Büyük İnsanlığın Şairlerine Çağrı!

Büyük şairlerin büyük devrim dönemlerinde ortaya çıktığını görüyoruz. 13. yüzyılın çöküş ve yükseliş sürecinin karanlıkları içinde Yunus Emre şimşek gibi parlıyor. Bütün devrimler kendi şairleriyle gelir ve onlarla yükselirler. Rus, Türk, Çin devrim aşamaları kendi şair geleneğini oluşturur ve birbirlerini etkilerler. Krallar, Sultanlar, Çarlar, Şahlar devrilirken Şairleri kelle koltukta görürüz. O nedenle şaire zulüm, zalimler tarihi geleneğidir. 1848 devrimlerinin öncü şairi Victor Hugo ise, 1876 Türk Devrimininki Namık Kemal’dir. Ekim 1917 Rus devimini hazırlayan 14 Aralık 1825 Dekabrist ayaklanmasının şairi ise Aleksandr Puşkin’dir. Puşkin’in yazgısı da tıpkı Hugo ve Namık Kemal gibi sürgünlerle doludur. Puşkin, Namık Kemal’den yaklaşık 50 yıl önce Hürriyet Kasidesi şiiriyle Çar’a meydan okur. Ardından sürgünler gelir ve komplo bir düelloda öldürülür. Henüz 38 yaşındadır. Cenazesinde Puşkin için yazdığı “Şairin Ölümü” şiirini okuyan Mihail Lermantov da birkaç yıl sonra sürgün edilir ve ardından benzer şekilde bir düelloda öldürülür… Derken Petersburg zindanından Puşkin’in sesi Rusya bozkırlarının üzerinden aşarak, dünyaya yayılır.

Aydınlık Bilimci, Büyük İnsanlığın hizmetinde kendini feda ediyor. Kötülüğün önünü her cephede kesiyor ve devrim ataklarıyla ilerleyip güçleniyor. Bakın nasıl da Asya bozkırlarında boy gösterip yükseldi ve nasıl da insanlığın umudu oldular. Kendini toplum çıkarı için feda etmeyi bilen bölüşmeci, paylaşımcı bilim fedaileri bugün, bencilliğin, çıkarcılığın, kârcılığın sistemine meydan okuyor.

İyilik ile kötülüğün amansız çatışmasında kötülük gelişmenin diyalektiği yasasına göre yenilecek elbet. Goethe bu müjdeyi bize büyük yapıtıyla bildirdi: Kötülüğün temsilcisi Mefistofeles yenildi, iyiliğin sahibi Faust, özüne dönüp kazandı. Ata Şair mutluluğun çıkarcılıkta, bireyci zevk düşkünlüğünde değil, kamuya hizmette olduğunu bilen insanın erdemlilik sınavıyla kanıtladı. Durma ey Şair, ilerle! Örgütlü kötülüğün devranını devir, çarkını kır. Paylaşıma, kardeşliğe, iyiliğe, güzelliğe, kamu yararına doğru ak, yürü ey zaman! İnsanlığın aydınlık devrimlerini ateşle, mütekâmilden daha ileriye, kendine.

KÜRESEL ERGENEKONDAN ÇIKMA HAMLESİ

Ey Şair! Kuşku yok ki, mazlum milletleri kuşatan demir dağlar, bu Küresel Ergenekon, küresel güç birliğiyle yarılacak. Gerçekte, Küresel Ergenekon dağlarını eritme işi çoktan başlamış bulunmakta. Yaracağız elbet bu demir kuşatmayı, eriteceğiz bu devasa dağ gövdelerini, açacağız kurtuluş geçidini ve yazacağız evrensel Ergenekon destanını bir daha. Küresel Ergenekon’dan evrensel özgürlüğe akacağız yeniden. İki ölüp üç doğan Şairin gücü bu zafer için yeterlidir. Bir Şairin varlığına bu güçlü iddia, bu onurlu nam yetmez mi?

“Şairim” diyen, bu evrensel çıkış yolunda yürek ateşiyle demir eritmeyecekse, kendi köşesinde mum gibi titreyip sönecek demektir. Şair bu topyekûn seferberlikte görev almayacaksa nerede, ne zaman görev üstlenecek? Söyle Şair, bu hak arayışında, bu eşitlenme sürecinde senin gerçeğin, geleceğin ne? Şiirinin nesnel dayanağı işte önünde duruyor, yüzyıl büyüklüğünde ve nesnel zemin ayaklarının altında sapasağlam.

İNSANLIK EŞİTLENİYOR, KLAVUZUN GEREĞİ VAR

Ey Şair! Devrim ustaları, biz hazırız diyor, ellerimiz sabırsız. Bütün becerimizle insanlık ailesine yeni bir Yeryüzü Evi inşa edeceğiz. O sonsuz konakta İnsanlık Ailesi refah içinde mutlu çoğalacak ve ölümsüz bir yaşama duracak. Dünya üzerinde en güzel yemeklerin yenildiği, en hoş içkilerin içildiği, en güzel sohbetlerin yapıldığı bir yeryüzü masası inşa edeceğiz. Yeni dünyanın eli kulağında.

Ey kendini kendinden doğuran şair, görüyor musun, devrimler burcuna giren insanlık sevdasıyla, sevinciyle, yiğitliğiyle, özverisiyle nasıl da ateşli bir istekle kendine yol açıyor. Köy giderek beliriyor, fakat yine de kılavuza gerek var. Bilinsin ki, o kılavuz sendeki Şair vicdanıdır, durma sen de Şair vicdanına görevlendir!

DÜŞMAN ÇÜRÜYOR, YENİ DÜNYA KURULUYOR

Ey Şair, iyi duy, şimşeğin çaktığı an sözün durusunu doğru anla. Asya Yüzyılı’nın girişinde Batı’nın insanlığa armağan ettiği aydınlanma güneşi şimdi Doğu’dan yükseliyor. Bu seni şaşırtmasın. Güneşin her gün aldığı yol seni hiç şaşırtıyor mu? Doğan batar ve giden gelenin arzularında yeniden doğar ve yeni gelen daha yüksek bir enerjiyle yeryüzünü ışıtır, ısıtır. Ne güzel.

Paranın savaşı, yerini gülün barışına bırakacak. Burada hemen Asya’nın ulu şairlerinden Nesimi sözü alıyor ve bakın ne diyor: “Gülden terazi tutarlar / Gülü gül ile tartarlar / Gül alırlar gül satarlar / Çarşısı pazarı güldür gül.” Küresel Kapitalizmin saltanatı tarihin lanetine uğrarken, Nesimi’lerin yol gösterdiği bir yükselişe kim engel olabilir? Susmanın azabına katlanamayan Nesimi’nin, halkın önünde fermanla derisi yüzülür. Fakat büyük iddia yeni bir hayatla sürgün verip devam ediyor. Devam ettirmek zorundayız. Ne güzel.

DOĞULU BATILI ŞAİRLER TOPLANIYORUZ

Ey Asya Çağı Şairi onuruna eren! Dört koldan sıkıştırılan Büyük İnsanlık, aydınlık şiirlerle donanıp kara kuşatmayı yarmaya hazırlanıyor. O nedenle karanlığı yaran ışık hızıyla arkadaşlığı anımsıyor, dostun yarasını sarmayı, en uzak diyarlardaki kardeşini kucaklamayı yeniden öğreniyor. Ey dünyanın dört bir yerinde ayağa kalkan şairler el verin, bir araya gelelim. İnsanlığın bilge şairlerini çağıralım, gelsinler, başımızın üstünde yerleri var. Herkes yanında getirsin sözcüklerini, kalbinden sunsun dünyaya şiirlerini. Şarkılarımızla insanlığa bağışıklık aşılayalım. Büyük İnsanlığın kanına hiçbir sömürücü, öldürücü virüs giremesin artık.

Ey kendini kendinden doğurup halk eden Şair! Büyük İnsanlığı kendi Şairleri kurtaracak, yenidünyayı da onlar kuracak. Her dilden, her inançtan, her renkten karışıp oluşan Büyük İnsanlık, şiirin varlığıyla varlanacak, onuruyla onurlanacak. Unutma, kişinin adı işlerinin toplamıdır ve ölümsüz olandır. Mal, mülk, zenginlik, refah kamuya yakışır. Servetimiz adınızdır. Namlı kişi, kendini Büyük İnsanlığa adayandır. Ev yıkılırken ustaca işlenmiş, gösterişli köşe taşları eğer bir duvarda yük taşıyıp iş görmüyorsa, bilin ki hiçtir.

BÜYÜK BAŞLANGIÇ, BÜYÜK KURTULUŞ

Ey Şair! Asya Çağı Küresel Yasaları, yerçekimi yasası gibi, dünyanın bütün ülkelerinde seni kendine çekmektedir. Bunu hissediyorsundur mutlaka. Ondan kurtulamazsın. Çükü büyük kurtuluşun çekimine karşı koyanlar boşlukta savrulup yok olurlar. 21. Yüzyıl, Dünya Kardeşlik Devrimleri yüzyılıdır. Devrim coğrafyası, yeryüzüdür. Ey şair dikkat! Bu büyük mücadelede insanlığın bölünmesi, Doğudan Batıya karşı cepheler oluşturması söz konusu değildir. Bölünme yok, bütünleşme var. Bir yanda mazlum ve gelişmekte olan milletlerin başı çektiği bütün insanlık ve karşısında dünyayı esir almak isteyen hegemonyacı bir avuç Küresel Çete ve yanlarında ruhunu bu çeteye kiralayan çürümüş Aydın takımı.

Ey Asya Çağı Şairi! Şairleri birlik olan bir dünyada ikilik olmaz! Şair gönüllerin bütünleşen gücünün önünde, hiçbir zorba duramaz. Tarih boyunca bu güç, zalim Kralların, Şahların, Sultanların, Çarların tahtlarını nasıl başlarına geçirdiyse, bu kez de daha muhteşemini yapacak, tahtını Küreselci Emperyalizmin başına geçirecektir. Bundan emin olabilirsin.

Ey Şair Asya Çağı Şairi! Unutma! Devrim coğrafyamız Asya merkezli bütün küresel dünyadır. Afganistan’dan Venezüella’ya, Yemenden Meksika’ya, Arabistan’dan Ruanda’ya mazlumların, ezilenlerin, katledilen halkların, 21. yüzyılda atağa kalkan bütün insanlığın coğrafyasınadır.  Stratejik Rotası, Asya Çağı Birleşik Devrimleri rotasıdır. Stratejik Hedefi, Küreselci Emperyalizmin bütün cephelerde ezilmesi, milli devletlerin bağımsızlığı, çok kutuplu dünyada, çok sesli kardeşlik türkülerinin birlikte söylenmesidir.

İLK GÖREV İÇİN BU SON ÇAĞRIDIR!

Ey Şair bu son çağrı, senin ilk büyük eylemin içindir. Haydi, ortaya çık, dünya şairini görsün. Ey Şair, öyle bir eser yarat ki, 21. yüzyılın ağırlığını taşıyacak sağlamlıkta olsun ve Büyük İnsanlığı sonsuza götürecek güzelliği taşısın, Kırk yıl önce ilk kitabım, aynı inançla, şu dizelerle başlamıştı. “Ozan bir söz söylerse, / Dilini tez eylerse, / Yürek yeşil kuşanır. / Ozan bir söz söylerse / Sözünü öz eylerse / Dolup dolup boşanır.” Haydi yekin! “At ayağı çabuk, ozan dili çevik olur,” der Oğuz Atası Dedem Korkut. Selam, bu büyük mücadelede göreve koşan eline tez, diline çevik Şairlerin üzerine olsun. Haydi, bütün Şairler ateş hattında görev başına! Bu son çağrıdır yüreğini Nazım Hikmet gibi eline alan büyük insanlığa adanmış şairlerine.

• Michael Roberts’la Söyleşi
• Eski FETÖ mensuplarından ‘bütünleşme’ mesajı
• Konyaaltı CKD’den Atatürk’e Alman düşmanlığına tepki
• Sosyal medyada Kılıçdaroğlu’na saldırıyı kim yönetiyor?
• Vatan Partisi, fesat yuvası Fener Rum Patrikhanesi’ni hedef aldı

Büyük İnsanlığın Şairlerine Çağrı!

Dünya edebiyatı baştan sona Ölüm ile Hayatın çatışmasından ibarettir. Büyük destanlar dahil. Şair ise insanın ve doğanın bu sonsuz mücadelesini edebiyatın üstüne çıkarır. Ortaya koyduğu yapıt, edebiyatın algı ve dalga boylarını aşar. Şiirde mücadelenin kurgusu değil, ruhlara işleyen çığlığı vardır. Feodal zorbaların Fransa’yı ezdiği zamanlarda Victor Hugo’nun, “Mezardan yükselen türküler!” diye yazması bundandır. Nazım Hikmet’in “Şehitler, Kuvâyi Milliye şehitleri, / mezardan çıkmanın vaktidir!” diye haykırması bu nedenledir. Bir de Arap dilinin büyük şairi Mahmut Derviş var. Anasından, Vatanından, Kendinden şair doğmuş bir devrimci. 29 Ekim 1956 günü İsrail askerlerinin, Filistin’in Kufr Kasım köyünde 49 kadın ve çocuğu öldürmesi üzerine “Mezardan Çağrı” şiirini kaleme alır. Dünya şiiri toprak altında yatan ve uğradığı haksızlığı sindiremeyen mazlum ölülerle doludur. Bazıları da Filistin’de, kendi vatan toprağında uyuyamaz, seslenir durur Şairin dilince.

 ÖRGÜTLÜ KÖTÜLÜK İLE ÖRGÜTLÜ İYİLİK

Filistin ulusal marşı “Neşîd el-intifada”nın söz yazarı şairin sesi, “Fırlattık attık bu türküyü, alın, dedik, sancıdan kıvranan kalplere…” sözleriyle meydan okuyor. O mazlum ölülerin topraktan fışkıran ahlarını örgütlüyor. 20. Yüzyılda işlenen cinayetlerin, insanlığa yaşatılan acıların, katliamların, yeri göğü dolduran ahların hesabını sormak biz Şairlerin işidir.   Emperyalist hegemonyanın yıkıldığı, insanın insanı sömürmediği bir uygarlık Asya’da yükseliyor. İmgelerimiz o yükselen insanlığın dayanakları olacak. Asya Çağını kurmada şairler işlerinin başında olacak. Hesap soracak. Kimsenin ahı kimsede kalmayacak. Onlar sonuç olarak, geçtiğimiz yüz yılda, milletlere yaşama hakkı tanımayan emperyalist Ölüm Örgütlerinin kurbanları değil midir? Birleşmiş Milletler Örgütü de Yükselen Asya Uygarlığı ikliminde emperyalist yıkımın örtüsü olmaktan vazgeçecek, buna mecbur olacak ve adına yakışan bir konumla onurlanacaktır. Bunu zorlamak, bunu talep etmek niçin Şairlerin hakları arasında olmasın?

Örgütsüz güçler örgütlü güçlere yem olur. Daha iyi örgütlenenler, daha kötü örgütlenenleri yenilgiye uğratır. Tarihte örgütsüz güçlere karşı hep örgütlü güçler kazandı. Örgütlü damla, örgütsüz deryadan güçlüdür. Örgütsel varlıklar canlı organizmalardır ve organlardan oluşur. Organların kendi aralarında uyumu oranı kadar organizmanın ömrü ve gücü belirlenir. Toplumlar da toplumsal örgütler de canlı organizmalardır. Toplumların gelişmesini, içinde bulunan toplumsal organizmaların çatışması sağlar.

Hareket ve oluşum madde ya da toplum içindeki zıt güçlerin çatışması ve birbirine dönüşmesiyle gerçekleşiyor: Dünün yenisi, canlısı, yükseleni, haklısı, ezilen mazlumu, ilericisi ve devrimcisi, bugünün eskisi, çürüyeni, çökeni, haksızı, ezen zalimi ve karşıdevrimcisine dönüşüyor. Bu karşıt güçleri çatışan düşmanlar olarak “Kötülük ve İyilik” diye iki gruba ayırabiliriz. Kötülük her zaman önceden örgütlüdür. Kötülüğün baskısına direnişten doğan İyilik ise ezildikçe örgütlenir ve sonunda Örgütlü İyiliğe dönüşür ve Örgütlü Kötülüğü yener.

Kısacası, geçmişin Örgütlü İyiliği Kapitalizm bugünün Örgütlü Kötülüğüne dönüşmüş ve yeni gelene karşı ölümüne savaş açmaktadır. İnsanlığın son yüzyılda yaşadığı yıkımlar, Kapitalizmin Örgütlü Kötülüğünün ürünüdür. İşte bu süreçte Yeni, Yaşayan, Yükselen, Canlanan, Gelen, Ezilen, Haklıyı temsil eden bütün unsurların birleşmesinden Örgütlü İyilik doğar. Eğer Asya atı yer çekiminden kurtulup gökyüzünde uçacaksa eski zamanlarda olduğu gibi, kardeşlik kanatlarını takınmak zorundadır. Bozkırların demiriyle kentlerin ipeğinden yaratılan o kanatlar, enerjisini insanın evrensel örgütlenme birikiminden alacaktır.

Bir yanda Örgütlü Kötülüğün güç yığınağı, öte yanda Örgütlü İyiliğin güç yığınağı. Her güç kendisinden daha etkili bir güç tarafından yenilir. Büyük güç olmaksa maddi ve manevi olarak gelişmiş olmayı gerektirir. Gücün maddi ve manevi varlıkları birlikte örgütlenirse etkisi en yükseğe çıkar. Kötülüğün maddi yanı, silahı, parası vb. daha fazla, fakat manevi değerleri daha azdır ve çaresizlik onu zorbalığa iter. Manevi açığını kapatmak ve iyiliğin maneviyatı bozmak içinse amacına uygun, yani kararmaya yatkın bilimciler ve alacakaranlık sanatçıları safına çeker. Ey Şair, gözünü kan bürümüş, insan onurunu ayaklar altına alan Küresel Şeytanın, Ukrayna’da çevirdiği kanlı, sinsi dolapları görmüyor musun? Yürütülen psikolojik saldırılara verecek bir yanıtın yok mu?

ULUSLARASI BİRLEŞMİŞ KÖTÜLÜK ÖRGÜTLERİ

Ey Şair İnsan, Büyük İnsanlık tarihimizin en büyük ortaklığı değil midir? Dünyamızda nice nimet varsa Büyük İnsanlığın hayat kaynağıdır, varlığıdır. Yıldızlar kimindir? Güneş kimindir? Ey Şair gökyüzü kimin malı ve sınır tanımayan bulutlar, fırtınalar, akarsular ve gece gündüz çalkalanan okyanuslar kimin servetidir? Bozkırlarda doğanın okyanusta hakkı yok mu? Dağlarda doğup büyüyenin, ovaların çiçeğinin kokusunda hissesi yok mu? Buğdayı üretenin demirde hakkı yok mu? Dünyanın herhangi bir yerinde inleyen hastanın ilaçta hakkı yok mu? Onlar insanlığın ortak varlıkları değil mi? Ekmeğimiz ve ışığımız ortaktır. Herhangi bir bebek, dünyanın neresinde doğarsa doğsun insanlık ailesindendir ve dünya varlığında pay sahibidir ve elbet söz sahibidir de. Ortağımızdır. Yeryüzü topraklarının büyük bölümü boşken insanlık buğdaya, pirince, ete, süte, taze meyveye, sebzeye hasret mi hasret! Peki niçin bu yoksunluk, bu eziyet? Dünyanın nimetleri insanlığa yetmiyor mu? Yeryüzünün dörtte üçü su, ama su insanlara yetmiyor. Yeryüzü toprakları engin mi engin, ama gıda yetersiz, gıda esir, gıda insanlara yetmiyor. Hangi zalim güçtür buğdayın, üzümün, elmanın narı elini kolunu bağlayan? Bunu cevabını önce Şair vermelidir!

Ey Şair insan! Bize tertemiz sunulan oksijeni kim kirletiyor? İçimize çektiğimiz havayı zehirleyenler hangi gezegenden? Kimler öldürüyor ışığını bebeğin, kim sütüne ağı katıyor?  Kimlerdir her an insanlığın dokusunu bozanlar, başına kanser hücrelerini çiçek diye serpenler kimlerdir? Peki, milyonlarca Suriyeli niçin perişan, onları kim yurtlarından etti? Afganistan’ı hangi zihniyet kana buladı. Peki, evleri yıkılan insanlara Batı Uygarlığının kapılarında kim kurşun sıktı. Peki, zulümden kaçarken minik cesedi kıyıya vuran Aylan Bebeğin Akdeniz’deki insanlık payı niçin onu kurtarmaya yetmedi? Peki, evleri terör virüsüyle, kanla basılan Büyük İnsanlığın üyelerini Uluslararası Af Örgütü niçin kurtaramadı? Kurtaramaz! Çünkü onlar kısa sürede Büyük Cellâdın adamlarına dönüştüler ve birlikte örgütlendiler. Ey Şair! Bütün zekânla, bilginle düşün. Sözüm ona dünün Örgütlü İyiliği adına kurulan sayısız örgütler çürüyüp, bugün Örgütlü Kötülüğün emir komutasında değilse ölümü, acıyı ve yıkımı insanlığın genlerine, yaşamın hücrelerine kim soktu, kim nasıl sızdırdı? Bunun sorumluluğu aynı zamanda Şairlerin boynunda değil midir?

• Michael Roberts’la Söyleşi
• Eski FETÖ mensuplarından ‘bütünleşme’ mesajı
• Konyaaltı CKD’den Atatürk’e Alman düşmanlığına tepki
• Sosyal medyada Kılıçdaroğlu’na saldırıyı kim yönetiyor?
• Vatan Partisi, fesat yuvası Fener Rum Patrikhanesi’ni hedef aldı

Büyük İnsanlığın Şairlerine Çağrı!

“Çocukluğumun caddelerine geri döndüm. (…) bir ülkeye, ışığı arayan karanlık bir kıtaya döndüm. Eğer bu salonun ışıkları, karaları ve denizleri aşıp, geçmişimi aydınlatırsa, onur, özgürlük ve hayat için mücadele eden Amerika halklarının geleceği de aydınlanacaktır.” Vatansever büyük şair Pablo Neruda, İsveç Bilimler Akademisinde yaptığı 1971 Nobel Ziyafeti konuşmasında bu ifadelere yer verdi. Şair, aldığı ödülün hatırına bir an için de olsa Batının karanlık yüzünü gizleme gereği duymuyor. Latin halklarının emperyalizm tarafından içine gömüldüğü karanlığı imgesel bir dille belirttikten sonra devrimci şair, konuşmasını şu vurguyla bitiriyor: “Teşekkürlerimi sundum ve şimdi çalışmalarıma, biz şairleri bekleyen boş sayfaların başına dönüyorum. O sayfalar ki bizler onları kan ve karanlıkla doldurmalıyız, çünkü şiir ancak kan ve karanlıkla yazılır.”

ŞAİRİN İDDİASI ŞİİRİN KUTLU İŞLEVİDİR

Ey Şair, 20. Yüzyılın “Kan ve Karanlık” olan şiirsel yazgısını, 21. Yüzyılda “Aşk ve Aydınlık” yapmaya var mısın? Senin şair kimliğinin böyle büyük bir iddiası, zorlu bir ahdi yok mu? Toplumu karanlıklara mahkûm eden azgın güce fırlatacak dizelerin yok mu? Çaresizlere çare olmak, sapmışları uyarmak değil midir şiirinin iddiası. Şairin kalıcı işlerinden değil midir topluma hikmet sunmak. Dağılanı toplamak, gideni geri çağırmak ve bölücüye, ayrıştırıcıya, kinciye, fesatçıya direnmek değil midir şiirin işlevi? Korkaktan yiğit, yolunu yitirenden öncü yaratmak değil midir şairin yasası? Ata şairlerin böyle bir iddiası, böyle zorlu bir görevi vardı, bu görev gökseldi. Ey Şair, insanları halklarla bütünleyip örgütle, halkları birleştirip milletleştir, milletlerden dünya kardeşliğine ulaşma yolunu aç, insanlığı kaynaştır. Bugünün acil ve kutsal görevi bu yolda insanlığa, Milli Kardeşlik Devrimlerinin kapılarını açmak değil midir?

İşte seni zafere götürecek önündeki yolun ağzında durmaktasın. Kurtuluşa giden yol ayağının altında uzanıyor. İlk adımını at. İnsanlığın Asya kolunun Uzun Yürüyüş yoludur bu. Mao Zedung’a kulak verirsek, zafere doğru kanat açarız o an. “On bin uçurumu ve on bin azgın seli / Geçti Kızıl Ordu kuşlar gibi,” diyor büyük öncü. Milletleri yeryüzünün Büyük İnsanlık kavşağına çıkaracak devrimler rotası da bu iradenin tuttuğu rota değil midir? Durma, yeter ki gözü pek şiirinin düş gücü kutlu görev yolunda ateşlesin gerçeği: “Şu dağları delmeli kum edip elemeli,” diyor Türk halk türküsü de. Ey kendini kendinden doğuran Şair unutma, dağları eritip yarmak bizim geçmişte yaptığımız ustalık işlerindendir.

ŞİİR KÜRESEL ŞEYTANIN KARŞISINDA

İki yüz yıl önce son nefesini veren “ilahi” gövdenin çürüyen hücrelerinden insanlık kendini bir kez daha doğurdu. Yeni insan kendi köleliğinin kanlı ve acı hatıralarını hiç unutmadan ayağa kalktı. Silkinip silahlanan insan kesintisiz devrimlerle görkemli şatoları, sarayları kralların, sultanların, derebeylerin, köle sahiplerinin başına yıktı. Dünya aydınlandı, çarşı pazarın yüzüne kan geldi, yaşama coşkusu pazarı doldurdu. Çok sürmedi kâr hırsının azan canavar kurdu, günışığını o kadar hızlı kemirdi ki, karanlığın yeniden bastırması çok sürmedi.

İnsan, anılarında yaşattığı Kamunun Cennetine gidiş yolunda adımlar atarken, ciğerlerini dolduracak temiz havayı içine tam dolduramadan nefesi tükendi. Çünkü bencillik geri geldi ve öne geçti tekrar. Ey şair demem o ki, Kapitalizm Şeytanlaştı ve insan emeğini yutan sapkın bireycilik ışık hızıyla büyüdü, bünyeyi semirdi. Serbest Pazar Kombinasında, hiçbir engel tanımayan Yasal Çeteler, gözünü kırpmadan insan doğramaya devam etti. Onun bu “kutsal” eylemini tasdik eden aydınlar çoğaldı, kafalara medya çuvalları geçirildi. Mazlumların kanını zalimlerin kâr hırsına helâl kılanın adı “uygarlık” olabilir mi? Şairler bu zulme başkaldırının en önünde, yürekleri ellerinde yürürler.

Ey sözün özcüsü Şair, doğan günün ekmeğine, sütüne egemen olan alçaklığın böylesine yükselmesi karşısında niçin tutulup kaldın. İktidar bahçesinin tatlı meyvelerine bakıp yutkunanlar, sonunda bir anlaşma yolu bulup o meyvelere altın tabaklarda kavuştular. Kaygının, eylemsizliğin teslim aldığı azami azamlar, göz göre göre Küresel Şeytanın oyununa geldiler. Toplumdaki iyilik azaltıldı, yiğitlik azarlandı, paylaşma arzusunun yüzüne tükürüldü. Bu onur kırıcı, bu hayasız saldırılara karşı silahın elinde çok şükür: Şiirine davran! Bak ki kötülüğün başa geçtiği, mertliğin bozulmaya başladığı eski günlerde, ata şair Shakespeare on bin yıllık sözün toplamını, insanlıktan çıkmış insanın yüzüne çarparak, sarsarak nasıl uyarıyor:

MARX’IN ÖNGÖRÜSÜ BUGÜNÜN GÖREV TANIMI

Caninin, geçirdiği evrimle nasıl canavarlaştığını Marx şöyle ifade ediyor: “Nasıl feylesof düşünler (fikirler) üretiyor, nasıl şair şiirler, nasıl profesör ders kitapları üretiyorsa, cani de cinayet üretiyor!” Marx, insanın evrensel doğasına aykırı, ruhu hasta eden kişisel çıkarın, kar hırsının, benciliğin elinde bozunuma uğrayan Kapitalist sistemin giderek yıkıcılıkta nasıl sınır tanımayacağını derin sezgisiyle bize bildiriyor: “Kapitalizm bir gün yaşadığımız gezegeni bile yıkıma uğratan bir sisteme dönüşecek!”

Bugün geldiğimiz noktada insan yaşamının geleceği, gezegenimizle birlikte yok olma tehdidi altında. Çürüyen kapitalizm tarih sahnesinden çekilmeden önce, geriye hiçbir şey bırakmamak üzere her şeyi küresel silahların hedefine koydu. Ne yazık ki büyük dehanın, soluğumuzu kesen bu öngörüsünün gerçekleşmekte olduğu bir dönemdeyiz. Art arda dünya savaşlarıyla, kitle katliamlarıyla, soykırımlarla taçlanan Şeytan, daha sınırsız bir canilikle şimdi de kanını emdiği insanın etini, kemiklerini yemek kanını içmenin peşinde.

Ey Şair düşün ki tarih boyunca sana bildirilen zalimlerin en zalimleri bugünün zulüm makinelerinin yanında çocuk oyuncağı kalıyor. Neronlar, Firavunlar, Kazıklı Voyvodalar, Mezdek Kayzerler vb. hatta daha zalimleri devirleri bugünkü kötülüğe göre “insani”dir. Şair karakteri bu düşmanlığı hazmetmeye uygun mudur? Gezegenimizin başına bu belayı açanlardan hesap sorulmayacak mı?  Haydi, o zaman küresel saldırıya karşı, ortak savunmada yerini al. Küresel bencilliğe karşı, kamucu dünyanın kurtuluşuna kendi özverini, kendi gerçekliğini, kendi güvenceni, kendi özgünlüğünü kat. Pablo Neruda’yı düşün. Bunu yapabilirsin.

• Michael Roberts’la Söyleşi
• Eski FETÖ mensuplarından ‘bütünleşme’ mesajı
• Konyaaltı CKD’den Atatürk’e Alman düşmanlığına tepki
• Sosyal medyada Kılıçdaroğlu’na saldırıyı kim yönetiyor?
• Vatan Partisi, fesat yuvası Fener Rum Patrikhanesi’ni hedef aldı

Büyük İnsanlığın Şairlerine Çağrı!

Louis-Napoléon Bonaparte’ın Cumhuriyeti rafa kaldıran 2 Aralık 1851 darbesine direnen büyük şair Victor Hugo tutuklandı ve sürgüne gönderildi. Fransız ruhunun devrimci romantik temsilcisi Hugo, mücadelesine sürgünde devam etti. Şiirleriyle kralcı, feodal zorbalığı sarstı. Namık Kemal de II. Abdülhamit’in Kanuni Esasi’yi rafa kaldırmasıyla gelen istibdat rejimine baş kaldırmış ve sürgüne gönderilmişti. Fransız ve Türk şairlerini aynı devrimsel eylem çizgisinde buluşturan yazgının dayandığı tarihsel gerçeklik nedir? Elbette bunu, onların şair karakterlerini besleyen ortak bir vatan ve özgürlük sevgisinde arayabiliriz. Bu “mucize”nin kaynağında ise aynı yüksek yetenek, aynı yüksek vatan sevgisi ve gözünü budaktan sakınmayan aynı yüksek cesaret vardır. Şiir de devrimci şairlerin elinde bir nevi uzun menzilli silahtır. Tarihin içinde hareket eder ve uzak geleceğe uzanır. Öyle ki Namık Kemal, Victor Hugo ve devrimci bütün büyük şairlerin dizelerinin hedefinden insanı kurtaracak bir zırh henüz icat edilememiştir. Şairlerin tarih boyunca uğradıkları zulüm bu yüzdendir. Bu baskılar elbette şairi durduramaz: Victor Hugo sürgünde bulunduğu İngiltere’nin Jersey kıyılarında Fransa’yı gören bir kayanın üzerine çıkar ve yüce bir duruşla dizelerini fırlatır.

“KENDİNDEN DOĞAN”A UMUTSUZLUK İŞLEMEZ

Demek Anadan şair doğmak yeterli değil, Vatan Anadan şair doğmak da yetersiz kalıyor. Peki Şair, varlığının bütünlüğüne ulaşmak için başka ne yapmalı? Bunu bize Sözün Tarihi gösteriyor: Bir de kendi ruhunun derininden, kendi bedeninden doğacaksın. Yani, kendini kendinden halk edeceksin. “Zanaatların en kanlısı şairlik,” diyen Nazım gibi, sırların sırrına ermek için, “yüreğini yiyeceksin, yedireceksin”. Demek ki, Şaire art arda üç doğum gerek: Ey Şair! İki ölüp üç doğacaksın! Şimdi yüreğini kızıl bir elma gibi sunmaya var mısın? Değilsen ne yola aklın erer ne yolcuya. İğnenin deliğinden geçsen, han kapısından sığmazsın. Durum budur!

Tarih boyu insanlığın en kanlı düşmanlarıyla, hayatın en gizli hücrelerinde ölümüne savaşan şiir, değişik biçimlerde, bugün de direnişin her cephesinde savaşıyor. Fakat gel gör ki, şöhret yalaklarında uyuyup kalanların sayısı az değil. Hayatın düşmanlarıyla uzlaşıp halka karşı tavır alan sanatçılar, şairlerin varlığını nasıl açıklayacağız?  Onlar düşman tuzağında karanlık kuyulara dalanlar, korku yorganına sarılıp ruhunu ölüm deryasına salanlar… Bu ne kaçıştır, bu ne uçmaklanma halidir? Nedir bu kendini mutlak, insanlığı muallâk görme bencilliği. Kendi benliğinin derinine giderek, çıkar ırmağının sığ kıyılarında boğulup dışarı atılmaktalar. Bu ne amansız umutsuzluktur ki vebadan, Korona virüsten daha bulaşıcı, daha ölümcül zehriyle Şaire musallat olmuş. Bilinmeyeni kendinde ararken önce kendini bilmen, kendini kendinden doğurman gerekmez mi? “Gerekmez” dersen, emirleri bozkır rüzgâr verecektir, haberin olsun.

İKİ ÖLÜP ÜÇ DOĞANIN GÖREV GÜNÜ

Ey kendini kendinden doğuran Şair, kopar ayaklarından bencillik bukağılarını. Seni saran kaygıyı kopar, bezginliği kül eyle. Şimdi karar al ve çöz yüreğindeki kara bağları, kendini yiğitliğin adanış namıyla bir daha donat, iddianı bir daha ortaya koy. Ey kendini kendinden halk eden, sür atını devrim boylarına, atalar yolunda dörtnala aş karanlığın bendini, kara günü aydınlık güne devir: Asya Çağı, Şairini görsün gönensin.

Dünya Vatan Savaşlarının insanlığın gelecek savunmasıyla bütünleştiği meydanlarda ortaya çık. Bir daha atağa kalk ve göster kendini ilmiyle ve ayniyle. Şairlere doğan gün bugündür. İçinde deryalar çalkalanan evrensel bir damla! Hepimiz içinde değil miyiz? Bütün bir 21. Yüzyıl arzularının, atılımlarının, tasarımlarının içine sığdığı şairlerin görev günüdür bu kutlu gün. Okyanusların çalkandığı o evrensel damlanın savunulması işini kime bırakacağız?

Kurtar yakanı parlatılmış edebi safsatalardan: Azat eyle bilincini cilalı imge yumaklarından, çürümüş ideoloji ağlarından ve kurtar vicdanını eskimiş kuram hurafelerinden. Kuşan silahlarını ve atla rüzgâr kanatlı atına, sür küheylanını sınır boylarına, geç ötelere. Diyor ki Arap dilinin akıncısı Mütenebbi: “Asil atlar ve mızraklar tek başına işe yaramaz, şayet asil atların üzerinde asil bir kişi olmazsa.” Ey iki ölüp üç doğan, vur sen de şiirin kılıcıyla, yarılsın karanlık boydan boya, boşalsın aydınlığın tertemiz imge çağlayanı ve bir daha ışıkla yıkansın kirlenmiş dünya. Sadece bir damla!

ULUSLARIN BAĞIŞIKLIK SİSTEMİNDE SÖZ MUCİZESİ

Bir damla içinde gemi yüzdürebilirsin. Kıyamet orada kopuyor. İstersen bunu başarabilirsin. Çünkü sen, insanlığın yarattığı en büyük mucizeye sahipsin. O mucize Söz’dür. Söz salt ağızdan çıkan anlam yüklü sesler değildir, aynı zamanda canlılığı, hayatta kalmayı sağlayan sonsuz enerji hazneleridir. Söz, insanlığın damarlarından akan büyülü sesin evrensel kanıdır. Büyük İnsanlığın sana armağanı o mucize, senin ana dilindir.

Şair Ozandır. Ozansa Uz’dur! Evrenin karanlığında toplumların yol bulup yürümesini sağlayan “Uz Söz” erenlere bağışlanmıştır. “Onlar Meleklerin bilmediğini bilendir” dersek, bunu yerli yerince anla. Onlar “Söz ola kese savaşı, söz ola bitire yaşı!” diyen ve bu sözüyle dara giden Yunus soyundandır. Onlar, Şeytanı utandırır ve insanı yaratılmışların en yüce mertebesinde kendi özüyle kutsar. O dil ki hayatta kalma yolunda çileli ağıtların, sevinç çığlıklarının, dayanılmaz acıların boğuşa boğuşa aktığı söz vadilerinden süzüldü, gürleşti, olgunlaştı. Büyük İnsanlığın acılı emeğiyle doğdu, serpilip gelişti, özleşti ve anlamın derin yataklarında bugün, birliğin diline yekiniyor. Ey Şair, dil varlığın sayesinde doğanın en soylu mermerine, en usta keskisine sahipsin. Bir an önce işinin başına geçip ölümsüzlük anıtını yontmaya koyul. Haydi! Milletleri ayağa kaldıracak manevi güç, yine milletlerin vicdanlarını emanet ettikleri şairlerinde değil midir? Ey kendini kendinden doğuran Şair unutma: Söz gücüne hâkim olan varlığa hâkim olur. Sen dilinden ne dilersen dile mahzeninde mevcuttur.

BİR İNSAN BİR ULUSTUR

Haydi, önündeki sıradan olana dokun, ona büyünü yükle, onu sarsarak kendine getir ve onu aş. Şiirinle hastalığı teşhis et, dermanın yerini göster, varlığın ağrısını dindir. Sözün çağlayan ezgisiyle yarayı yıka, baygın hücrelere söz kanı yürüsün, bunu yapabilirsin. Vadesi yeten Şeytan’ın ölüm saldırılarını, can verme sarsıntılarının yıkıcılığını ancak milletlerin kendi rüyalarında biriken “iç zenginlik, iç enerji” önleyebilir. İnsanın içi de ulusunun içinde olgunlaşır, toplumun özüyle dolup boşalır. Öyle değil mi?

Ulusların iç zenginliği Şairlerin gerçek hazineleri değil midir? Öyledir! Çünkü bir insan bir ulustur. Onlar gerçek varlıklardır ve unutma o varlıkların toplamı aşka bütündür, heptir, hepliktir. İç zenginlik yoksa dış zenginlik boştur elbet, toplamı hiçtir, hiçliktir. Zamanın rüzgârı süpürür götürür. Mal mülk servet para pul kamunundur: Bebek mamasıdır, loğusa şerbetidir, hayat suyudur. Değilse, insana düşman gücün eline geçmiştir demek ve kurtarılmalıdır. Çalınan neyse, gülün kokusu, çiğdemin rengi ya da “Milletlerin Zenginliği”ni iğneden ipliğe sahibine vereceğiz, o sahip kamudur. İç dünyası boş olanın dış dünyası dolu olur mu hiç? Boş çuval ayakta durabilir mi ki, içi boş insan ayakta durabilsin!

GELECEĞE KONUM ATMAK

Sen imparatorluklar coğrafyasında söz mızrağının elmas ucu değil misin? Birleştirmek, bütünleştirmek senin mayanda var. Küresel kapitalizm yeryüzüne terörü saldı. En kutsal bütünümüz olan uluslara saldırıyor, mazlum milletlerin ruhuna korku ve yılgı yayıyor. Parçayı bütünden, eti kemikten ayırarak kan ve gözyaşı akıtıyor. Bunun için şiddeti örgütledi. Bunun için insan içine korkuyu, yılgıyı saldı. Haydi gel, del zulmün kalın zırhını, zalimin karanlık kalkanını parçala. Bunun için ana dilinin becerisi, bereketi sana yeter. Bireyciyi birliğe çek, yılgıncıyı yıldır, bozguncuyu bozguna uğrat. İşte Şairi evrenden sorumlu kılan hayat kaynağı o kutlu özdür, sana bağışlanan senin benliğinden doğandır. Haydi, sen de insanlığın bağışıklık sistemine ölümsüz şarkını bağışla.

Ey Şair, her milletin bağışıklık sisteminin diri ve güçlü olması için sana, senin varlık nedenine iş düşüyor. Ulus Bebeklerin bağışıklık sistemlerinin güçlendirilmesi, manevi güçlerinin uyandırılıp beslenmesi, yiğitleşmesi için şiirin aydınlık iksirine ihtiyaç var. Manevi doku hücrelerinin canlılığını koruyup artırma ihtiyacı ancak “damardan” yapılacak “şiir aşısı” gibi, söz iksirinin gücüyle giderilir. O damar, yine o milletin kendi yarattığı, ulusça var ettiği anadil mucizesidir. Şairin bu yaşamsal görevini bilen Nazım Hikmet, yüz yıl önce, “Kardeşler! / Biz / ayrı dillerde aynı şarkıyı okuyanlar / Biz / aynı yastıkta yatar gibi / toprağa başlarını yan yana koyanlar,” diyerek, dünya Şairlerine ve insanlığın geleceğine konum atıyor! İş sizin buluşma arzunuza kalmış.

• Michael Roberts’la Söyleşi
• Eski FETÖ mensuplarından ‘bütünleşme’ mesajı
• Konyaaltı CKD’den Atatürk’e Alman düşmanlığına tepki
• Sosyal medyada Kılıçdaroğlu’na saldırıyı kim yönetiyor?
• Vatan Partisi, fesat yuvası Fener Rum Patrikhanesi’ni hedef aldı

Büyük İnsanlığın Şairlerine Çağrı!

Türk Şiirinde milli ruhu yaratan şairlerin başında gelen Namık Kemal, ünlü Hürriyet Kasidesi’nde diyor ki: “Vücudumun hamuru da mayası da vatan toprağıdır!” Ata şair, geleceğin şairlerine öğüt vererek devam ediyor: “Bu vücut, acı ve sıkıntı içinde vatan yolunda tekrar toprak olursa ne gam, en küçük bir üzüntü duyulmaz!” Demek istiyor ki: “Ey Şair senin vücudun ve ruhun zaten vatan toprağının bir parçası değil mi? Kendi bütünlüğüne kavuşsan, ona karışsan, bu ne büyük mutluluktur.” Ve ardından şiirin derinliğindeki bilgeliğine devam ediyor ve “Dünyada zalimin yardımcısı, aşağılık kimselerdir,” diyor. Devrimci aydınımız, Tanzimat döneminin halktan, milletten kopuk, ruhunu düşmana satmış aydınlarını kast ediyor. Yine ardından öldürücü vuruşunu yapıyor: “İnsafsız avcıya hizmetten zevk alan köpektir!”

VATAN ANADAN DOĞAN TESLİM OLMAZ

Demek ki anadan Şair doğmak yetmiyor. Bir de Vatan Anadan dünyaya gelmek gerek. Bir de ülkenin dağından denizinden, ayından yıldızından, gecesinden gündüzünden, türküsünden ezgisinden doğacaksın. Yolumuzun yolcusu, işimizin işçisi, düşümüzün düşçüsü Şair, yeteneğin, göreneğin, yiğitliğin kendi toprağının eseri değil mi? Önünde dikilen Büyük Vatan kayasına tutun da doğrul, kendine gel. Haydi, o zaman kendi yurdunun gökyüzünü içine çek, güzelliğini göğsüne doldur.

Şimdi durma, vicdanına gölge düşüren kara bulutu, dipten uğuldayan şiirin rüzgârıyla dağıt. Kokuşmuş bu karanlık gücün ayartmasına boyun mu eğeceksin? Vatan Anadan emdiğin iksirin gizemiyle göster cesaretini. Çağının çağdaşı Ata şairler, Vatandan doğup onun özünden bağışıklık kazanmadılar mı? Onların kitaplarında hiç teslimiyet yazdı mı? Mücadeleye girişirken hiç çekindiler mi, duraksadılar mı? Atalar zorluklardan yılıp yıkılıp kenara çekildi mi hiç?

Sürgünde can teslim eyleyen Namık Kemal, sultana teslim oldu mu? Puşkin ya da Mayakovski, Çar’dan korktu mu? Nazım Hikmet hapislerden yıldı mı? Lu Sün, Çin’in ortasında bayrak direği gibi emperyalizmin karşısına dikilmedi mi? Hint bilge şair Tagore İngiliz zulmünden çekindi mi? İspanya’nın coşkulu yüreği Garcia Lorca, Franko tüfekleri önünde türkü söyleyerek evrenle buluşmadı mı? Yunan direnişinde Yannis Ritsos, Macar özgürlük savaşında “Ulusal Şarkı”yı yazan ve savaş meydanında can veren Sandor Petöfi, faşizme karşı Fransız şiirinin kutbu Eluard ve sürgünlerde Nazizm’e meydan okuyan Brecht hiç kendini kenara çekti mi? Hiç!

Latin Amerika’yı türküleriyle özgürleştiren Jose Marti, hiç nefsini kayırdı mı? Peki, ezilen halkın sözcüsü Perulu Manuel Morono acılardan yıldı mı? Ant Dağlarında özgürlük atını şaha kaldıran Neruda ya da gitarıyla faşizme meydan okuyan Victor Jara, bilekleri kırılıp kafası parçalanana dek, nefesinin son tutamıyla şarkısını sürdürmedi mi? Mehrdad Avesta İran Şahından korktu mu? Ya da Mahmut Derviş, Siyon-emperyalizmi karşısında bir adım geri attı mı?

MİLLİ KARDEŞLİK DEVRİMİNDE ŞAİR SEFERBERLİĞİ

Ey Vatan Anadan Şair doğan, sözümü iyi duy, özlü dinle. Akıl kulağı ile gönül gözünü birlikte aç. Büyük İnsanlığın derin acılardan geçen yetkinleşme atağı geldi Milli Kardeşlik Devrimlerine dayandı. Tarih seni olay mahallinde, fedailer meydanında bekliyor. Bugün baştan sona bizim yüzyılımıza denk gelen, hayatımızı yaşanır kılan bir onurlu görevle karşı karşıyayız. Bize varlığımızı ortaya koyma olanağı veren talihimize, tarihimize bin şükür.

Büyük insanlığın yollarında azimle yürüyen şairler hiç eksik olmadı. İngiltere’de ayağa kalktı ve şöyle konuştu Shakespeare: “Değil mi ki korkudan dili bağlı sanatın!” Fakat ata şair çekinmedi gerçeği haykırmaktan. Onların hayatı bizim hayatımıza can bağışladı. Onlar ölümsüzlüğe ulaştı, çünkü ölümden korkmayanların karakteri ölümsüzlüktür. Tarih Doğu’dan Batı’ya bunu bize bütün safhalarıyla gösterdi. Bu bahiste sana sözüm: Korkmayacaksın kardeş. Korku ile şiir yan yana yaşamaz. Korkuyu, ürküyü yakasından yere çal özgürleş ki sözün Anka olsun, ejder olsun. Aslan korksa, has şair korkmaz.

>Yeni yüzyıl, yeni bir dünya için korkusuzları seferberliğe çağırıyor. Bu kutsal sorumluluk Şaire kendini ortaya koyma fırsatı değil mi? Bu fırsat koca bir yüzyılın sunduğu büyük bir şans değil midir? Milli Kardeşlik Devrimlerine giden yol, Şairi yeryüzü şairler meclisine götürecek yolların ulusudur. Gök davulları bunun için gürlemekte, yerler bunun için sarsılıp sallanmakta bugün. Dağ yüreği sağır olsa, Şair yüreği sağır olmaz. O, duyar yerin dibinde yürüyen karıncanın ayak sesini. O hisseder ölünün nefesini. Peki, bugün biz, nasıl duymayız bu acil uyarıyı, bu kızıl alarmı, Şair sıfatıyla meydana çıkarken?

GEÇMİŞİN DÜŞÜNDEN BUGÜNÜN GERÇEĞİNE

Ey Vatan Anadan Şair doğan, sözüm sanadır. İnsanın İlk Çağ özlemlerinden doğup bugüne ulaşan hayallerini, umutlarını anımsa ve harekete geç. Ben Şairim diyorsan, emekçi ellerini yeryüzüne uzat ve sana ulaştırılan düşü yakala ve onu kavra, ona hâkim ol ve ondan sağlam bir dünya kur. Kapitalizmin tehdidi altında inleyen karıncayı ve insanlığın umudunu, tarihin motoru kamuyu ve evrene uzanan derin enerjiyi, bilge ışığı ve temiz suyu, akıllı oksijeni ve kuşların şakımasını ve akasya çiçeğini ve beşikte bebeğin gülücüğünü kurtar.

Senin imgelemine ve yaratıcı gücüne emanet edilen insanlığın düşünü eylemin mayasıyla yoğur. Bugün senin yarattığın dünya da bir gün eskiyecek, iyi dediklerinin iyiliği tükenecek ve yerini yeni iyiliklere bırakacak. Günü geldiğinde görevi devralan başka şairler ortaya çıkacak ve senin bugün yaptığını onlar yapacak, dünyayı yeniden bir daha onlar kuracak.

Engels 19. Yüzyılda, Avrupa’da ortaya çıkan devrim dalgalarına bakarak diyordu ki: “Modern çağın ilk şairi Dante’ydi. Bu bir İtalyan’dı. Bugün tıpkı 1300’de olduğu gibi yeni bir tarihi çağ yaşanıyor. Bakalım İtalya bize, bu yeniçağın doğuş saatini müjdeleyecek ikinci bir Dante verecek mi?” Büyük İnsanlık 20. Yüzyılda yeni Danteler yetiştirerek bu zor soruyu yanıtladı. Bilge şairler Rusya’da, Türkiye’de, Çin’de, Hint’te ve İran’da ve yedi iklim dört köşede ortaya çıktılar. Ve yeniçağın doğuşunu bize onlar bildirdi. Şimdi sıra, 21. Yüzyılın büyük atılımına geldi. Sarsılarak eşiğinden geçtiğimiz bu çağda yeni müjdeciler kendini gösterecek, sen de aralarında olacaksın.

Nazım Hikmet bu gerçeği 80 yıl önce kavramış: “Yirminci Asra Dair” şiirinde, “Uyumak şimdi, uyanmak yüz yıl sonra, sevgilim,” diyen aşkını şöyle yanıtlıyor: “Hayır kendi asrım beni korkutmuyor, ben kaçak değilim! / Asrım sefil, asrım yüz kızartıcı, asrım cesur, büyük ve kahraman”, “Yirminci asırda olduğum safta olmak, bizim tarafta olmak ve dövüşmek yeni bir âlem için!” Kaçıp kendine sahte Cennetler kurmak isteyen zevk düşkünü, şefkat arayan Şairler hiç böyle konuşabilir mi?

BUGÜNÜN GERÇEĞİNDEN GELECEĞİN DÜŞÜNE

Nazım’ın geçmişte kurduğu yeni âlem düşü, günümüzün gerçeği, bugün kurmakta olduğumuz yeni dünyanın ta kendisi değil mi? Geçmişin düşünü gerçek kılan, geleceğin düşünü o anda kurar. Ey Şair unutma, bir düşü gerçek kılmak o düşü kurmak kadar zordur. Ey vicdan, taşın toprağın arasına yıldızları karıştır da bir ev kur, göreyim seni. İşte orada, devrimin ağır koşullarında ölümüne yapılan işi yürütenlerin senin şiirinin ateşine ihtiyacı var.

Geçmişte bilgelikle kurulan düş bugün nasıl kan revan içinde eylemle gerçek oluyorsa, bugünü kuranların düşü de yarın gerçek olacak. Ve bu böyle sürüp gidecek. Ta ki milletler Büyük İnsanlıkta tekleşip kutsal kitapların vaat ettiği Cennet’in gerçeği dünyada inşa edilene dek. Sen de bu yolda Nazım’ın kurduğu düşü gerçek kılma çabasını başlat ve aynı zamanda gelecek için yeni bir düş kur: Yeryüzünü kardeşlik bürüsün, insanlık gökyüzünde yürüsün.

Fakat karşılıksız basılan para gibi hayattan kopuk, türeme bir şiir ortalığı sarmış bugün. Dünya yansa, bir bağ otu yanmayacaklar şair sıfatıyla geziyor? Onlar gerçekliğin kaynağından o kadar uzağa düştüler ki, hava boşluğunda uçtukları sanısındalar. Gerçeğin olmadığı yerde düş kurulabilir mi? Ey Şair, gerçeklik yoksa düş de yoktur. Sağlam bir düş için sağlam bir gerçek gerekir insana. Sen de gerçeği araştır, gerçeğin ardına düş, çağımızın gerçekliğini yakala, onu kendi ruhunla kavra.

Gel şimdi o cevheri düş gücünle erit, ruh güzelliğinle bir daha yoğur, eylem gücünle hayata bağla ve ülke ülke, millet millet 21. Yüzyıl Kardeşlik Devrimlerini tarihsel kalıbına dök. Ortaya koyduğun erke, bugün insanlara yaşama sevinci, direnme cesareti aşılayacak ve böylece özgürlüğe giden kurtuluş geçidini boydan boya açacak. Gel şimdi doğan aylar gibi ortaya çık ve kendi düşünü, yani geleceğin görkemli işini ortaya koy. 22. Yüzyıl şairlerinin büyük görevi de senin bu muhteşem iddianı gerçekleştirmek olsun.

• Michael Roberts’la Söyleşi
• Eski FETÖ mensuplarından ‘bütünleşme’ mesajı
• Konyaaltı CKD’den Atatürk’e Alman düşmanlığına tepki
• Sosyal medyada Kılıçdaroğlu’na saldırıyı kim yönetiyor?
• Vatan Partisi, fesat yuvası Fener Rum Patrikhanesi’ni hedef aldı