“Kadim bir geçmişe sahip Aziz Millet ve Büyük Devlet, kanlı 1923 darbesiyle hesaplaşmadan ve helalleşmeden, Yeni, Terörsüz ve Büyük Devlet yolunda ilerleyemez..!

Bir düdük çalıp, yeni, onurlu ve beyaz bir sayfa açılmalıdır..!”

“Yeliz” takma adı kullanıyor bunu diyen,

Kadın elbisesi ile suç işleyenler gibi.

Büyükşehirlerin işlek yerlerinde çıkar önünüze yerlerde üzerinde telefon numarası yazılı uygusuz pozlarda takma adlı hayat kadın fotoğrafları.  Yok ondan bir farkı.

“Tiksiniyorum Türk adından” demiş. 

Elçibey vermiş cevabını bize söz bırakmamış;

“Türk değilim” diyene karşı sakın ısrar etmeyin. Allah’ın bahşettiği şerefi istemeyen şerefsize biz zorla şeref verecek değiliz”.

Bu da Bahtiyar Vahapzadeden, ona bu cesareti verenler için;

Aslımı, neslimi tanıyıram men,

Karışık deyilem, özümden hürkem.

Sen kimsen, sen nesen, özün bilersen,

 Men ilk kaynağımdan Türkoğlu Türkem!

Bilmeden şoför, vekil yapılmış olması düşünülemez. Bilmeyerek olduysa vahim, bilerek yapıldıysa görmüş anlamış oluyoruz bir daha kim kimle yol yürümüş, ülke geleceği kimlere emanet.

Senelerce ülkü türküsü çığırarak yol alanlarımız vardı bir de.

Onlar da tam destek.

Koltuk değneği olduklarını gördük   sonunda onlarında Cumhuriyet düşmanlarına salladıklarını sandığımız o sopaların.

 Dediği gibi şairin; 

Geldi bizim ile sevdi sevişti

Al kadeh ver kadeh doldurdu içti

Sadık ülküdaşım diye yeminler içti

Özü çürük imiş duyduk sonradan,

Yeliz, “trol” diye bildiğimiz şer kovanının ana arılarından birisi sadece.

O Aysbergin görünen yüzü. 

Zaman çok Yelizler çıkartacak daha önümüze.

Kanla irfanla kurduğumuz Cumhuriyetin ikinci yüzyılının başında yaşanıyor bütün bunlar.

Uykudaki hücreler, uyanık hücreler, pusudaki hücreler, dışarıdakiler içeridekiler birleştiler… Görüyoruz görmekteyiz kim kiminle beraber.

Demişti ki CIA ajanı Ruzi Nazar;

“Kürdistanı kurmak istiyorsak Kürtleri kışkırtmak en kolay iş. Zor olan Türkleri uyutacak birilerini bulmaktır. Bize iki adam lazım; biri dindar Müslümanları uyutacak, diğeri milliyetçilere ninni söyleyecek.”

 Gördük ikisini de. Bekliyoruz millet ne zaman “dur” diyecek bu işe diye.

• Burdur’da tritikalenin geleceği masaya yatırıldı
• Kazakistan’da Türk Üniversiteleri Fuarına MAKÜ damgası
• Burdur’da skandal diyaliz olayı aydınlandı: Hastalara antifrizli su verilmiş!
• CKD Konyaaltı aylık üye toplantısında ABD’nin Minab katliamı lanetlendi
• Emeklilerin feryadı: “Geçinemiyoruz”

Sıklıkla işlenen günahların dökümü yapıldı madde madde.    

Kamu hakkı; Allah’ın hakkıdır, Rabbimizin bizlere emanetidir. Bu emanete sahip çıkmak, Müslüman olmanın gereğidir. Kamu hakkına ihanet etmek; sadece bir haksızlık değil, aynı zamanda bir zulümdür” Kamu malı ise; topyekûn bir milletin ortak menfaat alanıdır. Hiç kimse bu mallar üzerinde şahsi ve keyfi bir tasarrufta bulunamaz.

Kamu malı; sadece hayatta olanların değil, henüz doğmamış çocukların, tüyü bitmemiş yetimlerin, bütün muhtaçların, garip gurebanın da hakkıdır.

 Kur’an-ı Kerim’de ‘Gulûl’ olarak isimlendirilen hazine, kamu, belediye, vakıf ve dernek mallarına el uzatmak; insanı dünyada zillete, ahirette büyük bir azaba sürükleyen ağır bir vebal, büyük bir günahtır” diye başlayan hutbede;

Hazineye, vakıflara, derneklere, kamu kurum ve kuruluşlarına ait menkul veya gayrimenkulleri zimmete geçirmek, işgal etmek ya da vasıflarını değiştirerek gayr-i meşru kazanç sağlamak,

Kamu imkânlarını amacı dışında kullanmak, kamuya ait işleri yavaşlatmak ya da aksatmak, verilen görevleri layıkıyla yerine getirmemek,

Kamu hizmetlerini sunarken insanlar arasında ayrım yapmak, tanıdığı kişilere öncelik vermek, çalışma saatlerinde şahsi işlerle meşgul olmak, hak hukuk tanımamak,

Yaptığı iş karşılığında aldığı ücretten başka, hak etmediği bir ücret talep etmek harama el uzatmak

Hediye kisvesine bürünen çıkar ilişkilerine bulunmak,

Dijital mecralarda, yazılı ve görsel medyada yalan ve yanıltıcı haberlerle manipülasyon yaparak kamuyu zarara uğratmak,

Bir kişinin yapabileceği bir iş için birden fazla kişiyi işe almak kamu kaynaklarını israf etmek,

Torpil yapmak ve yaptırmak, adam kayırmak ve kollamak, gençlerimizin hayallerini çalmak,

Bir takım kanuni boşluklardan yararlanıp adeta gayrimenkul mafyası oluşturarak kamunun ve şahısların malına haksız yere el koymak, sahte belgeler ve yalan beyanlarla bunları haksızca ele geçirmek,

Elektrik ve suyu kaçak kullanmak, toplumun tamamının malına el uzatmak,

Devletin; tarımda, hayvancılıkta ve ticarette verdiği destekleri amacı dışında kullanmak,

Daha fazla destek almak için olmayan tarlaları varmış gibi beyan etmek ya da vasıfsız tarlaları vasıflı göstermek,

Değeri düşsün diye çiftçinin ürününü tarlada bekleterek gerçek fiyatının altında almak, fiyatlar artsın diye karaborsacılık ve stokçuluk yapmak, haksız yere milletin malına el koymak,

İhtiyacı olmadığı halde sosyal yardım almak, ailesinden kalan maaşı alabilmek için resmiyette boşanıp gerçekte birlikte yaşamaya devam etmek,

Naylon fatura ile vergi kaçırmak, sahte belgelerle mal beyanını düşük göstermek,

Engelli muafiyetinden yararlanılarak alınan aracı amacı dışında kullanmak, vergi imtiyazını istismar edip bunu bir rant kapısına çevirmek,

Menfaat elde etmek için rüşvet alıp vermek….

Bu gibi günahların işlendiği, bunların büyük haram, büyük vebal, günah ve zulüm olduğuna vurgu yapılarak şu hadislere de yer verilerek bunlardan uzak durulması istendi 

1. “…Kim, kamu malına ihanet ederse, kıyamet günü, hainlik ettiği şeyin günahı, boynuna asılı olarak gelir…”

2. “Hiç kimse hakkı olmayan bir karış toprağı bile almasın! Eğer alırsa, kıyamet gününde Allah yedi kat yeri onun boynuna dolar.”

3. “Allah’ın laneti, rüşvet verenin de alanın da üzerine olsun.”

4. “Kamu malından haksız kazanç sağlayanlar için kıyamet günü ancak cehennem azabı vardır.

Ne çok kalemde günah işleniyormuş meğer. Kulağına kadar gitmiş ki Diyanetimizin hutbe konusu yapma gereği duymuş. Paylaşma gereği duyduk önemine binaen.  

Hayırlı cumalar dilerim.

• Burdur’da tritikalenin geleceği masaya yatırıldı
• Kazakistan’da Türk Üniversiteleri Fuarına MAKÜ damgası
• Burdur’da skandal diyaliz olayı aydınlandı: Hastalara antifrizli su verilmiş!
• CKD Konyaaltı aylık üye toplantısında ABD’nin Minab katliamı lanetlendi
• Emeklilerin feryadı: “Geçinemiyoruz”

 Düşündük mü acaba neden?  

 Osmanlı çok uluslu cihan devleti idi. Öne çıkan üç milletten Araplar; “Kavmi necip” (soylu, asil millet), Ermeniler; “Tebayı sadıka” (sadık millet), Türk ise; “Etrakı bi idrak”;  (kaba, idraksiz, kafası çalışmayan millet) olarak nitelendiriliyordu.

Peygamber soyu diye Araplar imtiyazlı,  ayrı gözle bakılıyordu. Ermeni, Rum, Yahudi zengin sınıftı. Esnaftı, sanatkârdı, tüccardı. Türk ise tarımla hayvancılıkla uğraşır, vergi verir, askere giderdi. Osmanlı ayakta kalsın diye kanını döker, canını verir, ömrünü cephelerde tüketirdi. Sarayın sultanın etrafında onun yeri yoktu. O görevler azınlıkların,  gayrı Müslimlerindi.  Türkün İstanbul’a girişi bile izne tabiydi.

Eski çağ tarihi uzmanı Bahtiyar Aydın “Saklı tarih” programında şöyle anlatır bunu.

***

Anadolu’dan bir Türk İstanbul’da en fazla hamallık yapabilirdi. Sirkeci’de iş hanında kalıp 20 gün hamallık yapacaksa muhtesip (polis zabıta) teşkilatından vize ister, eşraftan iki de kefil getirmesi istenirdi. Süreyi aşarsa cezaevine konacağı hatırlatırdı.  Türk’e yaklaşım buydu. Görevi Libya’da, Fizan’da, Trablus’ta, Yemen’de on yıl, on beş yıl cephelerde savaşmaktı. O güne dair ağıtlar, türküler birer kanıtıdır bunun. Onu yapamayan tarımla, hayvancılıkla uğraşır, vergi verir emir beklerdi.  1930’lara kadar köy bakkalları bile yabancılarındı Ermeni’ydi Rum’du.  Eczacı, doktor vb. vasıflı meslek sahipler hep onlardandı. Boğazın iki yakasında, Marmara kıyılarındaki yalılar köşkler hepsi gayrı Müslimlerin, azınlıkların idi. Türklerin buralarda adı sanı olamazdı. Okuma yazması da olmadığından fazlasını da yapamazdı zaten.

***

Bunlar da teke tek programında bu konuda Alev Alatlı’nın anlattıkları. 

Osmanlı kadar Türk’ü kusan, dışlayan olmuş mudur acaba?. Vahdettin’e varıncaya kadar, sürekli itilmiş kakılmış toplumdu Türkler. Naima tarihi, Divan şairleri Nefi, Baki, neler söylememişlerdir ki Türkler hakkında. Kürtlere söylenmiş gösterilen bazı beyitleri var ki Türkler içindir aslında.  Padişah Vahdettin demeç veriyor “el ahşam” gazetesine, 16 Nisan 1923 tarihinde. “Türkler dini, kavmiyeti vatanı meşkûk, mahut yani karışık 5-6 milyondan ibaret cahil kitledir” diyor orada. Durun düşünün şimdi, Mustafa Kemal’in yerine koyun kendinizi. Yoksul Rumeli muhaciri. Allah gani gani rahmet eylesin. Çıkıyor Türk diyor. Irkçılık yapmadan bir tarif yapıyor. Şemsiye tariftir o Türk. Bu üst kimliği alarak şundan şuraya getirmeye çalışıyor.

****

Bakış bu ise nesi neresi Türk idi o zaman Osmanlı’nın?

 Hanedanın soyu… Ertuğrul Gazi’nin Osman Gazi’nin Oğuz’un Kayı boyundan olması.

 Çoğu padişahın ana tarafında o yok.

Ne yaptı, neyi onun yerine koydu Cumhuriyet ve onu kuran Mustafa Kemal Atatürk?

Kaldırdı “kulluğu”, “tebaayı” ayrım kayırımı vatandaş saydı Türk milleti dedi hepsine.

“Türkiye Cumhuriyeti” dedi devletine. Hakkı – teslim etmiş oldu gerçek sahibine.

“Türk öğün çalış güven”,  “Türk milleti çalışkandır zekidir”, “Tek bir şeye ihtiyacımız var o da çok çalışmaktır”  “Ne mutlu Türküm diyene” sözleri ile güven cesaret aşıladı ona. Köylüsüne “milletin efendisi”, kadınına  “sen omuzlar üzerinde göklere yükselmeye layıksın” dedi. Seçme seçilme hakkı getirdi. Kaldırdı saltanatı, hilafeti, köyden çıkan birinin Cumhurbaşkanı olmasının önünü açtı. 

Kıymetini bilmeli herkes bunun, izin vermemeli haklarının elinden alınmasına. Bakıldığında farkı yok pek de dünden.

 Devlet nimetleri imkânları kapalı yine de.

Vatan savunmasına sıra geldiğinde hatırlanmakta sadece… Şehit cenazelerinin getirildiği evlerin durumu kanıttır ona.

Alavere dalavere Türk Mehmet nöbete.

 Bayramınız kutlu olsun!

• Burdur’da tritikalenin geleceği masaya yatırıldı
• Kazakistan’da Türk Üniversiteleri Fuarına MAKÜ damgası
• Burdur’da skandal diyaliz olayı aydınlandı: Hastalara antifrizli su verilmiş!
• CKD Konyaaltı aylık üye toplantısında ABD’nin Minab katliamı lanetlendi
• Emeklilerin feryadı: “Geçinemiyoruz”

 Beklerken çay ikram edilmişti bir ara.

Bir ilkti bizim için.  Çok değerli hissetmiştik kendimizi. İki küp şekeri katıp içmiş, temize çıkarmıştık bardakları.

Yaşça büyük birimiz; “Çaydan bir miktarın bardağın dibinde kalması gerektiğini, bunun görgü kuralı olduğunu” söylemişti. Henüz çayının bitirmemiş bir arkadaşın bardağından azar azar pay etmiştik diğerlerine, halletmiştik meseleyi. İlk vesikalık fotoğrafımdır o benim.  Durur halen.

***

Ortaokul diploması için fotoğraf çektirdik mi?  onu hatırlamıyorum. Elimde de yok. İstenmemiş de olabilir. Fotoğrafsız da oluyordu bir dönem.

Öğretmen Okulu diploması için çektirdiğimize gelince, roman yazılır onun üzerine.   

Ceket emanet, sınıftan bir arkadaşa ait.

 Gömlek ikinci el. Adana’da pamuk toplayıp sazdan artan parayla almıştım onu da. Saçlar bana ait ama o yerli. O birinci el tüm zamanların en iyisi.

 Biri Ankara İlahiyat, diğer Gazi  Eğitim Fakültesi olmak üzere  iki diplomam daha var.   Fotoğrafları da var üzerinde  ama  hatırası yok öncekiler kadar. Çerçevelettim dururlar onlar da ne işe yarayacaklarsa bu saatten sonra.

Bunlar bana ait   “d-i-p-l-o-m-a” tik hatıralar. Başkalarına ait olanlar da var, hatırlayabildiklerim,

Adam müzik öğretmeni ama alanıyla ilgisi yok. Ne ses, ne saz, ne başka beceri. Bir Üniversitenin üçüncü sınıfına kadar başka bölümde okumuş.12 Eylül öncesi anarşi ortamında arşive girilmiş, yakılmış, kayıtlar yok edilmiş. Son sene münasip bölüm diye oradan diploma düzenlenmiş.

Diploma denince Milli Eğitim akla gelir elbette.

 Skandal çok haber duymuşuzdur o konuda.

 Çoğu da yansımamıştır basına.

Dönemin iktidar partisinin ilçe başkanı ve arkadaşı ilkokul mezunu. Ortaokul diploması gerek ikisine de. Buluyorlar okulun birini, alıyorlar diplomayı oradan.  Güç ellerinde, terfi ettiriyor lise müdürü yapıyorlar okulun müdürünü. Lise diploması istiyorlar bu kez oradan. Sınavlara girdikleri bile şüpheli ama onu da elde ediyorlar birer yıl arayla. Daha büyük lisenin müdürü yapıyorlar bu kez  iyiliklerine  karşılık olarak.

 “Kötü huyu adet edinme, yerleşir kökleşir” buyurulur bir hadiste.  Alışkanlık oldu ya bir kez.Usulsüz diplomaların adresi haline geliyor kurum.

 O diplomalardan ikisi intibak için çalıştıkları kurumun birine verildiğinde şüphe üzerine düzenlenen okula gönderiliyor doğrulatmak için. Veren  yok. Başka müdür var artık orada. İncelemeye alınıyor.  Durum anlaşılıyor. Soruşturma başlatılıyor. Birinci derecede sorumlu müdür devlet memurluğundan çıkartılıyor. Yıllar sonra karşılaşmıştık kendisiyle. “Uzman” olarak göreve başlatılmış Belediyenin birinde.  “Sahte diploma nasıl düzenlenir?” onun uzmanlığı herhâlde diye geçirmiştim içimden. 

***

Akıllara ziyan bir olay daha yaşanmıştı Başkent Ankara’da. Ölen kardeşinin diplomasıyla il müdür yardımcılığı elde etmiş adam. Önü kesilmişti Milli Eğitim Müdürü olmaya ramak kalmışken.

 Bu diploma meselesi çok su götürür bizde. Uluslararası olanları var birde.  İçeride bitiremeyen dışarıda bitiyor nasıl oluyorsa. Denklik veriliyor daha sonra onlara. Tanıdığımız çok bürokrat, çok yönetici var öyle.  Fahri profesörlük verilmiş bir yerden onu kullananı da var.

Doktorlar görmüştüm Bakü’de. Türkiye’de uzmanlığı kazanamamış 1500 dolar karşılığı gelip kayıt yaptırıp oradan Türkiye’ye geçiş yapan. Çoğunun emeklilik çağı geldi geçti bile. Yıllarca emanet ettik sağlığımızı onlara.

Devletin diplomasını caiz görmeyenler var bir de. Devletle hesaplaşma içindeki yapılanmalar tarikatler cemaatler.  Onu “dar-ul harp”  gören, okullarında okumak istemeyen. Orada verilen eğitimle günaha gireceğini düşünen.  Dışarıdan devam etme yolunu seçenler. Diplomasını değilse de maaşını helal görüyorlar ama. Devlet kadrolarında yığınla var onlardan.

Hak ederek aldıkları halde kullanamayan,  onu kiraya verenler de var. Milli Eğitim kurumlarında “kurucu müdür” olarak çok gördük onlardan. Kâğıt üstünde sadece, usul yerine gelsin diye…

Sürücü belgeleri, Halk Eğitim Merkezlerinden verilenler, yerine başkalarını sokup diploma alanlar onlara gelmedik daha.

Okullar Üniversiteler çoğaldı. Diploma enflasyonu oluştu tam anlamıyla. Kâğıt üstünde aynı.  Tabela üniversitelerden de, köklü üniversitelerden verilenler de diploma.

   “Elli yıl evvelki lise diploması bugünün Üniversite diplomasından daha iyiydi” diyor bir bilen.

 Çürüme girmişse kurumlarının içine  hayır bekleme o devletten.

Diploma her şey değil elbette.

Hiçbir şey değil hatta   kimi yerde.

Neşet, Veysel, Karacaoğlan mektep görmediler?

Yıllardır onların okulunda okuruz biz diplomalılar.

Diplomalı, diplomasız dolu olsun içi yeter ki.

Sahte olmasın bir de, ahmak yerine koymasın bizi. Oruca da zararı olur onun. Bizden demesi.

 Hayırlı Ramazanlar dilerim…

• Burdur’da tritikalenin geleceği masaya yatırıldı
• Kazakistan’da Türk Üniversiteleri Fuarına MAKÜ damgası
• Burdur’da skandal diyaliz olayı aydınlandı: Hastalara antifrizli su verilmiş!
• CKD Konyaaltı aylık üye toplantısında ABD’nin Minab katliamı lanetlendi
• Emeklilerin feryadı: “Geçinemiyoruz”
• MAKÜ’deki çalıştayda hayvancılığın geleceği masaya yatırıldı
• Epstein denilen Batı’nın ve Siyonizm’in lağım çukuru
• Emekli yazıları10

Bir Mehmet Akif’imiz olmasaydı ne olurduk acaba?  Düşünmek lazım. Nasıl boşluk oluşurdu edebiyatımızda,  edep, irfan hayatımızda?

Çıkarır, yok farz edersek onu, anlaşılır o zaman

Yunus, Mevlana, Âşık Veysel benzerleri iyi ki var, iyi ki aramızdalar.

Birisi de Bahtiyar Vahapzadedir onların. Diyor ki bir şiirinde; 

***

“Gezenin gölgesi yok,

Yatanın gölgesi var

Bazen öyle olur ki

Dünya kalkar ayağa

Bir ölünün sesine.

Milyon diri sığınır

Bir ölü gölgesine”

***

 Akif gibisi gelmedi daha, geçen yüzyılda ve günümüzde…

Çok yazmak değil marifet.

Çok kitabı olmak.

Tek kitabını biliyorum ben bin kitaba bedel. 

Dönüp dönüp okumalı onu herkes.

 Bulundurmalı elinin altında

Hediye etmeli birbirine

Ezberlememizi isterdi bizden Süleyman Hayri BOLAY hocamız

Öğretmen Okulu Din Bilgisi dersi öğretmenimi( Mehmet Ali İlhan) de  anmak isterim o konuda

“Konfüçyüs” adını takmışlardı bizden öncekiler ona.

Derste sık okuduğu beyitlerdendi;

***

  Çalış çalış dedikçe din çalışmadın durdun.

Onun hesabına bir takım hurafeler uydurdun

Sonunda bir de tevekkül sokuşturdun araya

Zavallı dini çevirdin maskaraya “

***

Ezberimdedir  o yıllardan ta…

“Asrın depremi”, “asrın enflasyonu”, “kuraklığı” değil sadece, “asrın istismarını” da yaşıyoruz din konusunda.

Bir getirim ki siyasilerin elinde tükenmez hazine. Dinden soğutacaklar insanları bu gidişle.

“Din bizden sorulur” diyenler eliyle olacak o böyle giderse.

Akif’i o yüzden keşfetmek gerek  yeniden.

Din ne imiş? Dindar ne imiş?

Biz neredeyiz?  âlem nerede? 

Görmek anlamak için.

Bugün 12 Mart. İstiklal Marşımızın kabul edilişinim 102 yıldönümü.

Yazan, , yazdıran neler demişti onun için, ona bakalım şimdi de;

***

  O şiir bir daha yazılamaz, o’nu ben de yazamam. Allah bir daha bu millete bir İstiklal Marşı yazdırmasın.

                   Mehmet Akif ERSOY

***

   “Bu marş bizim inkılâbımızı anlatır. İnkılâbımızın ruhunu anlatır. Bunu ne unutmak ne de unutturmak lazımdır. İstiklal Marşında istiklal davamızı anlatması bakımından büyük manalar vardır. Benim en beğendiğim yeri de burasıdır:

        “Hakkıdır, hür yaşamış bayrağımın hürriyet;

         Hakkıdır Hakka tapan milletimin istiklal!”

Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK.

***

İstiklal Marşımızın 101. Yılı kutlu olsun.

Yazanı, yazdıranı, onu Milli Marş olarak kabul edenleri, rahmetle, saygıyla anarak…

Osman ERENALP

Ankara. 12 Mart 2023

• Burdur’da tritikalenin geleceği masaya yatırıldı
• Kazakistan’da Türk Üniversiteleri Fuarına MAKÜ damgası
• Burdur’da skandal diyaliz olayı aydınlandı: Hastalara antifrizli su verilmiş!
• CKD Konyaaltı aylık üye toplantısında ABD’nin Minab katliamı lanetlendi
• Emeklilerin feryadı: “Geçinemiyoruz”
• MAKÜ’deki çalıştayda hayvancılığın geleceği masaya yatırıldı
• Epstein denilen Batı’nın ve Siyonizm’in lağım çukuru
• Emekli yazıları10

 Bakü’yü bilenler bilir. “Talkuşka” pazarı kurulur haftada bir. Kalabalık olur. Aradığın her şeyi bulursun orada. Türkiye’den gelen dostlar vesile olmuşlar gitmiştik. Bulvar üzerinde sonu görünmez pazar. Gıda, giyim, elektronik eşya vs. yok, yok.

Şairin dediği gibi;

“Ne ararsan bulunur derde devadan gayrı”.

Nazım Hikmet’e ait bir kitap dikkatimi çekmişti serginin birinde. On kat pahalı satılıyordu diğerlerinden. 80 yıl dış dünyaya kapalı Azerbaycan Türk’ü Türkiye Türkçesini onun eserlerinden öğrenirlermiş.  Öyle anlatılmıştı.  Kıymeti o yüzden. Az fayda sayılmaz o da

“İdeolojiler eğnimize giydirilmiş deli gömlekleri” diyor Cemil MERİÇ:

Nazım Hikmetle dünya görüşümüz uyuşmaz.

Şiirlerini de merak etmezdim pek.

Genco Erkal okurdu duyardık daha çok.

Bazı sanatçıların besteleri vardı birde.

Bilgim vardı tabi ki hakkında.

Peyami Safa ile atışmalarını bilirdim.

Marksist biriydi sonuçta.

Marksın dine bakışı belliydi.

“Geri kalmış toplumları uyutma aracı” olarak görüyordu onu. Sicili kabarıktı Başka sabıkaları da vardı ama bu kadarı yetiyordu bize. Din üzerinden bakıyorduk hep meseleye. Yıllar sona Başbuğ bir şiirini okudu kurultayların birinde.

“Dörtnala gelip uzak Asya’dan,

Akdeniz’e bir kısrak başı gibi uzanan

Bu memleket bizim”

“Ön teker nerden giderse arka da onun ardından”

Daha bir okunur oldu sanki ondan sonra.

Eserleri durur kütüphanemde.

Hediye etmişti birisi set halinde.

Okur, anlamaya çalışırım bunları ona söyleten nedenleri.

Aynı mahallede gezinirsen aynı şeyi görürsün.

Karşı mahalleye de geçmek gerek.

Çok şey katar o sana.

Marksist, ateist, mümin, münafık…

Herkesin düşüncesi var kendine göre.

Düşmanlık edeceksen de bilerek et.

Sevecek, uğruna öleceksen de öyle…

Allah istese herkesi bir yaratabilirdi.

Gücü yeterdi ona.  Ayetle sabit;

“Rabbin dileseydi yeryüzündekilerin hepsi mutlaka iman ederdi” deniyor orada. (Yunus 99)

Onun dilemediğini sen mi dileyeceksin?

Yok öyle bir hak.

Görev olarak da verilmedi kimseye.

İnsanlar hep iyi, ya da hep kötü değiller.

Yakın durur tanımaya çalışırsan görürüsün onu.

“Melek” ya da “şeytan”  olurlardı öyle olsaydı. Birlikte bakmak lazım o yüzden iyisine de, kötüsüne de.

Azerbaycan’ın İstanbul Başkonsolosu Abbas Abdullah anlatmıştı;

Bakü Devlet Üniversitesi tarafından Mirza Fethali Ahundov  (1812-1878) adına (modern Azerbaycan edebiyatının kurucusu, tiyatro yazarı, alfabe reformu taraftarı) panel düzenlenir.

O sırada Moskova’da bulunan Nazım Hikmet de o panele davet edilir. Bunu duyan bir gurup öğrenci gelip onunla tanışmak görüşmek isterler.

 Adlarını sorar.

Soyadlarını Abdullayev, Kazımov, Paşeyeva vb. şeklinde söylediklerini görünce;

Eşşek kafa, Türk  “ova” olmaz,  Türk “ov” olmaz.

“Oğlu” olur “kızı”  olur. “Öyle demek lazımdır”  diye onları uyarır.

Kürsüde konuşmasını yaparken de  “Ahundov” demez.  “Ahundoğlu” der hep.

Dili sürçer, bir kez diyecek olur, dönüp  “tüh tüh” der düzeltir hemen. “Biz onu o yüzden bir komünist kimin değil,  bir milliyetçi kimin tanımıştık” demişti. Anlatmış olalım bunu da bu vesileyle.

“10 Kasım” arifesindeyiz. Nazım Hikmetin  “Kuvayı Milliye Destanından” Atatürk’ün anlatıldığı bölümle noktalayalım.

84. ölüm yıldönümünde büyük devlet adamını saygıyla ve özlemle anarak…

“Sarışın bir kurda benziyordu.

Ve mavi gözleri çakmak çakmaktı.

Yürüdü uçurumun başına kadar,

Eğildi, durdu.

Bıraksalar İnce, uzun bacakları üstünde yaylanarak

Ve karanlıkta akan bir yıldız gibi kayarak

Kocatepe’den Afyon ovasına atlayacaktı”

Ruhları şad olsun onun ve silah arkadaşlarının.

• Burdur’da tritikalenin geleceği masaya yatırıldı
• Kazakistan’da Türk Üniversiteleri Fuarına MAKÜ damgası
• Burdur’da skandal diyaliz olayı aydınlandı: Hastalara antifrizli su verilmiş!
• CKD Konyaaltı aylık üye toplantısında ABD’nin Minab katliamı lanetlendi
• Emeklilerin feryadı: “Geçinemiyoruz”
• MAKÜ’deki çalıştayda hayvancılığın geleceği masaya yatırıldı
• Epstein denilen Batı’nın ve Siyonizm’in lağım çukuru
• Emekli yazıları10

Meslektaşım Ali Bey anlatmıştı. Burdurun İlyas köyünde öğretmen iken veli toplantısı yapmış.  Gündeme göre eğitim öğretim adına madde madde gerekenleri anlattıktan sonra bir de okulun odunlarını kıracak gönüllü birini istemiş. Toplantı bitmiş. Gelenler evlerine dağılmışlar. Gelemeyen biri gelenlerden birine sormuş

“Ne dedi, neler istedi öğretmen?” 

“ Okulun odunlarını kıracak biri lazımmış” demiş o da.  O kalmış aklında sadece.

Cuma namazlarında imamının minberden inmeden önceki son duyurusu -nedense- bunu hatırlatır bana hep.

Vurgulu, anlaşır şekilde ve Türkçe…

 “Muhterem cemaat. Namazdan sonra(falan cami, falan kuran kursu için) sizden yardım talep edilecektir. Allah şimdiden yapacağınız yardımlarınızı kabul buyursun”

Cuma hutbesinin parçası haline geldi neredeyse bu yardım işi.

Duyurudan sonra onun gereğini yerine getirecekler belli. Bu işi meslek ve de geçim kaynağı edinmişler var. Safları sıklaştırır başkalarını da almazlar araya. Yardım kutusu onlara emanet. Hoca selam verir vermez kapıda görünür içlerinden birisi;

 “Camiye yardım…”.

“Boş geçmeyelim…”

“Hocanın dediği yere yardım”

Son kişi camiyi terk edinceye kadar.

Bir gün de duyurulmaz ki;

“Toplanan miktar şudur. Makbuzu şudur, şurada asılıdır” diye.

Çok kuruluşumuzdaki kayıt dışılık burada da var. Sorgulamaya kalksan  “Allah için, din için, camiye, Kuran Kursuna yardıma mı karşısın? ” diyecekler sana.

 İstismarların içinde en seviyesizi.

Tanımın dışında kalanları tenzih ederiz elbette.

Bir dönem oturduğumuz semtin imamı para kutusu içeri teslim edilince sesleniyor imam odasından;

“Falan efendi! Gel içeri hakkını al”.

Cemaatten birisi giriyor içeri;

“Ne hakkı hoca bu?  Milletten topladığımızı hak olarak mı dağıtıyoruz bir de?”

 “Öyle demedim ki. Gel takvimi al” dedim. Diyanet takvimini yani….Onu dedim ben.  Yanlış anlamışsın sen.

“Çevir gazı yanmasın…”

Sabıkaları vardı bunun gibi başka başka.

Dilindeydi cemaatin. 

Şikâyetler gidince görev yeri değiştirildi.

Meslekten çıkarılmalıydı bize göre.

Doğrusu oydu.

Gittiği yerin daha müsait olduğu görülüyor bu gibi işler için.

Huylu huyundan vaz geçmez.

Dememiz o ki;

“Cami”,  “minber”, “vaaz kürsüsü”  rastgele kişilerin teslim edileceği yerler değil.

Özü sözü başka, içi dışı başka olanların yeri olmamalı o gibi makamlar…

Sonuç itibariyle camilerin para toplama merkezine dönüştürülmesi yanlış.

Para da toplanır yardım da istenir elbet.

İçeride, dışarıda deprem, sel, yangın, savaş hali vs. bin bir türlü hali var dünyamızın.

Kimsenin bir sözü olamaz ona

Yanlış olan her Cuma aynısının yapılıyor olması. Onu demek isteriz sadece.

Allah yardımseverlerimizin sayılarını arttırsın. Yardımlarını kabul etsin.

Açık, şeffaf şekilde, özveriyle, amaca uygun o yardımları yerine ulaştıranlardan da Allah razı olsun.

Cumanız ve her gününüz mübarek olsun.

• Burdur’da tritikalenin geleceği masaya yatırıldı
• Kazakistan’da Türk Üniversiteleri Fuarına MAKÜ damgası
• Burdur’da skandal diyaliz olayı aydınlandı: Hastalara antifrizli su verilmiş!
• CKD Konyaaltı aylık üye toplantısında ABD’nin Minab katliamı lanetlendi
• Emeklilerin feryadı: “Geçinemiyoruz”
• MAKÜ’deki çalıştayda hayvancılığın geleceği masaya yatırıldı
• Epstein denilen Batı’nın ve Siyonizm’in lağım çukuru
• Emekli yazıları10

Diyarbakır, Ankara biri doğduğumuz, biri doyduğumuz yer.

Çoğu burada geçti ömrümüzün. Çok insan tandık, çok dostlar edindik haliyle.   Hangi semtine gitsem tanıdık bulurum karşımda.  “47 yılın km taşları” başlığı altında anlatmaya çalıştım bir kısmını onun. Müfettişlikten öncesine ait idi onlar. Müfettiş iken karşılaştıklarım var bir de. “Mayınlı alan”, “kozmik odası” bir bakıma Milli Eğitimizin.  Kanayan yarası, çıkmazı. deyin isterseniz ona siz.  İncelik, dikkat, özen gerektiriyor onları kaleme almak.

 Akılda kalan müfettiş hatıratı yok pek bildiğim kadarıyla. Olsa keşke.  Dikkate alınsa, faydalanılsa onlardan. Eğitim adına edinilen tecrübenin önemsiz değersiz olduğunu kim söyleyebilir ki.

 Ankara Atatürk’ün bu millete armağanı.

Sonradan büyümüş şehir

Cumhuriyetin kokusu, ayak izleri var orada.

İlçeleri, köyleriyle gezmedik görmedik yeri semti kalmamıştır benim açımdan. Görev dolayısıyla olmuştur onların çoğu da.

Nerde kim?  önemi yok onun. Dört ay gidip gelmiştik bir soruşturma için. Doksan maddeden ibaret iddia vardı. 205 ifade, 128 sayfa rapor 945 parça ekleriyle, yedi kalın klasör halinde teslim etmiştik. Önünde fotoğrafımızı çekmişti dosyayı teslim alan, “alanında rekor” diyerek. Kenar semtte bir okul müdürü hakkındaydı. Şeytanı kıskandıracak hile, yalan, dolan, riya istismar… Belediye başkanı, esnaf, iş adamı,  bürokrat vs. kimleri dinlememiştik ki? Boing firmasının Ankara temsilcisinin eşini bile… Adli, idari, mali, disiplin teklifleri getirmiştik. Tensiplerine arz idi bizimkisi sadece karar erkine. Daha ötesini yapma yetkisi yok müfettişin. 

Tutuklanıp cezaevine konan, orada ifadesine başvurduğumuz birisi olmuştu yine.  İstismar konusuydu. “Meslekten men” teklifi getirmiştik ona da.  Televizyon yapımcısı anlatıyor. Programa konuk ediliyor dini ahlaki değerlerimizi anlatsın diye. Alacaklıları telefon yağdırıyorlar stüdyoya ekranda görünce.

“Ele verir talkını kendi yutar salkımı”

Uç örnekler bunlar belki ama eğitimin kimlerin eline kaldığını görebilmek bakımından önemli ve ibretlik.

 (Tenzih ederiz bu konuda Mili Eğitimin her kademesindeki özverili  gerçek temsilcilerini)

Sırtını nereye dayadıkları, cesareti kimden, aldıkları belli. Okullara hiç ama hiç girmemesi gereken siyasetten.  Sebep aranıyorsa eğitim-öğretim çıkmazımıza bir o yeter.

Eğitim-öğretim, yönetim, denetim ne yönüyle bakarsan “bir dokun bin ah işit” Milli eğitim cephesinde. Onu yüreğinde hissederek ayrılan çok meslek büyüklerimiz oldu.  Dünyasını değiştirdiler çoğu da. Rahmetle anıyorum onları ve eğitimimize katkı sağlayan aramızdan ayrılanları. Hayatta olanlara sağlık afiyet diliyorum. Onlardan birsinin odasının duvarına asılı duran bir yazı görürdüm. Onunla noktalamak isterim sonrakilere meslek düsturu olur diye.

“Şerefle bitirilmesi gereken en ağır görev, hayattır. Bu nedenle; bir lokma ekmek için onurunu ayaklar altına almaya, bir anlık zevk için namusunu lekelemeye, bir zamanlık mevki için ayak öpmeye ve günlük çıkarlar için erdemlerini karartmaya değmez.”

Bugün 23 Nisan.

Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı. Kutlu olsun çocuklarımıza ve Türk milletine.  Payidar olsun ve payitaht  kalsın hep Ankara.

 (Devam edecek )

• Burdur’da tritikalenin geleceği masaya yatırıldı
• Kazakistan’da Türk Üniversiteleri Fuarına MAKÜ damgası
• Burdur’da skandal diyaliz olayı aydınlandı: Hastalara antifrizli su verilmiş!
• CKD Konyaaltı aylık üye toplantısında ABD’nin Minab katliamı lanetlendi
• Emeklilerin feryadı: “Geçinemiyoruz”
• MAKÜ’deki çalıştayda hayvancılığın geleceği masaya yatırıldı
• Epstein denilen Batı’nın ve Siyonizm’in lağım çukuru
• Emekli yazıları10

 Kıyısından geçmiştim sadece.

Yeşilin her türü, her tonu mevcut orada.

 Çam, kestane,  kavak, meşe, karayemiş, (Taflan) Trabzon Hurması.

Fındığı tabi ki de.

Esas geçim kaynağı.

Yeşillik ummanına dalıyorsun Bolu tünelinden çıktığında.

Bolu Dağına ulaştığın, orayı aştığında ya da.

Kabağı da meşhur fındığı gibi.

Yığılı halinin seyrine doyum olmuyor. karşısına geçtiğinde. Görsel şölen…

Dervişin kavuğu  isanki üst üste  yan yana…

Düzce Ovası çekilmiş göl yatağı. 

Tefenni Gölü onun kalıntısı.

 “Hollanda’nın elinde olsa ülkeyi besler” demişti ki birisi ki çok haklı.

O verimli ova imara açılarak yok olmakta ne yazık ki. Çare yok ona.

Melen Çayı,  Gölyaka Kültür Parkı, çaylar, dereler, şelaleler,  yaylaları güzellikte birbirleriyle yarışan ilçeleri ile cennetten köşe. Kışı ayrı yazı ayrı güzel Düzce

O kadarını biraraya bulamazsın bir başka yerde.

Akçakoca yeşilin denizle buluştuğu yer.

Öğretmen evi var oranın bir de.

Avni Akyol’un hemşerilerine armağanı.

Karadeniz başka türlü çırpınır üst katından bakınca onun.

Tarihi dokusu,  iskelesi balıkçı pazarı ile gözde turizm beldesi ilinin.  

   Çalıştığın kurumun iklimi,  görüntüsü bu güzellikte olsaydı keşke. 

 Ayrılmak istemezdi kimse.

Çoğu yerin derdi aynı.

Azımızı çok anlayın.

Sevk idare yetki kullanımı konusunda

Artvin Yusufelili şairin dediği gibi ;

       “Değerliler bir köşede yapayalnız

        Değersizler elde gezer tertemiz

        Alan kör satan hırsız kantar ayarsız

       Buğdaydan pahalı saman satılır.

       Evden ayrı üç yılı geçirmiştik orada da.

      Biraz daha yormuştuk bedeni.

       Biraz daha yaklaşmıştık sona

Döndük geldik tekrardan geldiğimiz yere. Cumhuriyetimizin kalbine, Ankara’ya.

(Devam edecek)

• 
  Burdur’da tritikalenin geleceği masaya yatırıldı
• 
  Kazakistan’da Türk Üniversiteleri Fuarına MAKÜ damgası
• 
  Burdur’da skandal diyaliz olayı aydınlandı: Hastalara antifrizli su verilmiş!
• 
  CKD Konyaaltı aylık üye toplantısında ABD’nin Minab katliamı lanetlendi
• 
  Emeklilerin feryadı: “Geçinemiyoruz”
• 
  MAKÜ’deki çalıştayda hayvancılığın geleceği masaya yatırıldı
• Epstein denilen Batı’nın ve Siyonizm’in lağım çukuru
• Emekli yazıları10

Mavisi kaybolduktan sonra Marmara’nın.

 Bizdeki “siyaset dilinin”  de   Marmara’dan kalır tarafı yok

Kirlilik konusunda yarışır önüne bile geçer onun.

Düzeleceği de yok yakın gelecekte. Görüntü  o.

Siyaset, ülkeye, onun insanına hizmet için yapılır. Bizde partili olanı mamur, olmayanı mağdur etmek, vücudunu ortadan kaldırmak için yapılıyor sanki.

Adamın varsa işin kolay

Yoksa da vay haline.

Ozanın dediği gibi.

“Kim okuyup yazar seni

Rüzgar değse bozar seni

Ölsen kovar mezar seni”

Siyasetin  nispeten   daha seviyeli yapıldığı yıllarda, liderlerin   akılda kalan incileri olurdu.  Dilimize dolar tekrarlardık, Ferruh BOZBEYLİ merhum ilgimi çekerdi benim. “Menfaat harcıyla yapılan duvar yıkılmaya mahkûmdur” sözünü ondan duymuştum.  “Yüzen oyların hangi sahile vuracağı belli olmaz”  sözü de o yıllardan kalmadır.  Kararsız seçmen  kastediliyordu orada.   Uyarlarsak güne;

 “Yüzen salyanın da hangi sahile vuracağı belli olmaz”. 

Siyasetteki “müsilaj”  için söyledim bunu.

 En kötüsü de siyasetin bu şekilde yapıldığının zannedilmesi olur herhalde.

Otuz yaş altı nüfus gözlerini açtılar bunu gördüler. Ders çıkartır, örnek almazlar inşallah. O kabiliyet var çünkü onlarda.

Daha da vahimi din adamı diye parlatılan bir kısım zevatın da o yola girmeleri. Bu konuda siyasilerle yarışır olmaları. Orada da salyası çıktı işin.  Siyasetin semt temsilcileri gibi mübarekler. Unuttular vaiz kürsüsünde olduklarını. 

 Ayasofya’ Atatürk’e hakaretin adresi oldu sanki.  Kürsüye çıkan ağzını bozmadan  devletimizin kurucusuna gönderme yapmadan inmiyor oradan. Başkanından emeklisine…

Tekfir, tahkir her türlüsü var hakaretin.

Sözde din adamları güya.

Biraz İslam Tarihi okuyan bilir. Biz Türkler Müslüman olmadan önce kullanılmıştı bu dil. Müslümanı soğutmuşlardı camiden.

Onun acısını çekiyoruz halen.

 “Müslüman elinden dilinden kimsenin zarar görmediği kişidir”  diye buyurdu  Hz. Peygamber.

“Şımal bolmazsa dalın başı gımıldamaz”  diye atasözleri vardır Türkmenistan Türkü kardeşlerimizin.

  Sebepsiz yaprak kımıldamaz.  

 Mavisi kendiliğinden kaybolmadı Marmara’nın. Yoğun bakımlık “entübe” durumdaysa bugün, eli dili yüzünden  ülkeyi yönetenlerin etki yetki sahiplerinin 

İslam Dünyası da öyle.

“Ya hakkı söyle ya sus” diyenle, “haksızlık karşısında susan” dil aynı dil.

Ne zamandır temiz ele, temiz dile hasret,  bu millet, bu ümmet.

Yeni bir kelime kazandık.

Nur topu gibi “müsilajımız” oldu  bunca yükün arasında bir de.

Deniz   bitti salyası kaldı geride.

Taştı karaya vurdu bile.

Kime fatura edeceklerini  aramakla meşguller  siyasilerimiz ama örtme imkânı yok üzerini denizin. Yüzeyi çok geniş.

O Marmara ki şiirler yazılırdı  üzerine;

“Şu renk aleminde ne yok ki bizden,

Mavi: Marmara’dan, mor: Akdeniz’den!”

Bir büyük problem olarak durmakta şimdi önümüzde.

Bize de yeter, bizden sonrakilere de. 

• 
  Burdur’da tritikalenin geleceği masaya yatırıldı
• 
  Kazakistan’da Türk Üniversiteleri Fuarına MAKÜ damgası
• 
  Burdur’da skandal diyaliz olayı aydınlandı: Hastalara antifrizli su verilmiş!
• 
  CKD Konyaaltı aylık üye toplantısında ABD’nin Minab katliamı lanetlendi
• 
  Emeklilerin feryadı: “Geçinemiyoruz”
• 
  MAKÜ’deki çalıştayda hayvancılığın geleceği masaya yatırıldı
• Epstein denilen Batı’nın ve Siyonizm’in lağım çukuru
• Emekli yazıları10

ata-eti-ite-otu
İndir