Dünya Savaşı – Kıvılcım Haber Burdur

Üçüncü Dünya Savaşı’nın Jeopolitiği

Fatih Özcan — Mon, 30 Mar 2026 17:31:01 +0000

Amerikan hegemonyası veya çok kutupluluk

Alexander Dugin

Birçok analist, Üçüncü Dünya Savaşı’nın çoktan başladığı ve ilk aşamasında olduğumuz hipotezini öne sürüyor. Bunun doğru olup olmadığı yakın gelecekte netleşecek, ancak şimdilik bu hipotezin geçerliliğini varsayalım ve jeopolitik hatlarını incelemeye çalışalım.

Üçüncü Dünya Savaşı’nın özü, dünya siyasetinin tüm mimarisinde yaşanan radikal bir dönüşümde yatmaktadır. Bugün var olan uluslararası kurumlar, gerçek durumla uzun zamandır örtüşmemektedir. Hâlâ Vestfalya sistemi ve iki kutuplu dünya mantığına göre örgütlenmişlerdir. Vestfalya modeli, uluslararası düzeyde tanınan tüm devletlerin egemenliğinin tanınmasına dayanmaktadır. Birleşmiş Milletler de aynı temel üzerine kurulmuştur.

Ancak pratikte, son yüz yılda egemenlik ilkesi tam bir ikiyüzlülüğe dönüşmüştür. 1930’larda Avrupa’da yalnızca üç gücün egemen olduğu ve bunların da tamamen ideolojik olduğu bir sistem şekillendi:

Burjuva-kapitalist Batı (Britanya, Amerika Birleşik Devletleri, Fransa vb.); Komünist SSCB; Faşist ideolojiye sahip Mihver ülkeleri.

Bu durum, İkinci Dünya Savaşı’nın sona ermesinden sonra bile devam etti; tek fark, ideolojik kutuplardan birinin—faşist kutbun—ortadan kaybolmasıydı. Diğer ikisi—kapitalist ve sosyalist kutuplar—güçlendi ve genişledi. Ancak yine de hiçbir ulusal devlet kendi başına egemen değildi. Bazıları Moskova’dan, bazıları Washington’dan yönetiliyordu. Bağlantısızlar Hareketi iki kutup arasında gidip geldi.

Varşova Paktı’nın kendiliğinden dağılması ve SSCB’nin çöküşü iki kutupluluğa son verdi ve o andan itibaren egemenliğin tek taşıyıcısı olarak Amerika Birleşik Devletleri kaldı. Birleşmiş Milletler ve Vestfalya modeli küresel hegemonyanın bir örtüsü haline geldi. Böylece tek kutuplu dünya ortaya çıktı.

1990’larda uluslararası hukukun yeniden gözden geçirilmesi gerektiği açıkça ortaya çıkmıştı; bu ya bir dünya hükümeti lehine (Francis Fukuyama’nın liberal “tarihin sonu” senaryosu) ya da doğrudan Batı hegemonyası lehine (Amerikalı neo-muhafazakarların öngördüğü gibi) olacaktı. Avrupa ülkeleri dünya hükümeti senaryosunu izledi ve buna hazırlık aşaması olarak egemenliklerini Avrupa Birliği’ne devretti. Diğer herkes de aynı şeye hazırlanmaya dolaylı olarak teşvik edildi.

Ancak 2000’li yılların başlarında yeni bir eğilim ortaya çıktı: Rusya ve Çin’de egemenliği yeniden tesis etme isteği. Moskova ve Pekin, egemenliği bir kurgu değil, bir gerçeklik haline getirmek için harekete geçti. Böylece çok kutupluluk kendini gösterdi. O noktadan itibaren, egemenliğin hem halihazırda oluşmuş (Rusya, Çin, Hindistan) hem de potansiyel (İslam dünyası, Afrika, Latin Amerika) “medeniyet devletlerine” verilmesi önerildi. Bunlar da BRICS’i oluşturdu.

Sonuç olarak, tek kutuplu proje çok kutuplu projeyle doğrudan çatışmaya girdi. Hem küreselciler hem de neo-muhafazakârlar çok kutupluluğa karşıydı. Çatışma potansiyeli açıktı, önceki jeopolitik dönemlerden miras kalan eski normlar ve kurallar artık işlev görmüyordu.

Üçüncü Dünya Savaşı’nın başlayıp başlamadığı nihayetinde ikincil bir öneme sahiptir; jeopolitik içeriği açıktır: bu, dünyanın yeni bir mimarisi, egemen karar alma merkezlerinin dağılımı üzerine tek kutupluluk ve çok kutupluluk arasında bir savaştır: bu merkezler ya yalnızca Batı’ya özgü olacak ya da yükselen uygarlık devletleri arasında paylaşılacaktır.

Donald Trump, 2024’te ikinci dönem için Beyaz Saray’a geri döndüğünde, çok kutupluluğu kabul edebileceğini düşündüren bir gündemle yola çıktı: müdahaleleri reddetme, küreselcileri eleştirme, liberallerle doğrudan çatışma, neo-muhafazakarlara sert saldırılar, ABD iç meselelerine odaklanma ve geleneksel değerlere dönüş çağrıları; tüm bunlar, Trump ve yönetiminin çok kutuplulukla aynı doğrultuda hareket edeceğine ve bu yeni çerçeve içinde Amerika Birleşik Devletleri için en avantajlı konumu güvence altına almaya çalışacağına inanmak için nedenler oluşturdu.

Ancak çok geçmeden Trump yönetimi neo-muhafazakârlara yaklaşmaya ve ilk pozisyonundan uzaklaşmaya başladı. Bunu Gazze’deki soykırıma destek, Kiev’e istihbarat sağlamaya devam etme, Maduro’nun yakalanması, Küba’nın işgali için hazırlıklar ve nihayetinde İran’a karşı savaş, hatta İslam Cumhuriyeti’nin siyasi liderliğinin öldürülmesi izledi. Washington artık tamamen neo-muhafazakâr pozisyonu benimsemiş durumda ve sanki dünyada gerçek egemenliğe yalnızca kendisi sahipmiş gibi davranıyor: kurallara veya uluslararası hukuka hiçbir atıfta bulunmadan, tüm dünya üzerinde tek taraflı otorite kuruyor. Bunu pratikte kanıtlamaya çalışıyor: savaşlar, işgaller, devlet başkanlarının kaçırılması ve rejim değiştirme operasyonlarının düzenlenmesi yoluyla.

Üçüncü Dünya Savaşı, tek kutuplu dünya düzeni modelini koruma, güçlendirme ve nihayetinde pekiştirme bağlamında Amerika Birleşik Devletleri tarafından başlatılmıştır. Diğer tüm ülkelere bir seçim sunulmuştur: itaatkâr vasallar olmak ya da düşman olarak muamele görmek. Washington, Üçüncü Dünya Savaşı’nı bu tek kutuplu dünyanın muhaliflerine karşı yürütmektedir. Tehlikede olan şey egemenliktir. Amerika Birleşik Devletleri’ne simetrik olarak karşı koyabilecek tek bir güç henüz olmadığı için, ABD aynı anda birçok cephede askeri operasyonlar yürütmektedir.

Tek kutuplu dünyanın çok kutuplu dünyaya karşı savaşının ilk cephesi Ukrayna’dır. Bu savaş, Obama döneminde neo-muhafazakârlar tarafından kışkırtılmış ve en çok dahil olanlar da küreselciler olmuştur; zira onlar Rusya’yı sadece dünya hükümetinin kurulmasına yönelik jeopolitik bir engel değil, aynı zamanda ideolojik bir tehdit olarak görmüşlerdir. Trump bu savaşı miras aldı ve bu konuda pek hevesli değil (Rusya, Amerikan başkanının özel bir düşmanlık beslemediği muhafazakâr bir ideolojiye sahip nükleer bir güçtür). Ancak Moskova, Washington’a bağımlı bir statüyü kabul etmeye açıkça hazır değil ve bunun yerine egemenlik ve çok kutuplulukta ısrar ediyor; bu pozisyonlar tek kutuplu hegemonya ile bağdaşmaz. Her halükârda, Washington Kiev rejimini desteklemeye devam ediyor, ancak inisiyatifi giderek bu çatışmanın ilkesel ve ideolojik bir öneme sahip olduğu Avrupa NATO ülkelerine kaydırıyor. Bu cephe önemli olmaya devam ediyor ve Moskova egemenliğini ne kadar kararlı bir şekilde savunursa, Washington’ın Rusya’ya karşı tutumu o kadar sertleşecektir.

Amerika Birleşik Devletleri’nin ikinci cephesi Batı Yarımküre’dir: Maduro’nun yakalanması ve Venezuela’da kontrolün sağlanması, Küba’nın işgali için hazırlıklar ve Meksika, Kolombiya, Ekvador ve benzeri ülkelerdeki kartellere karşı eylemler. Özünde bu, Latin Amerika’nın herhangi bir ülkesinin Amerika Birleşik Devletleri’nin doğrudan emirlerine direnmeye kalkışması durumunda, tüm Latin Amerika’ya karşı bir savaş anlamına gelir.

Şu anda en yoğun aşamasında olan üçüncü cephe ise, tüm Orta Doğu’yu ateşe veren İsrail-ABD’nin İran’a yönelik saldırısıdır. Bu, Tel Aviv’in Gazze, Lübnan ve Yemen’deki askeri operasyonlarının devamını ve Orta Doğu haritasının yeniden çizilmesini de içermektedir.

Esasen, Batı şu anda çok kutuplu dünyanın üç kutbuna (Rusya, İslam dünyası ve Latin Amerika) karşı eş zamanlı savaş yürütüyor. Pasifik’te dördüncü bir cephenin açılması da gündemde. Dünya siyasetindeki süregelen dönüşümlerin küresel mantığı göz önüne alındığında, Çin ile bir çatışma kaçınılmaz görünüyor.

Bir başka medeniyet devleti olan Hindistan, şimdiye kadar kararsız bir pozisyon benimsemiş ve Çin ve Pakistan ile olan çelişkileri nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri ve İsrail’e doğru eğilim göstermiştir. Ancak potansiyeli göz önüne alındığında, özellikle çok kutupluluk hükümetinin resmi politikası olduğundan, Hindistan itaatkâr bir vasal rolüne pek uygun değildir.

Böylece, ilk yaklaşımla, Üçüncü Dünya Savaşı’nın jeopolitiğinin haritası çizilmiş oluyor. Tek kutuplu dünyanın tarafını, Amerika Birleşik Devletleri ve Batı’nın tamamı ile Uzak Doğu’daki Japonya ve Güney Kore gibi vasalları temsil ediyor. Tamamen aynı olmayan iki senaryo için mücadele ediyorlar: küreselleşme (Avrupa Birliği ve Amerika Birleşik Devletleri Demokrat Partisi) ve doğrudan Amerikan hegemonyası (neokonservatifler). Aynı zamanda, Netanyahu’nun bu yapılanma içinde Büyük İsrail’i inşa etmeye yönelik kendi özerk planları var; bu planlar liberal küreselleşmeyle pek uyumlu olmasa da Beyaz Saray, neokonservatifler ve Hristiyan Siyonistler tarafından tam olarak destekleniyor. Bununla birlikte, genel olarak, bu koalisyon çok kutuplu dünya karşısında nispeten birleşiktir ve gerilim arttıkça, iç çelişkilerini bir kenara bırakarak daha da uyumlu hareket etmek zorunda kalacaktır.

Çok kutuplu dünyanın yapısı çok daha parçalanmış durumda. Başlıca merkezleri Rusya ve Çin. Rusya zaten Ukrayna’da savaşını sürdürürken, Çin şimdilik doğrudan çatışmadan kaçınmaya devam ediyor. İslam dünyası bölünmüş durumda ve Müslüman ülkelerin bir kısmı tamamen ABD kontrolü altında. İran ve Şii dünyası genel olarak en radikal olanlardır ve Batı’ya karşı direnişin ön saflarında yer alırlar, ancak İranlılar bile bu savaşın diğer cephelerinin, özellikle Ukrayna’nın, onları doğrudan etkilediğini tam olarak kavrayamıyorlar. Kuzey Kore liderliği genel jeopolitik tabloyu açıkça anlıyor ve Ukrayna cephesinde Batı ile olan çatışmasında Rusya’yı en açık şekilde destekliyor. Latin Amerika da benzer şekilde parçalanmış durumda. Brezilya’daki Lula hükümeti çok kutupluluğa eğilim gösterirken, Arjantin’deki Milei rejimi ise tam tersine Amerikan-İsrail eksenini destekliyor. Afrika’da çok kutupluluk en keskin şekilde Sahel İttifakı ülkeleri (Mali, Burkina Faso ve Nijer) tarafından kabul ediliyor. Güney Afrika, Orta Afrika Cumhuriyeti, Etiyopya ve diğer birçok ülke de bu pozisyona yakın. Ancak aralarında bile birleşik bir görüş birliği yok. Hindistan tarafsız bir konumda: bir yandan çok kutuplu ülkeler bloğunun bir parçasıyken, diğer yandan Amerika Birleşik Devletleri ve İsrail ile yakın müttefik ilişkilerini sürdürüyor.

Genel olarak, tek kutuplu güçler, iç çelişkilerine rağmen, daha konsolide olmuş durumdalar ve kiminle savaştıkları, hangi çıkarlar ve değerler için mücadele ettikleri konusunda daha net bir anlayışa sahipler. Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri arasındaki öncelik farklılıkları ve hatta arzu edilen dünya düzeninin nihai modeline ilişkin vizyonlarındaki farklılıklar, onları birleşik bir strateji izlemekten, istihbarat toplulukları arasında yakın iş birliğinden, askeri teknolojilerin paylaşımından ve benzeri faaliyetlerden alıkoymuyor.

Buna karşılık, çok kutuplu kamp çok daha bölünmüş durumda. Tek kutuplu Batı’dan doğrudan saldırı altında olan ülkeler bile, yeteneklerini bütünleştirmek veya birbirlerini doğrudan desteklemek konusunda acele etmiyorlar.

“ARSLANLARLA CEYLANLAR DOSTTUR KUCAĞIMIZDA” BARIŞI İndir

“Büyük savaş kaçınılmaz”

Fatih Özcan — Wed, 08 Oct 2025 20:35:27 +0000

Rus stratejist ve siyaset bilimci, Rus Jeopolitik Okulu ve Avrasya Hareketi’nin kurucusu Aleksandr Dugin, Macaristan merkezli Arktos Journal’da yayımlanan “Önümüzde savaş var” başlıklı yazısında, 3. Dünya Savaşı’nın kaçınılmaz olduğunu vurgulayarak, “Batılı liderlerin hegemonyalarından gönüllü olarak vazgeçmelerini beklemek, ummak veya en azından dilemek mümkün. Ama bu pek olası görünmüyor.” ifadelerine yer verdi.

“BÜYÜK SAVAŞ KAÇINILMZ”

Aydınlık’ta habere göre, Rus düşünür Aleksandr Dugin, Macaristan merkezli Arktos Journal’a “Önümüzde Savaş Var” başlığı ile bir makale yazdı.

Yazısında, “Dünya düzeninde bir değişim”in “genellikle savaşla gerçekleştiği”ni vurgulayan Dugin, “Küresel gücü elinde bulunduranlar, çok nadiren bu gücü gönüllü olarak bırakmaya razı olurlar. Sonuna kadar, yok olup harabeye dönene kadar dayanırlar. Şüphesiz bugün de aynı şey geçerlidir.” değerlendirmesinde bulundu.

BÜYÜK SAVAŞ, ÇİN’İ, HİNDİSTAN’I, TÜM ORTA DOĞU’YU VE İSLAM DÜNYASINI KAPSAYACAKTIR“

Tarihte elbette farklı iniş çıkışlar”ın yaşandığını belirten Dugin, “Dolayısıyla, Batılı liderlerin hegemonyalarından gönüllü olarak vazgeçmelerini ancak varsayımsal olarak beklemek, ummak veya en azından dilemek mümkün. Ama içimden bir ses bunun pek olası

olmadığını söylüyor.” dedi.

“Yakın gelecekte tek kutuplu dünya çökmezse, tüm bunların büyük bir savaşa dönüşmesi oldukça muhtemel.” olduğunun altını çizen Dugin, “Büyük bir dünya savaşından kaçınamayacağımız fikrine katılıyorum. Böyle bir savaş Çin’i, büyük olasılıkla Hindistan’ı, tüm Orta Doğu’yu ve İslâm dünyasını içine çekecektir.” iddiasında bulundu.

Rus düşünür Dugin şu uyarıda bulunuyor: “İşte bu yüzden, insanlığı ileride korkunç sınavlar bekliyor. Şu an yaşadıklarımız, ileride olacaklarla kıyaslandığında çocuk oyuncağı gibi kalacak.”

“Elbette her normal insan gibi ben de bundan ne övünüyor ne de mutlu oluyorum. Ancak savaşlar neredeyse her zaman, insanlar savaş istemediklerini söylediklerinde çıkmıştır.” yargısında bulunan Dugin, makalesini, “Savaşlar insanların isteyip istememesine bağlı değildir. Tarihin, kaçınılması neredeyse imkânsız olan belirli bir mantığı vardır.” ifadeleriyle bitirdi.

“ARSLANLARLA CEYLANLAR DOSTTUR KUCAĞIMIZDA” BARIŞI İndir

Dünya Savaşı ve Nükleer Savaş ihtimali: Aleksander Dugin

Fatih Özcan — Wed, 18 Oct 2023 17:47:03 +0000

Orta Doğu’da gerilimin daha da tırmanmasına ilişkin olası senaryolardan birini anlatmaya çalışalım.

Batı Şeria ve Doğu Kudüs’te Filistin ayaklanması başlar. Mahmud Abbas durumu kontrol altına alamaz ve İsrail’in Gazze Şeridi’nde tam anlamıyla bir soykırım gerçekleştirdiğini gören Filistinliler topyekûn bir isyan başlatır. IDF (İsrail Savunma Kuvvetleri) Gazze Şeridi’nde sivilleri katletmeye devam eder. Batılı Amerikan yanlısı liberal elitlerin oybirliğiyle İsrail’i desteklemesine karşı dünya çapında protestolar artar. Hizbullah devreye girer ve Ürdün’den gelen Arap kalabalıklar sınırdaki kordonları aşar. ABD, çatışmaya giderek daha fazla dahil olan İran’a karşı önleyici saldırılar başlatır ve İran da İsrail’e karşılık verir. Suriye savaşa girerek Golan Tepelerine saldırır. Tüm İslam dünyasında hızlı bir hareketlenme yaşanır.

Amerikan yanlısı İslam devletleri Suudi Arabistan, BAE, Katar vs. Filistinlilerin yanında çatışmaya katılmaya zorlanıyor. Pakistan, Türkiye ve Endonezya da onlara katılıyor. Taliban’ın Orta Doğu’ya asker gönderdiğine dair yalan haberler gerçeğe dönüşüyor. Horasan’ın siyah sancakları dünya üzerinde dalgalanıyor.

Şiiler de dahil olmak üzere Selefiler ve gelenekçiler arasındaki sorunlar arka planda kalır. İslam dünyasının Batı’ya ve İsrail’e karşı büyük cihadı başlıyor.

Rusya önce tarafsız bir pozisyon alıyor, ancak Ukrayna’da Batı ile savaş halinde olduğu için İsrail’i desteklemiyor. Batı tamamen İsrail’in yanında yer alıyor.

Doğu Kudüs’teki ayaklanmanın bir noktasında Filistinliler, IDF’den korunmak için Mescid-i Aksa’nın kordon altına alınması gerektiğini ilan ederler. Gazze Şeridi’ndeki ayaklanmanın başlangıcında da Mescid-i Aksa’dan bahsedilmişti. İsrail, silahlı Filistinli milislerle savaşırken ve kendini savunurken camiye bir roket saldırısı düzenler. Cami yıkılır. Üçüncü Tapınağın inşasına giden yol açıldı. Ama… 50 milyonu (resmi olarak) Avrupa’da bulunan bir milyar Müslüman, şimdi Batı’nın kendisinde bir ayaklanma başlatır. Avrupa’da iç savaş patlak verir. Bazı Avrupalılar LGBT, Soros ve Atlantikçi elitlerin yanında yer alırken, bazıları da (Alain Soral modelinde) Müslümanlarla ittifak kurar ve liberalizm karşıtı devrime katılır.

ABD İran’a karşı taktik nükleer silahlar kullanıyor. Rusya, ne pahasına olursa olsun Batı’ya tutunmaya çalışan ve Moskova’yı mümkün olan her şekilde kışkırtan Ukrayna’ya karşı taktiksel bir nükleer saldırı başlatır.

Üçüncü Dünya Savaşı taktik nükleer silahların kullanılmasıyla patlak verir. Rusya sonunda kararını verir ve Müslümanların yanında yer alır. Amerikalı dispansasyonalistler zamanın geldiğini fark eder. Rusya dolaylı da olsa İsrail’e saldırmaktadır. Rus vizyonunda, Batı doğrudan Deccal’in yönetimi altındadır. Birçok dünya lideri ölür, çok daha radikal inançlara sahip yeni liderler ortaya çıkar.

Çin Tayvan’a saldırarak ABD ve NATO’nun dikkatini yeni bir hedefe çeker. Hindistan, ABD’nin güvendiği doğrudan destekten kaçınır. Tarihin akşamı durgun olmaktan çıkar.

Feministler, eşcinsel aktivistler ve çevreciler her şeye bir son verilmesini talep ediyor ama kimse onları dinlemiyor.

Batı, artık ifade edemediği bir amaç uğruna herkese karşı savaşmak zorunda kalıyor. “İnsan hakları”, “sivil toplum” ve diğer büyülü sözlerle ilgili tüm eski tezler, yaklaşan topyekûn ölümün sert gerçekliği içinde kayboldu. Elon Musk ne olup bittiğini anlamayı tamamen bıraktığını itiraf ediyor.

İsrail, her taraftan gelen darbeler altında Üçüncü Tapınağı inşa etmeye başlıyor. Sadece Moşiyah durumu kurtarabilir…

Tahmine dayalı analiz (kehanet) metninin aniden sona erdiği yer burasıdır.

TEORİ

ata-eti-ite-otu İndir