“Sözünü taşa geçiren”, “şairler şahı”, “söz ilahı” Firdevsi’nin firavunları dize getiren torunları

Görüşmeler sürerken 28 Şubat’ta aniden saldırdılar İran’a.

İran, önceki tecrübelerinden İsrail’in siyonist alçaklığının ve ABD’nin emperyalist zalimliğinin güvenilmezliğini ve kalleşliğini bildiğinden hazırlıklı ve eller tetikteydi.

Emperyalist ve siyonist haramiler, öncelikle İran’ın önderliğine saldırdı.

Önde gelen devlet adamlarını katlederek rejimi çökertmeyi, ülkeyi yönetilemez hale getirmeyi amaçladılar.

Ülkede uyuyan hücreler halinde örgütledikleri ajanlarını harekete geçirdiler.

Bizzat Trump’ın söylediği gibi silahlar dağıttılar; isyan çıkarmaya çalıştılar.

Ancak emperyalist ve siyonist çabalar tam tersi sonuç verdi;

İran halkı, muhalifleriyle birlikte tüm halk devletinin çevresinde kenetlendi.

Ardından ülkeyi bombalamaya başladılar.

İlkokul çocuklarını sınıflarındayken bombalayarak yüzlerce öğrenciyi katlettiler.

Karşılığında Devrim Muhafızları Ordusu (DMO) dağların altına konuşlandırdığı füze varlığını küçükten büyüğe doğru konuşturmaya başladı. Orta Doğu ülkelerindeki ABD üsleri, filoları, elçilikleri, tüm tesisleri yerle bir edilmeye başlandı. İsrail kentleri geceleri İran füzeleri sayesinde ışıl ışıl yanmaya başladı. Savaş ayını doldurduğunda emperyalist ve siyonist zalimler İran’ın beklenmedik direnişi karşısındaki şaşkınlıklarını artık gizleyemez oldular.

İran, Atlantik dünyasını köşeye sıkıştıracak olan kozunu oynadı;

Dünya petrol tüketiminin yüzde 20’ini karşılayan Hürmüz’ü kapattı.

Dünya petrol fiyatları 100 doları hızla aştı.

Enerji fiyatları ve enflasyon kontrol edilemez hale geldi.

Trump çaresizliğinin aczi içinde sergilediği ipe sapa gelmez açıklamalarıyla dünya milletlerinin alay konusu oldu.

Stratejik su yolunun anahtarı artık İran’ın elindeydi.

Hürmüz, 21. yüzyılın Çanakkale’si işlevi görmeye başladı.

Amerikan emperyalizmi ve özellikle siyonist İsrail canavarlığı milletlerarası camiada tamamen tecrit oldu. Çöken Atlantik dünyası içindeki çelişkiler derinleşti. ABD ile Avrupa ülkeleri arasındaki anlaşmazlıklar arttı. Müttefikler arası ipler kopma noktasına kadar gerildi.

Gerilese de dünyanın en saldırgan ve kuvvetli haydudu olan ABD ve Orta Doğu’daki çıkarlarının aparatı İsrail karşısında İran devleti ve milleti bu başarıyı nasıl gerçekleştirdi?

İran-ABD/İsrail savaşı özünde bir Avrasya-Atlantik savaşıdır.

Basın dünyasında Netanyahu’nun ABD ve Trump’ı kışkırtarak İran’a karşı savaşa çektiği söylenir ama bu gerçeği tepetaklak eden teze kulak asmayın. İran savaşı, ABD’nin, dünya liderliği konusunda kendisini hızla geçen Çin’i çevreleme savaşıdır. Çin’in enerji damarlarını kesme amaçlıdır.

İtalyan düşünürü Gramsci’nin, “Eski dünya ölüyor, yeni dünya doğum sancıları çekiyor. Şimdi canavarlar zamanı.” şeklindeki ifadesinin ete kemiğe büründüğü durum yani.

Temel hedefleri rejim değişikliği idi.

Rejimi değiştirdiler ama istedikleri doğrultuda değil;

Daha sert, daha uzlaşmaz, daha genç, daha dinamik bir rejim inşa edildi.

İran’ın nükleer kapasitesi tasfiye etmeyi amaçlamışlardı.

Esas olarak İran nükleer kapasitesini ve zenginleştirilmiş uranyum varlığını muhafaza etmeyi sürdürdü.

Uzun menzilli balistik füze kabiliyetinin tasfiyesine de ulaşılamamış;

İran dağların altına inşa ettiği füze kentlerinden bombalamayı sürdürmüştür.

Savaşın daha başından liderin yanında üst düzey komutanlar katledilerek komuta kademesi çökertilmek istenmiş;

Ancak şehit edilen her komutanın yerine yenisi anında getirilmiş,

Komuta kademesi varlığını sürdürmüştür.

İsrail, en yetkili ağızlarından Türkiye’nin, kendileri için İran’dan daha tehlikeli olduğunu açıklayıp durdu. “Öncelikli hedefimizdir” dediler. İran ile Türkiye’nin jeopolitik güvenlik denklemi arasında diyalektik bir bağın farkındaydılar. Türkiye’nin güvenliğinin İran’dan başladığını biliyorlardı. Bu nedenle önce İran’a saldırıp onu etkisiz hale getirerek Türkiye’yi yalnızlaştırma amacını güttüler.

Ancak bu hedeflerine de ulaşamadılar.

Trump, İran’ın direnişi karşısında çılgına döndü.

Her gün birbirini tutmaz, üst perdeden açıklamalar yapıp durdu.

Süresini sürekli uzattığı ültimatom süreleri verdi.

Durmadan zafer kazandıklarını ilan etti.

Trump, ateşkes teklifleri gönderip durdu.

“Sözünü taşa geçiren”, “şairler şahı”, “söz ilahı” Firdevsi’nin firavunları dize getiren torunları

Direnen şartı da koymaktadır.

İran “savaşı biz bitiririz, ama istediğimiz zamanda” dedi.

Sonunda ateşkes için 9 şart ileri sürdü

ABD’nin saldırmazlık garantisi vermesi Hürmüz Boğazı’nın İran’ın kontrolünde kalması Uranyum zenginleştirme hakkının kabulü Bütün birincil ve ikincil yaptırımların kaldırılması BM Güvenlik Konseyinin İran aleyhindeki kararlarının sonlandırılması Uluslararası Atom Enerjisi Ajansının İran aleyhindeki kararlarının sonlandırılması İran’a savaş tazminatı ödenmesi Bölgedeki Amerikan askerinin çekilmesi Lübnan dahil tüm cephelerde savaşın sonlandırılması

Savaşın 39. Gününde İran’ın şartlarının kabul edilmesi üzerine ateşkes sağlandı.

İran, “Direndik ve şart koyduk.” dedi.

Trump ise aynı ateşkesi “güçten gelen diplomasi” diye böbürlendi.

Ancak askeri kapasitesini koruyabilen, caydırıcılığını konsolide eden İran, “diplomatik zeminde koşul dayatabilen taraf” haline gelmiştir.

Temelinde vatanseverlik ve halk-ordu birliği ile Avrasya dayanışması var.

Deneyimli gazeteci İsmet Özçelik, İran’ın başarısının sırrını uzman komutanlara ve uzmanlara sormuş. Aldığı cevap bizim de saptamalarımızla aynı doğrultuda.

“İŞİN SIRRI

Bunu uzmanlara, emekli generallere sordum.

Hepsi gelişmeleri yakından izliyor.

İran’ın direnişi…

Halk-Ordu birliği…

Bağımsızlığa olan inanç…

Bunlar elbette işin esası.

Ama İran’ın elindeki silahlar…

Bu kadar başarının sırrı ne?

Doç. Dr. Mehmet Perinçek…

‘İran’ın elindeki silahlar…

Amerikan silahları olsaydı…

F-35, F-15, F-16 savaş uçaklarıyla…

Patriot’larla savaşsaydı…

Bu savaşı kazanamazdı.

İran’ın zaferi…

ABD’den bağımsız silahların başarısı.’ dedi.

Emekli Tümamiral Deniz Kutluk.

Konusunda en uzman isimlerden.

‘İran’ın elinde Amerikan silahları olsaydı.

Amerika onları kilitlerdi.

Hiçbir işe yaramazdı.’ yanıtını verdi -Özçelik

İran halkının, Batı’nın anlamadığı tarihten gelen vatanseverlik ruhu, Firdevsi’nin çekiçle örs arasına koyarak dövdüğü ve çeliğine su verdiği şu ruhla hareket etti:

İşte İran ve halkını, emperyalist ve siyonist zalimlerin karşısında yenilmez kılan ve zafere götüren bu ruhtur; vatanı için “ten”inden vazgeçen milyonlarca Firdevsi’dir bunu sağlayan.

47 yıllık mesele,

Son altı ayda iki ciddi savaş…

İran’ın direnişi karşısında feleğini şaşıran Trump ateşkes istedi,

Ve İran’ın görüşmelere temel olmak üzere ileri sürdüğü 10 şartı görüşmeyi kabul etti.

Buraya nasıl gelindi yukarıda anlattık.

Bir de İsmet Özçelik’in ifadeleriyle tekrarlayalım:

“ABD her alanda zora girdi.

Haksızlığı tüm dünyada kabul gördü.

Bölgedeki üsleri yerle bir oldu.

Atlantik ittifakı dağıldı.

Avrupa ‘bu bizim savaşımız değil’ dedi.

Türkiye’ye füze tuzakları tutmadı.

Amerika’da Trump’ın ekibi…

Birbirine düştü.

İstifalar, görevden almalar…

Halk desteği hızla eridi.

Körfez ülkeleri…

Amerika’ya güven yerlerde.

Savaş gemileri kaçtı.

Uçakları peş peşe düşmeye başladı.

İSFAHAN OPERASYONU

En son İsfahan operasyonu…

Kırılma yarattı.

‘Pilot kurtarma’ diye pazarlandı.

Ama tüm dünya gerçeği öğrendi.

Nükleer tesise sızma girişimi…

Tam anlamıyla fiyasko ile sonuçlandı.

Ateşkes ve görüşmeler…

Bu koşullarda gündeme geldi.

İran masaya ‘galip’ olarak oturdu.

Sonucu belirleyecek olan da bu…”

Birinci tur görüşmeler bölge şartlarına uyumlu olmayan aşırı ABD talepleri karşısında başarısızlıkla sonuçlandı.

Tabii ki tereyağından kıl çekercesine sonuçlanacak değil.

İran eller tetikçe bekliyor.

Savaşa devam ederiz anlayışında.

Eğer İsrail ve ABD barış isteklerinde samimi iseler görüşmeler devam eder.,

Ancak soykırımcı bebek katili Netanyahu savaşa devam edeceğini açıkladı.

Bekleyip göreceğiz.

Ancak İran’ın sağlam dayanakları var.

Dize getirilemez.

• Göbeklitepe’den yıldızlara uzanan yol
• Ahmet Özbay: “Sayın Kuçuradi yanlış düşünüyor”
• Gene Batı’dan medet umdu
• DOĞU TABLETLERİ
• Emekli yazıları22

Deniz Kuvvetlerine ait 15 gemi Preveze Deniz Zaferi’nin Yıl Dönümü ve Deniz Kuvvetleri Günü dolayısıyla İstanbul Boğazı’nda gövde gösterisi yaptı.

Gemiler saat 09.40’ta Yavuz Sultan Selim Köprüsü altından geçerek saat 11.00’de Kaptanıderya Barbaros Hayrettin Paşa türbesini selamladı.

‘TÜRK BAYRAĞI DENİZLERDE ŞEREFLE DALGALANMAKTADIR’

Törende konuşma yapan Kuzey Deniz Saha Komutanı Tümamiral Aziz Bakıoğlu, “Büyük Amiral Kaptan-ı Derya Barbaros Hayreddin Paşa; şanlı deniz harp tarihimizin en büyük zaferi ‘Preveze Deniz Zaferi’nin 487’nci yıl dönümü ile Deniz Kuvvetleri Günü’nü kutlamanın gurur ve heyecanı içinde huzurunuzdayız. ‘Denizlere hâkim olan cihana hâkim olur’ vizyonu kapsamında, 487 yıl önce olduğu gibi bugünde coğrafyasının en güçlü deniz kuvveti olan Türk Deniz Kuvvetleri, Türkiye Cumhuriyeti’nin denizlerdeki hak ve menfaatlerini koruma görevini başarıyla sürdürerek dünya denizlerinde harekât icra etmekte ve Türk Bayrağını tüm denizlerde şerefle dalgalandırmaktadır. Deniz harp tarihimizin altın sayfasını oluşturan ve bizlere daima onurla anacağımız bu müstesna zaferi armağan eden kahraman denizcilerimizi ve başta Ulu Önderimiz Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, bu vatan uğruna canlarını feda eden tüm aziz şehitlerimizi rahmetle, kahraman gazilerimizi minnetle anıyor, huzurlarında tazimle eğiliyoruz. Ruhunuz şad olsun” dedi.

CUMHURBAŞKANI’NDAN KUTLAMA PAYLAŞIMI

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Preveze Deniz Zaferi’nin yıl dönümü ile Deniz Kuvvetleri Günü’nü tebrik etti.

‘DESTANSI ZAFER’ VURGUSU

Cumhurbaşkanı Erdoğan, Sosyal medya hesabından yaptığı paylaşımda, “Şanlı Preveze Deniz Zaferimizin yıldönümü ile Deniz Kuvvetleri Günü’nü yürekten tebrik ediyor, bu destansı zaferle Akdeniz’i bir Türk gölü haline getiren Kaptanıderya Barbaros Hayreddin Paşa ile kahraman leventlerini rahmetle yad ediyorum. Mavi Vatan’ımızın savunucusu kahraman denizcilerimize selam ve muhabbetlerimi iletiyorum.” ifadelerine yer verdi.

Barbaros Hayreddin Paşa komutasındaki Osmanlı Donanması, Amiral Andrea Doria komutasındaki Haçlı Donanması’nı imha etmişti.

Bu deniz muharebesi sonucunda Akdeniz’de, Osmanlı Donanması’na karşı koyabilecek bir donanma kalmadı ve Türk hakimiyeti başlamış oldu.

• Göbeklitepe’den yıldızlara uzanan yol
• Ahmet Özbay: “Sayın Kuçuradi yanlış düşünüyor”
• Gene Batı’dan medet umdu
• DOĞU TABLETLERİ
• Emekli yazıları22

Şuşa’nın zafer haberini duyduğumuzda trafikteydik. Sokaklar coştu, arabalar kornolarla zaferi kutluyordu. Dost, akraba artarda telefon açıp belki haberi izlememişizdir diye bizi müjdeliyordu. İnsanlar sokaklara akın ediyordu. Bütün halkımız birbirine sımsıkı sarılmıştı

ZEYNEB TAGİSOY / BAKÜ

14 TEMMUZ 2020’de Azerbaycan halkı, Tümgeneral Polad Haşimov ve ekibinin Tovuz yönündeki çatışmalarda şehit olduğu haberiyle sarsıldı. Bu diğerleri gibi bir şehit haberi değildi; ilk kez Tümgeneral ve ekibi saldırıya uğruyordu. İnsanlar Sumgayıt’ta Tümgeneral’in evinin önünde

izdiham oluşturdular. Halkımız bunun intikamının alınacağına inanıyordu ve nihayet topraklarımızın geri alınması için savaşmamız gerektiğine emindik. Tümgeneral ve ekibinin şehit olması ve bazılarının ağır yaralanması, 2. Vatan Savaşı’na zemin hazırladı.

Artık yaklaşık 30 yıllık bekleyiş süresi dolmuştu. Halkımız coşkuyla ve umutla savaşın başlamasını ve işgal olunan topraklarımızın geri alınmasını istiyordu. Ülkemizin her şehrinde, şehirlerimizin bütün sokaklarında savaş değil, matem değil, zafer havası, bayram havası vardı. Sokaklarımız çift bayraklarla süslenmişti. Azerbaycan ve Türkiye bayrakları her evde, her binada asılı duruyordu. Çünkü hepimiz bu savaşı Türkiye’nin desteği ile kazanacağımızı biliyorduk.

Beklenen oldu. Her gün çevremizden yedek askerlerin geri çağrıldığını duyuyorduk, savaş hazırlıkları başlamıştı. Hem Azerbaycan askerleri, hem de aylar önce eğitim amaçlı Azerbaycan’a gelen Türk askerleri ve mühimmatı, Ermenistan’la sınır bölgelerine yerleştirilmişti. Türk askerlerinin burada olması ve en son silahlarla bizleri desteklemesi, daha savaş başlamadan halkımızda zafer inancı oluşturmuştu.

Ve nihayet 27 Eylül 2020’de Başkan İlham Aliyev kısmen seferberlik ilan etti ve resmen savaşın başladığını beyan etti. Savaşın ilk günlerinde Fuzuli, Cebrayıl, Zengilan, Qubadlı ve Hadrud bölgelerinin bazı kısımları, köyleri geri alındı ve Laçın’ın bir kısmının kurtarılmasından sonra sıradaki hedefler Şuşa ve Hankendi idi.

HEDEF ŞUŞA

Karabağ tarihini araştıran tarihçiler bu bölgenin deniz seviyesinden 1300-1600 metre yükseklikte olduğunu yazarlar. Yüksekte bulunan ve üç tarafı sarp kayalıklarla çevrili olan dağ yaylası bu gereksinimleri tam olarak karşıladığı için, Panahali Han şehri 1752 yılında tam buraya kurmuştur. Şehir önce onun anısına Penahabad olarak adlandırılsa da daha sonraları Şuşa olarak adlandırılmıştı.

Şuşa tarihi, siyasi ve coğrafi mevki açısından çok önem taşıyordu. Ve onun geri alınması bu savaşın kazananını belirliyordu.

Azerbaycan’ın ilk günden hedefe ulaşmak istediği nokta Şuşa idi ve bu yönde planlama yapılmıştı. Ermenistan’ın da elinde tutmaya çalıştığı bölge Şuşa idi. Ermenistan, Şuşa’yı kaybederse savaşı da kaybedeceğinin farkında idi. Nitekim öyle de oldu.

Özel Kuvvetler artık Şuşa için harekat planı çizmiş ve işe koyulmuştu. Azerbaycan Komutanlığı, modern savaş teçhizatı ile Şuşa’yı kolayca fethedebilirdi. Ancak Şuşa, Azerbaycan’ın kültür başkenti olarak kabul edildiği için onu yıkım olmadan ele geçirmeliydi. Mükemmel hazırlanmış bir göğüs göğüse savaş yolu seçildi. Her taş ve hayatta kalan her bina halkımız için değerli ve tarihi miras idi. Hadrut’tan başlayıp, geçilmez ormanları ve yüksek dağları yaya olarak, ağır bir çöl yüküyle geçen askeri sefer, kasım ayının ilk günlerinde Şuşa çevresinde güçlenmeyle sonuçlandı. Sonraki iki gün içinde sarp kayalıkları tırmanarak şehre giren yiğit oğullarımız, sıradan silahlarla, ağır teçhizatlı

düşmanın direnişini yenerek şehirden Laçın ve Hankendi’ye kadar haydutları kovaladı. Şuşa

kol ve zeka gücüyle kazandığımız şehir oldu.

Resmen açıklanmasa da artık Şuşa’nın geri alındığını öğrenmiştik. Çünkü neredeyse her aileden, her mahalleden cephede bulunan askerler vardı ve onlar da aileleri ile konuştuğunda bunun bilgisini veriyorlardı.

GERİ DÖNÜŞÜ OLMAYAN YOL

Şuşa’nın ele geçirilmesi, düşmanın son direnişinin kırılmasıydı. Bu ezici darbenin askeri, siyasi ve manevi etkisi, işgalci Ermenistan’ı kaçınılmaz bir yenilgiyle karşı karşıya bıraktı. Şuşa muharebeleri sırasında Hankendi’de bulunan yabancı gazetecilerden biri, Ermenilerin durumunu şöyle anlatmıştı: “Şuşa’nın savunucuları dağılmıştı. Onlarca yaralı, kanlar içinde asker ambulanslarla Hankendi hastanesine naklediliyor. Savaşçıların geri kalanı yorgun ve dağdan inip yol boyunca askeri üniformalarını atıyorlar. Ambulanslar sürekli gelip gidiyor. Yaralı askerler otomobilde üst üste yığılıydı. Yaraları göğüs göğüse çarpışmanın kanıtıdır.”

O günlerde “Le Monde” tarafından yayınlanan raporda, Ermeni ordusunun mağlup askerlerinin Şuşa’yı terk ederek yaralı halde Hankendi’ye kaçtıkları söyleniyordu.

Hepimiz sabırsızlıkla Şuşa’nın fethi haberinin resmi ilanını bekliyorduk. Çünkü resmi ilandan sonra artık geri dönüşü olmayacaktı.

Muzaffer Başkomutan İlham Aliyev, 8 Kasım günü gündüz saatlerinde gizlice hazırlanan ve ustalıkla yürütülen Şuşa harekâtının başarıyla sonuçlandığını halkımıza müjdeledi: “Sevgili Şuşa, özgürsün! Sevgili Şuşa, geri döndük!”

Müjde, halkımızın 28 yıllık hasretini sona erdirmekle kalmamış, düşmanın sırtının yere geldiğini ve dizlerinin üzerine çöktürüldüğünü de dünyaya duyurmuş oldu. Şanlı zaferi, 7 koldan savaş yürüten Özel Kuvvet askeri birimine borçluyuz. Evet, Şuşa nasıl Karabağ’ın tacı ise, onun alınması da Karabağ mücadelesinin sonu olarak kabul edildi.

Azerbaycan’ın kahraman çocukları mükemmel bir askeri harekât gerçekleştirmiş; cesaret, yiğitlik, kahramanlık, kuvvet ve milli ruh göstermiş, Şuşa’yı işgalcilerden kurtarmış ve uzun bir aradan sonra 8 Kasım 2020’de Şuşa’da Azerbaycan bayrağını yükseltmişti. Şuşa’nın zaferi, askeri ve siyasi önemi ile savaşın kaderini belirledi. Ertesi gün 70’den fazla köyün kurtarıldığı haberi geldi.

UNUTULMAZ COŞKU

Biz canlı yayında Şuşa’nın zafer haberini duyduğumuzda trafikte idik. O anda kemiklerimize kadar tüm güzel duyguları hissettik, yaşadık. Sokaklar coştu, arabalar kornolarla zaferi kutluyordu. İnsanlar sokaklara akın ediyordu. Gazilerimiz önde, milletimiz zafer marşları ile, Şehit Hudayar Yusifzade’nin

“Vatan Yahşıdır” şarkısının sedaları altında merkeze doğru yürüyorlardı. Bütün halkımız birbirine sımsıkı sarılmıştı, yılların yarası artık iyileşmişti. Hocalı’da kadınlarımıza, çocuklarımıza, yaşlılarımıza yapılan amansız vahşetin, eşi benzeri olmayan vahşetin intikamı alınmış oldu. Belki bütün göçmenlerimiz bir nebze de olsa rahatlayacaktı. Artık toprakları geri alınmıştı. Bu tarihi sevincimizi tam olarak anlatmak oldukça güçtür. Çünkü Azerbaycan’ın işgal olunmuş topraklarının geri alınması öngörülemez, hayal dahi edilemezdi.

Ve yaklaşık 100 yıl boyunca Azerbaycan Cumhuriyeti, komşu devletler tarafından işgal olunan topraklarından hiçbirini geri almayı başaramamıştı. Üstüne üstlük Ermenistan Karabağ’ı işgal ettikten sonra o bölgenin vatandaşlarına akıl almaz işkenceler, tarifsiz acılar ve öyle vahşet dolu şeyler yapmıştı ki, halkımız kendi memleketinin hayalini bile kurmaya korkuyordu. Karabağ göçmenlerinin çoğu yeni hayatlarına telafisiz travmalarla sıfırdan başlamışlardı…

ANNEMİN ÖLÜM ACISI BİR NEBZE OLSUN DİNDİ

Savaş başlamadan 3 gün önce melek annemi kaybettim ve bu dünyamın yok oluşunda beni en çok yaşatan şey, annemin ömrünün yarısının korkulu rüyası olan Ermenilere artık gereken dersi verebilme umudu oldu. Benim gibi bu veya diğer şekilde yaralı olan tüm göçmenler, savaşın başlamasını yeni bir çağ gibi değerlendiriyor, umut dolu gelecek gibi görüyorlardı. Artık aşağılayıcı “kaçkın” lakaplarımızdan da kurtulmuş olacaktık. Karabağ göçmenlerinin yıllardır bükülmüş belleri artık doğruluyordu. Öne eğik başlar ise gururla ileriye bakıyordu… Şehit naaşları matem gibi değil, gururlu, onurlu tören gibi karşılanıyordu.

Azerbaycan halkı birlik olup kenetlenmişti. Savaş başladığı günden itibaren askerler ön cephelerde, halkımız ise arka cephede gece gündüz ellerinden gelen her şeyi yaptılar. Savaş cephelerine maddi durumu olan herkes yardım kolileri gönderiyordu, maddi durumu aşağı olan, yakın evleri olan aileler ise hep askerlere sıcak yemekler yapıp gönderiyorlardı.

Bu koşulsuz sevgi askerlerde yüksek öz güven yaratıyordu. Zaten hepimizin bir akrabası savaşta idi ve neye ihtiyaç olduğunu anında öğreniyorduk. Halkımızın böyle sıcakkanlılıkla, samimiyetle birlik olması ve askerlerimize sahip çıkıp kol kanat germesi büyük ruh yüksekliği yaratıyordu ve tüm bunlar sayesinde hem halkımızın hem askerlerimizin hem de Başkomutan İlham Aliyev’in özgüveni ve zafere inancı her geçen gün artıyordu.

ALİYEV’İN GÜÇLÜ LİDERLİĞİ

İlham Aliyev savaştan önce hep toleranslı, kültürlü, yüksek eğitimli, hümanist biri olarak tanınsa da savaş esnasında kuşkusuz güçlü bir lider olarak kendini ispatladı. Babası rahmetli Haydar Aliyev’in vasiyetini yerine getirdi.

Azerbaycan halkının sevgisini bire beş kazandı.

Ona güvenimizi boşa çıkarmadı ve bundan sonrasında ona itimadımız her zaman olacaktır. İlham Aliyev bu muazzam zaferin banisi olarak hem tarihe ismini yazdırdı hem de dünya devleri içinde kendini ispatlamış, gücüne güç katmış lider olarak öne çıktı.

Nikol Paşinyan ise yürüttüğü kötü politikanın sonuçlarına katlanmalı. Batı’ya yaklaşmaya çalıştı ve sonu hüsranla bitti. Diğer Batı yönemli devletler gibi kaybetmeye mahkûm oldu. Tüm dünya böyle zor bir süreçten geçerken, korona salgını korkusu tüm evleri sararken, milyonlarla insanlar işlerinden olurken, Paşinyan Avrupa Birliği hayali kurdu ve uygulamaya çalıştı ama gözardı ettiği nüanslar sonlarını getirdi.

YANIMIZDA OLAN DOSTLAR

Türkiye’nin hem askeri kuvvetleriyle hem en son teknoloji silahlarıyla Azerbaycan’ın yanında olması, Rusya’nın Türkiye ile siyasi ilişkilerinin iyi olması, İran’ın Batı’dan ve Amerika’dan nefret etmesi ve Pakistan’ın da gardaş Türkiye kadar yanımızda olmaya çalışması bu haklı savaşın kazananını netleştirdi.

10 Kasım 2020 gece saat 01.00 raddelerinde Bakü’ye roket saldırısı ve anında imhası olmuştu. Ve o gece uyumadık, bekledik. Zaten bir saat kadar sonra Cumhurbaşkanı İlham Aliyev canlı yayında konuşmaya başladı. Nikol Paşinyan, Azerbaycan Cumhurbaşkanı’nın şartlarını kabul ederek kapitülasyon eylemini imzalamak zorunda kalmıştı. 10 Kasım’da Azerbaycan Cumhurbaşkanı, Ermenistan Başbakanı ve Rusya Devlet Başkanı, çatışma bölgesindeki ateşin ve tüm askeri operasyonların tamamen durdurulmasına ilişkin bir bildiri imzaladılar. Üçlü bildirinin imzalandığı 10 Kasım tarihi “Zafer Günü” ilan edilse de bu tarih, aynı zamanda Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu ve Türk dünyası tarihine adı altın harflerle kazınmış büyük şahsiyet Atatürk’ü anma günü olduğu için Şuşa’nın işgalden kurtarıldığı 8 Kasım ile değiştirildi.

Zaferden bir ay sonra 10 Aralık’ta muzaffer Azerbaycan ordusunun Zafer Geçit Töreni Bakü’de yapıldı. Muzaffer ordunun muzaffer komutanın önünden şanlı bir geçişiydi. Bu geçit töreni Azerbaycan’ın askeri tarihine Zafer Geçidi olarak yazılmıştır. Geçit töreninde 3 binden fazla personel, yeni kabul edilen modern askeri teçhizat, füze ve topçu teçhizatları, hava savunma sistemleri, askeri gemiler ve botlar dahil olmak üzere 150’ye yakın askeri teçhizat sergilendi. Geçit töreninde, Azerbaycan

Ordusu’nun Vatanseverlik Savaşı sırasında düşmandan ele geçirdiği ve imha ettiği savaş ganimetlerinin bir kısmı da sergilendi. Böylece Azerbaycan, Karabağ Muharebesi’ni muhteşem bir zafer yürüyüşüyle taçlandırmış oldu.

AYDINLIK AVRUPA

• Göbeklitepe’den yıldızlara uzanan yol
• Ahmet Özbay: “Sayın Kuçuradi yanlış düşünüyor”
• Gene Batı’dan medet umdu
• DOĞU TABLETLERİ
• Emekli yazıları22
• “Enflasyon hesabı tutmuyor, alım gücü düşüyor”
• Ali Haydar Fırat: “Yeni Parti, ganimet üzerine kurulmuş, uluslararası güçlerin sufle verdiği bir parti”
• Emekli yazıları21

Ancak 15 Temmuz Demokrasi ve Milli Birlik Günü’nün 15 Temmuz’u “zafer” bayramı olarak öne çıkarması karşısında kendilerini Atatürkçü olarak tanımlayan kimileri “bizim zaferimiz 15 Temmuz değil 30 Ağustos’tur” söylemini savunmaya başladı. Gün’ün adındaki “demokrasi” kavramı karşısında da “hani nerde demokrasi mi var memlekette?” sorusunu öne çıkarıyorlar.

Genelde PKK’nin “dinci faşist diktatörlük” ve FETÖ’nün “darbe değil, tiyatro” söyleminden etkileniyorlar.

Şabloncu kafa, tarihteki örneklerine bakıyor.

12 Mart ve 12 Eylül darbelerine bakıyor.

15 Temmuz için “böyle bir darbe mi olur?” değerlendirmesi yapıyorlar.

“Erdoğan’ın bir oyunu” olarak görüyorlar.

“Saray savaşı” değerlendirmesinde bulunuyorlar.

“15 Temmuz’u savunursam, Erdoğan’ı savunmuş olurum” zihniyetine sahipler.

Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın, Amerikancı FETÖ darbesini ordu-millet elele bastırmasındaki rolünü içlerine sindiremiyorlar. Sırf bu sebeple onun yanında olmamak zihniyetiyle 15 Temmuz’u savunamıyorlar.

Şimdi burada bir parantez açıp 15 Temmuz’un gerçek anlamını açmak gerekiyor.

15 Temmuz darbe girişiminden ABD’yi çıkarırsanız açıklayamazsınız.

ABD’nin rolü belirleyicidir.

ABD, 1968’lerden bu yana devlet ve ordu içine mevzilendirdiği, yerleştirdiği FETÖ Gladyosunu kullanarak ülkemizde darbe yaptırmaya kalkıştı.

Yani dış bir düşman kuvveti, Türkiye’ye karşı silahlı girişimde bulunuyor.

Buna karşı koymak ne anlama gelir?

İzmir’e çıkan Yunan, İstanbul’u işgal eden İtilaf devleri ne anlama geliyorsa bu da o anlama gelir.

Yani vatan savaşı…

Yani bağımsızlık savaşı…

Yani Milli Mücadele…

Bu olay Erdoğan’a ve Saraya yarar diye karşı çıkmak ve karalamak ne anlama gelir acaba?

Adını siz koyun!

Trablusgarp Savaşı, Çanakkale Savaşı hangi dönemde yapıldı?

Hangi devlet başkanı vardı o zaman?

Maazallah, Mustafa Kemal “bu padişahın savaşı”, “bu savaştan padişah yararlanır” diye savaşa gitmeseydi tarihin akışı ve Türk milletinin hali ne olurdu sizce?

İzmir Marşıyla coşan, sık sık “sözkonusu olan vatansa gerisi teferruattır” söylemine sarılan bu Atatürkçülerimizin kavramadığı kritik noktanın, olayın bir vatan savaşı olduğu, sarayın ve Erdoğan’ın “teferruat” olduğunu öğrenmeleri gerektiğidir.

Yani önce vatan…

15 Temmuz, bir zaferdir.

1878’lerle başlayan, 1908’lerle ivmelenen, Kurtuluş Savaşımız ve Cumhuriyet Devrimimizle taçlanarak bugünlere gelen iki asra yakındır süren demokrasi mücadelemizin bir devamadır.

Bu süreç içinde 30 Ağustos bir aşamadır.

Bu süreç içinde 15 Temmuz, 30 Ağustos’un karşısında değil bir devamıdır.

Türkiye’nin yakın ve uzak geleceğini belirleyen bir zafer…

Evet, iktidar sahipleri için de bir zafer…

Ama esas olarak Atatürkçüler için, Türkiye’nin anti-emperyalistleri için gerçek bir zafer…

Türk milleti için bir zaferdir.

Çünkü kendi iradesine karcı yapılmış bir kalkışmadır.

Çünkü ABD emperyalistleri altedilmiştir.

Atatürk, girdiği savaşa “kime yarıyor”, “kimin değirmenine su taşıyor”, “başta kim var” diye düşünmedi.

Vatan savaşlarına ruhuyla, bütün varlığı ile balıklamaya girdi.

Sarayın, padişahın birer teferruat olduğuna hükmetti.

Zaten Atatürk, şimdiki Atatürkçüler gibi düşünseydi Türk milletinin ve Türk yurdunun işi yaştı.

Bu sebeple 30 Ağustos, 15 Temmuz’un karşısına konamaz.

[3d-flip-book mode="thumbnail-lightbox" urlparam="fb3d-page" 
id="12654" title="false" lightbox="dark"]

• Göbeklitepe’den yıldızlara uzanan yol11 Ağustos 2026
• Ahmet Özbay: “Sayın Kuçuradi yanlış düşünüyor”9 Ağustos 2026
• Gene Batı’dan medet umdu8 Ağustos 2026
• DOĞU TABLETLERİ8 Ağustos 2026
• Emekli yazıları226 Ağustos 2026
• “Enflasyon hesabı tutmuyor, alım gücü düşüyor”5 Ağustos 2026
• Ali Haydar Fırat: “Yeni Parti, ganimet üzerine kurulmuş, uluslararası güçlerin sufle verdiği bir parti”5 Ağustos 2026
• Emekli yazıları215 Ağustos 2026
• MUTFAKTA YANGIN, EKRANDA ŞÖLEN:5 Ağustos 2026

İzleyelim!

Meydan Konuşması

Balkon Konuşması

KİTABIM: “ATA ETİ, İTE OTU!”

[3d-flip-book mode="thumbnail-lightbox" urlparam="fb3d-page" 
id="12654" title="false" lightbox="dark"]

Bu haberler de ilginizi çekebilir

• Göbeklitepe’den yıldızlara uzanan yol11 Ağustos 2026
• Ahmet Özbay: “Sayın Kuçuradi yanlış düşünüyor”9 Ağustos 2026
• Gene Batı’dan medet umdu8 Ağustos 2026
• DOĞU TABLETLERİ8 Ağustos 2026
• Emekli yazıları226 Ağustos 2026
• “Enflasyon hesabı tutmuyor, alım gücü düşüyor”5 Ağustos 2026
• Ali Haydar Fırat: “Yeni Parti, ganimet üzerine kurulmuş, uluslararası güçlerin sufle verdiği bir parti”5 Ağustos 2026

Yurdumuzu işgalden kurtararak, tam bağımsız Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunu sağlayan büyük zaferin yıldönümünde; başta Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, Kurtuluş Savaşımızdaki tüm şehitlerimizi ve gazilerimizi minnet ve rahmetle anacağız.

Burdur Belediyesi tarafından bu yıl, 30 Ağustos Zafer Bayramı etkinlikleri 30 Ağustos Perşembe günü saat 21.00’de Özgürlük ve Demokrasi Meydanından Meşaleli yürüyüş ile başlayacak. Yürüyüşün ardından saat 21.30’da Eski Fidan Pazarında Livaneli Korosu konseri düzenlenecek.

24 Haziran erken seçimlerinde Burdur’da 2 milletvekilliği kazanan AK Parti, bugün akşamüzeri araç korteji düzenleyerek seçim zaferini kutladı. Kortejin sonunda bir konuşma yapan Milletvekili Bayram Özçelik, kendilerine bu zaferi kazanmalarında destek olan partililerine teşekkür etti. Sırada Belediye Başkanlığı olduğunu ekledi.

Milletvekilleri Bayram Özçelik ve Yasin Uğru, İl Başkanı Volkan Mengi, Merkez İlçe Başkanı Murat Akbıyık ve Milletvekili adayı Emine Aktaş, Bahçeşehir Koleji önünde toplanan araçlarla kent turu atıldıktan sonra TOKİ Pazaryerinde toplana partililere birer konuşma yaptılar. Konuşmanın ardından davullar vuruldu, zurnalar çalındı; partililer oyun havaları eşliğinde oynadı.

“Emperyalizmin kolunun kanadının kırıldığı”, “bir devrin battığı”, tarihin mecrasının değiştiği, Türk Milleti’nin millet olarak tarih sahnesine çıkışının ve çeliğine su verilişinin başladığı, 1699’dan beri devam eden ricat sebebiyle kaybedilen özgüveninin yeniden dirilişe geçtiği Çanakkale Zaferi’nin 103’ncü yıldönümü ülkede ve ilimizde törenlerle anıldı.

Çanakkale’de boğazın sırtlarında “Dur Yolcu! Bilmeden gelip bastığın bu toprak/ Bir devrin battığı yerdir…” dizesinin terennüm edilişinin 103’ncü yıldönümündeyiz. Bu dizelerde, o zamana kadar tarihte görülmemiş derecede zorba, hakim ve “üzerinde güneş batmayan bir imparatorluk” kurmuş olan emperyalizmin, savaş cephesine kama gibi girmeye, müttefiki Rus Çarlığına yardım götürmeye çalıştığı coğrafyaya gömülmesi anlatılmaktadır. Gerçekten de bir devrin sonudur.

Düveli Muazzam’ının lideri, “üzerinde güneş batmayan imparatorluk” olarak adlandırılan dönemin süper devleti İngiltere, “akşam çayını İstanbul’da içecekleri”ne inanarak, “çok hesap kitap yaparak, “Hürriyet ve İtilaf kalıntılarıyla bir darbe yaparak İstanbul’u ele geçirmek ya da Ermenistan ve ‘Kürdistan’a muhtariyet vermesi koşuluyla Cemal Paşa’yı padişah yapmak gibi hesaplarına da güvenerek” ve peşine diğer emperyalist devletleri de takarak geldiği Çanakkale sularına gömüldüğü zaferin 103’ncü yıldönümünü, her biri birer Mustafa Kemal olan Mehmetçiğin ABD emperyalizmini günümüzün Çanakkale’si olan Batı Asya’da, Afrin topraklarına gömmesi umuduyla kutluyor Türk milleti.

Bu kapsamda bugün Burdur Şehitliği’nde yapılan bir törenle Çanakkale Zaferi’nin 103’ncü yıldönümünde başta büyük devrimci-milliyetçi Gazi Mustafa Kemal Atatürk, Çanakkale ve tüm şehitlerimiz yadedildi.

Törene, Burdur Valisi Şerif Yılmaz, Belediye Başkanı Ali Orkun Ercengiz, Milletvekilleri Dr. Mehmet Göker ve Bayram Özçelik, Garnizon Komutanı Piyade Alb. Hakan Tutucu, İl Jandarma Komutanı J. Albay Orhan Kılıç, İl Emniyet Müdürü Arif Çankal, BARO Başkanı Ramazan Gedik, daire müdürleri, gaziler ve şehit aileleriyle vatandaşlar katıldı.

Burdur Valiliği, Garnizon Komutanlığı, Belediye Başkanlığı ve Muharip Gaziler derneği İl Temsilciliği çelenkleri sunuldu.

Saygı duruşu yapıldı.

İhtiram atışı yapıldı.

İstiklal Marşı okundu.

Günün anlam ve önemini içeren konuşma yapıldı.

Konuşmada, “Çanakkale Zaferi’nin dünya tarihinde bir dönüm noktasının yaşandığı, tüm dengelerinin değiştiği, olayların akışı üzerinde Türk ulusunun belirleyici bir rol oynadığı, Kurtuluş Savaşı’mızın ilk meşalesinin tutuşturulduğu, yüce Türk ulusunun Başkomutan Mustafa Kemal Atatürk önderliğinde kahramanlık ve fedakarlığının doruk noktasına ulaştığı bir azmin mücadelesi olmuştur” denildi.

Bir Afrin Gazisi şiir okudu.

Ardından Vali Yılmaz Şehitlik Özel Defteri’ni imzaladı.

Müteakiben şehit mezarları ziyaret edilerek kırmızı karanfiller bırakıldı.

Daha sonra MAKÜ Konferans ve Sergi Salonu’nda Burdur Emekevler Meslek ve Teknik Anadolu Lisesi öğrencilerinin Çanakkale Zaferi programına geçildi.

Programın son etkinliği olarak, Vali Yılmaz tarafından şehit ailelerine ve gazilere MAKÜ Avşarhan’da öğle yemeği verildi.

]]> https://www.kivilcimhaber.com.tr/zafer-heyecani/feed/ 0