Perinçek – Kıvılcım Haber Burdur

25 Yıl Önceki çağrı; Perinçek’in Öcalan’a tarihi mektubu

Fatih Özcan — Mon, 17 Mar 2025 12:00:46 +0000

PKK KONUSUNDAKİ MEVCUT UYGULAMALAR, DR. PERİNÇEK
TARAFINDAN 25 YIL ÖNCE ÖCALAN’IN ÖNÜNE KONMUŞTU
25 yıl önceki çağrı: Silah bırak, ABD güdümüne girme, PKK’yı feshet, Türk halkıyla bütünleş
Bahçeli Açılımı sürecinde Apo’nun çağrısı: Kongreni topla, PKK’yı feshet, ayrı millet ve federe devlet zemini yok!
Vatan Partisi Lideri Dr. Doğu Perinçek, siyasi yasaklıyken, 2000’e Doğru Dergisi Genel Yayın Yönetmeni olarak 23 Mayıs 2000 yılında, 25 yıl önce henüz PKK ve Öcalan ABD emperyalizminin güdümünde girmediği şartlarda Beka Vadisi’ne gidip röportaj yaptı. Röportajı dergisinde aynen yayımladı.
Perinçek Öcalan’a açıkça şunu söyledi:
“Kürt sorunundaki esas engel, artık Kürt realitesini kabul etmeyen iç kuvvetler değil, Kürt sorununu Türkiye’ye karşı kullanmak isteyen dış kuvvetlerdir. O dış kuvvetlere karşı, ne kadar güçlü bir Türk-Kürt birliği kurulursa, güven ortamı o kadar sağlıklı olur ve demokratik çözümler de güncelleşir. Eğer, Kürt sorununu çözmede, Türkiye’ye karşı Batı’nın baskısından yararlanmayı düşünenler olursa, bu, Türkiye üzerindeki tehditle birleşerek sorunu çözmeye kalkışmak anlamına gelir.
Matematik formüllerle ifade edecek olursak: Türk+ Kürt demokratik çözüm.
Batı+ Kürt çözümsüzlük: Türk+ Kürt birliği, Kurtuluş Savaşı’ndaki gibi Batı’dan gelen tehdide karşıdır.
Batı+ Kürt formülü ise, Türkiye’ye karşıdır.
Bugünkü koşullarda Batı’nın yanında olmak, aslında Türkiye’ye karşı olmak anlamını taşımaktadır.”
Perinçek hakkında davalar açıldı. Hepsinde beraat etti.
İşin ilginç yanı, mektubun ve röportajın tam metni ordu tarafından bastırılarak Doğu ve Güneydoğu’da okunsun diye dağıtıldı. Ordu, siyaset adamlarından daha gerçekçi ve ayağı Türkiye toprağına basıyordu.
Sonraki süreçte CIA’nın başını çektiği bir yıpratma, itibarsızlaştırma, linç kampanyası başlatıldı. Bu ÇİÇEK-BÖCEK uygulamasıydı. Tam 25 yıl halk kitleleri çiçek-böcek edebiyatıyla iğfal edildi.
Bu arada çeşitli siyasi kuvvetler, liderle ve medya mensupları da emperyalistlerin icazeti çerçevesinde gidip Öcalan’la röportajlar yaptılar. Onlar icazetli oldukları için herhangi bir yaptırım ve yıpratmaya maruz kalmadılar. Daha da ileri giderek PKK’yı Meclis’e soktular. Öcalan’ı ve PKK’yı ilk defa Meclis’e sokan siyasi şahsiyet Kurtuluş Savaşı’mızın iki numaralı lideri, 2. Adam’ın oğlu Erdal İnönü oldu. Sonrasında çıkık kemik yalama oldu. PKK’nın Meclis’e girmesi siyasi bir gelenek haline geldi.
25 yıl sonra düzen içi liderlerin ve devletin Dr. Perinçek’in savunduğu çözüm kurallarına gelmesi sevindiricidir. Ancak acı derslerle de doludur.
KıvılcımHaber okuyucu ve izleyicileri için Aydınlık gazetesinde yayınlanan haberi ilgi ve bilgilerine sunuyoruz.

Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek, 23 Mayıs 2000’de başta Abdullah Öcalan olmak üzere Kürt liderlere bir mektup göndererek, Kürt sorununda çözümü anlattı. Perinçek o mektupta şu uyarıda bulunuyor: “Batı güdümlü programlar, Türk ve Kürdü birleştirmez. PKK dağıtılmalıdır. PKK’nın silahlı ve silahsız güçlerini, Türkiye’nin birliğine ve kardeşliğe kazanmak için uygun çözümler üretilmelidir.”

“BATI’NIN ‘AZINLIK VAATLERİ’NE KANMAYIN”

FETÖ’nün Ergenekon tertibinde de dava dosyasına giren mektupta Perinçek şunları söylüyor: “ABD ve Avrupa Birliği, Türkiye demokratik devriminin önünü kesen başlıca kuvvetlerdir. ‘Azınlık, mezhep ve milliyetlere özgürlük’ vaatlerine kanmak, en büyük yanılgı olur. Türkiye, ABD ve Avrupa ile üç cephede karşı karşıya gelmiştir: Kuzey Irak, Ege ve Kıbrıs. Türkiye her üç cephede de direnecektir.”

“ÇÖZÜMÜN ENGELİDIŞ KUVVETLER”

“Kürt sorununun demokratik çözümü, Batı ile işbirliği yapıldığı için değil, Batı’ya karşı kesin tavır alındığı için hızlanacaktır. Engel, artık Kürt realitesini kabul etmeyen iç kuvvetler değil, Kürt sorununu Türkiye’ye karşı kullanmak isteyen dış kuvvetlerdir. Ne kadar güçlü bir Türk-Kürt birliği kurulursa, güven ortamı o kadar sağlıklı olur ve demokratik çözümler de güncelleşir.”

“KÜRT-TÜRK BİRLİKTE ÇÖZERİZ”

PERNÇEK, Türk-Kürt birliğine ilişkin de şu ifadeleri kullandı: “Türk-Kürt birliğinin örgütsel biçimi, birlikte örgütlenmektir. Batı’nın ‘PKK’yı yasallaştırmakta’ diretmesinin nedeni, Türkiye’yi bölme tehdidini elde bulundurmak içindir. Birlikte örgütlenme, aynı zamanda Kürt Sorununa Kardeşlik Çözümü’nü de hızlandıracaktır. PKK ve HADEP kimlikli söylem ve uygulamalar bırakılmalı, ‘biz’ kavramı yeniden tanımlanmalıdır.”

Perinçek, Öcalan’la yaptığı söyleşileri 2000’e Doğru Dergisi’nde yayınlamıştı. Devlet Güvenlik Mahkemesi,
söyleşilere yönelik açılan ceza davaları hakkında takipsizlik kararı vermişti. Ardından Türk Ordusu,
Perinçek’in söyleşisini Doğu ve Güneydoğu’da helikopterlerle dağıtarak okunmasını sağlamıştı.

FETÖ’nün Ergenekon tertibinde dava dosyasına da giren mektubun tam metni:

“Sayın Abdullah Öcalan,
Avukatlarınız selamlarınızı getirdi ve önümüzdeki süreçle ilgili görüşlerimi sordular. Onlara anlattıklarımı, Türkiye’nin bağımsızlık ve birliği için duyduğum sorumluluk gereği, ayrıca size yazmayı yararlı gördüm.
Yaşanan süreçte geleceği belirleyecek kritik noktaya, öncelikle dikkatinizi çekmek isterim. Türkiye’nin demokratik devrimi ile Avrupa Birliği’yle bütünleşme projesi, birbiriyle bağdaşmaz. Bu iki program ve iki programı temsil eden kuvvetler, nesnel olarak cephe cepheyedir. Ulusal devleti ve Cumhuriyet Devrimi’ni savunan demokrasi kuvvetleri ile Batı kuvvetleri arasındaki çelişmenin önümüzdeki kısa ve orta sürede çok daha derin çatışmalara yol açması kaçınılmazdır.
Türkiye’de demokrasi, Kemalist Devrim’i tamamlayacak kuvvetlerin eseri olacaktır. Batı’nın büyük devletleri ise, bugün demokrasi sürecinin karşısındaki en büyük engellerdir. Özellikle ABD ve ikincil olarak Avrupa Birliği, Türkiye demokratik devriminin önünü kesen başlıca kuvvetlerdir. Onlar, Türkiye’yi demokrasiye zorlamıyor; tam tersine demokrasinin biricik çerçevesi olan ulusal devleti yıkıma uğratarak, demokrasiyi imkânsız hale getirmek istiyorlar. Dayattıkları bölge polisi misyonu ve neoliberal ekonomi, demokrasi benzeri bir rejimde bile uygulanamaz. Bayar-Menderes’lerden Özal ve Çiller gibilere kadar işbirliği yaptıkları kuvvetlere bakarsak bunu çok daha iyi görebiliriz. Öte yandan onların “Kemalist Devrim’in kazanımlarını yıkma” pratiklerini göz önünde tuttuğumuz zaman da, hedeflerini çok iyi anlarız.
“Demokrasi ve insan hakları” veya “Kopenhag kriterleri” dedikleri program, bir demokrasi programı değil, fakat tıpkı Irak ve Yugoslavya’ya karşı yaptıkları gibi parçalama ve denetim altına alma siyasetinin araçlarıdır. Sürece ülkemiz açısından bakarsak, ABD ve Avrupa, Türkiye’den tek bir şey istiyor: “Kriz bölgelerinde müdahale gücü” rolünü üstlenmesi. Bu misyonu kibar bir ifadeyle “Batı için güvenlik üretmek” diye özetleyenler de vardır.
Kopenhag kriterleri falan, hepsi bu dayatmanın hizmetindedir. Nitekim Türkiye AB aday üyeliğine kabul edilince, Alman hâkim güçlerinin Die Welt gazetesi, olayın esas anlamını şöyle saptamıştır: “Türkiye, AB aday üyeliğini kabul etmekle, evlatlarının canını büyük maceracı müttefik uğruna feda etmeye hazır olduğunu göstermiştir.” (Die Welt, 18 Aralık 1999) Buradan da anlaşılacağı üzere, Türkiye’nin Avrupa kapısında denetim altına alınması, ABD’nin politikasıdır.
Economist dergisi ise, Türkiye’nin aday üyeliğinin tarihsel süreç açısından ne anlama geldiğini açıkça belirlemiş, olayı “Kemalizmin sonu” başlığıyla duyurmuştur. AB aday üyeliği ile Kemalist Devrimi tamamlamak iki karşıt süreçtir. Herkesin önüne şu soruyu koyması gerekiyor: Mehmetçiği Batı’nın güvenliği için kriz bölgelerine süren bir rejim, demokratik olabilir mi?
İkinci bir soru daha: IMF reçetesi gereği, köylüye destek akçalarını kaldırarak Türkiye tarımını çökerten ve özelleştirme yoluyla bir milyondan fazla işçiyi sokağa atacak ve SSK’ları tasfiye edecek bir rejim, büyük çoğunluğa şiddet uygulamak dışında bir tercih hakkına sahip midir?
İç piyasayı bile yabancı hipermarketlere teslim eden bir rejim, esnaf ve tüccarı tasfiye ederken, aynı zamanda onlara özgürlük verebilir mi?
“Kopenhag kriterleri” içinde, işçiye, köylüye, esnaf ve zanaatkâra, ulusal sanayici ve tüccara insaf yoktur.
Bunlar, ulusal devletin dayandığı sınıflardır. Avrupa Birliği sürecinde daha ağır baskılarla dayatılan program, özgürlüğü ezici çoğunluk için imkânsız hale getirmekte, halka şiddet uygulanmasını ise zorunlu kılmaktadır.
Bu programın, “azınlık mezhep ve milliyetlere özgürlük” vaat etmesine kanmak, en büyük yanılgı olur; uygulandığı her yere, kanlı boğazlaşmalar getirdiği apaçık ortadadır. Kuzey Irak Kürtlerinin durumuna, Boşnakların şeriatçı bir rejim altına düşmesine, Çeçenlerin perişan haline ve Kosovalı Arnavutların ABD bayraklarıyla yürümelerine göz atmak, Batı’nın “insan hakları” programı hakkında yeterli fikir verir. Kaldı ki, olaya dünya ölçeğinde baktığımız zaman, milliyet ve mezhep çatışmaları, her yerde emperyalizmin ya- yılma politikasının aletidir.
Batı’nın küreselleşme programının halka maliyetinin çok ağır olduğunu görmekle birlikte, “nasıl olsa başarılı olacak, biz de bu projeyle bütünleşelim ve üstte kalanların yanında olalım” diye düşünüldüğü de oluyor. Bu, çok ama çok büyük bir yanılgıdır. Çünkü Türkiye, kesinlikle Avrupa Birliği ile bütünleşmeyecek, yeni oluşan dünya dengelerinden yararlanarak bağımsız ulusal devletini koruyacak ve demokratik devrimini tamamlayacaktır. Bütün olgular bu yöndedir.
Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne tam üye olmak bir yana, önümüzdeki üç-beş yıllık süreç içinde cephesini Batı’dan gelen baskılara dönmek zorunda kalacağı kesindir.
Hem ABD ve Avrupa, hem de Türkiye’nin Kemalist Devrim rotasındaki ulusal kuvvetleri, ülkemizin Avrupa Birliği’yle bütünleşmeyeceğini biliyorlar ve ona göre mevzileniyorlar. Bunu saptamak için, Avrupa Birliği’ne Aday Üyelik Protokolü’ne bakmak bile yeterlidir. Orada, taraflar arasında dört yıl içinde bir anlaşmaya varılmazsa, Kıbrıs ve Ege sorunlarının La Haye Adalet Divanı’nda çözüleceği yazılıyor. Eğer Türkiye’nin Avrupa Birliği’yle bütünleşeceği varsayılsa idi, bu tür hükümlere gerek görülmeyecekti. Çünkü Kıbrıs, Yunanistan ve Türkiye, o zaman Avrupa Birliği içinde birleşecek ve aralarında ne Ege kıta sahanlığı sorunu, ne de Kıbrıs sorunu kalacaktı. Herkes bilmektedir ki, süreç bu yönde değildir. Yunanistan ve Güney Kıbrıs’ı da içine alan Avrupa, Protokol’a bu hükümleri koyarak, aslında gelecekte kendisi ile Türkiye arasındaki sorunlarda, La Haye Adalet Divanı’nı yetkili kılarak bir mevzi kazanmayı planlamıştır. Kıbrıs ve Ege kıta sahanlığı, önümüzdeki dönem Türkiye ile Yunanistan arasındaki değil, Türkiye ile Avrupa Birliği arasındaki sınırı belirleyecek anlaşmazlık konularıdır.
ABD açısından ise, mesele, Doğu Akdeniz’e hükmetmek için Kıbrıs’ı sorunsuz bir üs haline getirmek ve ayrıca Türkiye’nin bütün çıkış yollarını denetim altında tutmaktır. Dahası ABD, Türkiye’yi Kıbrıs ve Ege üzerinden sıkıştırıp Kuzey Irak’ta teslim alma politikası izlemektedir.
Türkiye yöneticileri ise, ne yazık ki, ulusal devlet perspektifini yitirerek, böyle bir Protokol’a imza atmışlardır. Bir kısmı ise, Batı’yı bir süre daha oyalama ve zaman kazanma anlayışı içindedir.
Ancak bu sorunların La Haye Adalet Divanı’na gitmeden, yani dört yıl geçmeden, önümüzdeki kısa dönemde alevleneceği kesindir. Nitekim işte alevlenmeye başlamıştır bile. Önce İran’a düşmanlık kampanyası, arkasından Ege Ordusu’nu kaldırma önerileri ve hatta Türkiye’nin kıta sahanlığına ilişkin ihlalleri “savaş sebebi” saymaktan vazgeçmesi yolundaki görüşler, birbiri peşi sıra piyasaya sürülmüştür.
Türkiye, ABD ve Avrupa ile üç cephede karşı karşıya gelmiştir: Kuzey Irak, Ege ve Kıbrıs. İşbirlikçi medyanın ortada dolaştırdığı lafların kıymeti harbisi yoktur. Türkiye’nin her üç cephede de direneceğinden kimsenin kuşkusu olmasın. Bu direnmenin ulusal birikimi olduğu gibi, dünya koşulları da elverişlidir.
Rusya, Çin, Hindistan, Orta Asya Türk cumhuriyetleri, İran ve bütün Asya bir blok oluşturmaktadır. ABD, Avrasya kayasına çarpmıştır. Batı uygarlığı çürümekte ve dağılmaktadır. Asya ise dinamiktir ve önüne geçilemeyen bir yükselişin içine girmiştir. Türkiye Avrasya bloku ile Batı arasındaki dengeleri çok iyi değerlendirebilir ve kendisi için çok geniş bir manevra ve bağımsızlık alanı açabilir. Bütün sorun, bağımsız iradeye sahip bir Cumhuriyet Devrimi iktidarının kurulmasındadır.
Batı ile potansiyel çatışma unsurları, yalnız Kıbrıs, Ege ve Kuzey Irak’ta değil, iç cephede de ciddidir. Batı Türkiye’ye, Aydınlık’ta defalarca haber konusu olduğu üzere şunları dayatıyor:
1. Ulusal Ordu tasfiye edilecek, Türk Silahlı Kuvvetleri Pentagonlaştırılarak, bölge polisi haline getirilecek.
2. 28 Şubat bitirilecek, cemaat ve tarikatlar özgürleştirilecek.
3. Ilımlı İslam yeniden iktidar ortağı yapılacak.
4. Yukardan denetim altına alınan PKK yasallaştırılacak.
5. Bütün bunlara muhalefet eden radikaller temizlenecek. Özeti, Avrupa’ya girebilmek için, Türkiye’den öncelikle kapıdaki vestiyere ulusal ordusunu ve Kemalist Devrim’i bırakması isteniyor. PKK’nin yasallaştırılması talebi ise, ellerinde Türkiye’ye karşı bir bölünme etkeni bulundurmak amacıyladır.
Bu dayatmaların kabul edilmesi mümkün değildir.
Ulusal devlet ve ulusal ordu direnir; direnecektir; kesindir bu. İşbirlikçi hâkim sınıfların devleti ve NATO’ya bağlı bir ordu nasıl direnir diye soranlar oluyor, şunu görmüyorlar: 28 Şubat’tan beri Türkiye’de, tıpkı Kurtuluş Savaşı yıllarında olduğu gibi, iki iktidar odağı oluşmuştur. Küçük Amerika rejiminin karşısında Kemalist Devrim rotasında yeni bir iktidar belirmektedir. O nedenle sakız çiğner gibi tek bir “derin devlet”ten söz eden tahliller geçersizdir. Direnecek olan kuvvetler, Kemalist Devrim rotasında toplanmaktadır. Küçük Amerika rejimi sönerken, devrimci birikim canlanmaktadır. Osmanlı devletinin içinden Kurtuluş Savaşı’nı gerçekleştiren bir Kuvvayı Milliye nasıl çıktıysa, bugün de öyle olmaktadır.
Türk Silahlı Kuvvetleri’nin 28 Şubat’tan bu yana Cumhuriyet Devrimi mevzisinde kararlı bir tavır göstermesi, yaşanan sürecin önemli bir işaretidir. 28 Şubat aslında 1995 Mart’ında Kuzey Irak’a yapılan Çelik Harekâtı’yla başlamıştır. Türk Ordusu, bu harekâtla ABD’nin egemenlik alanına girmiştir. Arkasından gelen 1996 sonbaharındaki Türk Ordusu-Irak-Barzani işbirliği, ABD’nin Kuzey Irak’taki hâkimiyetine ağır bir darbe indirdi. Olayı ABD Genelkurmayına yakın Joint Forces Quarterly dergisi, “ABD Ordusu’nun Vietnam’dan sonra aldığı en büyük yenilgi” olarak niteledi.
Bu süreç, Türk Silahlı Kuvvetleri’nin ulusal devleti ve Cumhuriyet Devrimi kazanımlarını korumakta kararlı olduğunu göstermiştir. Dıştan gelen baskılar, tıpkı Kurtuluş Savaşı yıllarındaki gibi, Türk-Kürt birliğini pekiştirme gereğini de ortaya çıkarmış ve Acil Kardeşlik Çözümü’nü gündeme getirmiştir. Dışa karşı bağımsızlığı ve içte laikliği savunmak, demokratik süreci kaçınılmaz olarak ateşlemiştir. Süreç kuşkusuz iniş çıkışlıdır, zaman zaman geri dönüşleri içerir. Ancak ben bu süreçte Türk Silahlı Kuvvetleri’nin ulusal devlet ve Cumhuriyet Devrimi mevzisinde kararlı bir tavır alacağına, emperyalist baskılara teslim olmayacağına güveniyorum. Bu güvenimi de her yerde olduğu gibi burada da ifade ediyorum.
Türkiye’nin ulusal devletinin direneceğini söylemek, dayanaksız bir umudun ifadesi değildir; toplumsal-ekonomik gerçeğe dayanır. Ulusal devlet, ulusal piyasa temeli üzerinde var olur. Hiçbir ulus devlet, ulusal piyasanın dağıtılmasını ve kendi temellerinin yok edilmesini, kısacası sömürgeleşmeyi kabul etmez. Ulusal devletler silahla kurulmuşlardır ve ancak silahla yıkılabilirler. Türkiye’nin barışçı yoldan yıkıma uğratılması pratiği, aslında en sonunda dıştan ve içten silahlı müdahalenin koşullarını hazırlamak ve uygun mevziler yaratmak içindir. Türkiye bu sürece kurbanlık koyun gibi başını uzatmayacaktır.
Irak ve Yugoslavya direnebilmiştir; Türkiye haydi haydi direnir. Türkiye ulusal devleti ve ordusunun direnme potansiyeli, Irak ve Yugoslavya’nın on katıdır. İnsan malzemesi, bağımsız devlet ve ordu geleneği, ekonomisi ve diğer olanakları yanında, hızla güçlenen Avrasya blokunun sağladığı uluslararası olanaklar hesaba katılırsa, Türkiye’nin Batı’ya boyun eğmeyeceği ve kendi ulusal devletini Batı’ya bir kez daha kabul ettireceği açıktır. Türkiye ile Batı arasındaki ilişkilerin normalleşmesi, egemenliğe saygı ve karşılıklı yarar temeline oturması, bu direnişle gerçekleşecektir.
Burada herkesin önündeki soru şudur: Kimin yanında olacağım? Ulusal devlet ve ulusal ordunun mu, yoksa Batı’yla bütünleşme projesinin mi? Bu iki karşıt program ve kuvveti bağdaştırmak mümkün olamayacağına göre, herkes bu seçeneklerle yüz yüze gelecektir. Bir an önce safa girmek, Türkiye’nin demokratik devrimi ve Kürt sorununa çözüm açısından da önemlidir.
Kürt sorununun demokratik çözümü, Batı ile işbirliği yapıldığı için değil, Batı’ya karşı kesin tavır alındığı için hızlanacaktır. Kürt sorunu, Batı ile işbirliği yapıldığı ölçüde sürüncemede kalır; Batı’yı Kürt sorununun içine davet eden uygulamalara ne kadar kararlı bir tutumla son verilirse, çözüm o kadar demokratik ve çabuk olacaktır. Çünkü Kürt sorunundaki esas engel, artık Kürt realitesini kabul etmeyen iç kuvvetler değil, Kürt sorununu Türkiye’ye karşı kullanmak isteyen dış kuvvetlerdir. O dış kuvvetlere karşı, ne kadar güçlü bir Türk-Kürt birliği kurulursa, güven ortamı o kadar sağlıklı olur ve demokratik çözümler de güncelleşir. Eğer, Kürt sorununu çözmede, Türkiye’ye karşı Batı’nın baskısından yararlanmayı düşünenler olursa, bu, Türkiye üzerindeki tehditle birleşerek sorunu çözmeye kalkışmak anlamına gelir.
Matematik formüllerle ifade edecek olursak: Türk+ Kürt demokratik çözüm.
Batı+ Kürt çözümsüzlük: Türk+ Kürt birliği, Kurtuluş Savaşı’ndaki gibi Batı’dan gelen tehdide karşıdır.
Batı+ Kürt formülü ise, Türkiye’ye karşıdır.
Bugünkü koşullarda Batı’nın yanında olmak, aslında Türkiye’ye karşı olmak anlamını taşımaktadır. Sizin de dikkatinizi çekmiştir, Türkiye’nin bütünlüğü içinde yer almak, Batı’nın hoşuna gitmiyor.
Denecektir ki, Türkiye devletini yönetenler elli yıldır Batı işbirlikçisidir. Doğru! Zaten Türkiye’yi bu hale getirenler de onlardır. Biz devrimciler, elli yıldır onlara muhalefet ediyoruz ve Kemalist Devrim’in kazanımlarını savunuyoruz.
Küçük Amerika rejimi açısından deniz bitmiştir. Batı ile işbirliği yoluyla Türkiye’ye yapılan kötülüklerin sonuna gelinmiştir. Yaratılan mafya-tarikat-Gladyo rejimi derin bir krize girerken; Kemalist Devrim kendisini yenileyerek canlanmaktadır.
Türkiye’nin ulusal devletini ve diğer devrimci kazanımlarını savunmak, statükoyu korumak değil, devrimci bir sürece omuz vermektir. Türkiye, kendini savunmak için elli yıllık küçük Amerika sürecinin oluşturduğu mafya-tarikat-Gladyo rejiminden kurtulmak durumuyla karşı karşıya gelmiştir. Bu nedenle ulusal devletin savunulması, Türkiye’de köklü bir iktidar değişikliğine ve yenilenmeye yol açacaktır.
Bu olay, Kurtuluş Savaşı’yla başlayan devrime benzer. Türkiye, sömürgeleşme tehdidinden kurtulayım derken, Osmanlı Ortaçağı’ndan da kurtulmuş ve demokratik devrim sürecinin en önemli atağını yapmıştır. Benzer bir durumda bulunduğumuz tahlilini yapan İşçi Partisi, Aralık 1999’da yaptığı 5. Genel Kongresi’nde bu sürecin ihtiyacına cevap veren bir iktidar projesi kararlaştırdı ve önüne üç birlik görevini koydu:
Siyasal düzlemde: Kemalist-Sosyalist ittifakı
Kitlesel düzlemde: Türk-Kürt birliği
Yaptırım düzleminde: Halk-Ordu birliği
Program ise, Altı Ok’tur.
Altı Ok, hâlâ geçerlidir; önümüzdeki devrimci adımın temel yönelişlerini içerir.
Altı Ok, halk açısından doğru olmanın ötesinde, Türkiye’nin büyük güçlerini birleştirecek tek formüldür.
“Demokratik Cumhuriyet” gibi formülleri, demokrasi düşmanı neoliberal çevreler de paylaşıyor. Altı Ok ise, eskilerin deyişiyle “Efradını cami, ağyarına mâni” bir programdır; yani fertlerini toplar, düşmanına da engel olur. Altı Ok benimsendiği zaman, emperyalistlerle ve halk düşmanlarıyla birleşme tehlikesi yoktur.
Altı Ok’u farklı kavramlarla ifade etmek mümkündür; ancak o zaman programın sihri bozulur; büyük kuvvetler birleştirilemez ve tarihten kuvvet alınamaz; kısacası hedefe ulaşılamaz. Türk ve Kürtlerin ortak tarihindeki en büyük miras, Kemalist Devrim’dir. Altı Ok, Kemalist ile Sosyalisti, Türk ile Kürdü, Halk ile Orduyu birleştirebilecek tek formüldür. Bu nedenle Altı Ok’un alternatifi yoktur.
Türk-Kürt birliğinin örgütsel biçimi, birlikte örgütlenmektir. Mustafa Kemal Atatürk’ün Türk ve Kürdü, Anadolu’da bir hükümet kurmak için, Müdafaai Hukuk Cemiyetleri’nde birlikte örgütlemesi, bugün de örnek alınacak çözümdür. Birlikte örgütlenme, birliği sağlamlaştırır. Ayrı örgütlenme, ayrılma etkenlerini güçlendirir. Batı’nın “PKK’yi yasallaştırmakta” diretmesinin nedeni, Türkiye’yi bölme tehdidini elde bulundurmak içindir. Buna olanak verilmemesi, binlerce sayfa birlik yanlısı sözden ve birlik yemininden çok daha etkilidir ve belirleyicidir.
Birlikte örgütlenme, vitrinde değil, gerçekte olmalıdır. Batı güdümlü programlar, Türk ve Kürdü birleştirmez. Kıblesi Washington ve Brüksel olan bütün programlar, bölücüdür. O merkezler, birleşik bir Türkiye istemiyorlar. Çünkü birleşik ve güçlü bir Türkiye’nin “Kriz bölgelerine müdahale misyonu”nu kabul etmeyeceğini biliyorlar. Onlara mecbur ve muhtaç olması için, Türkiye’nin sorunlu, zayıf ve parçalı olmasını istiyorlar. Birlikte örgütlenme, bu dayatmaya örgütsel cevaptır.
Birlikte örgütlenme, aynı zamanda Kürt Sorununa Kardeşlik Çözümü’nü de hızlandıracaktır. Birlikte örgütlenmenin sağladığı güven ortamında, Kürt kitlelerinin demokratik talepleri konusundaki kuşkuların dağılması da kolaylaşacaktır.
Güvenilir kaynaklardan öğrendiğimize göre, “Kürt Sorununa Kardeşlik Çözümü”, genel çizgileriyle kabul edilmiş ve Millî Güvenlik Kurulu’ndan geçmiştir. Sorunu çözecek merkez, Washington veya Brüksel değil, Ankara’dır.
Hal böyleyken, çözümün Türkiye’den değil, Batı’dan beklenmesi, Kürt yurttaşlarımızın bilincinde bölünme etkenini güçlendirir. Bugün en temel mesele, Kürt yurttaşlarımızı, çözümün Batı’dan değil, Türkiye’den geleceğine ikna etmektir. Herkes bilmelidir ki, ABD ve Avrupa çözemez, Türkiye çözer. Herkes iyice kavramalıdır ki, Batı’dan ne barış gelir, ne de özgürlük. Dış müdahaleye ne kadar kararlı tavır alınırsa, çözümün uygulamaya konması da o kadar hızlanacaktır.
Aslında bu mektubu önümüzdeki süreçte nelerin olamayacağı ve nelerin de kesinlikle gerçekleşeceği konusundaki görüşlerimi bildirmek için yazdım. Bazı tekrarlarda bulunmak pahasına madde madde sıralayacak olursak:
1. Kuzey Irak’ta bir Kürt devleti, kesinlikle kurulamayacaktır; kurdurulmayacaktır. Türkiye, gerekirse bölge devletleriyle birlik- te hareket edecek ve ABD’ye bu fırsatı vermeyecektir. ABD’ye güvenerek Kuzey Irak’ta Kürt devleti kurulacağı varsayımına göre hareket edenler, büyük bir yanılgıya düşerler. Asya kapıları ABD’ye kapanmaktadır. Koşullar, Türkiye’den yanadır. Bu nedenlerle Kuzey Irak’ta Kürt devleti girişimi, başarısızlığa uğrayacaktır. Bu girişimi destekleyenler, altında kalır. İki ihtimale göre hareket edenler de, yığınakta hata yapmış olurlar.
2. Avrupa Birliği merkezli “Demokratik Cumhuriyet” programının başarıya ulaşma şansı yoktur. “Demokratik Cumhuriyet” projesi, Kemalist Devrim rotasındaki çözüm değildir. Bu program, “İkinci Cumhuriyetçilere” aittir. Aslında amaçları, Kemalist Devrim’in kazanımlarını yıkmak ve Türkiye ulusal devletini Yeni Dünya Düzeni içinde yok etmektir. Buna izin verilemez; verilmeyecektir. Dünya ve bölge koşulları, bu açıdan Türkiye’den yanadır.
3. Çözüm, Avrupa Birliği’nde değil, Kemalist Devrim rotasındadır. Bu nedenle Avrupa Birliği yandaşlığı çözüme hizmet etmez. Türkiye, Avrupa Birliği’ne kesinlikle girmeyecek, bu yüzyılın başında Atatürk’ün önderliğinde kararlaştırdığı hedefe kararlı olarak ilerleyecek, başka deyişle ulusal devletinden vazgeçmeyecek, irticayı ezecek ve Atatürk’ün Altı Ok programını uygulayacaktır. Kürt meselesinin çözümü de buradadır.
4. Hem Avrupa Birliği hem Kemalist Devrim’i tamamlama gibi ikili ve ikircikli tavırlar geçersizdir. Karşı karşıya gelen güçlere mavi boncuk dağıtmak, yararlı olmaz. Cumhuriyet Devrimi cephesinde kararlı bir tavır almak, Kürt sorununu çözmek açısından da anahtar değerindedir.
5. Kürt sorunu, Kurtuluş Savaşı’nda izlenen kardeşlik politikasıyla çözülecektir. Burada kesin kararlılık vardır. Ana hatları şöyledir:
Bir: Kürt gerçeği kabul edilecektir.
İki: Türk ve Kürt, Türkiye’nin asli sahipleridir ve bölünmez bir millet oluştururlar.
Üç: Batı’dan gelen yeni Sevr tehdidine karşı Türk-Kürt birliği pekiştirilecektir.
Dört: Kürt yurttaşlarımızın, dışa karşı birliği sağlamlaştırmaya hizmet eden talepleri ve hakları, üniter devlet çerçevesi içinde gerçekleştirilecek ve güvence altına alınacaktır. Bunların çoğu zaten fiilen vardır.
Beş: Kültür ve eğitime ilişkin haklar ve olanaklar, Kemalist Devrim’in devrimci kültürünü geliştirmeyi esas alan birlik çizgisi üzerinde gerçekleştirilecek, Kürtlerin kendilerine özgü kültür ve folkloru vb. ilerletmelerine bu zemin üzerinde olanak sağlanacaktır.
6. Kürtlerin taleplerinin çözüme bağlanmasının önündeki başlıca engel, Batı’ya bel bağlayan ve bu nedenle güvensizlik yaratan tutumlardır. Kürt yurttaşlarımızın çeşitli taleplerinin gerçekleşmesi, Washington ve Brüksel’den medet uman tutumların kesinlikle terk edilmesine ve bu konuda Türkiye halkına güven verilmesine bağlıdır. Bu tutum, Türkiye halkı içinde ve gözlemlediğim kadarıyla devlet katında, “Irak ve Yugoslavya’da olduğu gibi hıyanetle mi karşılaşacağız” kaygılarına yol açmaktadır. Hak ve özgürlüklerin bölücülük amacıyla kullanılmayacağı yolunda, lafla değil, davranışlarla kesin güven verilmelidir. Bu nedenle, Batı’ya yönelen ve Batı’dan çözüm bekleyen bütün eğilim ve davranışlar kökten terkedilmeli, yüzler Türkiye’ye çevrilmelidir. Limanda Avrupa seferi için bekletilen gemiler, Tarık Bin Zeyyad’ın yaptığı gibi yakılmalıdır. Türkiye dışındaki seçenekler yok edilmelidir.
7. Ayrı örgütlenme ayrılığa, birlikte örgütlenme birliğe ve özgürlüğe hizmet eder. Türkiye halkına ve Cumhuriyet Devrimi kuvvetlerine güven verecek en temel pratik, ayrı örgütlenme politikasının temelden terkedilmesi ve birlikte örgütlenme çalışmasına girilmesidir. Bu nedenle PKK ve HADEP kimlikli söylem ve uygulamalar bırakılmalı, “biz” kavramı yeniden tanımlanmalıdır. “Biz” kavramıyla, Kürtler değil, Türk-Kürt birliği, Türk-Kürt kardeşliği, Cumhuriyet Devrimciliği ifade edilmeli ve buna uygun tavırlar alınmalıdır.
8. PKK ve HADEP dağıtılmalıdır. Ayrı örgütlenme temelinde kurulan bu örgütler korunduğu sürece, bölücülük seçeneği saklı tutulacak ve uygun koşullarda gündeme sokulacaktır. Batı devletleri, bu seçeneği elde bulundurmaktan vazgeçmiyorlar. Kaldı ki, ayrı örgütlenme kaçınılmaz olarak ayrılığa hizmet eder. Öyleyse, birlik isteğinin biricik ifadesi, PKK ve HADEP’in dağıtılması ve birlikte örgütlenme pratiğine girilmesidir.
9. Birlikte örgütlenmenin programı, “Demokratik Cumhuriyet” değil, Atatürk’ün Altı Oku’dur. Bu iki program, birbirinin karşısındadır. “Demokratik Cumhuriyet” programı, Batı güdümlü neoliberal ve şeriatçı güçleri birleştiriyor. “Demokratik Cumhuriyet”, kaçınılmaz olarak bölücülüğe hizmet ediyor. Altı Ok ise, her alanda doğru çözümü temsil ediyor. Milliyetçilik oku, CHP 1931 programında, bağımsızlık ve çağdaş uygarlıklarla uyum olarak tanımlanmıştır; yani Kürtleri dışlayan bir milliyetçilik tanımı yapılmamıştır (Bkz. Doğu Perinçek, Kemalist Devrim-3/Altı Ok, s. 30 ve 119).
10. Kürt yurttaşlarımızın Atatürk’ü ve Altı Ok’u kararlı olarak savunmaları, Kürt Sorununa Kardeşlik Çözümünü hızlandırır ve onları Türkiye’nin geleceği üzerinde daha etkili iktidar konumlarına getirir. Atatürk’ün Altı Ok’u gibi sağlam ve devrimci bir zeminde birleşmek, Kürt yurttaşlarımıza olan güveni de güçlendirir ve çözüm için gerekli kültürel-psikolojik koşulları yaratır. Atatürk, Kürt sorununun çözümünde eşi bulunmaz bir ikna gücünü temsil eder. O’nun Kurtuluş Savaşı’nda uyguladığı program, Türkiyeci güçleri birleştirir. Kürt yurttaşlarımız burada örnek bir tavır almalıdırlar. Bu tavır, çözümün önündeki engelleri aşmak ve süreci hızlandırmak açısından belirleyici önemdedir. Kemalist Devrimi tamamlama ve Kardeşlik Çözümü rotasında birlikte örgütlenmek, Kürt yurttaşlar kitlesini önümüzde gerçekleşecek Cumhuriyet Devrimi iktidarında etkili konumlara getirir. Buna Türkiye’nin ihtiyacı vardır.
11. Dağıtılan PKK’nin silahlı ve silahsız güçlerini, Türkiye’nin birliğine ve kardeşliğe kazanmak için uygun çözümler üretilmelidir. PKK yönetimi istese bile, yönettiği güçlerin tamamının Türkiye makamlarına teslim olmayacağı ve bu güçler üzerindeki kontrolün, Türkiye düşmanı devletlere ve birlik sürecine zarar veren başıbozuk oluşumlara geçebileceği dikkate alınmalıdır. Bu nedenle, teslim olan ve dağdan inenler için makul ve gerçekleşebilir bir çözümün geliştirilmesi planlanmalıdır.
Size duyurmak istediğim görüşler bunlardır. İyi dileklerimi ve selamlarımı yollarım.”
Doğu Perinçek
İşçi Partisi Genel Başkanı

*2000 yılı Mayıs ayı ortalarında Abdullah Öcalan’ın avukatları bir heyet halinde ziyaretime geldiler; görüşlerimi sordular. Bizzat Abdullah Öcalan’ın görüşlerimi öğrenmek istediğini. Ona aktaracaklarını söylediler. Ben de Kürt meselesinin çözümü dâhil, Türkiye’nin yaşadığı sürece ilişkin tahlilimi ve programımızı anlattım. Daha sonra bu çözümlerin yetersiz ve eksik aktarılmasından kaygılanarak, görüşlerimi yazılı hale getirdim ve bütün Kürt Örgütü liderlerine ve basına gönderdim. Resmi makamlara da yolladım ve ayrıca Teori dergisinin Aralık 2000 tarihli sayısında tam metin halinde yayımladım. Bu mektubun her satırının altına bugün de imza atarım. Herkese de dikkatle incelemelerini ve bu meselenin çözümünde değerlendirmelerini öneririm. Mektup, “Ergenekon Davası” dosyasında da bulunmaktadır.

Hiç korkmaz zordan zorbadan

Fatih Özcan — Thu, 23 Mar 2023 17:18:34 +0000

Hiç korkmaz zordan – zorbadan /Doğu Perinçek bu gelen.

MHP’li Yalçın’dan Yeniçağ yazarı Uğuroğlu’na sert tepki

Fatih Özcan — Sat, 05 Mar 2022 18:15:53 +0000

Tarih bilincinin eksikliği ve yanlış ilişki ve çıkarlar düşman saflarına savrulmayı getiriyor

Ukrayna üzerinden Atlantik-Avrasya kapışmasının Türk liderlerdeki yansıması

Yeniçağ Gazetesi’nde gündem olan Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek’in “NATO’nun Doğu’ya genişlemesi, Türkiye için de tehdittir” saptamasıyla MHP lideri Devlet Bahçeli’nin “NATO’nun, doğuya genişleme stratejisi kesinlikle gözden geçirmelidir” çıkışını “Bahçeli ve Perinçek aynı fikirdeler iyi mi?” başlıklı bir yazı kaleme alarak değerlendiren köşe yazarı Orhan Uğuroğlu’na MHP Genel Başkan Yardımcısı Semih Yalçın Twitter hesabından 6 Twitter paylaşarak sert bir cevap verdi. Yalçın, “Perinçek veya bir başkası doğruda MHP Lideri Sayın Bahçeli’yle birleşiyorsa bu ancak olumlu yorumlanır. Buradan Fitneçağ’ın tefrika kumkuması yazarına ekmek çıkmaz” ifadelerini kullandı.

Doğuya genişleyerek Rusya’yı kuşatmaya ve Ukrayna üzerinden Karadeniz’e inmeye çalışan NATO’ya ve ABD’ye askeri harekât başlatan Rusya’ya karşı tutum milli- gayrimilli, antiemperyalist-emperyalist işbirlikçisi safları bir kere daha turnusol kâğıdı gibi ayrıştırdı.

PERİNÇEK: “NATO’NUN DOĞU’YA GENİŞLEMESİ TÜRKİYE İÇİN TEHDİTTİR”

NATO’nun Doğu’ya ilerleyişini durdurmak için Rusya’nın Ukrayna’ya askeri müdahalesini Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek haklı bulmuş ve harekâtın Türkiye’yi Doğu Akdeniz’de rahatlattığını vurguladı. Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek, “NATO’nun Doğu’ya genişlemesi, Türkiye için de tehdittir” saptaması yaptı.

ERDOĞAN: “DÜNYA BARIŞI İÇİN NATO’NUN GENİŞLEMESİNİ İSTİYORUZ”

Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan ise “dünya barışı için biz de NATO’nun genişlemesini istiyoruz” dedi.

BAHÇELİ: “NATO’NUN DOĞU’YA GENİŞLEME STRATEJİSİ KESİNLİKLE GÖZDEN GEÇİRİLMELDİRİ”

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli ise TBMM’deki Grup Toplantısında, NATO’nun doğu ilerlemesinin riskli olduğuna dikkat çekti. MHP lideri Devlet Bahçeli, “NATO’nun, Doğu’ya genişleme stratejisi kesinlikle gözden geçirilmelidir” çıkışı yaptı.

Bu iki saptama ve çıkış Yeniçağ Gazetesi’nde gündem oldu.

Köşe yazarı Orhan Uğuroğlu, “Bahçeli ve Perinçek aynı fikirdeler iyi mi?” başlıklı bir yazı kaleme aldı. Uğurlu’ya cevap ise MHP Genel Başkan Yardımcısı Semih Yalçın’dan geldi.

Yalçın, “Perinçek veya bir başkası, doğruda MHP Lideri Sayın Bahçeli’yle birleşiyorsa bu ancak olumlu yorumlanır. Buradan Fitneçağ’ın tefrika kumkuması yazarına ekmek çıkmaz” ifadelerini kullandı.

İki liderin NATO’nun doğuya genişlemesi saptaması üzerine Yeniçağ Gazetesi yazarı Orhan Uğuroğlu köşesinde, AK Parti, MHP, Vatan Partisi ve BBP siyasetlerini değerlendirdi. Uğuroğlu, “Bahçeli ve Perinçek NATO’yu eleştiriyor, Erdoğan ve Destici NATO’yu göreve çağırıyor” değerlendirmesinde bulundu.

Uğuroğlu, yazısına da “Bahçeli ile Perinçek aynı fikirdeler iyi mi?” şeklinde fitne çağrıştıran bir başlık attı. Aslında amacı ise Türkiye Gemisinde yer alan liderlerin ayrı fikirlere sahip olduğuna dikkat çekmekti. Ancak Uğuroğlu’nun üslubu, MHP’nin tepkisine neden oldu.

PERİNÇEK’LE BAHÇELİ’NİN AYNI DOĞRUDA BİRLEŞMESİ OLUMLU YORUMLANIR

MHP Genel Başkan Yardımcısı ve İstanbul Milletvekili Semih Yalçın, Yeniçağ’a “Fitneçağ”, yazar Uğuroğlu’na da “Uğursuzoğlu” diyerek hitap etti. Sosyal medya hesabından Yeniçağ ve Uğuroğlu’na sert tepki gösteren Yalçın, “Perinçek veya bir başkası doğruda MHP Lideri Sayın Bahçeli’yle birleşiyorsa bu ancak olumlu yorumlanır. Buradan Fitneçağ’ın tefrika kumkuması yazarına ekmek çıkmaz” ifadelerini kullandı.

1-Fitneçağ yazarı Orhan Uğursuzoğlu’nun, müzmin ve iflah olmaz bir MHP ve Devlet Bahçeli muarızı olduğu cümlenin malumudur. Bunun sebebi, kendini o mevkute parçasında tutanlara borcunu ödeme mecburiyetidir.
— E. Semih Yalçın (@E_SemihYalcin) March 5, 2022

2-Uğursuzoğlu, hastalıklı bir kafa yapısına sahip oluşundan ötürü tam da Fitneçağı’ın üstlendiği misyona uygun bir facir tipidir. Çamur atan, yalan söyleyen, iftira saçan, fısk üreten…
— E. Semih Yalçın (@E_SemihYalcin) March 5, 2022

3-Fitneçağ, milliyetçi camiada tefrika çıkarmak üzere düzenli ve sürekli surette fitne yazıları tefrika ederken, Uğursuzoğlu gibi yazarları da bir tufeyli gibi MHP düşmanlığından beslenir.
— E. Semih Yalçın (@E_SemihYalcin) March 5, 2022

4-Uğursuzoğlu, bugün iç politikada hızını alamayıp dış politika ve uluslararası ilişkilerde de allamelik taslamış. NATO konusundaki değerlendirmeleri üzerinden Sayın Genel Başkanımızı Perinçek’le aynı çizgide göstermeye çalışmış.
— E. Semih Yalçın (@E_SemihYalcin) March 5, 2022

ata-eti-ite-otu İndir

Vatan Partisi’nden Karamollaoğlu’na uyarıcı cevap

Fatih Özcan — Fri, 25 Dec 2020 20:26:52 +0000

“Mehmetçiğe kurşun sıkan terör örgütünü savunmak suçtur”

‘Uygur yalanları’ üzerinden Vatan Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek’i hedef alan Saadet Partisi Genel Başkanı Temel Karamollaoğlu’na Vatan Partisi Merkez Basın Bürosu’ndan yanıt geldi. Yapılan açıklamada ‘Mehmetçiğe kurşun sıkan terör örgütünü savunmak suçtur’ ifadelerine yer verildi.

Saadet Partisi Genel Başkanı Temel Karamollaoğlu’nun, 23 Aralık 2020 tarihinde yaptığı açıklamada, Vatan Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek’e yönelik karalama amaçlı olarak, “Türkiye’de, Çin muhipliğine soyunan bazıları çıkıp, Doğu Türkistan mazlumları ile PKK’yı aynı kefeye koymaktan çekinmiyorlar. İktidar iki “Doğu”dan birisini seçmek durumunda. Ya Doğu Türkistan’ı seçecek ya da Doğu Perinçek’i…” ifadelerini kullandığını belirten Vatan Partisi Merkez Basın Bürosu’ndan yapılan açıklamada, “Genel Başkanımız, Mehmetçiğimizi şehit eden Türkistan İslam Partisi’nin (TİP) maskesini indiriyor, buna tepki Saadet Partisi Genel Başkanı Temel Karamollaoğlu’ndan geliyor. Karamollaoğlu safını, Türk Ordusu’nun değil, TİP’in yanında tutuyor” ifadelerine yer verildi.

Çin muhipliğine soyunan bazıları çıkıp #DoğuTürkistan mazlumları ile PKK’yı aynı kefeye koyabiliyor!
Bu konuda sessiz kalan iktidar iki “Doğu”dan birisini seçmek zorunda.

Peki ya sizce?
— Temel Karamollaoğlu (@T_Karamollaoglu) December 23, 2020

Açıklamada şu ifadeler kullanıldı:

Genel Başkanımız, Mehmetçiğimizi şehit eden Türkistan İslam Partisi’nin (TİP) maskesini indiriyor, buna tepki Saadet Partisi Genel Başkanı Temel Karamollaoğlu’ndan geliyor. Karamollaoğlu safını, Türk Ordusu’nun değil, TİP’in yanında tutuyor.
Saadet Partisi Lideri, “Ya Doğu Perinçek, ya Doğu Türkistan” diyerek hükümete şu mesajı veriyor: “Türkiye – Çin işbirliğini, Asya’yı tercih edenlerin üzerine Türkistan İslam Partisi gibi örgütler sürülür.” Bu mesajla, AK Parti hükümetine Amerikan sopasını sallıyor.
Karamollaoğlu, CIA güdümlü “Doğu Türkistan” ayrılıkçılığına hizmet ediyor. Ancak, Biden Tayfası’ndaki arkadaşlarıyla birlikte boşuna kürek çekiyorlar. Ne Türkiye – Çin dostluğunu bozabilirler ne de Türkiye’nin “Asya Açılımını” durdurabilirler.
Temel Karamollaoğlu’nun CIA ağzıyla Genel Başkanımız Doğu Perinçek’e saldırırken, yaptığı çarpıtmayı düzelterek yanıtımıza başlayalım. Genel Başkanımız, 15 Aralık 2020 günü, Kübra Par’ın sunduğu Açık ve Net programında, “PKK ne ise Türkistan İslam Partisi(TİP) de odur. ABD tarafından eğitilen, CIA tarafından fonlanan örgütler bunlar. PKK da Türkistan İslam Partisi de Fırat Kalkanı harekâtında Mehmetçiğe kurşun sıktılar” ifadesini kullanmıştır. Dolayısıyla, Karamollaoğlu’nun uydurduğu gibi “Doğu Türkistanlıları PKK’yla aynı kefeye koymak” söz konusu değildir! Karamollaoğlu’nun Uygurlarla eşit gördüğü TİP’e bakıldığında ise baştan sona Türkiye düşmanı bir terör örgütü görülür.
MEHMETÇİĞE, PKK İLE BİRLİKTE KURŞUN SIKTILAR
Türkistan İslam Partisi (TİP) diğer adıyla Doğu Türkistan İslam Hareketi, iç çatışmaları körüklemek üzere CIA eliyle Suriye’ye taşınmıştır. TİP, 2016 Ağustos’ta başlayan Fırat Kalkanı harekâtı sırasında Türk askerine kurşun sıkmıştır. Türk ordusu bu harekâtta hem IŞİD, hem IŞİD saflarındaki TİP hem de PKK-YPG’ye karşı aslanlar gibi mücadele vermiş ve El Bab bölgesini bu teröristlerden temizlemiştir. Bu harekâtta maalesef 67 askerimizi şehit verdik. Dolayısıyla Mehmetçiğimizi şehit eden TİP, PKK-YPG’nin cephe arkadaşıdır. TİP’i, PKK’ya benzettiğimizde, tepki Karamollaoğlu’ndan geldiğine göre, Saadet Partisi, Türk ordusunun değil TİP’in safındadır!
KARAMOLLAOĞLU TERÖR ÖRGÜTÜNÜ SAVUNUYOR
Türkiye, TİP’i terör örgütü olarak tanıyan bir ülkedir. Örgüt uzun yıllardır da Birleşmiş Milletler’in (BM) terör örgütü listesindedir. Bir siyasi parti liderinin kendi ülkesinin ve uluslararası kamuoyunun terör örgütü olarak tanıdığı bir örgütü savunması alenen suç niteliğindedir. Öte yandan, CIA’nın yan kolu Ulusal Demokrasi Vakfı’ndan (NED) fonlanan Dünya Uygur Kongresi ve bunun çatısı altındaki örgütlere de Saadet Partisi tam destek veriyor. Son olarak bu örgütlerin temsilcilerini partilerinde ağırladılar ve onlara arka çıkan mesajlar verdiler. Karamollaoğlu’nun ve Saadet Partisi yönetiminin düştüğü hal vahimdir.
TÜRKİYE’NİN TİP KONUSUNDAKİ TAVRI
Karamollaoğlu, hükümetin bu konuda tavrını belirlemesi çağrısında bulundu. Oysa AK Parti hükümetinin TİP’e karşı tavrı, 2015 yılından bu yana net. Cumhurbaşkanı Sayın Erdoğan, 2015 Temmuz’daki Çin ziyaretinde, “Pekin’in toprak bütünlüğünden yana olduklarını ve TİP’in terör örgütü olarak gördüklerini” muhataplarıyla paylaşmıştı. Bir yıl sonra da 2016 Eylül’de, Çin’deki G-20 Zirvesinde konuşan Cumhurbaşkanımız, TİP merkezli terörizme ve bunların İslam’ı kullanmalarına sert ifadelerle tepki göstermişti.
KARAMOLLAOĞLU AK PARTİ’YE AMERİKAN SOPASINI SALLIYOR
Karamollaoğlu’nun “Ya Doğu Perinçek, ya Doğu Türkistan” diyerek AK Parti hükümetine verdiği mesaj gayet anlaşılır. “Hükümet, Türkiye – Çin işbirliğini, yani Asya’yı tercih ediyor. Bu tercihi yapanların üzerine Türkistan İslam Partisi gibi örgütler sürülür” diyor. Yani “Doğu Türkistan ayrılıkçılığı” kışkırtılacak ve Fırat Kalkanı’nda olduğu gibi TİP üzerimize sürülecek. Karamollaoğlu bu mesajla, AK Parti hükümetine Amerikan sopasını sallıyor. Bunu da Uygurların haklarını savunuyor görüntüsüyle yapmaya çalışıyor ama çuvallıyor. Çünkü Karamollaoğlu’nun savunduğu TİP, Sinciang bölgesinde yaptığı saldırılarla Uygurları katletmiş bir terör örgütüdür.
ANA HEDEF: ATLANTİK ROTASINA DÖNMEK
Karamollaoğlu, Biden Tayfası’ndaki arkadaşlarıyla birlikte Amerikan güdümlü “Doğu Türkistan ayrılıkçılığına” hizmet ediyor. Buradaki amaçları, CIA yalanlarıyla Türkiye’yi köşeye sıkıştırmak ve giderecek güçlenen Ankara – Pekin ilişkilerine zarar vermek. Biden Tayfası’nın ana hedefi de Türkiye’nin rotasını yeniden Atlantik’e döndürmek.
‘HEZİMETLERİ HIZLANACAK’
Ancak, Biden Tayfası boşuna kürek çekiyor. Ne Türkiye – Çin dostluğunu sabote edebilirler ne de Türkiye’nin “Asya Açılımı”nı durdurabilirler. Türkiye’yi yeniden Atlantik zincirlerine vuracak bir güçleri kalmadı. Biden’ın gelişiyle yaşadıkları heyecan, uğrayacakları yeni hezimetleri hızlandıracaktır.

Açıklamaya gitmek için tıklayınız

ata-eti-ite-otu
İndir

Deprem ve konut stoku; Perinçek’in önerisi

Fatih Özcan — Sun, 08 Nov 2020 17:57:49 +0000

İnşaata dayalı ekonomi; Duvara dayandı.

Şu anda elde büyük bir konut stoku var.

Bir kısmı bitmiş;

Bir kısmı yarım kalmış.

Stokların büyük bölümü de;

Büyük şehirlerde.

İstanbul’da, Ankara’da, İzmir’de, …

KİMİN STOKU

Stokun sahibi inşaat firmaları.

Ancak sadece onların değil;

Türkiye’nin de stoku.

Yanlış politikaların sonucu.

Ama yanlışı doğru yapmak mümkün.

Bilim adamları sürekli;

İstanbul depremi uyarısı yapıyor.

Riskli ve yıkılması gereken;

Bina sayısı 260 bin civarında.

İzmir’de de sıkıntı büyük.

Olası bir depremde;

Yüzbinlerce kişinin yaşamı tehlikede.

PERİNÇEK’İN ÖNERİSİ

Riskli binalarda ölümü bekliyoruz

Vatan Partisi Genel Başkanı

Doğu Perinçek;

Tehlike altındaki halkımızın korunması için;

Önemli bir çözüm önerdi.

Öyle karmaşık değil.

Basit ve uygulanabilir.

Öneri özetle şöyle:

“Deprem riski yüksek.

Riski ortadan kaldırmak için;

Kamunun devreye girmesi şart.

Kentlerimizi;

Devrimci bir şekilde ele almamız lazım.

Müteahhit üretmiş, satamamış.

Plansızlık yüzünden;

Duvarları yapmışız, içleri boş.

Yıkılma tehlikesi olan binalarda yaşayanları;

Bu boş evlere yerleştirebiliriz.

Bunun yöntemi belirlenir.

Uygun kredi sağlanabilir.

Devlet kaynakları da kullanılır.

Bu yapılırsa;

Onbinlerce insanımızın hayatı kurtulur.”

Kısaca;

“Ölümü beklemeyelim;

Eldeki yapı stokunu kullanalım” dedi.

DESTEK GÖRDÜ

Radikal ve uygulanabilir bir çözüm.

Öneri geniş destek gördü.

Konunun uzmanları ile görüştüm.

Değerlendirmeleri özetle şöyle:

“Konu çok acil.

İstanbul’da deprem çok yakın.

Ege Denizinde 6,6’lık bir deprem oldu.

İzmir’de 17 bina yıkıldı.

Tamamen yıkılan bina sayısı 4.

Kurtarma çalışması günlerce sürdü.

114 vatandaşımız öldü.

İstanbul’da olacak deprem için tahmin;

7’nin üstü.

Düşünmek bile istemiyoruz.

İnsanlarımız enkaz altında;

Günlerce acı çekerek ölür.

Perinçek’in önerisi doğru.

Hemen adım atılmalı.

Riskli ve hasarlı binalar boşaltılmalı.

Hazır konut stokuna yerleştirilmeli.

Tehlikeli binalar hızla yıkılmalı.”

YİNE UNUTURSAK

Bugüne kadar;

Her deprem sonrası aynı şey oldu.

Televizyonlar 24 saat canlı yayın yaptı.

Onlarca, yüzlerce kişi öldü.

Son anda kurtulan;

Birkaç kişi ile acılarımızı unutmaya çalıştık.

Uzmanı, uzman olmayanı…

Ekranlarda nutuk attı.

O yapılmalı, bu yapılmalı…

Sonra…

Yeni bir olay, yeni bir gündem.

Bir sonraki depreme kadar;

Gözlerimizi kapattık…

HADİ ARTIK

Öneri ortada.

Bir yanda boş bekleyen;

Bir milyondan fazla konut,

Diğer yanda riskli binalarda yaşayan milyonlar.

Hadi artık.

Neyi bekliyoruz.

Deprem olup;

On binlerce kişinin ölmesini mi?

Ülkeyi yönetenler;

Hala yeni konutlardan söz ediyor.

Yer belirlenecek, temeli atılacak, bina yapılacak, …

Deprem sizi bekler mi?

Emin misiniz?

Ya beklemezse…

ata-eti-ite-otu

Akşener Perinçek’i haklı çıkardı!

Fatih Özcan — Thu, 22 Oct 2020 17:17:33 +0000

Ulusal Kanal’da program yapıyordu.

Ülkede çok ünlüydü.

Sebahattin Önkibar…

2018 yılının son ayının 22’sinde, İYİ Parti’de patlak veren son FETÖ bombasının izleri bulunan bir yazı yazmış Önkibar. “Akşener Perinçek’i haklı çıkardı!”

Perinçek, Akşener için “Gladyo’nun kraliçesi” demişti ya!

Önkibar, gelişmeler karşısında gelişmelerin ve olguların Perinçek’i onaylamasını ve haklı çıkarmasını konu ediyor.

Ve konu bugünlere uzanıyor.

Ülkenin iki büyük baş belasından biri olan FETÖ, darbeden bu yanan muhalefet içinde yuvalandığı cerahatin her patlayışında bir kez daha ortaya çıkıyor.

İşte o yazı!

Akşener Perinçek’i haklı çıkardı!

Ne yalan söyleyeyim, Doğu Perinçek’in, Meral Akşener için kullandığı “Gladyo Kraliçesi” ifadesini abartılı bulmuştum.

Ancak bugün itibari ile Akşener konusunda Doğu Bey’e hak vermeye başladım. Niye mi?

Gelin hep beraber iz sürelim:

Türkiye’nin en saygın ve güvenilir medya kurumlarından biri olan ODA TV’den önceki gün bir haber:

Adı: YATA

NATO’nun gençlik örgütü.

Bu örgütün Türkiye versiyonunun adı, Türk-Atlantik Gençlik Konseyi.

NATO VE İYİ PARTİ

Bu konsey, “Türkiye’nin NATO’daki yeri” konulu bir panel yapacak.

Konuşmacılar, bu konseyin önceki ve bugünkü başkanı olan Emir Gürbüz ile Bahadırhan Dinçaslan.

Şimdi dikkat edin… Hepimizin gözünden kaçtı, bu iki isim İyi Parti’nin İstanbul Milletvekili adayı idi.

Üstelik Bahadır Dinçaslan isimli aday, 15 Temmuz’daki Fetullah kahpeliği başladığında şu tweetleri atmış: – “Lütfen gerçek deyin… İhtilal oldu deyin…”

İşte bu rezil mesaj ortaya çıktığı için Bahadır Dinçaslan, İyi Parti’den istifa etmek zorunda kalmıştı.

BUĞRA KAVUNCA OLAYI

Hayır, hiç kimse bana bu iki ismin tesadüfen İyi Parti’den aday olduğunu açıklayamaz.

Meral Akşener bu dehşet tercihi, mugalata ile değil, inandırıcı şekilde açıklamaya mecbur ve mahkûmdur.

Sadece bu olay değil, Buğra Kavuncu isminin İyi Parti İstanbul İl Başkanı yapılması yine büyük bir soru işaretidir niye mi?

Önce Buğra Kavuncu kim aktaralım.

Babası Orhan Kavuncu… Eski ülkücü önder ve BBP milletvekili.

Babasının kuzeni FETÖ’den tutuklu olan CIA Ajanı Ruzi Nazar, yoldaşı eski MİT’çi Enver Altaylı.

BABA ORHAN KAVUNCU’NUN BUĞRA İÇİN SÖYLEDİKLERİ!

Amcası, benim 1978’de Ankara Ülkü Ocakları Genel Merkezinde Tercüman gazetesinden gazeteci Çoşkun Çokyiğit ile buluşup görüştüğüm, dönemin Ülkü Ocakları Genel Başkan Yardımcısı olan Burhan Kavuncu.

Buğra’nın bir diğer amcası ise azgın FETÖ’cü olan eski Eyüp Belediye Başkanı İsmail Kavuncu.

Ve bir anekdot:

Yeniçağ gazetesinde çalıştığım dönem Prof. Orhan Kavuncu bir gün büromda ziyaretime gelir.

Kendisine Fetullah alçaklığını sorunca şunu söyler:

– “Tasvip etmiyorum… Ona sempati duyan çocuklarıma bile sürekli iradenizi kimseye satmayın diyorum…”

İşte Buğra Kavuncu, Orhan Kavuncu Hoca’nın oğludur ve Meral Akşener tarafında ısrar ve inatla İstanbul gibi bir merkeze İl Başkanı yapıldı.

PROF. ÖZDAĞ İLE KORAY AYDIN RAHATSIZ

NATO görevlisi İyi Parti İstanbul Milletvekili adayları Emir Gürbüz, Bahadırhan Dinçaslan ve Buğra Kavuncu fotoğraflarını yanyana getirirseniz, Doğu Perinçek’in Meral Akşener için ettiği “Gladyo Kraliçesi” sözünün somut bir karşılığı net olarak ortaya çıkıyor.

Sadece bu değil.

İyi Parti içinde yakın arkadaşlarım var.

Prof. Ümit Özdağ ve hatta Koray Aydın ile çok sayıda isim bu konularda vallahi çok rahatsız lakin namus belası adına susuyorlar.

Artık açık ve net, Meral Akşener karanlıktır.

İYİ PARTİ EŞİTTİR AKŞENER DEĞİL

Altını ısrarla çizerek yazıyorum.

Bu satırların yazarı Meral Akşener başarılı olsun diye, ona rağmen “Asena” isimli kitabı yazmış biridir ki, Akşener bu kitabı yazmamı istememiş ve kitap yazma sürecinde benimle görüşmemiştir.

Çok iyi bir kaynaktan öğrendim, meğer FETÖ’cü bir alçak Meral Akşener’e, “Önkibar’a güvenilmez, keskin bir ulusalcı o” demiştir.

Sonuç:

AKP’ye karşı çıkış yolu bulma adına umut beslediğim, Meral Akşener isminde yanıldım lakin İyi Parti eşittir Akşener değildir…

ata-eti-ite-otu

HDP’li vekillerin milletvekilliklerinin düşürülmesinin perde gerisi

Fatih Özcan — Mon, 08 Jun 2020 13:53:32 +0000

Ülkede ve bölgede barış güvenlik için ABD “kara kuvveti” PKK’nın yokedilmesi zorunludur. Onun emrindeki, onun siyasi legal ayağı olan HDP’nin de temizlenmesi mecburidir. Şimdi buna gelindi. Önümüzdeki süreçte PKK’nın toplumdaki kökleri temizlenecektir. Meclis’te 2 HDP’linin milletvekilliklerinin düşürülmesi bu sürecin başladığının işaretidir. Konun perde arkasını Vatan Partisi lideri Dr. Doğu Perinçek tivitledi.

PKK/HDP terör örgütünü bitirmede yeni aşama

İki HDP’linin milletvekilliğinin düşürülmesi, 24 Temmuz 2015 günü yeniden başlatılan Bölücü Terörün silahla bitirilmesi mücadelesinde devlet kararlılığının gereğiydi. Yeni bir aşamaya gelmiş bulunuyoruz. Türk Silahlı Kuvvetlerinin, Polisimizin ve Köy Güvenlik Örgütlerimizin vatan düzleminde ve sınır ötesinde kazandığı başarılardan sonra, şimdi Bölücü Terörün yasal düzlemdeki örgütlenme olanakları temizlenecektir.

Aslında bu aşama, Terör Örgütünün ele geçirdiği belediyelere kayyum atanmasıyla başlamıştı. Ancak PKK’nın Meclisten temizlenmesi, teröre karşı mücadelenin kesin sonuca ulaştırılması için şarttır, zorunludur. Halk, “Mecliste PKK istemiyoruz” sloganıyla yıllardan beri bu zorunluluğu dile getiriyor.

HDP PKK’DIR

Önce HDP ile PKK’yı iki farklı örgüt gibi gösteren sahtekârlıktan ve aldanışlardan kurtulmamız gerekiyor. HDP diye PKK’dan ayrı bir örgüt yoktur. HDP, PKK Terör Örgütünün bir parçasıdır. Tek bir örgüt var. Ve bu örgütün başı, kolları ve ayakları var.

HDP, PKK’nın programına ve amacına bağlıdır.

HDP, PKK’nın emri altındadır, PKK örgütlenmesi içindedir.

HDP, PKK’nın eylem planı içinde çalışır.

TEK BAŞ ÇOK AYAK

PKK, iki ayakla yürür. Bir ayak silahlı PKK’dır. Diğer ayak da, silahlı PKK’nın emri altında yasal olanakları kullanan bölücü terör örgütlenmesidir. Her iki ayak, aynı başın emri altındadır. PKK ve HDP’nin iki ayrı başı yok. Baş, her canlı ve örgütsel organizmada olduğu gibi bir tane. El ve ayaklar ise birden fazladır.

VATAN BÜTÜNLÜĞÜ VE YURTTA BARIŞIN GEREĞİ

PKK’nın belediyelerden ve Meclisten temizlenmesi, öncelikle vatan bütünlüğünün ve yurtta barışın, hatta bölgemizde barışın gereğidir.

Türk askeri ve polisi, PKK terör örgütünü dağdan ve bağdan temizliyor, görevini yapıyor. Ama aynı örgütü Belediyelerden ve Meclisten temizlemezseniz, PKK’ya savaşçı toplama, haraç toplama, propaganda yapma ve halk üzerinde otorite kurma olanağı sağlamış oluyorsunuz. Güvenlik güçleri PKK’nın bir ayağını kırıyor, ama belediye ve Meclisteki ayağını kırmazsak, terörü bitiremeyiz, vatanı bütünleştiremeyiz, yurtta barışı sağlayamayız.

HUKUK VE YARGI VATAN BÜTÜNLÜĞÜNÜN EMRİNDE

Hukuk nedir, bilen bilmeyen konuşuyor.

CHP-HDP/PKK İttifakı ve diğer yandaşları, vatan bütünlüğü ve yurtta barıştan bağımsız bir hukuk ve yargı icat etmeye kalktılar.

Hukuku devlet yapar. Hukuk, ahlâk gibi, görenek gibi, kitle örgütlerinin düzenlemeleri gibi diğer kurallardan farklıdır. Bu farkı belirleyen ayırt edici özelliği, hukukun devlet tarafından konması ve devlet yaptırımıyla uygulanmasıdır. Bu nedenle Hukuk, devletin program ve siyasetinin emrindedir. Osmanlı Devleti ile Cumhuriyet Devletinin ya da ABD ile Türk devletinin hukuklarının farklı olması, devlet program ve siyasetlerinin fakından gelir.

Yargı, hukuk ile karıştırılıyor. Hukuk, kurallar bütünüdür. Yargı ise, hukukî anlaşmazlıkları çözen devlet organıdır. Üç büyük organdan biridir.

Hukuk da, yargı da devlet bütünlüğünün ve yurtta barışın emrindedir. Devletin ve ülkenin bütünlüğüne muhalif bir hukuk ve yargı, dünyanın hiçbir yerinde olamaz! Başka deyişle Bölücü Terörü koruyan bir hukuk ve yargı yoktur ve olamaz.

TEMEL HAKLAR VE HUKUK DEVLETİ VATAN VE BARIŞ ORTAMINDA YAŞANIR

Temel hak ve özgürlükler, vatan bütünlüğü içinde ve terörün bulunmadığı bir ortamda varolabilir. Yine Hukuk Devleti ilkesi de, en sonunda devlet ve vatan bütünlüğü ve yurtta barış içindir. Demokratik Devlet, hukuk devleti ilkesiyle kendi işlevini yerine getirmek için, kendi koyduğu kurallara bağlılık güvencesi vermektedir. O kuralların en başında vatan bütünlüğü ve yurtta barış bulunuyor. Hukuk devleti, bu açıdan en başta devlet ve millet bütünlüğüne ve yurtta barış ilkesine bağlılıktır. Hiçbir kurumun, örgütün, partinin ve vatandaşın o kurallara karşı faaliyet özgürlüğü yoktur. Olursa, ne devlet kalır, ne hukuk kalır, ne de hukuk devleti kalır! Bu nedenle Hukuk Devleti, vatan bütünlüğü ve yurtta barışa karşı kullanılamaz.

Türkiye’de PKK’yı koruyan bir hukuk ve yargı icat etmeye kalkanlar, ABD devletinin hukuk ve yargısının aleti konumuna düşüyorlar.

BÖLÜCÜ TERÖRÜN İRADESİ MİLLÎ İRADE DEĞİLDİR

CHP ve HDP/PKK sözcüleri, PKK belediyelerini ve Meclisteki PKK’yı korumak için Millî İrade kavramına sarılıyorlar.

Millî irade, devlet halinde örgütlenmiş milletin iradesidir. Teorik bir varsayım olarak kabul edilir.

Millî irade, milleti ve devleti bölmenin iradesi değildir.

PKK/HDP disiplinine bağlı olanlar, milletin iradesini değil PKK’nın milleti ve devleti bölmeye kalkan bölücü iradesini temsil etmektedirler.

Türk Devletinin yargısı, o sözde milletvekillerini bölücü terör suçundan mahkûm ederken, onların millî iradeyi temsil edemeyeceklerine de karar vermiştir. Artık o iki şahıs, millî iradenin temsilcisi değildir. O nedenle yargının hükmü gereği milletvekillikleri düşmüştür.

Milli irade gibi Türk devriminin getirdiği demokratik kurum, bölücü terör örgütünü desteklemek amacıyla kullanılamaz!

YARGININ KESİNLEŞEN KARARININ GEREĞİ

Bölücü terör suçundan hükümlü iki şahsın milletvekilliklerinin düşmesi, Meclisin kararı nedeniyle değildir. Yasama organının böyle bir yetkisi yoktur ve bu olayda TBMM yetkisi dışına çıkmış değildir.

Yargının hükmü, anayasa ve yasalar gereği Meclis’te okunmuştur ve böylece yasal süreç tamamlanmıştır, iki HDP üyesinin milletvekillikleri düşmüştür.

Bu işlemde, hükümetin, Ak Parti’nin veya TBMM Başkanlığı’nın bir girişimi veya müdahalesi bulunmuyor. TBMM Başkanı CHP’li olsa, yine Yargı Hükmünü Mecliste okumak zorundaydı. O nedenle milletvekilliklerinin düşmesini “siyaset”le açıklayan görüşler, hem hukuk dışıdır, hem de siyaset kavramından habersizdir. Çünkü siyaset, devlet iktidarının kullanılması ve devlet iktidarının ele geçirilmesi için yürütülen bütün faaliyetleri kapsar.

TBMM Başkanı, kesinleşen Yargı Kararını daha önce okumadığı için eleştirilebilirdi, ama niçin bugün okudu diye eleştirilemez.

YARGITAY’IN ÜSTÜNDE CEZA YARGISI MERCİİ YOK

“Anayasa Mahkemesi ve AİHM kararları beklenmeliydi” gibi hukuk dışı iddialar var.

Bilgisizlikten geliyor. Çünkü Anayasa Mahkemesi’nin ve AİHM’nin Yargıtay’ın kesinleşen hükmünü kaldırma yetkileri bulunmuyor.

Anayasa Mahkemesi’nin bireysel başvuru konusunda alacağı karar, Anayasaya uygunluk konusunda bir saptama kararıdır, yoksa Yargıtay’ın hükmünü değiştirme kararı değil. Bu kararla olsa olsa yeniden yargılama yoluna gidilebilir. O süreçte de en sonunda kesin kararı verecek olan, Yargıtay’dır. Dolayısıyla Türkiye’de hiç kimse Türk Yargısını bertaraf etme şansına sahip değildir.

AİHM Kararının yaptırımı ise, en kabadayısı Türk Devletinin tazminata mahkûm edilmesidir. AİHM’nin Yargıtay Kararını kaldırma veya değiştirme yetkisi yoktur.

DEVLET VE HUKUK VARSA HDP KAPATILMALI

Türk yargısı FETÖ ve PKK’nın üzerine yürüyor. Yargı altın çağını yaşıyor! PKK terör örgütüne üyelik suçundan hüküm giyen iki sözde vekil artık Meclis’te oturamayacak. Bu bir başlangıçtır.

Yargıtay’ın kesinleşmiş kararı aynı zamanda HDP’nin bölücü faaliyetlerin odağı haline geldiğini gösteren son kanıttır. PKK, hâlâ Meclis’tedir. Bu karardan sonra Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın sorumluluğu, HDP hakkında kapatma davası açmaktır.

2) Bu aşama, terör örgütünün ele geçirdiği belediyelere kayyum atanmasıyla başlamıştı. Ancak PKK’nın Meclisten temizlenmesi, teröre karşı mücadelenin kesin sonuca ulaştırılması için şarttır. Halk, “Mecliste PKK istemiyoruz” sloganıyla yıllardan beri bu zorunluluğu dile getiriyor.
— Doğu Perinçek (@Dogu_Perincek) June 8, 2020

4) PKK, iki ayakla yürür. Bir ayak silahlı PKK’dır. Diğer ayak, silahlı PKK’nın emri altında yasal olanakları kullanan bölücü terör örgütlenmesidir. Her iki ayak, aynı başın emrindedir. Baş her canlı ve örgütsel organizmada olduğu gibi bir tane. El ve ayaklar ise birden fazladır.
— Doğu Perinçek (@Dogu_Perincek) June 8, 2020

6) Hukuk nedir, bilen bilmeyen konuşuyor. CHP-HDP/PKK İttifakı ve diğer yandaşları, vatan bütünlüğü ve yurtta barıştan bağımsız bir hukuk ve yargı icat etmeye kalktılar. Hukuku devlet yapar ve devlet yaptırımıyla uygulanır.
Hukuk, devletin program ve siyasetinin emrindedir.
— Doğu Perinçek (@Dogu_Perincek) June 8, 2020

8) Temel hak ve özgürlükler vatan bütünlüğü içinde ve terörün bulunmadığı bir ortamda varolabilir. Hukuk Devleti ilkesi vatan bütünlüğü ve yurtta barış içindir. Devlet, hukuk devleti ilkesiyle kendi işlevini yerine getirmek için kendi koyduğu kurallara bağlılık güvencesi verir.
— Doğu Perinçek (@Dogu_Perincek) June 8, 2020

10) CHP ve HDP/PKK sözcüleri, PKK belediyelerini ve Meclisteki PKK’yı korumak için Millî İrade kavramına sarılıyorlar.
Millî irade, devlet halinde örgütlenmiş milletin iradesidir. Teorik bir varsayım olarak kabul edilir.
Millî irade, milleti ve devleti bölmenin iradesi değildir.
— Doğu Perinçek (@Dogu_Perincek) June 8, 2020

12) Bölücü terör suçundan hükümlü iki şahsın milletvekilliklerinin düşmesi, Meclisin kararı nedeniyle değildir. Yasama organının böyle bir yetkisi yoktur, TBMM yetkisi dışına çıkmış değildir.
Yargının hükmü, anayasa gereği Meclis’te okunmuştur ve yasal süreç tamamlanmıştır.
— Doğu Perinçek (@Dogu_Perincek) June 8, 2020

14) Anayasa Mahkemesi’nin bireysel başvuru konusunda alacağı karar, Anayasaya uygunluk konusunda bir saptama kararıdır, Yargıtay’ın hükmünü değiştirme kararı değil.

AİHM kararının Yargıtay Kararını kaldırma veya değiştirme yetkisi yoktur.
— Doğu Perinçek (@Dogu_Perincek) June 8, 2020

16) Yargıtay’ın kesinleşmiş kararı aynı zamanda HDP’nin bölücü faaliyetlerin odağı haline geldiğini gösteren son kanıttır.

PKK, hâlâ Meclis'tedir.
Bu karardan sonra Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın sorumluluğu, HDP hakkında kapatma davası açmaktır.
— Doğu Perinçek (@Dogu_Perincek) June 8, 2020

Kazım Karabekir’den İdlib dersi

Fatih Özcan — Fri, 21 Feb 2020 12:16:13 +0000

Dr. Mehmet Perinçek, İdlib sorunu hakkında doğru kararlar verebilmek için Kurtuluş Savaşı derslerinin çok öğretici olduğunu, bu konuda Karabekir Paşa’nın Batum tutumunun derslerle dolu olduğunu ©The Independentturkis için yazdı. İlgili makaleyi Başyazı köşemize alarak KıvılcımHaber okuyucu ve izleyicilerinin ilgisine ve bilgisine sunuyoruz.

İdlib’de yaşanan gelişmeleri anlamak için 15 Kasım 2015’ten bugüne süreci kısaca özetlemek faydalı olacak.

15 Kasım 2015 mutabakatı

15 Kasım 2015’te G-20 zirvesinin toplanmasından faydalanarak Erdoğan ve Putin, Antalya’da ikili bir görüşme gerçekleştirmişlerdi.

Görüşmenin önemli bir gizli gündemi vardı. Hatta bu gündemden Putin’in dahi haberi yoktu.

Erdoğan, Rus mevkidaşına “Volodya” (Vladimir’in samimi ifadesi) şeklinde hitap ederek Türk Ordusu’nun Suriye topraklarına yönelik bir harekat başlatacağını belirtti.

Rusya Devlet Başkanı, Erdoğan’ın bu sözlerini “gözümüzü kapatırız” diyerek cevaplandırdı. Moskova, Türkiye’nin sınır ötesi operasyonuna yeşil ışık yakmıştı.

Aslında Astana süreci, daha o tarihlerde başlayacaktı. ABD’nin inisiyatifinin dışında, hatta kurmak istediği Kürt koridoruna müdahale için iki ülke anlaşmıştı.

Uçak kriziyle sabote edildi

Ancak bu anlaşmanın üzerinden 10 gün geçmedi, 24 Kasım 2015 Salı günü Rus Su-24 uçağı düşürüldü.

AKP iktidarından “gerekirse bir daha düşürürüz”, “emri ben verdim”, “NATO müdahale etsin” sesleri yükseldi.

Putin ise “arkadan hançerlendik” diyecekti. O zaman bu genel bir söylem gibi anlaşıldı ama Rus liderin kastettiği 15 Kasım’da varılan mutabakattı.

Ne olmuştu da dokuz gün önce iki lider, Suriye’ye Türk Ordusu’nun girmesi konusunda anlaşmışken savaşın eşiğine gelinmişti?

Bölgenin kaderini değiştirebilecek mutabakat, bir anda sabote edildi. Mutabakatın bozulmasının ötesinde Türkiye ve Rusya, çok ciddi bir cepheleşmenin tarafları haline geldi.

Yazılarımızda çok kez ifade ettik. Tarihten günümüze Türk-Rus çatışması, her zaman iki ülkenin aleyhine sonuçlar doğurdu.

Bu çatışmadan kazanan ise hep Batı oldu. Hatta Batı’nın bölgedeki planlarını hayata geçirmesi, hep bu çatışmanın kışkırtılmasına bağlıydı.

Davutoğlu’nun “stratejik derinliği”nin zemin hazırladığı, FETÖ’cü pilotların sabotajı ve ardından Ankara’nın büyük devlet adamlığından yoksun tavrı, Kürt koridorunu kurtardı. Üzerine üstlük Türkiye, potansiyel müttefiklerinden oldu.

ABD, kestaneleri ateşten alma işini Rusya’ya ihale ediyordu. 15 Temmuz’un “start” düğmesine bu operasyonla basıldı.

Türkiye, yalnızlaşacak; Rusya da ABD’nin Türkiye’de “yeni bir hükümet kurulması projesi”nde Washington’un tuzağına düşecekti.

Vatan Partisi’nin Moskova’daki uyarıları sonuç verdi. ABD’nin Türkiye’de FETÖ üzerinden uygulamak istediği plan anlatılınca, Rus tarafının konuya bakışı değişti, özür dilenmesi durumunda Ankara’yla yeniden masaya oturulabileceği fikri hâkim hale geldi.

Ankara da üzerine düşeni yapınca, hatta Davutoğlu da başbakanlıktan alınınca ilişkiler tam düzelmeye yüz tutmuşken bu sefer sadece Türkiye değil, tüm bölge 15 Temmuz Amerikancı darbe girişimiyle karşı karşıya kaldı.

Bu tehdidin savuşturulması Türk-Rus ilişkilerine hız verince, 15 Kasım 2015 tarihli Suriye mutabakatı tekrar gündeme oturdu.

ABD inisiyatifi kırılıyor

Astana süreci, uçak kriziyle sabote edilmiş olsa da gecikmeyle başlamış oldu. İki ülkenin birbirine ihtiyacı belirleyicilik kazandı. Ama karşı cephe rahat durmadı.

Karlov suikastıyla ABD inisiyatifi dışındaki bölgesel işbirliği tekrar bombalanmak istendi. Ancak iki ülkenin olaya doğru yaklaşımı, bu girişimi de sonuçsuz kıldı.

Gel-gitleriyle bu süreç, sonunda Soçi mutabakatıyla taçlandı. ABD’nin BOP projesi tarihe gömüldü. Türkiye ve Rusya’nın bölgede birlikte hareket ettiği koşullarda ABD planlarının başarı şansı yoktu.

Bu denklemi tersine çevirmek de Türk-Rus ilişkilerinin bozulmasına bağlıydı.

Libya’da çatışma senaryosu da tutmadı

Washington ve bilumum kuyrukçuları, Libya’yı fırsat olarak gördüler. İçeriden dışarıdan fitne girişimleri, Libya’da da sonuç vermedi. Nesnel çıkarlar ve iki ülkenin birbirine muhtaç olması, Libya sorununda da belirleyici oldu.

İlk önce iki ülkenin liderleri anlaştı. Moskova’da ateşkes görüşmeleri başladı. Atlantik cephesi, yine kendi inisiyatifi dışında hareket edilmesini engellemek için harekete geçti.

Atlantik cephesi Halife Haftar üzerindeki etkisini kullanarak bu süreci baltalamaya çalışsa da Türk-Rus işbirliği, sorunun çözülmesinde tek seçenek olduğunu ortaya koydu.

Türkiye-Suriye temasları ve Süleymani’nin öldürülmesi

Libya görüşmelerine paralel Türkiye ve Suriye istihbaratı, en üst düzeyde Rusya’nın arabuluculuğunda bir araya geldi. Bunun kamuoyuyla resmî olarak paylaşılması, Suriye sorununun kökten çözünü açısından umut ışığı oldu.

Bu umut ışığı, Atlantik cephesi açısından da yolun sonuna işaret ediyordu.

O dönemde dünya bir de Süleymani’nin öldürülmesiyle sarsıldı. Onun “günahlarından” birini de yeni öğrendik.

ABD’nin New York Times gazetesinin yazdığına göre Birleşik Arap Emirlikleri, Eylül 2019’da Washington yönetiminden habersiz İran ile gizli görüşmeler yapmış ve görüşmeler, ABD saldırısında öldürülen Süleymani tarafından planlanmıştı. ABD, kendi inisiyatifi kırıldıkça deliye dönüyordu.

İdlib’de yeniden gerilim ve merkezkaç kuvvetler

İşte tam bu zamanda, yani Suriye ve Libya meselelerinde Türkiye’yle Rusya’nın inisiyatifi ele aldıkları sırada, bir hafta geçti geçmedi, aynı uçak krizinde olduğu gibi, bir cepheleşme durumuna geçildi. Rus subayların öldürülmesi, ardından Mehmetçiklerin şehit edilmesi yeni bir krizi doğurdu.

Ancak her üç ülke, Türkiye, Suriye ve Rusya, açısından da geçerli bir kanun var. Hatta bu kanunu, ABD’nin hedefindeki her ülke, her bölge için de kabul edebilirsiniz. En basit şekilde formüle edelim.

Bütün merkezkaç kuvvetler, dolaylı ya da dolaysız ABD’nin enstrümanıdır ve adı, sanı, ideolojisi, niyeti ne olursa olsun emperyalist planlara hizmet eder, bölgenin huzur ve refahının karşısındadır.

Merkezkaç kuvvetler, fay hatlarını tetiklemektedir, ABD’nin hedefindeki bir ülkede yaşanacak kırılmanın diğer ülkelere sirayet etmemesi mümkün değildir.

Hatta Suriye’de bölücü ya da yobaz herhangi bir merkezkaç iktidar odağı diğerinin de yaşam garantisidir.

Zaten Astana sürecinin temel ilkesinin Suriye’nin toprak bütünlüğünün sağlanması olması da bundan kaynaklanıyordu. Öyleyse merkezin merkezkaçı tasfiyesi, her üç ülkenin de lehinedir.

Bu, ülke liderlerinin siyasetleri açısından da turnusol kâğıdı işlevi görmektedir. Ne kadar merkezkaç kuvvetlerin tasfiyesinden yanasın, o kadar vatanseversin; ne kadar merkezkaç kuvvetleri destekliyorsun, o kadar ülkenin milli çıkarlarının karşısında yer alıyorsun.

Çıkar çatışması yok

Bakın burası çok önemli: Türkiye liderinin tutumu, ilk önce Türkiye’ye karşı sorumluluğundan kaynaklanmaktadır, Rusya’ya ya da Suriye’ye karşı değil. Rus ve Suriyeli liderlerinki de.

Daha açık şekilde ifade edecek olursak Putin, bölücü güçlerin tam tasfiyesini ne kadar geciktirirse, o kadar kendi ülkesinin çıkarlarına ihanet etmiş olur.

Erdoğan da İdlib’deki terör odaklarını ne kadar kollarsa, o kadar Türkiye’nin çıkarlarına zarar verir. Aynısı Esad için de geçerlidir.

Dolayısıyla Suriye’de ülkeler arasında nesnel olarak bir çıkar çatışması yoktur. Ülkelerin birbirlerine vermesi gereken tavizler de yoktur.

Türkiye, Rusya ve Suriye arasında yaşanan her çatışma, ülkelerin ters düşen çıkarlarından değil, öznel sebeplerden kaynaklanmaktadır.

ABD’nin teslim alma operasyonu

Kuşkusuz dışardan müdahaleler, tertipler de söz konusu olabilir. ABD’nin çöken Büyük Ortadoğu Projesi’ne (BOP) can suyu olabilecek tek şey geriye kaldı.

O da Türkiye’yle Suriye ve Rusya’yı çatıştırmak, Türkiye’yi müttefiklerinden yoksun bırakarak yalnız kalmasını sağlamak.

Washington’un “Türkiye’nin yanındayız” yalanları da bu stratejinin bir parçası. Resmin tümüne baktığımızda bunu rahatça görmek mümkün.

Yoksa ABD, stratejik ortağı PKK/PYD’den vazgeçmiş değil. Doğu Akdeniz’de de tam anlamıyla Türkiye’nin karşı cephesinin başoyuncusu olmaya devam ediyor. Aynı ABD, “Yüzyılın Antlaşması”nı da daha yeni ilan etmedi mi?

Türkiye, her cephede ABD’yle karşı karşıya iken sadece Rusya ve Suriye karşıtı bir çatışmada Türkiye’nin yanında gözükmesinin bir sebebi var.

Amaç, Türkiye’yi kolay lokma haline getirip, diğer taraftan da ekonomik tehditleri/operasyonları harekete geçirerek teslim almaya çalışmak.

Şam’la temas ve göç dalgası

Ancak bu krize zemin oluşturan içerden kaynaklı nedenler de var. Bunun başında da AKP iktidarının ısrarla Şam’la gerektiği gibi doğrudan temas etmemesi geliyor.

Şam’la temas kurulmayınca Suriye’nin toprak bütünlüğünün sağlanması ve buna bağlı olarak Türkiye’nin milli güvenliğinin garanti altına alınması süreci, dışarıdan tertiplere açık hal kazanıyor.

Ayrıca İdlib konusunda bir göç dalgasını engelleyecek olan da Şam’la işbirliği. Ankara’nın Şam’ı toprak bütünlüğünü sağlamaktan alıkoyması olanaksız.

Devlet devletse, doğası gereği bunu yapacaktır. Bu, devlet refleksidir. Orada sen de varsan, sürecin içinde bulunursan, birlikte planlarsan o göç dalgasını engellersin.

Türkiye’nin, Şam’ın kendi toprak bütünlüğünü sağlama iradesini engelleme şansı yoktur (bunda çıkarı da yoktur), ama Şam’la birlikte hareket ederek o sürecin planlanmasında bulunarak ve gerekli tedbirlerin alınmasını sağlayarak göç dalgasını engelleme imkânı vardır.

Altıncı kol faaliyetleri

Bunlarla birlikte her üç ülkede de işbirliğini baltalamak isteyen güçler olduğunu belirtmek gerekir. Rusya’da açıktan Batıcı çizgiye sahip güçler, beşinci kol olarak nitelendirilebilir, izole durumdadır ve bunların devletin politikalarını etkileme şansı yok denecek kadar azdır.

Ancak Putin’in çevresinde kümelenmiş liberal bir takımın olduğunu söyleyebiliriz. İşte bu altıncı kol faaliyeti (basın içinde de yuvalanmıştır), Türkiye’yle krizlerin pususuna yatmıştır.

Türkiye’de bu eğilim kendini mezhepçilik üzerinden gösterirken, Türkiye’yle yaşanan sorunların üstüne körükle gidenler, Suriye’de de yok değildir.

Kendilerinin de bu tür yalanlarla karşı karşıya kalmasına rağmen Suriye parlamentosunda emperyalist Ermeni soykırımı yalanının kabul edilmesi, bunun örneklerinden biridir.

Yapılan bir hata, iki ülkenin çıkarlarına mugayir, karşılıklı diğer hataları tetiklemektedir. Şehitlerimizle yaşadığımız acı, böyle bir kısırdöngünün sonucudur.

Sözde “milliyetçi” sloganlar

Her üç ülkede de içerden bu kışkırtmalar, sözde “milliyetçi, yurtsever” sloganlarla süslenmektedir.

Oysa güçlü düşmanın karşısında yalnız bırakmak, önüne daha büyük sorunlar çıkartarak esas tehdit karşısında zaafa uğratmak, hatta esas tehditten dikkatleri çekerek enerjini ortak çıkarlara sahip olduğun potansiyel dost kuvvetler karşısında harcamak, bu ülkelere verilecek en büyük zararların başında gelmektedir.

Sinsi emperyalist kuvvetleri bayram ettiren bu politikaları, “Ankara’dan bakmak”, “ne o, ne bu” diye yutturmak mümkün değildir.

Hele bir de “ABD ve Rusya anlaştı, Türkiye’yi bitirecekler” gibi hayat ve olgulardan tamamen kopuk komik komplo teorileri de bu çizgiyi kurtarmıyor.

Tehdidi güçle dengelemek

Kesin olan bir şey varsa, o da savaşın güçle kazanıldığıdır. Karşınızdaki tehdidi dengelemek için içerde birleşik bir güç yaratmak şarttır.

Ama tehdidin büyüklüğü, uluslararası ittifaklar zinciri inşa etmeyi de gerektirir. Bu, her hâlükârda savaşın maliyetini ve kayıpları azaltmanın da yoludur. Bu ittifakalar manzumesinin ortak çıkarlar temelinde yaratılacağını belirtmeye gerek yok sanırım.

Yukarıda Türkiye’nin çıkarlarının kimlerle ortak, kimlerle zıt olduğunu ifade ettik. Böylesine açık bir tabloda “ne o, ne bu” politikası Ankara’dan bakmak dışında, niyetine göre başka her yerden bakmaya benzemektedir.

İstiklal Savaşı tecrübesi

Türkiye’nin İstiklal Savaşı tecrübesi ve kurduğu uluslararası ittifaklar, bu konuda önemli derslerle dolu. “Ankara’dan nasıl bakmak” gerektiğini, Ankara’yı Ankara yapanlardan öğrenebiliriz.

İstiklal Savaşı’nın başarıya ulaşmasında esas rolü, şüphesiz “milletin kendi azim ve kararı” oynamıştı. Türkiye “önce kendi gücüne önem” vermişti, ama Mustafa Kemal Paşa’nın dediği gibi, “düşmanlarımızın sayısının çokluğunu dikkate alarak kuvvet ilave etmek farz” olmuştu.

Kafkasya, hammadde kaynaklarına ve özellikle de petrole sahip olması, Karadeniz’den Orta Asya açılan yolların üzerinden geçmesi ve Türkiye ile Rusya arasında bir tampon bölge oluşturması açısından dünyanın paylaşım mücadelesinde stratejik bir role sahipti.

Başta İngiltere olmak üzere İtilaf Devletleri, bu mücadeleden galip çıkmak için Kafkas Seddi planını ortaya koyarken, Türkiye ve Sovyet Rusya ise kendileri açısından hayati önem taşıyan bu planı bozmak için askeri işbirliğine gitmek zorunluluğuyla karşı karşıya kalmıştı.

Ankara’nın bu askeri işbirliği politikası, doğuda bir dayanak noktası yaratarak ülkenin batısını kurtarma stratejisine dayanıyordu. Aslında İstanbul’un kurtuluşu ve Yunan işgaline son verilmesi buna bağlıydı.

Güney Kafkasya’daki işbirliğinin iki önemli ayağı Ermenistan ve Gürcistan’da cereyan etti. İki ülkedeki İngiliz işbirlikçisi hükümetlerin ortadan kaldırılması ve buralarda Sovyet iktidarlarını oluşturulması Ankara ve Moskova’nın ortak planı haline geldi.

Ayrılık noktaları değil, ortak çıkarlar

Türk Ordularının ve Kızıl Orduların ortak harekâtlarıyla ilk olarak bu hedefe Ermenistan’da ulaşıldı.

Ancak gerek Batı’nın kışkırtmalarıyla, gerek Rusya ve Türkiye’nin içinden girişimlerle, gerekse de Taşnakların Türk ve Kızıl Ordularını birbirlerine düşürme çabalarıyla bu süreç sabote edilmeye çalışıldı.

Ne de olsa yüzyıllardır, özellikle Kafkasya’da devam eden rekabetin tortuları da vardı.

Ancak iki ülkenin askeri ve siyasi liderleri, Türkiye’nin savunmasının Rusya’nın savunması, Rusya’nın savunmasının da Türkiye’nin savunması olduğunu gördü.

Bu gerçekler kavranınca ayrılık noktaları değil, ortak çıkarlar ön plana çıkmış ve işbirliği daha da sağlamlaşmıştı. İki ordu arasında çıkan sorunlar, bu anlayışla aşılabilmişti.

Kazım Karabekir’in Batum krizindeki rolü

Aynı askeri işbirliği, ardından Menşevik Gürcistanı’nda da hayat buldu. İngiliz işbirlikçisi Menşevik iktidarı yıkılmıştı ama bu sefer de Batum’da iki ordu karşı kaşıya kaldı. Ufak çatışmalara ve karşılıklı ölümlere kadar varacak bir kriz ortaya çıktı.

O sırada da iki ülke heyetleri, Moskova’da görüşme halindeydi. Batı açısından Moskova’da bir antlaşmanın imzalanması, planlarının mahvolması anlamına geliyordu.

Türkiye ve Rusya’nın Batum’da birbirine girmesi, Batı açısından tek çareydi. 16 Mart 1921’de Moskova Antlaşması imzalandı ve Batum Sovyet tarafına bırakıldı. Fakat kriz, şehirde hala iki ordunun da bulunması sebebiyle devam etti.

Batı da bir taraftan Ankara’ya Türkiye’nin himayesinde Rusya’ya karşı Kafkasya Federasyonu projesini dayatıyordu.

Sonuç olarak Türk Ordusunun Antlaşmaya uyarak Batum’dan çekilmesiyle sorun çözüldü.

Krizin aşılmasında Kazım Karabekir’in sağduyulu ve meseleye Ankara’dan bakan tavrı, önemli rol oynadı. 27 Mart 1921’de Mustafa Kemal’e gönderdiği mektup, bu bakışın bir özeti niteliğinde:

Londra konferansının içyüzünün, Rus ve Gürcü savaşında Türkleri Kafkas emelleri peşine saldırıp Gürcülerle bağlaşık olarak Ruslara karşı savaş açmak ve böylece Türkiye’yi ateş çemberi içinde eritmek ya da hiç olmazsa Gürcülere karşı Ruslarla birlikte hareketten alıkoymak için bir oyun olduğu artık gün gibi ortaya çıktı. İtilaf’ın Kafkas oyunu çoktanberi sarih görerek can çekişen Menşevik Gürcü hükümetiyle anlaşılmasına ve hatta Kafkas Konfederasyonu yapmaya kadar varılmasını ve Batum işgalinin de Millet Meclisince o denli alkışlanmasını, Doğu durumunu ve Rusya’nın hayati çıkarlarını bilenlerimizin az olmasına karşı bizi her taraftan saran İtilaf propagandasının dehşetine bağlıyorum. (…) Ruslar Kafkasya’ya egemen oldukları sürece onlarla dost, hatta bağlaşık kalmalıyız. Bu da Rusların hayati çıkarlarında gözümüz olmadığını, sözle ve davranışlarımızla onları inandırmakla olur. Çarlık Rusya zamanında fabrika ve demiryolları tümüyle Bakû kaynaklarına göre yapılmış olduğundan Rusya ne şekle girerse girsin Bakû’süz olmaz, Bakû de Butum’suz olmaz. Bu iki önemli limanı birbirine bağlayan demiryolunun korunması için gerekli (…) sınırın kuzeyinden artık Ruslar kuşkulanmamalıdır. Bunun için ilk önce Bakû ve Tiflis ve diğer yerlerdeki temsilcilerimiz karşıdevrim komitelerinin yatağı olmamalıdır. Mümessillerimiz hükümetimizin de çizdiği siyasetten şahsî hissiyatla veya sair tesiratla aykırı düşmeyecek zatlar olmalı ve ellerinde açık talimat bulunmalıdır. İtilâf Devletleri o kadar kuvvetli propaganda yapıyor ki ve o kadar masraflar ediyor ki bunların karşısında şaşırmamak için büyük dirayet ve zekâ ile beraber pek de metin bir ahlâka malik olmak lâzımdır. Aksi halde antanta kendi âmâlini bizim memurlarımıza takipte devam edecekler ve Kafkasya’da karşı inkılâb hücrelerini bizim siyasî memurlarımızın muhitinde teşkil ile Ruslarla aramızda ebedî kuşku bulunduracaklardır. Bu ise Rusların kavi olduğu müddetçe bizim için felâketli bir siyasettir.

Mustafa Kemal Paşa da Karabekir’e verdiği cevapta aynı şekilde düşündüğünü ve bu hareket tarzının milli menfaatlere uygun olduğunu belirtmiştir.

Gerçek vatanseverlik ve devlet adamlığı

İşte meseleye Ankara’dan bakmak, büyük devlet adamı ve komutan olmak ve ülkeyi 30 Ağustoslara taşımak tam da budur.

Karabekir, belki de Sovyet Rusya’ya ideolojik ve siyasi olarak en uzak isimlerden biriydi, ama gerçek bir vatansever olması, başarı ve zafere kitlenmesi, onun bu işbirliğinde en kararlı tavrı almasına yol açmıştı.

Üzerine üstlük Batum’un o dönem Türkiye için arz ettiği önemle İdlib’in statüsü kıyaslanamaz bile.

İdlib, eninde sonunda Suriye toprağıdır ve Suriye merkez otoritesi altına girmesi kadar doğal bir şey yoktur. Bunun da Türkiye’nin lehine olduğunu çok kez vurguladık.

Hedef, Fırat’ın doğusu

Türkiye’nin yoğunlaşması gereken yer Fırat’ın doğusudur. Türkiye’nin İdlib’deki konumu da Fırat’ın doğusundaki terör odaklarının temizlenmesi açısından bir anlamı olduğu sürece önem göstermektedir. (Göç dalgası konusunu yukarıda açıklamıştık.)

Türkiye, 2016 yılında başlayan askeri harekâtlarla birlikte Suriye’de önemli başarılara imza attı ve Amerikan koridoruna izin vermedi.

Bu başarıda da uluslararası planda kurduğu ittifaklar ve Astana süreci çok önemli rol oynadı.

Ama nihai başarı için bu çizgide ısrar ve bu süreçte yapılan hatalardan vazgeçilmesi de şarttır. Şam’la ülkemizin çıkarları temelinde acilen doğrudan temas edilmelidir.

Türkiye’nin komşusuyla görüşmek için aracıya ihtiyacı yoktur.

Türkiye’nin Astana sürecinde ısrar etmesi, müttefiklerinin Fırat’ın doğusu konusunda daha istikrarlı tutum almasını da sağlayacaktır. Türkiye’ye Doğu Akdeniz’de yeni müttefikler kazandıracaktır.

Rusya, Türkiye’siz; Türkiye de Rusya’sız yapamaz. Suriye’si de İran’ı da bu denkleme dahil. Bu süreçte yine zorunlulukların belirleyici olması kaçınılmaz.

Bu zorunluluklar, sadece devlet politikalarını değil, iktidarları da belirleyecek kadar kendini dayatıyor. Ama her geçen zaman, maliyeti bir o kadar da arttırıyor.

O yüzden Ankara’dan bakalım, Kazım Karabekir’den ders alalım!

* Bu makalede yer alan fikirler yazara aittir ve Independent Türkçe’nin editöryal politikasını yansıtmayabilir. ©The Independentturkis

[3d-flip-book mode="thumbnail-lightbox" urlparam="fb3d-page" 
id="12654" title="false" lightbox="dark"]

Perinçek’e hakaret cezasız kalmadı

Fatih Özcan — Wed, 08 Jan 2020 10:14:41 +0000

Bilimsel bir mekanizma olarak kullanıldığında insan davranışları ve düşünsel gelişiminde ilerleme ve düzelme sağlayan eleştiri-özeleştiri mekanizmasının, bir yandan provokasyon olarak kullanan düşman güçler diğer yandan kötü düzenin bilinçaltlarında yarattığı ağulu tortuyu dışa vurmak ve rahatlamak amacıyla kullanan sıradan vatandaşlarca bir itibarsızlaştırma aracı olan hakarete dönüştürülmesine geçit verilmiyor. Bu kapsamda son zamanlarda zirveye ulaşan, halk önderlerine ve siyasi liderlere yönelik bir itibarsızlaştırma, küçük düşürme aracı olarak hakaret etmede sınır tanımayan bir kişi daha hapis cezası aldı. Perinçek’e hakaret, 2 ay 27 gün hapis cezası aldı.

Vatan Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek’e ve Vatan Partisi’ne sosyal medya üzerinden hakaret eden kişilere cezalar gelmeye devam ediyor.

“Açık istihbarat” isimli sitenin yöneticisi olduğu söyleyen ve Perinçek’e hakaret eden Fatma Sibel Yüksek 2 ay 27 gün hapis cezası aldı.

Sosyal medyada cezaya tepkiler:

Bu küstahlık, “adalet yok, adalet yok” diye ortalarda dolaşanlara, adaletin varlığına olan düşmanlıklarının ve inançsızlıklarının getirdiği bir cüretkârlık.

Yargı, bu kişiye Doğu Perinçek’e karşı işlediği hakaret suçundan 2 ay 27 gün hapis cezası vererek adaletin varlığını net bir örnekle bir kere daha tanıtlamış oldu.

Şimdi içerde, “iyi mi yaptı, kötü mü yaptı. Adalet var mı yok mu” bol bol düşünebilir..

Gazeteciliği (nesi gazeteciyse) ahlaksızlık, herkese hakaret ve küfür etme, aşağılama hakkı elde etmek sanan @acikistihbarat @FatmaSibelYkse1 denen bu rezile, #VatanPartisi Hukuk Bürosu’nun girişimleri sonucu Türk Mahkemeleri gerekli cezayı verdi.

2 Ay 27 Gün Hapis Cezası aldı.

Gazeteciliği (nesi gazeteciyse) ahlaksızlık, herkese hakaret ve küfür etme, aşağılama hakkı elde etmek sanan @acikistihbarat @FatmaSibelYkse1 denen bu rezile, #VatanPartisi Hukuk Bürosu’nun girişimleri sonucu Türk Mahkemeleri gerekli cezayı verdi.
2 Ay 27 Gün Hapis Cezası aldı. https://t.co/vgcH36JI1q pic.twitter.com/NhDz4zJDEf
— Yusuf Tunçer 🇹🇷 (@yusuftuncer_) January 7, 2020

İşte o ceza ve gerekçesi:

[3d-flip-book mode="thumbnail-lightbox" urlparam="fb3d-page" 
id="12654" title="false" lightbox="dark"]

Perinçek geliyor

Fatih Özcan — Sun, 01 Dec 2019 14:09:28 +0000

81 ilde etap etap toplanan Üretici kurultaylarının Isparta ayağında konuşmak üzere Vatan Partisi lideri Dr. Doğu Perinçek Isparta’ya geliyor. Vatan Partisi üretici Kurultayı 5 Aralık Perşembe günü Barida Hotel’de. Perinçek’le birlikte üreticiler, mermerciler, sanayiciler konuşacak. Bütün halk davetli

Sıkıntılar ve talepler ortak

Bir avuç işbirlikçinin haricinde tekmil milletin

Çözüm de ortak

Türkiye ekonomisi, tekmil millet üretimde birleşerek geleceğe yürüyecek.

Vatan Partisi Lideri Doğu Perinçek, Üretim Devriminin fitilini ateşlemek için Isparta’ya geliyor.

Üretim Devrimi Kurultayı, üreticileri, Isparta ve çevre illerin öne çıkmış ekonomi dünyası şahsiyetlerini buluşturacak.

Isparta’nın zirai üretimde, hayvancılık sektöründe, sanayide, madencilikte, turizm sektöründe ülkede ve bölgede dikkat çeken bir il olduğunu belirten İl Başkanı Bilal Şimşir, “Isparta’nın dinamiklerini ve potansiyelinin gerçekçi bir şekilde değerlendirerek kenti hakettiği konuma taşımak hepimizin görevidir. Bu kurultayda, halk soracak, üreticiler ve konunun uzmanları cevaplayacak” dedi. Başkan Şimşir, “Isparta’da tarım ve hayvancılık nasıl geliştirilecek, üretilen mallara hem iç pazar hem dış pazar olanakları nasıl yaratılacak, üreticilerin temel girdi maliyetleri nasıl azaltılacak, işsizliğe nasıl çözüm bulunacak, istihdam nasıl artırılacak gibi soruların cevabı aranacak. Bu etkinliğe tüm vatandaşlarımızı davet ediyorum. İlimiz için hayırlı olmasını diliyorum” diye konuştu.

[3d-flip-book mode="thumbnail-lightbox" urlparam="fb3d-page" 
id="12654" title="false" lightbox="dark"]