Aydınlık Gazetesi Ankara Temsilcisi İsmet Özçelik, fon soruşturmasının sadece bürokratlarla sınırlı kalmayacağını ve olayda derin bir siyasi ayak bulunduğunu belirtti. Kulislerde konuşulan iddialara dikkat çeken Özçelik, iktidar ve muhalefetten çok sayıda ismin bu süreçte anıldığını vurguladı.

Türkiye’yi sarsan fon vurgunu meçhuliyetini koruyor.

Fon vurgununun, bir “AK Parti vurgunu” olduğu açık.

Fon vurgunu, AK Parti Hükümeti’nin ikili adalet uygulamasının da aynası oldu.

AK Parti vurgunun boylu boyunca içinde olması nedeniyle bir türlü deşilemiyor.

Fatma Kaya gibi deşifre olanlara dokunulamıyor.

Bu kapsamda deneyimli gazeteci ve Aydınlık Ankara Temsilcisi İsmet Özçelik ile aydinlik.com.tr Genel Yayın Yönetmeni Ufuk Akkaya’nın, Aydınlık YouTube kanalında yayınlanan “Ankara Notları” programında gündeme dair kritik değerlendirmelerini Ata Uysal Özen Aydınlık’ta yazdı.

Akkaya’nın sorularını yanıtlayan Özçelik, Sermaye Piyasası Kurulu (SPK), Takasbank ve Borsa İstanbul (BIST) yöneticilerinin ifade süreçleriyle derinleşen fon soruşturmasını ve borsa kayıplarını değerlendirdi.

‘BU TEPKİYİ NASIL KALDIRACAKLAR?’

AK Parti’deki oy kayıpları ve kararsız seçmen artışına dair soruları yanıtlayan İsmet Özçelik, fonlarda konuşulan rakamın 1 trilyon liranın üzerinde olduğunu, borsa kayıplarıyla birlikte bu tablonun daha da büyüdüğünü belirtti.

Özçelik, borsadaki kayıpların ve fon dolandırıcılığının 5-6 milyon vatandaşı doğrudan etkilediğini vurgulayarak, “AK Parti açısından baktığınız zaman yani bunun taşradaki yöneticileri, merkez yöneticileri her gittikleri yerde bunlarla karşılaşıyorlar. Öyle bir tepki var ki bu tepkiyi nasıl kaldıracaklar? Nasıl bertaraf edebilecekler? Bilinmiyor. Son günlerde başka soruşturmalarla fon vurgununun üstünün örtülmek isteneceği konuşuluyor. Bu mümkün değil.” değerlendirmesinde bulundu.

MANSUR YAVAŞ’IN TAKTİĞİ

Yeni Parti Genel Başkanı Özgür Özel’in cumhurbaşkanı adaylığı açıklamalarını değerlendiren Özçelik, Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Mansur Yavaş’ın izlediği stratejiyi, “Mansur Yavaş’ın CHP’den istifasını da taktiksel bir adım olarak görüyorum. Mansur Yavaş CHP’den istifa etmek istiyordu ama bir bahane arıyordu. Önce Müslüm Sarı’nın açıklamasını bahane etti. Son dakika vazgeçtiler. Arkasından CHP Grup Başkanı Faik Öztrak’ın açıklamasından sonra istifa ettiğini söyledi. Yavaş’ın hesabında bütün siyasi partilerin yani muhalefetteki bütün siyasi partilerin ortak adayı olma gibi bir durum var. Bunun için de bağımsız kalarak daha rahat edeceğini, orayı bir korunaklı alan olarak gördüğünü düşünüyorum.” şeklinde anlattı.

• Emekli yazıları34
• İsmet Özçelik: “Fon soruşturması bürokratlarla sınırlı kalmayacak!”
• Türk ezgileri Avrasya’da yankılanacak
• DOĞU TABLETLERİ- 25. Tablet, Türk
• YÜKÜMLÜ HÜKÜMLER-Savaşan Şair Hükümleri

Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek, salı günü Ulusal Kanal’da yayınlanan Çıkış Yolu programında gündeme ilişkin önemli değerlendirmelerde bulundu. Ulusal Kanal Genel Yayın Yönetmeni Nadir Temeloğlu ve Ulusal Kanal İstihbarat Şefi Kayahan Çetin’in sorularını yanıtlayan Perinçek, Cumhuriyet Bayramı’nın bugünkü anlamını Yemen’in İstiklâl Savaşı’yla birlikte ele aldı. Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan’ın İran ziyaretinin esas hedefine ilişkin çarpıcı açıklamalar yapan Perinçek, Tahran görüşmelerinden sonra Mekke Anlaşması paydaşları bir bildiri yayınladıklarını, o bildiride gitme nedenlerini ifade ettiklerini, “İran’a barışın sağlanması için gittik.” dediklerini belirtti.  

‘İSTİKLAL SAVAŞI’NIN ÖNÜNÜ KESMEYE GİDİYORSUN’

“Peki İran barışı nasıl sağlayacak? Yemen’in İstiklâl Savaşı’na ‘dur’ diyecek. Çünkü Yemen bugün zafere ilerliyor, karşıda Suudi Arabistan tahtı çatırdıyor, yenilgiye doğru gidiyor. Suudi Arabistan’ı nasıl kurtaracaklar; Yemen’i durdurarak.” Diyen Dr. Perinçek, “Tahran’a İstiklâl Savaşı’nın önünü kesmeye gidiyorsun. Orada savaşan Yemen’in elini kolunu tutması konusunda İran’a birtakım telkinlerde bulunduklarını söylüyorlar. Tabii ‘baskı yaptık’ demiyorlar ama o telkinlerin boyutunun ne olduğunu bilmiyoruz. Sonuç itibarıyla bu, Yemen’in İstiklâl Savaşı’nı kesintiye uğratmak, durdurmak amacıyla veyahut statükoyu korumak amacıyla yapılıyor. Mevcut statükoyu korumazlarsa Suudi Arabistan yenilgiye gidiyor. Savaşlarda hep bu çaresizliklere rastlamışızdır. Vietnam’ın antiemperyalist savaşında da çağımızdaki diğer savaşlarda da bunu gördük.” ifadelerine yer verdi.

Cumhuriyet’in İstiklâl Savaşı’nın içinde kurulduğunu hatırlatan Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek, bugün aynı yoldan Yemen Cumhuriyeti’nin yürüdüğünü vurguladı. Ve İran’a giden Mekke Anlaşması paydaşlarının, Yemen’in İstiklal Savaşı’nın durdurulmasını istediklerini belirtti.

Vatan Partisi Genel Başkanı Dr. Doğu Perinçek, salı günü Ulusal Kanal’da yayınlanan Çıkış Yolu programında gündeme ilişkin önemli değerlendirmelerde bulundu. Ulusal Kanal Genel Yayın Yönetmeni Nadir Temeloğlu ve Ulusal Kanal İstihbarat Şefi Kayahan Çetin’in sorularını yanıtlayan Perinçek, Cumhuriyet Bayramı’nın bugünkü anlamını Yemen’in İstiklâl Savaşı’yla birlikte ele aldı. Türkiye, Suudi Arabistan ve Pakistan’ın İran ziyaretinin esas hedefine ilişkin çarpıcı açıklamalar yapan Perinçek, Tahran görüşmelerinden sonra Mekke Anlaşması paydaşları bir bildiri yayınladıklarını, o bildiride gitme nedenlerini ifade ettiklerini, “İran’a barışın sağlanması için gittik.” dediklerini belirtti.  

‘İSTİKLAL SAVAŞI’NIN ÖNÜNÜ KESMEYE GİDİYORSUN’

“Peki İran barışı nasıl sağlayacak? Yemen’in İstiklâl Savaşı’na ‘dur’ diyecek. Çünkü Yemen bugün zafere ilerliyor, karşıda Suudi Arabistan tahtı çatırdıyor, yenilgiye doğru gidiyor. Suudi Arabistan’ı nasıl kurtaracaklar; Yemen’i durdurarak.” Diyen Dr. Perinçek, “Tahran’a İstiklâl Savaşı’nın önünü kesmeye gidiyorsun. Orada savaşan Yemen’in elini kolunu tutması konusunda İran’a birtakım telkinlerde bulunduklarını söylüyorlar. Tabii ‘baskı yaptık’ demiyorlar ama o telkinlerin boyutunun ne olduğunu bilmiyoruz. Sonuç itibarıyla bu, Yemen’in İstiklâl Savaşı’nı kesintiye uğratmak, durdurmak amacıyla veyahut statükoyu korumak amacıyla yapılıyor. Mevcut statükoyu korumazlarsa Suudi Arabistan yenilgiye gidiyor. Savaşlarda hep bu çaresizliklere rastlamışızdır. Vietnam’ın antiemperyalist savaşında da çağımızdaki diğer savaşlarda da bunu gördük.” ifadelerine yer verdi.

LONDRA KOFERANSI’NDA BARIŞ YAPSAYDIK İZMİR’İ KURTARAMAYACAKTIK

Perinçek açıklamasının devamında şu ifadelere ve görüşlere yer verdi:

ULUSAL KANAL

• Emekli yazıları34
• İsmet Özçelik: “Fon soruşturması bürokratlarla sınırlı kalmayacak!”
• Türk ezgileri Avrasya’da yankılanacak
• DOĞU TABLETLERİ- 25. Tablet, Türk
• YÜKÜMLÜ HÜKÜMLER-Savaşan Şair Hükümleri

Ülkede ve Antalya’da Cumhuriyet Bayramı coşkusu yaşanıyor. Antalya’da 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı münasebetiyle Cumhuriyet Meydanı’nda çelenk sunma töreni düzenlendi. Atatürk ve Cumhuriyet’in değerleri anıldı.

Çelenk sunma törenine Antalya Valisi Hulusi Şahin ve Büyükşehir Belediye Başkan Vekili Büşra Özdemir başta olmak üzere kitle örgütü, sendika ve siyasi parti temsilcileriyle temsili okul öğrenci grupları katıldı.

Saat 13,00’te başlayan törende ilk olarak İstiklal Marşı okundu.

İstiklal Marşı’nın ardından Antalya Valiliği ve Antalya Büyükşehir Belediyesi tarafından çelenk sunuldu. Resmî çelenklerin ardından meslek odaları, sivil toplum kuruluşları ve siyasi partiler çelenklerini bıraktı.

Çelenk sunumunu müteakiben tören sona erdi.

• Emekli yazıları34
• İsmet Özçelik: “Fon soruşturması bürokratlarla sınırlı kalmayacak!”
• Türk ezgileri Avrasya’da yankılanacak
• DOĞU TABLETLERİ- 25. Tablet, Türk
• YÜKÜMLÜ HÜKÜMLER-Savaşan Şair Hükümleri

Yeni Asal Araştırma’nın Ekim anketi iktidar ve siyasi partiler için alarm zillerinin çalınması anlamına gelmektedir. En son söylenecek sözü baştan söyleyelim: Siyasi iktidar ve muhalefet milletin gözünden her geçen gün biraz daha fazla düşüyor, millette iktidar ve muhalefete güvensizlik giderek tükeniyor. Bu arada “Tarafsızlar Partisi” diyebileceğimiz “hiçbiri” seçeneği işaretçileri de yüzde 35’lere dayanıyor; siyasete güven giderek aşınıyor. Bu parlamento dışı kuvvet demektir; milletin üçte biri düzen dışı konumlara yerleşmektedir.

Yeni ASAL Ekim Anketinde katılımcılara;  

“Türkiye’nin sorunlarını hangi siyasi parti çözebilir?” sorusunu yöneltiyor.

Verilen cevapların ilk sırasında yüzde 34,8 ile “Hiçbiri” seçeneği yer alıyor.

Bu oran, yalnızca partilere dönük bir memnuniyetsizlik göstergesi değil.

Toplumun önemli bir kesiminin siyaseti sorunların çözüm adresi olarak görmediğine işaret ediyor. İktidarın da muhalefetin de üzerinde durması gereken asıl sonuç budur. Çünkü insanlar mevcut partilerin hiçbirinin ülkenin sorunlarına çözüm üretemeyeceğini düşünmeye başlıyorsa, siyasete duyulan güven aşınıyor demektir.

Bu tabloyu hafife almamak gerekir. Yurttaşın sorunları büyürken siyaset çözüm üretemezse, umutsuzluk ve öfke derinleşir. “Hiçbiri” yanıtı, seçmenin yalnızca bir partiye değil, siyaset kurumunun tamamına yönelttiği bir itiraz olarak okunmalı. Bu itirazı anlamak için ekonomik sıkıntılardan adalet arayışına, eğitimden işsizliğe kadar gündelik hayatı zorlaştıran sorunlara bakmak gerekiyor. Elimizdeki oranlar, bu başlıkların hangisinin yanıtlara ne ölçüde etki ettiğini tek başına göstermiyor; ancak ortaya çıkan güvensizlik, siyasetçiler için açık bir uyarı niteliğinde.

İktidarın hanesinde hâlâ bir çözüm beklentisi var.

Türkiye’nin sorunlarını AK Parti’nin çözebileceğini düşünenlerin oranı yüzde 23. AK Parti, 24 yıldır iktidarda olmasına rağmen ankette ikinci sırada yer alıyor. Bu, iktidara dönük eleştirilerin ve memnuniyetsizliğin bulunmadığı anlamına gelmiyor. Ancak iktidarın, önemli bir seçmen kesimi tarafından hâlâ çözüm adresi olarak görüldüğünü gösteriyor.

MUHALEFETİN DE OTURUP DÜŞÜNMESİ GEREKİR

Burada muhalefetin de kendine sorması gereken bir soru var: İktidarın yıprandığı ve ülkenin ağır sorunlarla karşı karşıya olduğu bir dönemde, seçmenin dikkate değer bir bölümü neden çözüm umudunu yine AK Parti’de görüyor? Muhalefetin yalnızca iktidarın hatalarını sıralaması yetmiyor. Seçmene, bu sorunları nasıl çözeceğini somut ve inandırıcı biçimde anlatması gerekiyor.

YENİ PARTİ’NİN YÜZDE 16,6’SI NE SÖYLÜYOR?

Türkiye’nin sorunlarını Yeni Parti’nin çözebileceğini söyleyenlerin oranı yüzde 16,6. Bu oran, ankette AK Parti’den sonra ve “Hiçbiri” seçeneğinin önünde yer alıyor. Yeni Parti’nin güçlü bir çözüm beklentisi oluşturduğu anlaşılıyor. Fakat bu beklentinin hangi toplumsal kesimlerden geldiğini, hangi politikalara dayandığını ve kararsız seçmenle nasıl bir ilişki kurduğunu yalnızca bu oranlardan çıkarmak mümkün değil.

Bu konuda bir başka dikkat çekici durum, Yeni Parti’nin CHP’den önemlice bir parçayı alıp götürdüğüdür. Burada 2,5 yıllık sürede kitlelerde yaratılan karşı tarafa yöneltilen “düşmanlık”, önemli bir seçmen davranışı belirleyicisi rolü oynamaktadır. “Hain Kılıçdaroğlu” kin ve düşmanlığı CHP tabanını gaflete sürüklemiş, adeta iğfal etmiştir.

“Kin ve düşmanlık”, siyasi hareketlerde önemli bir yönlendirici rol oynamaktadır. Bilinçsiz kitleleri sürükleyip vatan ve millete zararlı konumlara da savrulmaya neden olmaktadır. Biz bu çılgınlığı ABD emperyalizmi ve FETÖ’nün milli bir duruş sergilemeye başlayan MHP’yi Gladyo’nun kraliçesi eliyle bölmesi olayında da yaşamıştık.

Yine de bu sonuç, siyaset sahnesinde kendisini yeni bir seçenek olarak sunan bir yapının seçmende karşılık bulduğunu gösteriyor. Bu karşılığın kalıcı bir desteğe dönüşmesi için söylemin ötesine geçmek; ekonomi, hukuk, dış politika ve sosyal sorunlar konusunda anlaşılır, uygulanabilir bir program ortaya koymak gerekiyor. Seçmenin “çözebilir” demesi önemli; asıl sınav, bu beklentinin somut bir siyasal tercihe dönüşüp dönüşmeyeceği.

Ancak CHP’den “Kılıçdaroğlu düşmanlığı” yöntemiyle koparılıp götürülen kitlelerin giderek ayıkacağı geri dönüş sinyallerinden anlaşılmaktadır. Kongreleri birer savaş alanı haline dönüştü, sandalyeler havalarda uçuşup duruyor. Giden kitleyi sürükleyen önderlerin büyük çoğunluğu rant ve bireyci çıkar peşinde koşan unsurlardan oluştuğu için çıkar çatışması kaybedilince kolayca kavgaya dönüşebilmektedir.

CHP neden bu kadar geride?

Ankette İYİ Parti yüzde 3,8, DEM Parti yüzde 2,5, MHP yüzde 2,2 oranında çözüm adresi olarak gösteriliyor. CHP ise yüzde 1,1’de kalıyor. Zafer Partisi de yüzde 1,1, Anahtar Parti ve Yeniden Refah Partisi yüzde 1’er oranında sıralanıyor.

CHP bakımından bu sonuç ayrıca düşünülmeli. Atatürk’ün kurduğu, Türkiye siyasetinde köklü bir geçmişe sahip bir partinin, ülkenin sorunlarını çözebilecek adres olarak bu kadar düşük oranda anılması ciddi bir siyasi sorudur. Bu oranı tek başına seçmen desteği ya da oy tahmini gibi değerlendirmemek gerekir; soru, partilerin sorun çözme kapasitesine ilişkin algıyı ölçüyor. Ancak tam da bu nedenle CHP’nin üzerinde durması gereken bir sonuç var: Seçmen, partinin iktidara yönelik eleştirilerini duyuyor olabilir; peki CHP’nin kendi çözüm önerilerini ne kadar açık ve güven verici buluyor?

CHP’nin bu tabloyu yalnızca anket şirketini, siyasi koşulları ya da seçmenin tercihlerini tartışarak geçiştirmesi doğru olmaz. Programını nasıl anlatıyor? Önerileri hayat pahalılığı yaşayan yurttaşın gündelik hayatına dokunuyor mu? Farklı kesimlere güven veren bir yönetim kadrosu ve tutarlı bir siyaset ortaya koyabiliyor mu? Bu soruların yanıtı, parti yönetiminin önünde duruyor.

Oy tercihiyle çözüm beklentisi aynı şey değil

Anketin sorduğu soru, “Hangi partiye oy verirsiniz?” değil; “Türkiye’nin sorunlarını hangi siyasi parti çözebilir?” Bu ayrım önemli. Bir partiye oy vermeyi düşünen seçmen, o partinin bütün sorunları çözebileceğine inanmayabilir. Tersine, bir partinin çözüm üretebileceğini düşünen kişi de ona oy vermeyebilir. Bu nedenle oranları doğrudan seçim sonucu ya da oy dağılımı gibi okumak yanıltıcı olur.

Ayrıca anketin örneklemi, yöntemi ve kararsızların nasıl ele alındığı bilinmeden sonuçlar hakkında daha ileri bir hüküm vermek mümkün değil. Fakat burada paylaşılan veriler içindeki en çarpıcı işaret değişmiyor: Katılımcıların en büyük bölümü, hiçbir partiyi çözüm adresi olarak görmüyor.

SİYASETİN ÖNÜNDEKİ ASIL GÖREV

Bu tablo, iktidara da muhalefete de aynı soruyu yöneltiyor: Yurttaşın hayatını gerçekten kolaylaştıracak çözümleriniz neler?

İktidar, uzun süredir ülkeyi yönetiyor olmanın sorumluluğunu taşıyor. Muhalefet ise iktidarın yıpranmasından kendiliğinden yararlanacağını varsayamaz. Seçmen yalnızca eleştiri değil, güvenilir bir alternatif görmek istiyor. Bu alternatif; tutarlı kadrolar, açık hedefler ve uygulanabilir politikalarla kurulabilir.

“Hiçbiri” diyen yüzde 34,8’lik kesimi kazanmanın yolu, bu insanlara kızmak ya da onları ilgisiz olmakla suçlamak değil. Siyasetin neden çözüm üretemediğini anlamak ve bunu değiştirecek bir irade göstermek. Çünkü toplumun önemli bir bölümü siyasetten umudunu kesiyorsa, bu yalnızca partilerin değil, demokrasinin de karşı karşıya olduğu bir güven sorunudur.

YENİ ASAL’ın Ekim anketi, partilerin önüne bir uyarı koyuyor: Seçmen, sorunların adını duymakla yetinmiyor; çözüm görmek ve o çözüme inanmak istiyor.

• Emekli yazıları34
• İsmet Özçelik: “Fon soruşturması bürokratlarla sınırlı kalmayacak!”
• Türk ezgileri Avrasya’da yankılanacak
• DOĞU TABLETLERİ- 25. Tablet, Türk
• YÜKÜMLÜ HÜKÜMLER-Savaşan Şair Hükümleri

Geçen haftaki yazımızda demokrasinin sandıktan öte derin anlamlarına değinmiş, esas olarak Orta Çağ bağımlılık ve ilişkilerinin ortadan kaldırılması anlamına geldiğini belirtmiş, Türk Devrimi’nin özünün demokratik olduğunu, Atatürk’ün “Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler ve mensuplar memleketi olamayacağını belirten toplumsal devrim programına dayandığını ifade etmiştik. Bu yazımızda konuya devam ediyoruz.

DEMOKRASİNİN TARİHSEL GELİŞİMİ

Antikitede (Tarih öncesinde) milyonlarca yıl boyunca süren ilkel komünal toplum döneminde demokratik uygulamalar, “ilkel demokrasi” veya “kabile demokrasisi” olarak adlandırılan, doğrudan katılım ve eşitliğe dayalı bir yapıya sahipti. Kabile toplumu (ilkel komünal toplum) insanlığın 2,5 milyon yıl önce ilkel sürüden ayrılarak kabileler halinde yaşamaya başladığı uzun bir süreyi kapsar.

Bu kapsamda arkeolojik tasnife göre bu uzun dönem üç farklı aşamaya ayrılır. Yaklaşık olarak MÖ 2,5 milyon yıl öncesinden başlayıp MÖ 12 bin yıl önce sonlanan insanlık tarihinin en uzun dönemi olan Paleolitik Çağı (Eski Taş Çağı/MÖ 2.500.000-12.000); yaklaşık MÖ 12 bin ile MÖ 9 bin yılları arasını kapsayan ve Paleolitik ile Neolitik arasında bir geçiş süreci olarak değerlendirilen Mezolitik Çağ (Orta Taş Çağı/MÖ 12.000-9.000) izler. Mezolitiğin şafağında yaklaşık MÖ 9 bin ile MÖ 5 bin 500 yılları arasında yaşanan Neolitik Çağ (Yeni Taş -Cilalı Taş Çağı/ MÖ 9.000-5.500) vardır. Tarımın başladığı ve yerleşik hayata geçildiği dönemdir. (*1) Bizim Göbeklitepe ve Karahantepe’deki Kafkaslardan gelen İskit-Saka Türklerinin ataları Antik-Türkler (Öntürkler) MÖ 12 binlerde yerleşik hayatı inşa ettiler.

Kabile toplumunda kabile demokrasisi hüküm sürmekteydi.

Henüz artı ürün ve artı değer, dolayısıyla sınıflar, özel mülkiyet, devlet ve yazılı yasalar olmadığı için kararlar kollektif (ortaklaşa) alınırdı.

KABİLE TOPLUMUNDAKİ DEMOKRATİK

İŞLEYİŞİN TEMEL ÖZELLİKLERİ VE ÖRGÜTLENMELERİ

Bir kere doğrudan katılım vardı; kabile üyelerinin tamamı meclislere aracısız katılırlardı, delege yetkilendirme mevcut değildi.

Göç, avlanma, barış veya çatışma gibi topluluğu ilgilendiren önemli ve hayati kararlar kabilenin tüm yetişkinlerinin katıldığı ortak meclislerde alınırdı.

Söz hakkı sınırsızdı. Her birey görüşlerini özgürce ifade etme ve karar alma süreçlerine doğrudan katılma hakkına sahipti.

Toprak, bağ bahçe, ev aletleri ve silahlar gibi üretim araçları kollektif mülkiyetti. Sınıfsal bir tabakalaşma olmadığı için siyasi bir imtiyaz veya üstünlük de yoktu. Eşitlikçi bir yapı vardı. Toplum sınıfsızdı. 

Şefler, mutlak bir güce sahip değildi. Genellikle bilgelikleri, avcılık becerileri veya yaşları nedeniyle saygı gören kişilerden seçilirdi ve şeflikleri geçiciydi. 

Topluluğun güvenini kaybeden veya başarısız olan kabile şefi, meclis kararıyla görevden alınabilir ve yerine hemen yenisi seçilebilirdi.

Kararlar çoğunluğun azınlığa tahakkümü yerine, genellikle uzun tartışmalar sonucu varılan ortak uzlaşı, yani konsensüsle (oy birliği ile) alınırdı.

Yazılı yasalar yoktu. Toplumsal düzeni, sözlü gelenekler, tabular ve örfler sağlardı.

Bu ilkel demokrasi uygulaması, insanlığın sürü halinden çıkışından itibaren milyonlarca yıl boyunca devam etti. Tarım Devrimiyle birlikte Neolitiğin şafağında artı ürünün yaratılmasıyla birlikte tedricen sınıflı toplumun yükselmesine paralel bir şekilde tarihe karıştı. Bu süreç bizde (Türk toplumunda) Dr. Doğu Perinçek’in saptamalarına göre, MÖ 1000 yıllarında MS 1000-1200 yıllarına kadar 2000 yıl gibi uzun bir süreç boyunca sürdü. (*2)

Demokrasinin tarihi kökenlerini incelerken devlet öncesi ilkel kabile demokrasisini Antik Yunan ve Roma’da devletle birlikte siyasi örgütlenme bakımından siyasi olarak örgütlenmiş demokrasilerle karşılaşıyoruz.

Yaygın anlayışla “demokrasinin tarihî kökenlerinin Antik Yunan’a ve Roma’ya dayanması”, demokrasiyi yalnızca kurumsallaşmış siyasi rejim olarak ele alırsak büyük ölçüde doğrudur; fakat demokrasi fikrinin ve demokratik karar alma pratiklerinin insanlık tarihindeki kökenlerini açıklamak bakımından eksiktir, on binlerce yıllık kabile demokrasisine dayanır.

İlkel komünal toplumlarda devlet henüz ortaya çıkmamışken, birçok kabile ve klan topluluğunda ortak meselelerin topluluk meclislerinde görüşülmesi, şeflerin yetkisinin gelenek ve topluluk iradesiyle sınırlandırılması, savaş-barış gibi önemli kararların kolektif biçimde alınması gibi uygulamalar bulunuyordu. Bunlara antropoloji ve siyasal tarih açısından “kabile demokrasisi”, “ilkel demokrasi” denir.

Atina demokrasisi ve Roma Cumhuriyeti demokrasinin mutlak başlangıcı değildir. Demokratik yönetim pratiklerinin devlet düzeyinde belirgin bir siyasi kurumlaşmaya kavuştuğu tarihi aşamalardan biridir.

Yukarıda yüzeysel olarak gördüğümüz gibi ilkel komünal topluluklarda ekonomik sınıflar, gelişmiş özel mülkiyet ilişkileri ve bunların üzerinde yükselen ayrı bir devlet aygıtı henüz oluşmadığından, topluluğun yönetimi ile toplum birbirinden bugünkü ölçüde ayrışmış değildi. Yaşlılar kurulu, savaşçıların toplantısı, halk/kabile meclisi veya bütün yetişkin üyelerin katıldığı toplantılar, toplumsal karar mekanizmalarının parçaları olabiliyordu. Elbette bunları bugünkü genel oy, eşit yurttaşlık, anayasal haklar ve temsilî demokrasi kavramlarıyla özdeşleştirmek anakronizm olur.

“DEMİR TEKNOLOJİSİ ZEMİNİNDE ANTİK UYGARLIKLARIN EN DEMOKRATİĞİ”

Antik Yunan’ın tarihsel önemi başka yerdedir. Özellikle Atina’da demos ile kratos birleşerek demokrasi belirli bir siyasi rejim ve yurttaşlık düzeni hâline geldi. Meclis, kura, görevlerin belirli sürelerle yürütülmesi, yurttaşların doğrudan karar süreçlerine katılması gibi kurumlar gelişti. Bununla birlikte Atina demokrasisinin de sınırları dardı; kadınlar, köleler ve yabancılar siyasi yurttaşlığın dışında bırakılıyordu. Bununla birlikte Halil Berktay’a göre, Antik Yunan, “demir teknolojisine sahip Antik uygarlıkların en demokratiği” olarak da değerlendirilmektedir. İlkel anaerkil kabileden medeniyete, devlete, ataerkilliğe, hukuka, matematiğe vs. geçişi bulundukları coğrafyanın stratejik konumundan kaynaklanan bir hızlılıkta yaşadılar.

“Girift dağ silsileleriyle bölünmüş, büyük ölçekli tarıma elverişsiz, öte yandan girintili çıkıntılı kıyıları, açıklarında kolay sıçrama taşları teşkil eden yüzlerce adası ve Orta Doğu’ya yakınlığı ile ticari gelişmeye son derece yatkın Yunanistan’da, demir teknolojisinden yola çıkarak, barbarlıktan uygarlığa, kabileden devlete en hızlı geçiş biçimi…” yaşandı. Hızlı gelişme sonucu, Batı Asya’nın batısında kümelenen Yunan kent- devletleri (Aristo’nun ‘bir klanlar ve köyler birliği’ olarak tarif ettiği polisler) daha başından Mezopotamya ve Mısır’ın “hiyerarşik monarşileri”ne göre daha demokratik bir yapıdaydılar. “Bunların tipik idare şekli, cumhuriyetti. Başlangıçta, yerleşme merkezi kurulurken, silah taşıyabilen her yetişkin erkeğin bir toprak parçası (oikos) ve konseyde bir oyu vardı. Vatandaşlık, toprak sahipliğiyle (oikos reisliğiyle) özdeşti. Zamanla şefler ve şef aileleri, durumlarını pekiştirerek bir büyük toprak sahipleri sınıfı (Eupatridai) haline geldiler. Bunların yönettiği topluluk, özgür küçük çiftçilerden ve zanaatkarlardan oluşuyordu (…) Deniz ticaretinin gelişmesiyle (meta üretimi ve mübadelesinin daha yüksek bir düzeyde gerçeklemesi sonucu-dipnot) Yunanistan’a çok sayıda köle girmeye başladı. Kölelik, Orta Doğu devletlerinde çok eskiden beri mevcuttu, ama gerek Mezopotamya’da ve gerekse Mısır’da pazar için üretim (meta üretimi/FÖ) fazla gelişmediğinden, buralarda kölelik de denk savaşların sınırlı esirleriyle veya daha çok, borcunu ödeyemedikleri için özgürlüklerini yitiren eski küçük üreticilerle sınırlı kalmıştı. (Yani hakim üretim biçimi halini almamıştı. /FÖ) Yunanistan’da ise meta üretiminin dolu dizgin gelişmesi ve bütün Doğu Akdeniz havzasını kucaklayan ticaret ilişkilerinin yoğunlaşması sonucu, kölelerin kendileri meta haline geldi.” (*3) Meta ticaretinin yoğunlaşması sürecinde ortaya çıkan ve yükselen tüccar sınıfı mevcut hakim sınıf topraklı aristokrasiyi alaşağı ederek köleci toplumun kuruluşunda rol oynadı.

DEVAM EDECEK

• Emekli yazıları34
• İsmet Özçelik: “Fon soruşturması bürokratlarla sınırlı kalmayacak!”
• Türk ezgileri Avrasya’da yankılanacak
• DOĞU TABLETLERİ- 25. Tablet, Türk
• YÜKÜMLÜ HÜKÜMLER-Savaşan Şair Hükümleri

Türk düşünce tarihinin büyük isimlerinden Ziya Gökalp, vefatının 102. yılında anılıyor. Türk milliyetçiliğini akılcılığa ve halkçılığa dayandıran Gökalp; laik hukuktan dilde sadeleşmeye ve devletçi ekonomiye kadar Cumhuriyet Devrimi’nin kurumsal altyapısını kurgulamıştı.

Gözen Esmer

Türk düşünce ve siyaset tarihinin dönüm noktalarından Ziya Gökalp, 102 yıl önce aramızdan ayrıldı. 23 Mart 1876’da Diyarbakır’da dünyaya gelen Gökalp, İttihat ve Terakki Cemiyeti saflarında hürriyet mücadelesi verdi; siyasi faaliyetleri ve yazıları nedeniyle defalarca tutuklandı. Birinci Dünya Savaşı’nın ardından Malta’ya sürgün edilen Gökalp, 1921’de ülkeye döndükten sonra Ankara ve Diyarbakır’da fikrî mücadelesini sürdürdü. Meclis’te Telif ve Tercüme Encümeni Başkanlığı ile Diyarbakır Milletvekilliği yaptı. Gökalp, 25 Ekim 1924’te İstanbul’da hayata veda etti.

Kısacık ömrüne koca bir devletin kuruluş felsefesini sığdıran Gökalp, yeni Türkiye Cumhuriyeti’nin kurumsal ve ideolojik mimarlarındandı. İmparatorluğun çöküş sürecinde Osmanlıcılık ve İslamcılık fikirlerinin pratik olarak tükendiğini saptadı ve yeni devletin harcını ulus-devlet modeli üzerine kurdu. Gökalp’in en önemli katkılarından biri Türk milliyetçiliğine oldu. Düşünür, Türk milliyetçiliğini akılcılığa ve halkçılığa dayandırarak Cumhuriyet’in kuruluş felsefesine de büyük bir katkı sağladı.

Türklüğü ırki bir unsur olarak değil; ortak bir dil, kültür ve duygu birliği olarak formüle etti. Mustafa Kemal Atatürk’ün, “Bedenimin babası Ali Rıza Efendi, hislerimin babası Namık Kemal, fikirlerimin babası ise Ziya Gökalp’tir.” sözü, onun devrimdeki bu tarihsel rolünü ortaya koyuyor.

Gökalp sömürü ilişkilerine karşıydı. Toplumda üretilen “artı-değerin” kişisel dehadan değil ortak emekten doğduğunu düşünüyordu. Büyük üretim araçlarının devlet eliyle işletilmesi gerektiğini savunarak Kemalist Devletçilik ilkesinin altyapısını hazırladı. Gökalp, emeğin hakkının devlet güvencesiyle verilmesini ve sendikaların Meclis’te doğrudan temsil edilmesini önerdi.

Gökalp, fikirleriyle Türkiye’nin bağımsız ve çağdaş yaşama mücadelesine ışık tutmaya devam ediyor.

AYDINLIK

• Emekli yazıları34
• İsmet Özçelik: “Fon soruşturması bürokratlarla sınırlı kalmayacak!”
• Türk ezgileri Avrasya’da yankılanacak
• DOĞU TABLETLERİ- 25. Tablet, Türk
• YÜKÜMLÜ HÜKÜMLER-Savaşan Şair Hükümleri

Türkiye genelinde birçok ilde düzenlenen “Sansüre hayır, habere özgürlük” eylemi kapsamında Antalya’da Attalos Heykeli önünde toplanan gazeteciler, Cumhuriyet Meydanı’na yürüyerek basın açıklaması yaptı. ÇGD Akdeniz Şube Başkanı Ceren Deniz, gazetecilere yönelik baskılara, sansüre ve mesleki hak kayıplarına tepki göstererek “Artık yeter! Nefes alamıyoruz” diye haykırdı.

Türkiye çapında birçok ilde düzenlenen “Sansüre hayır, habere özgürlük” eylemi düzenlendi. Antalya’da Attalos Heykeli önünde toplanan gazeteciler, Cumhuriyet Meydanı’na yürüyerek basın açıklaması yaptı. Çağdaş Gazeteciler Derneği (ÇGD) Akdeniz Şube Başkanı Ceren Deniz, gazetecilere yönelik baskılara, sansüre ve mesleki hak kayıplarına tepki göstererek “Artık yeter! Nefes alamıyoruz” diye haykırdı.

EYLEME YOĞUN İLGİ GÖSTERİLDİ

Yeni Parti Antalya Milletvekili Cavit Arı, Antalya Barosu Başkanı Ali Çağdaş Bozaner, Eğitim Sen Antalya Şube Başkanı Kadir Öztürk, Yeni Parti Muratpaşa İlçe Başkanı Can Okan Kıran, ÇGD Akdeniz Şube Başkanı Ceren Deniz, Körfez Gazetesi İmtiyaz Sahibi Rasim Gündüz ve Ankara Gazeteciler Cemiyeti temsilcisinin yanı sıra çok sayıda gazeteci, sendika temsilcisi ve yurttaş eyleme katıldı.

Gazetecileri temsil eden basın meslek örgütlerinin çağrısıyla birçok ilde düzenlenen ortak eylemde, basın özgürlüğü ve gazetecilere yönelik baskılar gündeme taşındı. Antalya’da Attalos Heykeli önünde bir araya gelen gazeteciler, buradan Cumhuriyet Meydanı’na yürüdü. Yürüyüşün ardından düzenlenen basın açıklamasını Çağdaş Gazeteciler Derneği (ÇGD) Akdeniz Şube Başkanı Ceren Deniz okudu. Deniz, gazetecilerin çalışma koşullarına, sansür uygulamalarına ve ifade özgürlüğüne ilişkin tepkilerini “Gazetecileri temsil eden basın meslek örgütleri olarak ilan ediyoruz: Artık yeter! Nefes alamıyoruz. Gazeteciliğin suç, haberin tehdit, gerçeğin sakıncalı sayıldığı; yalnızca gazetecilerin değil, itiraz eden herkesin sansürle, baskıyla ve cezalandırmayla karşı karşıya bırakıldığı bu düzene sessiz kalmayacağız.” dedi.

“BASIN ÖZGÜRLÜĞÜNDEN SÖZ EDİLEMEZ”

Ceren Deniz, medya kuruluşlarına yönelik müdahalelere, haber sitelerine getirilen erişim engellerine ve gazetecilerin çalışma koşullarına dikkat çekerek, “Televizyon kanallarına kayyum atanan, haber sitelerine erişim engeli getirilen, habercileri tutuklanan, sosyal medya hesapları kapatılan; gazetecilerin adeta bir köle düzeninde çalıştırıldığı ve sosyal haklarının gasp edildiği bir ülkede basın özgürlüğünden söz edilemez. Özgürlüğün yok edildiği, yaptığı ya da yapmadığı haber nedeniyle gazetecilerin tutuklandığı, medya hesaplarının kapatıldığı, gazetecinin açlıkla baş başa bırakıldığı bir ülkede demokrasiden de söz edilemez.” ifadelerine yer verdi.

GAZETECİLİĞİN KAMUSAL SORUMLULUĞUNA DİKKAT ÇEKTİ

Gazeteciliğin toplumun farklı kesimlerinin yaşadığı sorunları görünür kılma sorumluluğu bulunduğunu belirten Deniz, emekçilerin hakları, kadınlara yönelik şiddet, gençlerin yaşadığı sorunlar ve kamu kaynaklarının kullanımı gibi konuların haberleştirilmesinin önemini vurguladı. Gazeteciliğin halkın bilgi edinme hakkı doğrultusunda yürütülmesi gerektiğini belirten Deniz, “Gazetecilik halktan yanadır. İşçinin hakkı gasp edilirken emekçinin direnişi bastırılıyorsa, kadınlar şiddete uğrarken gençler geleceksizliğe mahkûm ediliyorsa, yoksulluk büyürken kamu kaynakları sermayeye aktarılıyorsa bunları görünür kılmak gazeteciliğin kamusal sorumluluğudur. Gazeteci, halkın bilmesi gerekeni açığa çıkarmakla yükümlüdür; iktidarın bilinmesini istemediğini gizlemekle değil” şeklinde konuştu.

“GAZETECİLİK, SİYASİ İRADENİN YA DA SERMAYENİN SESİ OLAMAZ”

Basın açıklamasında gazeteciliğin siyasi ve ekonomik güç odaklarından bağımsız olması gerektiği de ifade edildi. Deniz, gazeteciliğin kamu yararını esas alması gerektiğini belirterek şu sözlere yer verdi:

“Gazetecilik, siyasi iradenin ya da sermayenin sesi olamaz. İktidarın veya siyasi erkin çıkarlarını halkın çıkarları gibi sunan, patronların ekonomik gücünü gerçeğin önüne koyan, siyasi iktidara yakın olmayı mesleki güvencenin teminatı sayan anlayış, gazeteciliği iktidar ilişkilerinin yeniden üretimine dönüştürür. Evrensel ilkeler yerine günün siyasal ilkelerine yaslananlar bilmelidir ki o günün siyasal ilkeleri elbet bir gün yok olacaktır.”

• Emekli yazıları34
• İsmet Özçelik: “Fon soruşturması bürokratlarla sınırlı kalmayacak!”
• Türk ezgileri Avrasya’da yankılanacak
• DOĞU TABLETLERİ- 25. Tablet, Türk
• YÜKÜMLÜ HÜKÜMLER-Savaşan Şair Hükümleri

Bu yıl 63’üncüsü düzenlenen Antalya Altın Portakal Film Festivali, bugün geleneksel olarak kortejle başladı. 114 filmin izleyicisiyle buluşacağı festival, savaş bölgelerinden hikayeleri perdeye taşıyan özel seçkisi, genç sinemacılara verdiği destek ve halkı sinemayla buluşturan etkinlikleriyle dikkat çekti

Bu yıl 63’üncüsü düzenlenen Antalya Altın Portakal Film Festivali, bugün geleneksel olarak kortejle başladı. 114 filmin izleyicisiyle buluşacağı festival, savaş bölgelerinden hikayeleri perdeye taşıyan özel seçkisi, genç sinemacılara verdiği destek ve halkı sinemayla buluşturan etkinlikleriyle dikkat çekti

KORTEJE KATILAN ÜNLÜLER

Altın Portakal Film Festivali’nin geleneksel kortejine katılan isimler arasında Ersin Korkut, Büşra Pekin, Emre Kınay, Pınar Altuğ Atacan ve Yağmur Atacan, Fadik Sevin Atasoy, Asuman Dabak, Şenay Gürler, Tilbe Saran, Okan Çabalar ve Tim Seyfi, Türk sinemasının emektar isimlerinden İlyas Salman, Salih Güney, Tarık Tarcan, Menderes Samancılar, Suna Yıldızoğlu ve Coşkun Göğen, Jüri Başkanı Derviş Zaim, Yılmaz Erdoğan, Mehmet Esen, Ümit Okur, Leyla Smyrna Cabas, Cem Yiğit Üzümoğlu, Nurcan Eren,  Abdurrahman Keskiner, Bilge Şen, Suzan Kardeş, Necmettin Çobanoğlu, Orhan Miroğlu, Rahman Altın, Mirgün Cabas, Levent Özdilek, Muttalip Müjdeci, Numan Çakır, Gökhan Kırdar, Oben Aybars Kuday ve Sennur Nogaylar yer aldı.

KORTEJİN GÜZERGAHI

Atatürk Kültür Merkezi önünden başlayan geleneksel kortej, Sakıp Sabancı Bulvarı ve Yüzüncü Yıl Caddesi üzerinden ilerledi. Güllük ve Selekler Çarşısı güzergâhını takip eden kortej, Cumhuriyet Meydanı ve Valilik Binası önünden geçerek Atatürk Caddesi ile Işıklar yönünde devam etti. Festival kortejinin Karaalioğlu Parkı’nda sona erdi.

• Emekli yazıları34
• İsmet Özçelik: “Fon soruşturması bürokratlarla sınırlı kalmayacak!”
• Türk ezgileri Avrasya’da yankılanacak
• DOĞU TABLETLERİ- 25. Tablet, Türk
• YÜKÜMLÜ HÜKÜMLER-Savaşan Şair Hükümleri

“Geniş tanımlı işsizlik” oranı 2025 yılında yüzde 30’a doğru tırmandı.

Bu oran kadın ve gençlerde yüzde 40’a kadar çıkmaktadır.

Ve siyasi iktidarın tutumu nedeniyle milletimizin geleceğe “güvenle bakma hakkı”nın giderek azaldığının ve “yaşama kudreti”nin giderek çöktüğünün en somut ifadesi olarak, maaşların yetersizliği yüzünden emekliler arasında çalışma ve iş arama gittikçe yükselmektedir. AK Parti Hükümetleri neoliberal ekonomi politikaları nedeniyle gençlere yeterli istihdam ve istikbal umudu yaratamadığı gibi emeklilere de insanca hayat koşulları sağlayamıyor.

DEVLETİN İTİBARI, BİNALARIN İHTİŞAMI VE EMEKLİLERİN REFAH DÜZEYİ

Türkiye fiziken büyüyor,

Görkemli binalar inşa ediliyor, Beştepe’deki yerleşke gibi…

Savunma sanayisi harikalar yaratıyor, Türkiye’yi dünyada ilk üçe-beşe dahil eden…

Ancak “devletin itibarı binaların ihtişamıyla değil, emekli yurttaşlarının refah düzeyiyle ölçülür.”

Korona salgını sürecinde başta ABD olmak üzere Batılı birçok devlette sağlığın piyasada olması nedeniyle evlerinde salgına maruz kalarak ölen ve ilgisizlikten çürüyen emekli insanların yaygınlığı yüzünden itibarları yerlerde sürünmüştü.

GENİŞ VE DAR TANIMLI İŞSİZLİK

Yukarıdaki işsizlik verileri TÜİK ve SGK’ya aittir.

Bu verilere göre, “dar tanımlı işsizlik” oranı düşmektedir.

Ancak görüldüğü gibi “geniş tanımlı işsizlik” oranları ayyuka çıkmaktadır.

Nedir bu “dar tanımlı” ve “geniş tanımlı işsizlik” kavramı?

“Geniş tanımlı işsizlik” ya da atıl işgücü, yalnızca “iş aradım ama bulamadım” diyenleri değil, çalışmaya hazır olduğu hâlde çeşitli nedenlerle iş aramaktan vazgeçen ya da eksik çalışan kişileri de kapsayan ölçüttür.

“Dar tanımlı işsizlik”te ise, son dört haftada aktif iş arayan ve hemen çalışabilecek kişiler sayılır. Geniş tanım buna ek olarak şunları içerir:

• İş bulamayacağını düşündüğü için aramayı bırakanlar,
• Mevsimlik, geçici veya çok az saat çalışıp daha fazla iş isteyenler,
• Çalışmaya hazır olup iş aramayan diğer kişiler.

AYSBERGİN GÖRÜNMEYEN VE GÖRÜNEN KISIMLARI

Bu nedenle geniş tanımlı oran, işgücü piyasasındaki gerçek atıl kapasiteyi dar tanımlı işsizlikten daha iyi gösterir. Türkiye’de DİSK-AR’ın sık kullandığı “geniş tanımlı işsizlik” hesabı, genellikle dar tanımlı oranın oldukça üzerindedir.

İktidar medyası genellikle dar tanımlı işsizliği öne çıkararak geniş tanımlı işsizlik oranlarını perdeler. Geniş tanımlı işsizlik, aysbergin su altında kalan kısmı, dar tanımlı işsizlik ise suyun üstündeki kısmıdır.

Türkiye bugün geldiği noktada işsizlik, istihdam ve emeklilik konusunda çok yaman bir çelişki yumağına sahip oldu.

Genç nüfusun durumu…

Yaşlı vatandaşların durumu…

İktidar elemanlarının meşhur bir deyişi var;

AK Parti Hükümeti’nden önce şunlar, şunlar yoktu;

AK Parti Hükümeti’yle birlikte Türkiye bunlara kavuştu!

Mesela MEB’nın iddiası, kendilerinden önce okullarda tuvalet yoktu,

Öğretmenler ve öğrenciler okul dışına işiyorlardı.

Ya da mesela buzdolabı, çamaşır makinesi; Burdur’da tek ambulans…

Bu trajikomik durumu (Levent Kırca’lık durumu) örnek alarak biz de bir örnekleme yapalım!

AK Parti hükümetleri öncesi Türkiye’de çalışanlar emekli olduklarında ellerine geçen parayla bir ev, otomobil alma ve kaliteli bir dinlenme hayalleri vardı. Gençlerin ise bir iş bulma, çalışma ve iyi bir gelecek umudu hayli yüksekti. 25 yıldır bu hayaller ve umutlar bir avuç sabun köpüğü gibi uçup gitti.

Çare ise eski günlere, üretimin esas olduğu günlere dönmektir.

Çare Üretim Devrimi’dir.

Bu böyle gitmez.

Türkiye Üretimin Devrimi’nin eşiğindedir.

DEVAM EDECEK

• Emekli yazıları34
• İsmet Özçelik: “Fon soruşturması bürokratlarla sınırlı kalmayacak!”
• Türk ezgileri Avrasya’da yankılanacak
• DOĞU TABLETLERİ- 25. Tablet, Türk
• YÜKÜMLÜ HÜKÜMLER-Savaşan Şair Hükümleri

2027 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanunu Teklifi Meclis’e geldi. Giderler 27 trilyon 276 milyar lira, gelirler 23 trilyon 408 milyar lira, açık ise 3 trilyon 868 milyar lira. Açığın millî gelire oranı yüzde 3,5. Ana akım ekonomistler koro hâlinde yine aynı nakaratı tutturdu: Açık büyüdü, kamu şişti, kemerler sıkılmalı. Oysa sorulması gereken soru, açığın ne kadar büyük olduğu değil, kimin cebine aktığıdır.

BÜTÇE AÇIĞI BİR KAYNAK TRANSFERİDİR

Bu bir görüş değil, muhasebe tanımıdır. Kamunun açığı, özel kesimin net finansal varlık kazancıdır. Devletin harcayıp vergi olarak geri almadığı her lira birilerinin cebinde kalır. Dolayısıyla bütçe açığı ne kendiliğinden iyidir ne de kendiliğinden kötüdür. Önemli olan, o kaynağın kime transfer edildiğidir; depremzedeye mi, üreticiye mi, hanehalkına mı, yoksa rantiyeye mi?

KAYNAKLARIMIZI ÜRETİME YÖNLENDİRELİM

Sonuç olarak, bütçe açığına bakarken kaynağın nereye aktığı sorusu önemlidir. Depremzedeye, toplu konuta, Anadolu’ya ve üretime akan bütçe açığı kalkınma anlamına gelir. Faiz lobisine ve sıcak paraya akan açık ise milletin alın terinin bir avuç rantiyeye aktarılmasıdır. 2027 bütçesinin sorunu açık değil, faizdir. Bir kez daha söylüyorum: Bütçeyi memur yemiyor, faiz yiyor.

AYDINLIK

• Emekli yazıları34
• İsmet Özçelik: “Fon soruşturması bürokratlarla sınırlı kalmayacak!”
• Türk ezgileri Avrasya’da yankılanacak
• DOĞU TABLETLERİ- 25. Tablet, Türk
• YÜKÜMLÜ HÜKÜMLER-Savaşan Şair Hükümleri