kaldı.

İkincisi prim ve sistem yapısı;

Türkiye’deki sosyal güvenlik sistemi, özellikle düşük primle veya düzensiz çalışmış kişiler için düşük emekli aylıkları üretebiliyor.

Üçüncüsü çalışan–emekli dengesi;

Aktif çalışan sayısının emeklilere oranı düştükçe sistem üzerindeki mali baskı artıyor.

Neoliberal politikalar tartışması

Dördüncüsü, eleştirilerin önemli bir kısmı, 1980’lerden sonra Türkiye’de uygulanan ekonomik dönüşümlere dayanıyor.

Bu eleştirilere göre;

Sosyal devlet harcamalarının sınırlanması,

Emeklilik yaşının yükseltilmesi,

Emek gelirlerinin milli gelirden aldığı payın azalması gibi faktörler emeklilerin refahını olumsuz etkiledi.

Ancak farklı görüşler de var.

Bazı ekonomistler sorunun yalnızca “neoliberal politikalar” ile açıklanamayacağını, başka bazı faktörlerin de etkili olduğunu savunuyor.

Türkiye’de kayıt dışı çalışma oranının yüksek olması,

Uzun yıllar düşük prim yatırılması,

Siyasi nedenlerle erken emeklilik uygulamalarının sisteme mali yük getirmesi,

Demografik değişim (nüfusun yaşlanması) gibi etkenlerin de hesaba katılması gerektiği ileri sürülüyor.

DEVAM EDECEK

• Muhittin Böcek 399 milyon TL’yi ödemeyi taahhüt etti
• Hipersonik özgüvensizlik
• Küresel Ergenekon’dan Çıkış Hükümleri
• ANTALYA’da Latif Polat’tan Vatan Partililere müzik şöleni
• Sağlık iş kolunda yetki dengeleri değişti

Aydınlık gazetesindeki ‘Şairin Emeği’ köşesinde ve çeşitli mecralarda sanatını sürdüren usta şair Hüseyin Haydar’ın Firdevsî hakkında yazdığı muhteşem dizeler, gerçekten onun ruhuna ve Şahname’nin (Şehnâme) derinliğine çok yakışıyor. “Şairler şahı”, “söz ilahı”, “Turan ile İran’ın göbek bağını bağlayan ilahi ulak” gibi ifadeler, onun hem İran hem de Türk dünyası için taşıdığı o eşsiz köprü rolünü çok güzel yakalıyor.

İran devlet adamlarıyla “sıradan İran askerinin ve emekçisinin şehadette, feragatte ve cesarette eşitliği”ni kanıtlayarak, İran ordusunun ve İran halkının “direnme yeteneğini ateşleyen (…) İran’ın Rehberi ve komutanlarının şehadeti ve cesareti (…) Firdevsi’den Hamaney’e bin yıldır aynı ruhun” tezahürüdür. (*1) İşte İran ve halkını, emperyalist ve siyonist zalimlerin karşısında yenilmez kılan ve zafere götüren bu ruhtur; vatanı için “ten”inden vazgeçen milyonlarca Firdevsi’dir bunu sağlayan.

FİRDEVSİ, SADECE BİR ŞAİR DEĞİL, ADETA BİR KÜLTÜREL KURTARICI VE DİL BEKÇİSİ

10. yüzyılın sonlarında, Arap fetihlerinden sonra Farsçanın ve eski İran kimliğinin erimeye yüz tuttuğu bir dönemde, yaklaşık 30 yıl boyunca tek başına 50-60 bin beyitlik dev bir destan yazarak, (Keyumurs, Cemşid, Feridun gibi) mitolojik krallardan başlayıp Sasani dönemine kadar uzanan bir hafızayı yeniden canlandırdı. Bunu yaparken, Farsçayı Arapça kelimelerden mümkün olduğunca arındırarak “saf” bir edebî dil haline getirdi. Bugün Farsçanın hâlâ bu kadar güçlü ve bağımsız kalmasının en büyük sebeplerinden biri onun eseridir.

İyi-kötü, ışık-karanlık, ateş-su, Turan-İran gibi zıtlıkları destansı bir etik felsefeyle harmanladı. Hüseyin Haydar’ın dizelerinde de geçen o “iyilik ve kötülük boğuşurken insanı dünyaya hak kıldın” hissi, tam da Şahname’nin omurgası.

Rüstem, Siyavuş, Sohrab, İsfendiyar gibi kahramanlar üzerinden insanî trajediyi, baba-oğul çatışmasını, sadakati, ihaneti öyle derin işledi ki, bin yıldır okuyanları hâlâ ağlatarak düşündürüyor

TÜRK DÜNYASI İÇİNDE ÖZEL BİR YERİ VAR

Türk dünyası için de çok özel bir yeri var. Şahname’de Turan ile İran’ın çatışması elbette var, ama Feridun’un üç oğlu (Selm, Tur, İrec) üzerinden aslında iki halkın kardeş olduğu vurgusu yapılıyor. Yani Firdevsî, Turan-İran gerilimini bir “iç hesaplaşma”ya, bir aile kavgasına dönüştürmüş. Bu yüzden Orta Asya’dan Anadolu’ya kadar birçok Türk şairi, nakkaşı, âşığı Şahname’den beslenmiş; Dede Korkut’tan, Battalname’ye, Köroğlu’na kadar birçok motifte onun yankısını duymak mümkün. Hüseyin Haydar’ın şiirindeki o “kırk çiçekten gelen kötülükleri ezen nefes” dizesi de çok isabetli. Şahname tam anlamıyla bir direniş destanı gibi; karanlığa, unutulmaya, yabancılaşmaya karşı bir nefes. Firdevsî’nin kendisi de yoksulluk içinde öldü, Gazneli Mahmud’la yaşadığı o meşhur ödül/hiciv hikâyesi yüzünden belki de hak ettiği değeri hayattayken göremedi. Ama dediği gibi oldu.

Bugün hâlâ İran’ın millî destanı, Tacikistan’dan Azerbaycan’a, Türkiye’den Afganistan’a kadar Farsça konuşan coğrafyanın ortak hafızası olarak yaşıyor. Kısacası Firdevsî’ye “şairler şahı” demek az bile gelir. O, bir milletin (hatta birkaç milletin) ruhunu kurtaran, dilini yeniden doğuran ve bize hâlâ “insan çıkmak ne demek” diye sorup duran bir bilge. Hüseyin Haydar’ın dizeleri de onun o ölümsüz ırmağına katılan taze bir su gibi olmuş. Ellerine, dillerine, bilincine sağlık.

Kaşgarlı Mahmud’un dediği gibi, “baş börksüz, Fars Türksüz olmaz.”  Bu bin yıllık denklem gereği Firdevsi’nin kahraman torunlarıyla aynı cephede, aynı mevzideyiz.

• Muhittin Böcek 399 milyon TL’yi ödemeyi taahhüt etti
• Hipersonik özgüvensizlik
• Küresel Ergenekon’dan Çıkış Hükümleri
• ANTALYA’da Latif Polat’tan Vatan Partililere müzik şöleni
• Sağlık iş kolunda yetki dengeleri değişti

Mehmet Yuva, bölgemizin jeopolitiğine ilişkin kıymetli bir yazı kalem aldı.

Batı Asya ülkeleri arasında stratejik bağımlılıkları ve jeopolitik denklemleri tarihi bağlamı zemininde açıkladı.

Özetle söylediği şu:

Filistin sadece Filistin değil!

Kayıtsız kalır,

“Onlar Osmanlıyı arkadan hançerledi.”,

“Yüreğimiz acıyor ama bizim savaşımız değil.” yalanlarına sarılırsanız, Lübnan düşer.

Lübnan sadece Lübnan değil,

“Onlar Şii!”,

“Onlar Suriye’de Sünni kardeşlerimizi öldürdü.”,

“İsrail’i provoke ettiler.” yalanlarına sarılırsanız Irak düşer.

“Irak bir diktatör (Saddam) tarafından yönetiliyor.”,

“Sünnileri kayırıyor.”,

“Şiilere zulüm ediyor.”,

“BAAS’çı!”,

“Kürtlere ve Türkmenlere baskı uyguluyor.”,

“Nükleer ve kimyasal silah üretiyor.” yalanlarına sarılırsanız Libya, Mısır, Suriye düşer.

“Suriye bir diktatör (Esad) tarafından yönetiliyor.”,

“Alevileri kayırıyor.”,

“Sünnilere zulüm ediyor.”,

“BAAS’çı!”,

“Kürtlere, Türkmenlere zulüm ediyor.”,

“Kuzey Kore’yle nükleer tesis kuruyor.”,

“Kimyasal silah üretiyor ve kullanıyor.” yalanlarına sarılırsanız İran ve Türkiye düşer.

“İran sarıklı Mollalar tarafından yönetiliyor.”,

“Sünnilere, Kürtlere, Belucilere, Araplara, laik kesimlere zulüm ediyor.”,

“Komşu devletlere İslam Devrimi ihraç ediyor.”,

“Bu savaş İsrail-ABD ile İran yani iki kötü arasında biz bir kötüyü diğerine karşı savunmak zorunda değiliz.” yalanlarına sarılırsanız sadece Türkiye değil tüm bölge düşer!

TARİH, ONDAN DERS ALMAYANLAR İÇİN TEKERRÜR EDER

Haydudun zorbalığı yatıştırılarak önlenemez.

Tam tersine haydut, taviz verdikçe daha fazlasını ister.

Daha da küstahlaşarak önü alınamaz hale gelir.

Hitler canavarı İngiliz ve Fransız yatıştırmacılığı nedeniyle kontrolden çıkarak sonunda onları da yemeğe kalkışmıştır ve insanlığa 70-80 milyon cana ve her yerin yakılıp yıkılmasına yol açmıştır.

ABD ve İsrail, İran alttan almadığı ve dikleştiği için tahrik olmuş ve saldırmış değildir.

Tam tersine İran saldıracaklarını bildiği için hazırlığını yapmış, beklenmedik sert bir direniş göstererek vatanını ve milletini emperyalist ve siyonist haydutlara ezdirtmemiştir.

Yani İran vatanını savunmaktadır.

Türkiye ise sıranın Türkiye’ye de geleceğini açıktan söylemelerine rağmen yatıştırıcı tutumlar takınmakta, saldırıyı kınamakla beraber tereddütler içinde kıvranmakta, mevziye girmekten çekinmektedir. Dışişleri Bakanı’nın ağzından imparatorluklardan, insanlık tarihine yön vermiş büyük devletler tecrübesinden gelen Türk devletinin ağırlığına, geleneklerine aykırı bir dille “laf dalaşına bile girmemeli”, “yeni liderlik önerisi” gibi diplomatik nezakete aykırı açıklamalar yapmaktadır. En önemlisi de vatanımızın bekası için kaçınılmaz olan fiilen oluşmuş İran, Rusya, Çin ittifakındaki yerini almakta tereddüt etmektedir.

Oysa bugün ABD-İsrail haydutluğuna sahada meydan okuyan İran, sırtını İÇR ittifakına dayamıştır. Ve bu savaşın bölgeselleşmesinin ve giderek küreselleşme tehlikesini önlemede tek yol Türkiye, Çin, Rusya ve İran (TRÇİ) ittifakıdır.

• Muhittin Böcek 399 milyon TL’yi ödemeyi taahhüt etti
• Hipersonik özgüvensizlik
• Küresel Ergenekon’dan Çıkış Hükümleri
• ANTALYA’da Latif Polat’tan Vatan Partililere müzik şöleni
• Sağlık iş kolunda yetki dengeleri değişti

İran-ABD-İsrail savaşı, ilan edilmemiş bir ABD-Çin savaşıdır.

Ekonomik zeminini, gerileyen ve çöken Atlantik dünyasıyla yükselen Avrasya’nın çelişkisi oluşturur.

Beş yıl içinde Satınalma Paritesi bakımından dünya üretiminin yüzde 30’uyla dünya üçüncülüğüne düşecek olan ABD’nin, hızla ilerleyen ve beş yıl sonra dünya birinciliğine oturacak olan Çin’le rekabeti giderek dolaysız savaşa doğru yol almaktadır.

Savaşın 9. gününde Batı Asya’da ABD ve İsrail büyük bir yıkıma maruz kalmışlardır.

İran’ın direnci ve taarruzu beklenmedik ve olağanüstüdür.

Tel Aviv hızla “Gazze”leşmektdir.

Batı Asya2da ABD’nin üsleri, CIA büroları, radar ve filoları tamamen tahrip edilmiş durumdadır. Köşeye sıkışan saldırganlar her yola başvurmaktan çekinmiyorlar.

Gelinen aşama bölge ülkeleri için tehlike çanlarının çalmaya başladığı aşamadır.

Çünkü ABD-İsrail haydutları, bölge ülkelerini savaşa sokmak için sahte bayrak operasyonlarına başladı.

Önce Güney Kıbrıs,

Müteakiben Hatay,

Ardından da Azerbaycan….

KIBRIS’TA AGROTİRİ ASKERİ ÜSSÜNE İHA SALDIRISI

Sahte bayrak kokan ilk operasyon Kıbrıs’ta denendi. 2 Mart günü İngiltere Savunma Bakanı, GKRY’deki Akrotiri askeri üssüne İHA saldırısı düzenlendiğini açıkladı. İsrail ve Batı basını bunun İran’dan geldiğini iddia etti. Ancak bir süre sonra İngiltere Savunma Bakanlığı yapılan soruşturma sonunda saldırının İran’dan gelmediğini açıkladı.

HATAY’DA KIŞKIRTMA

4 Mart’ta Hatay’da düşürülen füze büyük bir heyecan dalgası yarattı.

NATO’nun Türkiye’yi hedef aldığını iddia ettiği füzenin düşürülmesi sonrasında, önleyici füze parçaları Hatay Dörtyol’a düştü. Batı basını İran ile Türkiye’yi karşı karşıya getirmek için “İran füzelerinin hedefi Türkiye’ydi” propagandasına başladı. Ve tabi o meşhur, NATO’nun 5. maddesi de gündeme getirildi. Fakat İran ordusu ve yetkilileri, Türkiye’yi hedef alan bir füzenin atılmadığını net olarak ortaya koydu. Gerçekten de İran’dan Türkiye’yi hedef alan füze ihtimali sıfırdı. Ankara’nın da düşük tonda açıklamaları yaratılmak istenen krizi önledi. Bir provokasyon denemesi olduğu apaçıktı. Nitekim bir süre sonra NATO Genel Sekreteri Mark Rutte 5. maddenin tartışılmadığını böyle bir konunun olmadığını açıklamak zorunda kaldı.

AZERBAYCAN’A İHA

Sahte bayrak operasyonlarının en dikkat çekeni ise 5 Mart’ta Nahçıvan’da yaşandı. Nahçıvan’da havalimanına ve bir okulun yakınına iki İHA düştü. Azerbaycan bunu bir terör saldırısı olarak nitelendirip İran’ı kınasa da Tahran, bu İHA’ların kendileri tarafından atılmadığını ve Azerbaycan’ın egemenliğine saygı duyduğunu açıkladı. İran Silahlı Kuvvetleri ise, faile işaret ederek, “Bu tür eylemlerin Siyonist rejim tarafından Müslüman ülkelerin ilişkilerini bozmak için çeşitli yollarla gerçekleştirilmesinin geçmişi vardır ve yapılan incelemelere göre, İran İslam Cumhuriyeti’ni suçlamak amacıyla bu eylem söz konusu rejim tarafından gerçekleştirilmiştir.” şeklinde açıklamada bulundu.

Savaşın başlarında Suudi Arabistan’ın en büyük petrol şirketi olan Aramco hedef alındı. İran bu saldırıda dahlinin olmadığını açıkladı. Birkaç gün önce Katar ve Suudi Arabistan’da bombalı saldırılar planlayan Mossad ajanlarının yakalanması da “sahte bayrak” operasyonlarını ele vermekteydi. Köşeye sıkıştıkça emperyalist ve Siyonistler ellerinin altındaki düğmelere gelişigüzel basmaya başladılar.

CENTCOM: KOPYALADIK

İHA provokasyonuyla ilgili olarak dikkat çekici bir nokta da ABD Merkez Komutanlığı’ndan (CENTCOM) yapılan açıklama oldu.

CENTCOM komutanı Amiral Brad Cooper, Amerikan kuvvetlerinin kullandığı bir İran İHA’sından bahsetti.

İHA’nın adı LUCAS…

(Düşük Maliyetli İnsansız Savaş Saldırı Sistemi.)

Bu, İran’ın orijinal bir insansız hava aracı.

Onu ele geçirdik,

İçini boşalttık,

Amerika’ya gönderdik,

Üzerine küçük bir ‘Made in America’ yazısı koyduk,

Buraya geri getirdik ve şimdi İranlılara ateş ediyoruz.”

Merd-i Kıpti,

Şecaat arzederken sirkatin söylüyor.

KÖRFEZ ÜLEKELRİNE TUZAK

Körfez ülkelerinde de şüpheler artıyor.

Suudi Arabistan’da Independent Arabia’nın Genel Yayın Yönetmeni Adhvan el-Ahmari:

Körfez ülkelerini hedef alan saldırıların tamamının İran tarafından düzenlenmediğini söyledi. Ahmari, ABD ile İsrail’in Körfez ülkelerini savaşa dahil etmeyi amaçlayan bir “tuzak” kurmuş olabileceğine dair endişelerin bölgede giderek güçlendiğini belirtti.

“Bazıları bu savaşın Körfez ülkelerini suça ortak etmek ve İran’la karşı karşıya getirmek için kurulmuş bir Amerikan-İsrail tuzağı olduğuna inanıyor. Bence bu ihtimal her geçen gün güçleniyor” dedi.

ABD’nin kısa sürede savaşı bitirdiğini ilan ederek bölge ülkelerini İran’la baş başa bırakabileceğini vurguladı.

KÖRFEZ BATI’YA YAPILAN YATIRIMLARDAN VAZGEÇMEYİ TARTIŞIYOR

İngiliz Financial Times’ta (FT) bir haber yayımlandı.

İran’ın verdiği sert karşılık Körfez ülkelerini uyardı.

Büyük bir askeri, siyasi ve ekonomik tedirginliğe soktu.

PEZEŞKİYAN: “İRAN’LA KOMŞULARI ARAVSINDA AYRILIK YRATMAK İSTENİYOR”

İran Cumhurbaşkanı Pezeşkiyan, “Düşmanlar, İran ile komşu ülkeler arasında bir ayrılık yaratmak istiyorlar.” dedi. Pezeşkiyan, “Komşu ülkelerle kardeşiz ve ilişkilerimizin iyi olmasını istiyoruz ancak herhangi bir ülkeyi kullanmak ve topraklarımıza saldırmak isterlerse onlara karşılık vereceğiz.” uyarısında da bulundu.

Savaş gittikçe kızışıyor ve karmaşıklaşıyor.

Ancak nihai zafer Firdevsi’nin ölümden korkmayan kahraman torunlarının olacağı kesindir.

• Muhittin Böcek 399 milyon TL’yi ödemeyi taahhüt etti
• Hipersonik özgüvensizlik
• Küresel Ergenekon’dan Çıkış Hükümleri
• ANTALYA’da Latif Polat’tan Vatan Partililere müzik şöleni
• Sağlık iş kolunda yetki dengeleri değişti

“KAYNAK YOK!” KUYRUKLU BİR YALANDIR

Emekliyi ve emekçi kitleleri açlık ve yoksulluğa sürükleyen iktidar sahipleri “kaynak yok!” yalancılığına sığınırlar.

Her şeye kaynak vardır.

Sermayeye teşvik projelerine kaynak boldur.

Vergilerini silmekte acele ederler.

Bütçeden yerli yabancı kan emici tefecilere 2 trilyona yakın kaynak ayırırlar.

Hele muhalifiyle iktidarıyla kendi maaşlarına zam söz konusu oldu mu kaynak deniz deryadır.

Halk kitlelerinin ücret ve maaş zammına sıra geldiğinde,

Ikınırlar sıkınırlar;

Binbir dereden su getirirler,

“Kaynak yok!” utanmaz arsızlığına sığınırlar.

Aslında Türkiye, kaynağı bol,

Ama dışarıdan emperyalist yamyamlar, içeriden işbirlikçiler yağmalaya yağmalaya olağanüstü para yığdıkları bir ülkedir. Bunun somut kanıtı yurt dışı bankalarda ve yurt içi banka kasalarında atıl durumda -üretimden uzakta- yatan 1 trilyonu aşan altın ve nakit paradır.

“Kaynak yok!” gerekçesinin esası ise tercih meselesi olmasıdır.

Mesele kaynak değil işin özünde;

Mesele tercih ve paylaşım meselesidir.

Türkiye’nin 2025 itibariyle Gayri Safi yurtiçi Hasılası (GSYİH) 1,580 trilyon dolar;

Kişi başına düşen milli geliri 18 bin doları aşmış durumda.

“Kaynak var” ama nereye ne kadar paylaştırılacağı meselesidir.

Adil bir paylaşımla dar gelirli kesimlerde ciddi bir iyileşme sağlayabilecek kaynağımız var.

Ama siyasi iktidarların tercihi zenginin daha zenginleşmesi yönünde olmaktadır.

2023 yılından beri uygulanan neoliberal (şimdiki adı sıkılaştırma ve yüksek faiz) politikalarıyla ekonomik krizin bütün yükünü halkın sırtına yıkarsın; maaş ve ücretleri baskılarsın, emekçi halkı yoksulluk ve açlık sınırının altında bir hayata mahkum edersin. Merkezi bütçeden yerli ve yabancı tefecilere 2 trilyonu aşkın bir kalem ayırırsın. 10 büyük bankaya kar rekoru kırdırarak 674,8 milyar lira net dönem kârı elde etmelerini sağlarsın. Siyaset de işte tam olarak budur: Bir ülkede üretilen mal ve hizmetlerin bölüşüm mekanizmasının başında bulunmak…

Ancak bu sefer “kaziye-i anha öyle değil!” gibi görünüyor.

Seçimin arifesinde refahını artırırım zihniyetine karşılık, bu sefer özellikle emeklinin, yediği ayazı unutmayan kurt psikolojisi içinde olduğunu gösteriyor.

Sosyal medya emekli feryatlarından geçilmiyor.

Sokakta hangisiyle konuşursan konuş istisnasız topunun çığlık çığlığa yaşadıklarını anlarsınız.

——

BAYRAM İKRAMİYESİNDEKİ YÜZDE 25

Açlık sınırının altında soluk soluğa zorlu bir yaşam mücadelesi veren milyonlarca emeklinin gözü kulağı Ramazan Bayramı arifesinde ödenecek birinci bayram ikramiyesindeydi. Dağ fare doğurdu. Muhtemelen yüzde 25 zamla 5 bin lira olacağa benzer.

5 bin TL olursa “eh işte, fena değil, teşekkür ederiz” dedirtecek bir artış olur.

Ama “müjde” kategorisine girmez.

Gene de emeklinin hayatını nispeten ferahlatacak, biraz soluklanmasını sağlayacak ancak “eh işte” modunda kalıyor. Bayram alışverişine, torun harçlığına katkı olur ama market filesini doldurmaz, fatura kurtarmaz.

Kaldı ki maaş zammının yüzde 8,4’ünü ocakta geri verdik.

Yani marta girdiğimizde göre maaş ve ücretlerin 3.360 lirası eridi.

Ocak başında 20 bin liraya alınabilen bir mal ve hizmete artık şimdilerde 23 bin 360 lira ödemek zorundayız. Temmuz’a daha beş ay var.

Emeklinin işi “ölme eşeğim ölme…” lere kaldı.

NOT: Son dakika haberi/ AK Parti Grup Başkanı Abdullah Güler’in açıklamasına göre Meclis’e sunulan kanun teklifinde ikramiyelerle ilgili herhangi bir ibare bulunmamaktadır. SGK’ya ikramiyeler için 4’er bin lira aktarıldığını ifade etti. Yani “kurt psikolojisi”ndeki “ayaz” iyice şiddetleneceğe benzer.

• Muhittin Böcek 399 milyon TL’yi ödemeyi taahhüt etti
• Hipersonik özgüvensizlik
• Küresel Ergenekon’dan Çıkış Hükümleri
• ANTALYA’da Latif Polat’tan Vatan Partililere müzik şöleni
• Sağlık iş kolunda yetki dengeleri değişti