Politika – Kıvılcım Haber Burdur

Yeni Kore macerası mı?

Fatih Özcan — Wed, 29 Jul 2026 14:27:40 +0000

NATO-ABD çelişkileri…

Düşmanlık seviyesindeydi.

7-8 Temmuz, Ankara…

36. NATO Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesi…

Öncesinde NATO-ABD ilişkileri birden arttı.

Türkiye’de çeşitli çevrelerde yoğun olarak tartışılan konu.

Trump’ın aşırı, olağandışı Türkiye ve Erdoğan övgüleri.

Bin yılların deneyim imbiğinden süzülüp gelen,

Düğün değil bayram değil… söylemi.

Ya da düşmanın seni övüyorsa sen de bir iş (?) vardır denilmiştir.

ABD ve NATO klasik taktiği…

Bunca “dostum Erdoğan” övgüsünün bedeli ne?

Deneyimli gazeteci İsmet Özçelik sormuş;

FETÖ’den darbe yemiş emekli komutanların endişeleri:

YENİ KORE MACERASI

“Amerikan çıkarları için Kore macerası,

Yüzlerce Mehmetçiğin şehadetine maloldu.

Şimdi benzer bir durum yaşanıyor.

NATO Türkiye’yi kullanma çabasında.

Öne çıkan tehlikeler…

Ukrayna’da savaşa dahil etmek istiyor.

NATO’yu Karadeniz’e sokmaya çalışıyor.

‘İsrail Merkezli Ortadoğu planı.’

Türkiye’yi de buna ortak etme peşindeler.

Türkiye tuzağa düşerse telafisi çok zor olur.”

DOĞU AKDENİZ

“Amerika dünyada zor durumda.

Baş aşağı gidiyor.

Her yeri kontrol etmesi imkânsız.

Belli bölgelere yoğunlaşacak.

Bunların başında Doğu Akdeniz var.

Kıbrıs’a, Ege, Karadeniz…

Bizi yeni Kore benzeri maceralara zorluyor.

İktidarın zafiyetlerini…

Ekonomimizdeki kırılganlığı kullanıyorlar.

İktidar içindeki Atlantikçiler de …

Sıkışmışlıktan yararlanma peşinde.

Belli bir mesafe aldıkları da görülüyor.”

ABD İran yenilgisini Doğu Akdeniz’de telafi etme derdinde.

Siyasi iktidarın sıkışmışlığının bilincinde.

Ekonomik buhran ülkeyi yangın yerine çevirdi.

Türkiye’nin Aşil topuğu ekonomi…

Buradan vurma niyetleri çok açık.

Uzattıkları havuçlara bakılırsa köşeye sıkışmış iktidarı kullanma peşindeler.

Hükümette de buna istekli olanların varlığının işaretleri çoğalmaktadır.

Özellikle içerideki Atlantikçiler pek hevesliler.

Ellerinden gelse Mehmetçiğin kanını satacak,

Rusya ve İran’ın üzerine çullanacaklar.

Siyasi iktidar tehlikeli sularda kulaç atmaya başladı.

Türkiye halkının yüzde 90’ndan fazlası ABD ve NATO’ya sıcak bakmaz.

Eskiden beri milletimizin ABD antipatisi vardır,

Ama özellikle 15 Temmuz FETÖ darbe girişiminden sonra zirve yaptı.

AntiAmerikancılık muhafazakar kesimleri de sardı.

Milletimizde sağıyla soluyla ABD ve NATO aleyhtarlığı “32 kısım tekmili birden” durumuna ulaştı.

Bir avuç Amerikancıları hesaba katmak bile yersizdir yekunu bulmak için…

NATO, 74 yıllık tarih boyunca Türkiye’nin baş belası oldu.

Daha girmeden 1950 yılı Haziran’ında Mehmetçiğin kanı piyasaya sürüldü.

Atatürk’ün ölümünden sonra General Fahrettin Altay marifetiyle yönetimi ele geçiren İsmet İnönü Türkiye Cumhuriyeti’ni Kemalist Devrim çizgisinden saptırarak Tanzimat rotasına soktu. Başlayan Batı yanlısı süreci Çok Partili Rejim boyunca kurulan hükümetler sürdürdü.

Çok Partili dönemin ilk hükümetini 14 Mayıs 1950 seçimlerini yüzde 85 çoğunlukla kazanan Demokrat Parti kurdu.

İlk yaptığı icraat ise İsmet İnönü’nün Milli Şef iktidarının başlattığı ABD iş birliğini derinleştirmek için tedbirler almak oldu.

Büyük bir tantanayla Sovyetler’in Türkiye’den doğuda Kars ve Ardahan topraklarını, Boğazlar’da üs istediği yalanı kampanyası başlattı.

Gerçi bu hurafe Milli Şef iktidarının son döneminde, 2. Dünya Savaşı’nın bitimiyle başlayan süreçte başlatılmıştı. Menderes Hükümeti köpürttü. Bütün dertleri Türkiye’yi “küçük Amerika” yapmak, çeyrek asır önce ülkemizden kovduklarımıza Türkiye’yi yamamak, NATO’ya girmekti. Kore Savaşı bu amaç için bulunmaz bir imkan yarattı.

Gelecek yazımızda Mehmetçiğin kanının satıldığı Kore Savaşı’nı işleyelim.

Önceki yazımızda Ankara’da büyük bir alayişle düzenlenen 36. NATO Zirvesi’nin ülkemiz ve milletimiz için ne anlama geldiğini anlatmıştık. Emekli kumandanların Kore Savaşı kaygılarına değinerek Mehmetçiğin kanının ilk defa olarak yabancı devlet çıkarları için akıtılması üzerinde durmuştuk.

Bu yazımızda Kore Savaşı ile savaşa katılmamız konusundaki tarihi gerçeklere değinerek dersler çıkaracağız.

Kore halkı şerefli bir halktır.

20. yüzyılın ilk yarısındaki kuvvetli Japon emperyalizminin işgaline defalarca isyan etmiş, boyun eğmemiştir. 1 Mart Hareketi (Samil Undong), 1 Mart 1919’da başlayan ve Japon sömürge yönetimine karşı Kore tarihinin en büyük, en kitlesel sivil direniş hareketidir. Bu protesto dalgası, Kore ulusal kimliğinin yeniden doğuşunu sağlamış ve küresel çapta yankı uyandırmıştır.

Geçmiş yüzyılların feodal beylerin hakimiyetlerine de isyanlarla dolu bir tarihe sahiptir.

Japonya’nın ilhakından önce Kore Yarımadasında, 1897-1910 yılları arasında hüküm süren ve son imparator Sunjong (ve babası İmparator Gojong) tarafından yönetilen bağımsız Kore İmparatorluğu (Dehan Çeguk) egemendi. Daha öncesinde ise 1392’den 1897’ye kadar hüküm süren Joseon Hanedanlığı tarafından yönetiliyordu.

Japonya’nın Kore’yi adım adım ilhak süreci (1904-1910), askeri baskı, diplomatik izolasyon ve kukla anlaşmalarla yürütülen sistematik bir ele geçirme operasyonudur. Japonya, Büyük Britanya ve Amerika Birleşik Devletleri gibi küresel güçlerin de onayını alarak Kore’nin bağımsızlığını aşama aşama yok etmişti. (*1)

2. Dünya Savaşı sonunda 1945 yılında yenilinceye kadar 35 yıllık Japon işgali yaşanmıştır.

5 Ağustos 1945’te Japonya’nın II. Dünya Savaşı’nı kaybederek teslim olmasıyla Kore’deki 35 yıllık sömürge dönemi resmen sona erdi.

Ancak bu dönem arkasında:

Ağır travmalar yaşayan, parçalanmış bir toplum,

Japonya ile iş birliği yapanlar (Chinilpa) ile bağımsızlık savaşçıları arasında bitmeyen toplumsal kutuplaşmalar ve kavgalar, ekonomik potansiyeli dibine kadar sömürülmüş bir toplum bırakmıştı.

Savaşın hemen ardından Kore halkının Milli Kurtuluş Savaşı başladı. Her vatan savaşı gibi Kore halkının Milli Kurtuluş Mücadelesi de aynı zamanda bir iç savaştı. Kore’nin bağımsızlığı için savaşan bağımsızlık savaşçıları (Kore Kurtuluş -Bağımsızlık Ordusu) iç savaşta Amerikancı Kore Cumhuriyet Ordusu’na karşı mücadele etmişti.

2. Dünya Savaşı’nı müteakiben, savaş öncesi Japonya ile iş birliği yapanlar (Chinilpa) ile bağımsızlık savaşçıları arasındaki iç savaş sonunda Batı yanlısı milliyetçilerle tam bağımsızlıkçılar arasında 38. Paralel boyunca ikiye bölündü.

Ancak bir süre sonra Kore’nin birliğini sağlamak üzere Kim İl Sung önderliğinde örgütlenmiş Kore halkının iradesini temsil eden Kore Kurtuluş Ordusu, 38. Paraleli aştı ve güneye doğru ilerledi. Güney Kore ordusu en güney noktasına, Busan yakınlarına kadar ricat etti.

Kore’nin toprak bütünlüğü gerçekleşmek üzereydi.

İşte tam bu noktada Güney Kore’nin destekçisi ABD emperyalimi devreye girerek BM marifetiyle Kore’ye müdahale etmek kararı aldı.

Savaş sonrası Türkiye’de de siyasi iktidar el değiştirmiş, yılların “Milli Şef Hükümeti” yıkılmış, Çok Partili Rejim süreci başlamış, Demokrat Parti Hükümeti kurulmuştu.

Savaş sonrasının sancıları içindeki Türkiye’de de ülkenin dış politika rotasında değişim rüzgarları esmekteydi. Atatürk’ün ölümünden sonra Cumhurbaşkanlığını ele geçiren Tanzimat kafalı İsmet İnönü’nün Kemalist Devrim ekseninden kayma süreci DP tarafından da sürdürüldü. Savaşın ardından ülkede Sovyetlerin Türkiye’den toprak talebi yalanlarıyla şiddetli bir kampanya yürütülmesi Türkiye halkında güvensizlik duygusu yarattı. Bu ortamda rota Batı’ya çevrildi.

Hitlerin çizmelerini giyen ABD emperyalizmi savaş sonrası dünyada kendi hegemonyasında dolat saltanatına dayanan Bretton Woods gibi yeni bir ekonomik ve NATO gibi hegemonyacı aparatlar aracılığı ile siyasi düzen oluşturdu. Marşal Yardımı gibi Amerikan yardımlarını almaya başlamış Türkiye Hükümeti, Türkiye’yi “küçük Amerika” yapma şiarıyla pupa yelken Batı’ya yönelmişti. Türk Hükümeti Kore Savaşı’nı 1949 yılında ilk başvurusunda kabul edilmeyen NATO’ya girme manivelası gibi kullandı. Meclis kararı bile almadan siyasi bir kararla MB’nin çağrısına uyarak Kore’ye asker göndermeye kalkıştı.

Uzak Asya’da cereyan eden Kore halkının Milli Kurtuluş Savaşı’ydı.

Kore halkı ülkelerinin toprak bütünlüğünü ve bağımsızlığı için savaşıyordu.

Kendisi de çeyrek asır önce aynı yoldan geçerken çok kan akıtmış bir ülke olarak Kore halkına destek olacağına Türk Hükümeti aldığı yanlış bir kararla Türkiye halkını Amerikan çıkarları için Kore halkının üzerine sürdü.

Türkiye’nin Kore Savaşı’na katılması, Cumhuriyet tarihinin dış politika ve askerî tarihindeki en önemli kırılma noktalarından biridir. Bu karar hem Soğuk Savaş dengeleri hem de Türkiye’nin Batı ittifakına yönelmesi açısından belirleyici olmuştur.

721 şehit ve 2000 yaralı Mehmetçik kamıyla NATO’ya girdik.

NATO, ABD emperyalizminin Hitlerin çizmelerini giydiği 2. Dünya Savaşı sonrası kurduğu hegemonya altında tuttuğu ülkeleri avucunda tutma aparatı bir terör örgütüdür. 70 yıllık tarihi boyunca Türkiye’ye beladan başka bir şey getirmemiş olan NATO, girişimiz sırasında bile Mehmetçik kanını kullanmış azılı bir emperyalist hegemonya aparatıdır.

Bu nedenle aynen Fransa Cumhurbaşkanı Charles de Gaulle (De Gaulle’ün), 7 Mart 1966 tarihinde NATO’dan çıkma cesaretini gösterdiği gibi, 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı sonrasında ABD’nin uyguladığı silah ambargosuna tepki olarak, rahmetli Süleyman Demirel’in başbakanlığındaki 1. Milliyetçi Cephe Hükûmetince 25 Temmuz 1975’te 21 Amerikan üssünü ve tesisini kapattığımız, üslerin yönetimi Türk Silahlı Kuvvetleri’ne devrettiğimiz ve Amerikan bayraklarını indirdiğimiz gibi, gene aynı antiemperyalist cesareti gösterip NATO’dan çıkmalı, ABD üs ve tesisleri ve radarlarını Mehmetçiğin kontrolüne vermeliyiz. İran-ABD savaşından alacağımız en büyük ders, İran’ın NATO üyesi olmadığı, İRÇ İttifakına dayanarak ABD ve İsrail’i dize getirdiği, TRÇİ İttifakı’nın ise sadece bölgesel değil küresel bir büyük savaşı önleyecek biricik kuvvet olduğu gerçeğidir.

Okunacak kitap önerisi: Faruk Sümer, Oğuzlar (Türkmenler) Tarihleri, Boy Teşkilatı, Destanları

Kaynaklar:
(*1) Arş. Gör. Özlem Gökçe ve Prof. Dr. Mahmut Ertan Gökmen, 1897-1910 Kore’nin Politik Durumu ve Dehan İmparatorluğu-

“ARSLANLARLA CEYLANLAR DOSTTUR KUCAĞIMIZDA” BARIŞI İndir

Ne de yamandır Yemen elleri!

Fatih Özcan — Tue, 28 Jul 2026 16:27:29 +0000

Emperyalistlerin ‘boğaz’ını sıkan el: Husiler

Savaş Yücel, Kızıldeniz ve Babülmendep Boğazı’nda kurdukları küresel ablukayla Batılı güçlerin ve İsrail’in tedarik zincirini kilitleyen Yemenli Husilerin dönüşümünü kaleme aldı. Yerel bir direnişten otonom bir güce evrilen Ensarullah hareketi, küresel dengeleri altüst etmeyi sürdürüyor.

SAVAŞ YÜCEL

Yenilmez zannedilen emperyalist güçler Çanakkale Boğazı’ndan elleri boş döndüklerinde yıl 1915’ti ve tarihin akışı mazlum ülkelerden yana değişmişti. 100 yıldan fazla bir zaman sonra önce İran, Hürmüz Boğazı’nda sonra da Yemen’in Husileri (Ensarullah), Babülmendep Boğazı’nda tarihin seyrinin bir kez daha mazlum milletler lehine değiştirmeye kararlılar. Peki bu sapkın Epsteinci emperyal koalisyona, Kızıldeniz’i ve bölgeyi dar eden bu Husiler kim ve nereden çıktılar?

RAND RAPORUNDA HUSİ KORKUSU

Amerika Birleşik Devletleri merkezli düşünce kuruluşu RAND Corporation’ın 2020 yılı raporunda, Yemen’deki Husi hareketinin (resmî adıyla Ensarullah), 2000’li yılların başında sarp dağlarda hafif silahlarla mücadele eden yerel bir kabile isyanıyken, kendi toplumuyla bütünleşebilen, Kızıldeniz’deki küresel deniz ticaretini kilitleyen ve binlerce kilometre ötedeki hedeflere gelişmiş füzeler fırlatan bölgesel bir güce dönüşümünü ele alınırken şu soruyu sormaktaydı: Husiler bir sonraki Hizbullah mı olacak? 2004 yılında Lübnan Hizbullah’ı İsrail hava sahasına ilk insansız hava aracı (İHA) Mirsad-1’i göndererek bu teknolojiyi kullanan ilk devlet dışı aktör olurken, Husiler o dönemde Sada dağlarında kalaşnikoflarla gerilla savaşı vermekteydi. Ancak aradan geçen yirmi yılda, Hizbullah’ın Baalbek gibi merkezlerde geliştirdiği İHA ve füze teknolojisi bilgi birikimi, kurulan örtülü tedarik zincirleri vasıtasıyla Husilere aktarıldı ve Hizbullah nasıl Lübnan Şiileri içinde bir “devlet içinde devlet” kurarak sosyal yardım, eğitim ve alternatif bir asayiş mekanizması inşa ettiyse, Husiler de Yemen’in kuzeyindeki Zeydî toplumu üzerinde benzer bir hegemonyayı hayata geçirdiler. RAND analistleri, Husilerin, kontrol ettikleri bölgelerde, sadece askeri bir güç olarak kalmayıp yetkin bir yönetim yapısı (de facto devlet) kurmayı başarabilirlerse, İran için geçici bir taktiksel ortak olmanın ötesine geçerek Hizbullah gibi kalıcı ve vazgeçilmez bir stratejik müttefik haline gelmesinden endişe ediyorlardı. Bugün itibarıyla Husilerin attığı başarılı adımlar, ABD derin devletinin korktuğunun başına geldiğini gösteriyor.

YEMEN’İN TARİHSEL FAY HATLARI VE HUSİLERİN KÖKLERİ

Husilerin bugünkü varoluşsal zeminini anlamak, Yemen tarihinin derinliklerindeki mezhepsel, kabilevi ve sömürgeci katmanları incelemeyi gerektirir. Yemen, coğrafi konumu nedeniyle tarih boyunca hem küresel deniz ticaretinin Babülmendep üzerinden kapısı olmuş hem de sarp dağ silsileleriyle dış güçlerin kontrol etmekte en çok zorlandığı, hatta ordularını kaybettiği bir coğrafyadır. Osmanlı İmparatorluğu, Portekizlilerin Hint Okyanusu ve Kızıldeniz’deki yayılmacılığını engellemek amacıyla ilk olarak 1538 yılında Yemen coğrafyasına adım atmıştır. Ancak Osmanlı padişahları ile kendi topraklarında bağımsız bir imamet yöneten Zeydî imamlar arasındaki dinî, siyasi ve ekonomik mücadele, bölgeyi yüzyıllar süren isyanların merkezi haline getirmiştir. 19.yüzyılın sonlarında Osmanlı idaresi altındaki bölgede, hakimiyet savaşları öylesine zorlu olmuştur ve büyük trajediler yaşanmıştır ki, “gidenin gelmediği yaman Yemen elleri” için ağıtlar yakılmıştır.

İNGİLİZ ADEN SÖMÜRGESİ, KUZEY-GÜNEY YARILMASI VE KABİLE YAPISI

Osmanlıların kuzey dağlarında Zeydîlerle savaştığı dönemde, İngiliz İmparatorluğu Hint Okyanusu ticaret rotasını güvence altına almak amacıyla 1839 yılında güneydeki stratejik liman kenti Aden’i işgal ederek sömürgeleştirmiştir. Osmanlı’nın çekilmesinin ardından Kuzey Yemen bağımsız bir Zeydî krallığına dönüşürken, Güney Yemen 1960’lı yıllara kadar İngiliz sömürgesi olarak kalmıştır. Güneydeki İngiliz hakimiyetine karşı 1963’te başlayan Aden Ayaklanması sırasında, Mısır destekli Ulusal Kurtuluş Cephesi (NLF) ve İşgal Altındaki Güney Yemen’in Kurtuluşu Cephesi (FLOSY) gibi gerilla grupları hem İngilizlerle hem de kendi aralarında kanlı çatışmalara girmiştir. İngilizlerin 30 Kasım 1967’de çekilmesiyle Güney Yemen, Arap dünyasının ilk ve tek Marksist devleti haline gelmiştir. Soğuk Savaş’ın bitişi ve Sovyetler Birliği’nin dağılma sürecinin yarattığı ekonomik zorunluluklar neticesinde, Maribü’l-Cevf bölgesindeki ortak petrol arama ve paylaşım anlaşmalarının sağladığı zeminle, Kuzey ve Güney Yemen 22 Mayıs 1990’da birleşerek tek bir cumhuriyet kurmuştur. Ancak bu birleşme, ülkedeki kabilevi fay hatlarını ortadan kaldırmamıştır. Yemen toplumu, özellikle kuzeydeki Hâşid ve Bekil kabile konfederasyonlarının nüfuzu etrafında şekillenmiştir. Eski Devlet Başkanı Ali Abdullah Salih, kabileleri birbirine karşı kışkırtarak ve devlet kaynaklarını himaye ilişkileriyle dağıtarak otuz yılı aşkın bir süre iktidarda kalmıştır. Ancak sahil kentlerinde (Aden, Taiz, Hudeyde) kabile bağları zayıfken, dağlık kuzey bölgelerinde kabile kuralları ve silahlı kabile milisleri devlet otoritesinin asıl belirleyicisi olmaya devam etmiştir.

HUSİ HAREKETİNİN ARKA PLANI: DİNÎ, SOSYOLOJİK VE SİYASİ DİNAMİKLER

Husilerin modern bir siyasi ve askeri güç olarak tarih sahnesine çıkışı, Yemen devletinin kuzeydeki Zeydî nüfusu sosyo-ekonomik olarak dışlamasına ve Suudi Arabistan’dan sızan Vehhabi/Selefi ideolojik yayılmacılığına karşı bir reaksiyondur. 1980’li ve 90’lı yıllarda, Suudi Arabistan’ın finanse ettiği Selefi din adamları, Zeydîliğin kalbi sayılan Sada eyaletinde medreseler açarak yerel nüfusu dönüştürmeye başlamıştır. Bu gelişmeyi inanç sistemlerine yönelik varoluşsal bir tehdit olarak algılayan Zeydî entelektüeller ve din adamları, 1992 yılında Şebab el-Mümin (Mümin Gençlik) adında kültürel bir canlanma hareketi kurmuşlardır. Hareketin temel amacı ilk başlarda şiddetten uzak, gençlere Zeydî tarihini ve kültürünü öğreten yaz kampları düzenlemekten ibaretti. Ancak seyyid soyundan gelen karizmatik lider Hüseyin Bedreddin el-Husi’nin 1990’ların sonunda liderliği üstlenmesiyle hareket, dinî bir uyanıştan keskin bir siyasi ve anti-emperyalist başkaldırıya evrilmiştir. Hüseyin el-Husi, ABD’nin 2003’te Irak’ı işgal etmesi ve Sana hükümetinin Washington ile iş birliği yapmasını sert dille eleştirerek, harekete ABD ve İsrail karşıtı sloganı “Sarkha*” kazandırmıştır. Bu gelişmeyi tehdit olarak algılayan Cumhurbaşkanı Ali Abdullah Salih, Hüseyin el-Husi’nin tutuklanması talimatını vermiş ve 2004 yılında Sada’da patlak veren çatışmalarda Hüseyin el-Husi Yemen ordusu tarafından öldürülmüştür. Liderlerinin öldürülmesi hareketi bitirmemiş, Hüseyin’in kardeşi Abdülmelik el-Husi’nin liderliğinde grup, resmî olarak Ensarullah adını alarak 2004-2010 yılları arasında Yemen ordusuna karşı altı büyük gerilla savaşı yürütmüş ve bu süreçte kabile ittifaklarını genişleterek son derece profesyonel, savaşçı bir milis gücüne dönüşmüştür.

YEREL BİR DİRENİŞ GRUBU “DEVLET” YAPISINA DÖNÜŞTÜ MÜ?

2011 yılındaki Arap Baharı, Yemen’de Salih rejiminin zayıflamasına yol açtığında Ensarullah hareketi, Sada’daki kalelerinden çıkarak başkent Sana’ya doğru ilerlemeye başlamıştır. Eylül 2014’te, devletin yakıt sübvansiyonlarını kaldırma yönündeki kararlarının yarattığı halk öfkesini arkalarına alan Husiler, eski düşmanları Ali Abdullah Salih’in ordu içindeki sadık birlikleriyle taktiksel bir ittifak kurarak başkent Sana’yı ele geçirdiler. 2017 yılında ise kendilerine ihanet ederek Suudi koalisyonuna yaklaşmaya çalışan eski ortakları Salih’i öldürerek kuzeydeki güçlerini mutlaklaştırmışlardır.

Ensarullah hareketi, bugün batılı anlamda uluslararası alanda tanınan bir devlet olmasa da kuzeyde kurdukları asayiş, vergilendirme ve idari kontrol mekanizmalarıyla de facto (fiili) bir devlet yapısı sergilemektedir. Hareketin kurumsal mimarisi, sivil bürokrasiyi kontrol eden resmi organlar ile perde arkasındaki gizli, milis tabanlı karar alma mekanizmalarının iç içe geçtiği hibrit bir karakter taşır. Ensarullah hareketi, Aden merkezli hükümetin petrol ihraç etmesini askeri yollarla engelleyerek devletin en önemli gelir kapısını kapatmışlardır. Bu durum memur maaşlarını ödeyemez hale getirirken, Ensarullah, telekom sektörü (Sabafon, YOUtelecom) ve Hudeyde Limanı gümrüklerinden elde ettikleri gelirle kendi ekonomik çarklarını çevirmek için kullanmaktadırlar. 350.000 personele ulaşan askeri güçlerini, hareketin kendi siyasal ve bürokratik kadrolarını ve sadakatini denetleyen bir “Önleyici İstihbarat Servisi” ile destekleyen Ensarullah, yerel aşiret liderlerini sisteme entegre etmek için geniş bir “Siyasi Büro” yapısı da kurmuşlardır.

KIZILDENİZ’DE BATI’NIN BOĞAZINI SIKAN EL

7 Ekim 2023’te Gazze Savaşı’nın patlak vermesinin ardından Ensarullah hareketi, Filistin halkıyla dayanışma göstermek adına Kızıldeniz ve Babülmendep Boğazı’ndan geçen, İsrail ile bağlantılı tüm ticari gemileri hedef alacaklarını açıklamışlardı. Bu asimetrik deniz ablukası, küresel deniz ticaret şeritlerine yönelik en ciddi tehditlerden birini doğurmuştur. İHA’lar, deniz dronları ve kıyı füzeleri kullanarak Kızıldeniz’den geçen yüzlerce ticari ve askeri gemiye saldırmış, bazı gemileri batırmışlardır. Dünya deniz ticaret devleri, Süveyş Kanalı rotasını terk ederek gemilerini Afrika kıtasını dolaşan (Ümit Burnu) çok daha maliyetli rotalara yönlendirmiştir. Buna yanıt olarak ABD ve İngiltere öncülüğündeki askeri koalisyon, 12 Ocak 2024’ten itibaren Yemen’deki Ensarullah mevzilerine yönelik hava saldırıları başlatmıştır.

Batı ittifakının hava saldırıları Ensarullah’ın askeri cephaneliğini kısmen yıpratsa da saldırı azimlerini kıramamıştır. Bu süreçte ABD ordusu, maliyeti milyar dolarları bulan hava savunma füzelerini Ensarullah’ın birkaç bin dolarlık kamikaze İHA’larını vurmak için harcamak zorunda kalmış, bu durum ciddi bir “ekonomik asimetri” yaratmıştır. Ayrıca Ensarullah, ABD’ye ait en az 17 adet gelişmiş MQ-9 Reaper insansız hava aracını düşürerek Pentagon’un teknolojik üstünlük mitine darbe vurmuştur. 10 Ekim 2025’te Gazze’de sağlanan geçici barış planıyla saldırılarını durduran hareket, 28 Mart 2026’da patlak veren yeni İran savaşıyla birlikte Kızıldeniz’deki deniz operasyonlarını yeniden başlatmıştır.

ENSARULLAH’IN DENİZ ABLUKASI KÜRESEL TİCARET MALİYETLERİNİ NE KADAR ARTIRDI?

Konteyner nakliye ücretlerinde dünya genelinde çok keskin yükselişler yaşanmıştır: Aralık 2023 ile Şubat 2024 arasındaki dönemde, Şanghay’dan Avrupa’ya giden spot konteyner fiyatları ortalama %256 oranında artmıştır. Birleşik Krallık’taki ihracatçıların yarısından fazlasının krizden etkilendiğini ve konteyner kiralama maliyetlerinin %300 arttığını rapor edilmiştir. Dünyanın en büyük nakliye şirketlerinden Maersk, kriz nedeniyle sektör genelinde %15-20 oranında bir kapasite kaybı yaşandığını tahmin etmektedir. Kızıldeniz üzerinden geçmeye devam eden gemiler için risk algısı tırmanırken, sigorta maliyetleri de katlanmıştır: Kızıldeniz’de nakliye için sigorta maliyetleri gemi değerinin %0,07’sinden bir ay içinde %0,7’ye fırlayarak 10 kat artmıştır. Bazı İsrail bağlantılı gemilerin sigorta primlerinde %250 artış görülmüş, bazı gemiler ise hiç sigorta yaptıramaz hale gelmiştir. Güvenlik nedeniyle gemilerin çoğunun Süveyş Kanalı yerine Afrika’nın güneyindeki Ümit Burnu’nu dolaşması, operasyonel maliyetleri doğrudan etkilemiştir: Her bir yolculuğun Ümit Burnu üzerinden yapılması, yolculuk başına yaklaşık 1.000.000 dolar ek yakıt maliyeti oluşturmaktadır. Bu sapma yolculuğa yaklaşık 11.000 deniz mili (yaklaşık 20.000 km) ve 10 ila 14 gün ek süre eklemektedir. Çin’den Avrupa’ya bir ürünün kargo süresi 25 günden 35 güne çıkarak %40 oranında uzamıştır. Blokajın etkisi sadece şirketlerle sınırlı kalmamış, ulusal ekonomileri de sarsmıştır: Küresel Ticaret Hacmi: Ekim 2023 ile Mayıs 2024 arasında yaklaşık 1 trilyon dolar değerinde malın geçişi bu saldırılar nedeniyle aksamıştır. Mısır’ın Kaybı: Süveyş Kanalı gelirleri yıllık 9,4 milyar dolardan 7,2 milyar dolara gerilemiştir. İsrail Eilat Limanı’ndaki ticari faaliyetlerin %85 oranında düşmesi nedeniyle liman işletmesi iflasını açıklamıştır. Batılı güçlerin deniz ticaretini korumak için yürüttüğü askeri operasyonlar da büyük bir ekonomik yük yaratmıştır: ABD ve müttefikleri, Ensarullah hareketinin yaklaşık 20.000 dolar değerindeki ucuz Shahed dronlarını düşürmek için her biri 1 milyon ile 4,3 milyon dolar arasında değişen pahalı savunma füzelerini kullanmak zorunda kalmıştır. Sadece ABD öncülüğündeki “Refah Muhafızı Operasyonu”nun maliyetinin 1,8 milyar ile 4 milyar dolar arasında olduğu tahmin edilmektedir.

Özetle Ensaullah’ın ablukası; konteyner fiyatlarında 3-4 katlık artışlar, sigorta primlerinde 10 katlık sıçramalar ve yolculuk başına milyon dolarlık ek yakıt giderleri yaratarak küresel tedarik zincirinde domino etkisiyle enflasyonist bir baskı oluşturmuştur.

İSRAİL’İN BAŞINA BELA

Ensarullah hareketi, coğrafi olarak İsrail’e en uzak Direniş Ekseni üyesi olmalarına rağmen, İsrail topraklarını doğrudan hedef alarak savaşa dahil olmuşlardır. Yemen’den fırlatılan uzun menzilli balistik füzeler ve İHA’lar, İsrail’in hava savunma kalkanlarını aşarak Tel Aviv gibi metropollerde sivil kayıplara ve paniğe neden olmuştur. Buna misilleme olarak İsrail savaş uçakları, Hudeyde ve Ras Qantib limanları ile Sana Havalimanı’ndaki Husi altyapısını defalarca bombalamıştır. Ancak İsrail güvenlik bürokrasisi, sınırındaki Lübnan Hizbullah’ına karşı yıllarca titizlikle hazırladığı sızma ve istihbarat operasyonlarının aksine, Ensarullah’a karşı elinde çok daha az istihbarat ve operasyonel koz olduğunu kabul etmektedir. Hareketin dağ altı tünelleri ve mobil fırlatma rampalarıyla donatılmış esnek yapısı, İsrail’in caydırıcılık çabalarını büyük ölçüde etkisiz kılmaktadır.

Yemen’in sarp kuzey dağlarından yükselen Ensarullah hareketi, bugün bölgesel güvenlik mimarisinin en öngörülemez ve dirençli aktörlerinden ve İran öncülüğündeki Direniş Ekseni’nin en otonom ve kararlı üyelerinden biridir. Bu ilişki, tek taraflı bir emir-komuta zincirinden ziyade, ortak düşmanlara (ABD, İsrail, Suudi Arabistan) karşı geliştirilmiş organik bir jeopolitik çıkar birliğidir. İran, Ensarullah hareketine balistik füze parçaları, İHA teknolojisi, yakıt, istihbarat ve finansal destek sağlamaktadır. Ancak bu yardım basit bir “silah transferi” boyutunu aşmış; İranlı mühendislerin eğitimleriyle Yemen içinde yerli bir askeri-endüstriyel kompleks kurulmuştur. Lübnan Hizbullah’ı, Ensarullah’ın askeri, istihbari ve kurumsal taktiklerinde önemli rol oynamaktadır. Hamas ile ilişkiler ise Gazze Savaşı sürecinde ortak operasyon odaları ve taktiksel koordinasyon üzerinden askeri bir ittifaka dönüşmüştür.

Ensarullah hareketinin elbette İsrail’i askeri olarak yok etme kapasitesi bulunmamaktadır. Ancak asimetrik savaş doktrini açısından bakıldığında, İsrail’in bölgesel yayılmacılığına karşı “Direniş Ekseni” içindeki en maliyeti düşük, etkinliği büyük mücadeleyi yürüttükleri görülmektedir. Kızıldeniz ablukası, İsrail’in güney limanı Eilat’ı felç etmiş, İsrail ekonomisine milyarlarca dolarlık ek maliyet yüklemiş ve Batılı devletlerin bölgedeki askeri korumasının zayıflığını tüm dünyaya göstermiştir.

Yemen’in Husileri, Atlantik sistemi ile Avrasya güçlerinin çarpıştığı, Ukrayna- Kıbrıs- Akdeniz- Filistin-İran şeklinde uzanan cephenin son halkasında, Babülmendep Boğazı’nda “bellerinde kılıçları kirmani”, kaya gibi sağlam duruyorlar. Açık ve endişesiz olarak girdikleri Avrasya saflarından tüm dünyaya umut aşılıyorlar. Geçmiş zamanlardan fırlamış gibi duran bu mert/yiğit savaşçı geleneğinin son temsilcileri, İsrail’in Gazze katliamına bütün dünya lafta tepki gösterirken, çatır çatır onlarla savaşarak, “ev ödevini yapıp yeteneklerini geliştirmediysen İsrail’le, Amerika’yla ağız dalaşına bile girmemen lazım” diyen sözde modern devlet akıllarının şaşkın bakışları arasında, emperyal güç odakları için askeri yollarla çözülmesi neredeyse imkansız olan, uzun vadeli bir baş belası olarak kalmaya devam edecek gibi görünüyorlar.

KAYNAKÇA
Could the Houthis be the next Hizballah? Trevor Johnston; Matthew Lane; Abigail Casey; Heather J. 2024 RAND Corporation
The Houthi Movement in Yemen- Ideology, Ambition and Security in the Arab Gulf Edited by Abdullah Hamidaddin 2022 I.B. TAURIS
A history of modern Yemen — Paul Dresch – 2000 Cambridge University Press
Yemen at a crossroads What remains of Arabia Felix? –Stephan Reiner and Alexander Weissenburger (eds.) 2024 Schriftenreihe der Landesverteidigungsakademie

(*) Sarkha (Arapça: الصرخة, kelime anlamı: ‘Çığlık /Toplu haykırış’), Husilerin siyasi sloganıdır ve dikey bir Arapça metinle “Allah büyüktür, Amerika’ya ölüm, İsrail’e ölüm, Yahudilere lanet olsun, İslam’a zafer” şeklinde yazılır. Genellikle beyaz bir zemin üzerine basılır; İslami ifadeler yeşil renkte, grubun düşmanlarına yönelik ifadeler kırmızı bir yazı tipiyle yazılır. Maya devam edecek gibi görünüyor.

Kaynak: Aydinlik.com.tr- HABER MERKEZİ

Savaş Yücel yazdı 15 Temmuz Darbe girişiminin 10 tarihi sonucu

“ARSLANLARLA CEYLANLAR DOSTTUR KUCAĞIMIZDA” BARIŞI İndir

Vatan Partisi’nden CHP Ankara İl Başkanlığına ziyaret

Fatih Özcan — Sat, 25 Jul 2026 13:58:10 +0000

“CHP Atlantikçilerden temizleniyor!”

Vatan Partisi Ankara İl Başkanı Utku Reyhan, beraberindeki parti heyetiyle birlikte yeni göreve başlayan Cumhuriyet Halk Partisi Ankara İl Başkanı Fahri Yıldırım ve yönetim kurulu üyelerine “hayırlı olsun!” ziyaretinde bulundu. Görüşmede CHP’de son dönemde yaşanan gelişmeler ve Türkiye’nin siyasi gündemi ele alındı.

Yeni bir dünya kuruluyor.

Atlantik uygarlığı çöküyor,

Avrasya uygarlığı yükseliyor.

Dünya küresel bir altüst oluşla çalkalanıyor.

Taşlar yerinden oynuyor, kartlar yeniden karılıyor.

Türkiye’de bu hengameden nasibini alıyor.

Yeniden saflaşmanın şiddeti ülkemizi sarsıntıya uğratıyor.

2014 ve 2015’ten beri Türkiye 70 yıllık paslı prangalarını kırıyor.

Devlet bütün kurumlarıyla NATO ve FETÖ musibetinden arınma süreci yaşıyor.

Siyasi partilerde de aynı süreç bütün hızıyla sürmektedir.

ABD-NATO MHP’yi ele geçirme sürecinde başarılı olamayınca birkaç parçaya böldü.

Baykal’ı tasfiye ederek CHP’yi Kılıçdaroğlu eliyle ele geçirmişti.

38. Kurultay’da Kılıçdaroğlu’nu paranın gücüyle düşürerek İmamoğlu-Özel kliği aracılığı ile ele geçirdi.

Ancak devlet, CHP’deki ABD-NATO-İngiliz operasyonuna müdahale ederek CHP’yi arındırdı.

Mutlak butlan operasyonu bir devlet müdahalesidir ve CHP’yi milli bir rotaya oturtmuştur.

Bu kapsamda Atlantikçilerden temizlenen CHP’de Ankara İl Başkanlığına atanan Fahri Yıldırım’a Vatan Partisi Ankara İl Başkanı Utku Reyhan beraberindeki parti heyetiyle “hayırlı olsun!” ziyaretinde bulundu.

CHP “BAĞIRSAKLARINDAKİ FETÖ’CÜLERİ TEMİZLEDİ”

Vatan Partisi heyetini ağırlayan CHP Ankara İl Başkanı Fahri Yıldırım, partisinin 38. Olağan Kurultayı’nda bir operasyon yapıldığını belirtti. Yıldırım, CHP’nin Atlantikçi ve FETÖ bağlantılı unsurlardan arındığını vurgulayarak, “Partimiz bağırsaklarındaki FETÖ’cüleri temizledi” dedi.

CHP Ankara İl Başkanı Fahri Yıldırım, görüşmede FETÖ’nün CHP’ye yönelik operasyonlarına işaret ederek, “15 Temmuz’da Türkiye zihniyetini yok etmek isteyen zihniyet, bizden sonra MHP’ye operasyon yaptı. 5 Kasım’daki 38. Olağan Kurultay’da da CHP’ye büyük bir operasyon yapıldı.” dedi.

“FETÖ’CÜLERİN AYRILMASI PARTİMİZDE BİR ZAAF YARATMAZ”

Yıldırım, CHP’nin Atlantikçi ve FETÖ bağlantılı unsurlardan arındığını belirterek, “107 yıl önce Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün reddettiği manda ve himayeyi bugün bir kez daha reddetti partimiz. Bunların ayrılması partimizde bir zaaf yaratmaz. Partimiz bağırsaklarındaki FETÖ’cüleri temizledi.” ifadelerini kullandı.

Görüşmenin ardından Reyhan ve Yıldırım, iki partinin yönetim kurulu üyeleriyle sohbet ederek Türkiye’nin geleceğine ilişkin değerlendirmelerde bulundu ve birlik mesajları verdi.

“ARSLANLARLA CEYLANLAR DOSTTUR KUCAĞIMIZDA” BARIŞI İndir

“Türkiye Cumhuriyeti yasa devleti mi, yoksa haramiler cenneti mi?”

Fatih Özcan — Fri, 24 Jul 2026 17:40:35 +0000

Bir basın açıklamasa yaparak SSS Holding’e bağlı işletmelerdeki kanunsuz uygulamalardan hükümeti sorumlu tutan Vatan Partisi Merkez İşçi Sendika Bürosu Başkanı Hüseyin Karanlık AK Parti Hükümeti’ne ateş püskürdü; Çalışma Bakanlığı’na denetim çağrısı yapan Karanlık, firmaya verilen binlerce maden ruhsatına ilişkin açıklama istedi

Özelleştirmenin “Yıldız”ı Yıldızlar SSS Holding.

Holdinge bağlı Nesko Maden,

Yunus Emre Termik Santrali

Ve Eti Gümüş işletmelerinde işçi maaşları aylarca ödenmiyor.

Tazminatlar yakılıyor ve hukuksuz ücretsiz izin uygulamaları bütün hızıyla sürüyor.

İlgili firmaların işçileri geçen gün direnişe geçti.

Yerelde sonuçsuz kalan direniş Ankara’ya yürüyüşe çevrildi.

Ancak işçiler Ankara girişinde polis engelinde takıldı.

Polisin engellemesinde çıkan arbede de yaralanan işçiler oldu.

Eskişehir Yunus Emre Termik Santrali işçileri ücret ve tazminat talepleriyle başlattıkları eylem sonucunda yaklaşık 7 milyon liralık alacaklarının 5 milyonunu kurtardı. Kalan tutarın ödenmesi için protokol imzalanmasında mutabakata varıldı.

Elâzığ’ın Maden ilçesinde ETİ Gümüş işçilerinin ücret ve tazminat talepleriyle başlattığı eylem sonucunda da dün madenciler ve avukatlardan heyet, firma yönetimi ile görüştü. Talepleri karşılanmayan işçiler, “Ödenmeyen maaşların eksiksiz ödenmesi, zorunlu ücretsiz izin kaldırılması ve zorunlu ücretsiz izin boyunca işleyen maaş ve sigorta primleri yatırılması, tazminatları eksiksiz ödenmesi” talepleriyle Ankara’ya yürüyüş kararı aldı.

Giresun’da faaliyet gösteren Nesko Maden işçileri de beş aydır ödenmeyen ücretleri için mücadele ediyor.

MİLLİ SERVETLERİN PEŞKEŞ ÇEKİLEN HOLDİNGİ KİM KORUYOR?

Gökalp Erbaş’ın Aydınlık’taki haberine göre, Yıldızlar SSS Holding’in uygulamaları ve işçilerin mücadelesine ilişkin basın açıklaması yapan Vatan Partisi MYK Üyesi ve Merkez İşçi Sendika Bürosu Başkanı Hüseyin Karanlık, işçilerin ödenmeyen ücretlerinin sorumlusunun hükümet olduğunu belirtti. “Türkiye Cumhuriyeti yasa devleti mi, yoksa haramiler cenneti mi?” sorgulamasıyla başladığı konuşmasında Karanlık, “Özelleştirmeyle Hükümet eliyle adeta topluca teslim edilen milli servetleri işletme iddiasındaki holding, işçi ücretlerinin ve alacaklarının üzerine sistemli olarak yatıyor, yakasına yapışan yok!” diyerek AK Parti Hükümeti’ne ateş gibi sorular yönelterek;

Sayın Çalışma Bakanı aylarca sürdürülen yasa dışı uygulamalar için şu ana kadar hangi müdahalede bulunmuş?
Müfettiş görevlendirmiş mi?
Rapor tutulmuş mu?
Alışkanlık haline getirilmiş olan kanunsuzluğun yaptırımı olmayacak mı?
Vatan Partisi olarak bu soruların yanıtını bekliyoruz. Konu aynı zamanda iç cepheyi güçlendirme konusudur.” ifadelerine yer verdi.

TEK FİRMAYA 2 BİN 364 MADEN RUHSATI

Karanlık gerçekten de özelleştirmenin “Yıldız”ı olan holdinge çekilen olağanüstü peşkeşi şu ifadelerle kamuoyunun bilgisine sundu:

“577 işletme ruhsatı talebi, 354 verilmiş olan işletme ruhsatı. Bin 662’si metalik madenler, 205 enerji madenleri, 497 endüstriyel ham madde madeni, toplamda 2 bin 364 maden ruhsatı tek bir firmaya, Yıldızlar SSS Holding’e teslim edilmiş! Bu makul ve makbul bir uygulama mıdır? Altında ne gibi çıkar ilişkileri var? Haklı olarak kamuoyunun aklına takılmış olan bu sorunun da yanıtını bekliyoruz.”

Karanlık “makbul” holdingin vukuatlarını şu ifadelerle kamuoyuna duyurdu:

ESKİŞEHİR’DE ALACAKLAR ÖDENDİ
“Yıldızlar SSS Holding’in Eskişehir Yunus Emre Santral işçileri, aylardır ücretlerini alamadığı için
direnişe geçti. Ankara’ya yürüdü. Beypazarı’nda polisin coplu ve biber gazlı müdahalesine uğradı.
DİSK Enerji-Sen Sendikası Başkanı ve Genel Sekreteri gözaltına alındı. Bu gözü pek ve haklı direniş sayesinde işçilerin 7 milyon lirayı tutan alacaklarının 5 milyonu ödendi, kalan 2 milyon lira için de protokol imzalandı.
“Yine Yıldızlar SSS Holding’e bağlı Elazığ Maden ilçesindeki Eti Gümüş Maden İşçileri, ücretleri ve diğer alacakları aylardır ödenmediği için direnişteler. 24 Temmuz’da da Ankara’ya yürüyüşe geçeceklerini açıkladılar.
“Yine ‘Yıldızlar SSS Holding’e bağlı Giresun Şebinkarahisar Nesko Maden İşçileri aylardır alamadıkları alacaklarının ödenmemesi üzerine eylem halindeler. Yetmedi; yine Yıldızlar SSS Holding’e bağlı Eskişehir Doruk Madencilik işçiler de ödenmeyen ücretlerini alabilmek için yakın zaman önce Eskişehir’den yollara düşüp bu firmanın Ankara’daki holding binası önünde kitlesel basın açıklaması yapmışlardı ve geciktirilen alacaklarını aylar sonra ancak bu sayede alabilmişlerdi.
“Bunlar ‘Yıldızlar SSS Holding’in yalnızca son dönemde kayıtlara geçen yasa tanımazlıkları. Holdinge bağlı başka işyerlerinde de benzer uygulamaların olma ihtimali kimseye şaşırtıcı gelmiyor.
‘İKTİDARIN GÖZDESİ Mİ?’
“Yıldızlar SSS Holding, iktidarın özelleştirmeyle ülke çapında milli servetleri teslim ettiği gözdesi bir şirketler grubu mu?
“Kim bu işçinin alın terinin karşılığı helal parasının üzerine yatmayı kronik bir politika haline getiren işveren grubu? Kıyıda köşede kalmış, ayakta zor duran çaresiz bir firma mı? Hayır Tam tersine! Bu hükümet sözü geçen holdinge ülke çapında 354 işletme ruhsatı vermiş. Ayrıca firmanın 577 işletme ruhsatı talebi daha bulunuyor. Bu holding, bin 662’si metalik madenler, 205’i enerji madenleri, 497’si endüstriyel ham madde madeni olmak üzere, toplamda 2 bin 364 maden ruhsatı teslim edilmiş olan gözde bir firma! Bütün hepsi Yıldızlar SSS Holding’in elinde. İşçi ücretlerinin aylarca üzerine yatmaya cesaret eden de işte böyle bir kuruluş! Bütün bunlar makul ve makbul bir uygulama mı? Altında ne gibi çıkar ilişkileri var? Olayı yakından takip edenlerin aklına haklı olarak takılan bu sorular yanıt bekliyor.
“Yıldızlar SSS Holding’in binlerce işçimize yaptığı bu vicdansız muameleyi seyreden, haramilik ve kanunsuzluk karşısında sorumluluğunu yerine getirmeyen İktidar, özellikle Sayın Çalışma Bakanı Vedat Işıkhan bu durumdan sorumludur. Soruyoruz; Çalışma Bakanlığı bu işletmelere müfettişlerini göndermiş mi? Hazırlanan bir müfettiş raporu var mı? Yargı organlarına intikal ettirilmiş mi? Bunlar yapıldıysa sonuçları nedir?

‘İÇ CEPHEYİ GÜÇLENDİRME KONUSU’

“Konu, sıradan işçi işveren anlaşmazlığının ötesinde iç cepheyi güçlendirme olayıdır. “Yıldızlar SSS Holding olayı sıradan bir işçi-işveren anlaşmazlığından ibaret değildir. Etrafımızda sıcak çatışmaların yaşandığı, bölgemizde ve dünyada gerginliklerin tırmandığı, Kıbrıs ve Doğu Akdeniz’de ülkemize yönelik tehdidin arttırıldığı koşullarda iç cephemizi sağlamlaştırma olayıdır aynı zamanda. İktidar bir yandan iç cepheyi güçlendirmekten söz ediyor ama diğer yandan hakkını arayan işçinin üzerine polis copu ve biber gazıyla gidiyor.

. İşçinin alın terinin üzerine kanunsuz bir şekilde aylarca yatmayı politika haline getiren sermaye sahipleriyle içli dışlı oluyor, onları cüretlendiriyor. İç cepheyi böyle mi sağlamlaştıracaksınız?

“İşçilerin maruz bırakıldığı haksızlığa ve kanunsuzluğa son verilene kadar olayın yakın takibini sürdüreceğiz. İktidar ve Çalışma Bakanı bu durumdan sorumludur. Gereği yapılmalıdır. Vatan Partisi, her zaman hakları için mücadele eden işçilerimizin yanındadır.”

Hükümet krizin yükünü emekçinin sırtına yükleme kararından vazgeçmiyor

Sonuçları ağır olur VATAN Partisi Kamu Bürosu Başkanı Hüseyin Karanlık, hükümetin emekli aylıklarına yaptığı 5 puanlık artış değerlendirdi.

“ARSLANLARLA CEYLANLAR DOSTTUR KUCAĞIMIZDA” BARIŞI İndir

Antalya Vatan Partisi’ne Ahıskalı Türklerinden ziyaret

Fatih Özcan — Thu, 23 Jul 2026 19:36:41 +0000

Antalya Vatan Partisi İl Başkanlığı dün Akdeniz Ahıskalı Türkler Birliği Derneği’nden bir heyet tarafından ziyaret edildi. Dernek Başkanı Avukat Ramiz Atahan ve beraberindeki heyeti, Vatan Partisi Antalya İl Başkanı Ahmet Özbay ve partililer karşıladı.

Milli bir karara doğru ilerleyen Türkiye derin bir saflaşma yaşanmaktadır.

Taşlar yerinden oynamakta, her şey altüst olmaktadır.

Maddedeki iki çizgi mücadelesi ülkemizin bütün kurum ve kuruluşlarını kavramış durumdadır.

Bu saflaşmada Vatan Partisi de ülke çapında ilişkilerini geliştirme çabası içinde içe ve dışa yönelik ziyaret trafiğinin yoğunluğunu yaşamaktadır. Dost ziyaretlerinde bulunurken kendisine de dost ziyaretleri yapılmaktadır.

Akdeniz Ahıskalı Türkler Birliği Derneği’nden bir heyet tarafından ziyaret edildi. Bu kapsamda dün Akdeniz Ahıskalı Türkler Birliği Derneği Başkanı Av. Ramiz Atahan bir heyetle birlikte Vatan Partisi’ni Muratpaşa İlçe Örgütü binasında ziyarette bulundu. Konukları İl Başkanı Ahmet Özbay ile birlikte Başkan Yardımcısı Sedat Müniroğlu, Muratpaşa İlçe Başkanı İbrahim Yiğit, İl Saymanı Nilay Güven ve partililer karşıladı.

Samimi ve uzun bir sohbet yaptıklarını belirten İl Başkanı Özbay, “Kendileriyle çok verimli bir sohbet gerçekleştirdik. Türkiye’deki cepheleşmenin milli- gayrı milli ekseninde yaşandığı ve tek çözümün Milli Hükümetin kurulması olduğu hususunda mutabakata vardık. Sayın Atahan’a ve beraberindeki heyete nazik ziyaretlerinden ötürü teşekkür ederiz.” dedi.

İl Başkanı Ahmet Özbay, Başkan Atahan’a “NATO’nun cenaze töreni” başlığı ile 30. Ankara Zirvesi’nin işlendiği Teori Dergisi 438. Temmuz sayısını takdim etti.

Milli güçler arası ilişkilerin güçlendirilmesi (Antalya Vatan Partisi’nden CHP İl Başkanlığına yeni atanan Hasan Şahin’e ziyaret)

Antalya Valiliğinden olağanüstü hal tedbirleri gibi 9 günlük eylem yasağı (Vatan Partisi NATO Zirvesi’ne yönelik eylem kararı aldı, ardından yasak geldi)

“ARSLANLARLA CEYLANLAR DOSTTUR KUCAĞIMIZDA” BARIŞI İndir

İmamoğlu-Özel kliği daha partiyi kurmadan tökezledi! 3 önemli şahsiyet katılmıyor; Burdur’da da aynı olacağı belirtiliyor

Fatih Özcan — Thu, 23 Jul 2026 12:23:27 +0000

CHP’de Özel ve İmamoğlu kliğinin yeni parti kurarak CHP’yi bölme hamlesi, kritik büyükşehir belediye başkanlarının “ret” cevabıyla sarsıldı. Kritik belediye başkanlarının CHP’de kalma iradesiyle birlikte Meclis’teki milletvekili desteğinin de hızla erimeye devam ettiği belirtiliyor. Açıklama yapan sabık Burdur CHP İl Başkanı Ayten’in, ilde 4 belediye başkanı, 11 ilçe başkanı ve 200 yöneticinin kurulacak olan Yeni Parti’ye geçecekleri iddiasının halüsinasyon olduğu ileri sürüldü.

KRİTİK BÜYÜKŞEHİR BELEDİYE BAŞKANLARI KATILMIYOR

Cumhuriyet Halk Partisi’ni (CHP) bölerek yeni bir parti kurma arayışına giren Özgür Özel ve Ekrem İmamoğlu cephesi, sahada ummadıkları bir tabloyla karşılaştı. Ata Uysal Özen’in Yeni Şafak’a dayandırdığı Aydınlık’taki haberine göre CHP’nin en kritik büyükşehir belediye başkanları, bu bölünme projesine net bir rest çekerek Özel-İmamoğlu kliğinin yeni parti planlarıyla baş başa bıraktı.

BAŞKANLARDAN PEŞ PEŞE ‘RET’

Görevden uzaklaştırılan Adana Büyükşehir Belediye Başkanı Zeydan Karalar, partiyi bölme girişimine karşı “CHP’de kalacağım” çıkışıyla duruşunu netleştirdi. İstifa sürecinde Özel ile hareket edeceği iddia edilen İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Cemil Tugay’ın ise bağımsız kalacağını ifade edildi. Bölünme projesine kapıları tamamen kapatan Mansur Yavaş, Vahap Seçer ve Muhittin Böcek’in de yeni partiye adım atmayacağı kesinleşti.

VEKİL DESTEĞİ DE ERİYOR

Özel ve İmamoğlu’nun parti içinde kurmaya çalıştığı tahakküm sadece yerel yönetimlerde değil, milletvekilleri nezdinde de büyük bir güven erimesine yol açtı. ANKA Haber Ajansı’nın haberinde daha önce 110 seviyesinde olduğu iddia edilen milletvekili desteğinin, savrulmalar ve kopuşlar sonrası 70’li sayılara kadar gerilediği ifade edilmişti.

BARIŞ AYTEN’İN HALÜSİNASYONU
Bir yerel gazeteye açıklama yapan Burdur CHP sabık İl Başkanı Barış Ayten, ilde 4 belediye başkanı, 11 ilçe başkanı ve 200 yöneticinin yeni kurulacak partiye geçmeye hazırlandıklarını ileri sürdü. Ancak ilde önde gelen CHP’li şahsiyetler, böyle bir olayın mümkün olmadığını, hiçbir gerçek CHP’linin “Ata Partisi”ni bırakıp bölücülerin arkasından gitmeyeceğini, gidenlerin ya da gidecek olanların ya partiye sonradan katılan köksüzler ve mevki düşkünleri olduğunu belirtmektedirler.

BARIŞ YARKADAŞ TEK TEK DEĞERLENDİRDİ

Gazeteci Barış Yarkadaş, tv100 canlı yayınında belediye başkanlarının duruşunu ve Yeni Parti’ye geçip geçmeyeceklerini tek tek değerlendirdi.

ZEYDAN KARALAR: ‘KİŞİLERLE İŞİM OLMAZ’
Yarkadaş’ın aktardığı bilgilere göre Adana Büyükşehir Belediye Başkanı Zeydan Karalar kesin olarak CHP’de kalma kararı aldı. Karalar’ın “Kesinlikle geçmeyeceğim. Benim kişilerle işim olmaz. 25 yıllık partiliyim” dediğini belirten Yarkadaş, Karalar’ın Kemal Kılıçdaroğlu’na da eleştirilerinin olduğunu ve bu duruşun yüzde yüz Kılıçdaroğlu desteği anlamına gelmediğini ifade etti.
MANSUR YAVAŞ’IN EKİBİ: ‘YENİ PARTİ’YE GİTMEYELİM’
Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Mansur Yavaş cephesindeki son duruma da değinen Barış Yarkadaş, Yavaş’ın ekibinin Yeni Parti’ye geçilmemesi yönünde aktif şekilde kulis yürüttüğünü aktardı.
BÖCEK VAZGEÇTİ, AKIN KILIÇDAROĞLU’NU KUTLADI
Antalya Büyükşehir eski Belediye Başkanı Muhittin Böcek’in mahkeme süreci devam ederken partiden istifa etmekten vazgeçtiğini ve Yeni Parti’ye gitmeyeceğini söyleyen Yarkadaş, Balıkesir Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Akın için de benzer bir tablo çizdi. Yarkadaş, Akın’ın mutlak butlan kararının çıktığı gün Kemal Kılıçdaroğlu’nun ofisinde olduğunu, kararı öğrenince Kılıçdaroğlu’nun elini öpüp kutladığını ve partide kalacağını belirtti.
BOZBEY’İN ‘İŞARETİ YOK’, SEÇER ‘CHP’DE KALABİLİR’
Görevden uzaklaştırılan Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı Mustafa Bozbey’in henüz bir işaret vermediğini ve geçiş yapacağını düşünmediğini kaydeden Yarkadaş; Mersin Büyükşehir Belediye Başkanı Vahap Seçer’in ise şu ana kadar renk belli etmediğini ancak Zeydan Karalar ile benzer bir tavır sergileyip CHP’de kalacağını tahmin ettiğini ifade etti.
DENİZLİ VE MANİSA ‘YENİ PARTİ’YE YAKIN
Yarkadaş, Denizli Büyükşehir Belediye Başkanı Bülent Nuri Çavuşoğlu’nun Yeni Parti’ye geçeceğini öngördü. Çavuşoğlu’nun mutlak butlan hareketine tepkili olduğunu belirten Yarkadaş, Özgür Özel’in memleketinin belediye başkanı olan Manisa Büyükşehir Belediye Başkanı Besim Dutlulu’nun da bölgedeki siyasi yakınlıklar sebebiyle Yeni Parti saflarına katılacağını iddia etti.
MUĞLA VE TEKİRDAĞ’DA SON DURUM
Muğla Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Aras’ın gönlünün Yeni Parti’de olduğunu söyleyen Yarkadaş, buna karşın kurmaylarının belediye personeline “Kemal Bey aleyhine konuşmayın, ne olacağı belli değil” talimatı verdiğini açıkladı.
Tekirdağ Büyükşehir Belediye Başkanı Candan Yüceer’in ise mutlak butlan kararı sonrası kente gelen Özgür Özel’i cenazeyi gerekçe göstererek karşılamadığına dikkat çeken Yarkadaş, Yüceer’in ve Tekirdağ milletvekillerinin Kılıçdaroğlu’nun yanında durarak Yeni Parti’ye gitmeyeceklerini değerlendirdi.

“ARSLANLARLA CEYLANLAR DOSTTUR KUCAĞIMIZDA” BARIŞI İndir

İmamoğlu-Özel kliği bölünmeyi CHP kürsüsünden ilan etti

Fatih Özcan — Wed, 22 Jul 2026 20:29:39 +0000

CHP Grup toplantısında kürsüden yeni partiyi açıkladılar

Özgür Özel, CHP kürsüsünden “Bir Bölen” olarak tarihe geçmeyi tercih ederek milletvekilleriyle birlikte yeni partiyi kurma hazırlıklarını ve CHP’yi böleceklerini ilan etti. Yaptığı ayrılık konuşmasında, ana muhalefet konumunu koruyacaklarını açıkladı.

BU DA OLDU: BÖLDÜKLERİ PARTİNİN KÜRSÜSÜNDEN BÖLÜNME İLANI

2023’te 38. Kurultay’da Genel Başkanlık koltuğunu parayla satın aldı.

Bu durum mahkeme tutanaklarına geçti.

Mahalli Genel Seçimlerde milletin AK Parti Hükümeti’ni uyarmak amacıyla CHP yerel idare adaylarına yüklenmesini kendi başarısı sandı.

CHP’yi birinci parti yaptıkları propagandasına sarıldı.

Geçen 3 yılı aşkın süre içinde;

Aday gösterdiği 28 Belediye Başkanı tutuklandı, 6 belediye başkanı tutuksuz yargılanıyor.

Belediye başkanları içinde rüşvet dolarları bulunan baklava kutuları ve otellerde peştamallarla anılıyor.

Genel başkan yardımcıları ve milletvekilleri rüşvetlerle ve yolsuzluklara bulaşmış ve haklarında fezleke düzenlenmiş.

Genel başkanlıktan düşeli beri iki aydır CHP’nin araçlarını, sosyal medya hesaplarını, bütün imkanlarını arsızca ve utanmadan kullanıyor.

Bu şartlarda Özgür Özel, arkasına Altı Ok’u alarak CHP Grup kürsüsünden yeni parti kuracağını, partiyi böleceğini ilan etti.

Siyasette “duruş değiştirmedikleri”ni iddia eden Özgür Özel, partiyi bölme kararını ve yeni parti hamlesini, “Biz siyasette gömlek çıkarmıyoruz. Biz bu ülkenin yarınları için siyasette ateşten bir gömleği hep beraber giyiyoruz. Milletvekillerimiz ile birlikte yeni partiyi kuruyoruz. Yeni kuracağımız partimizle açık ara farkla TBMM’nin ana muhalefet partisi oluyoruz. CHP grup kürsüsüne veda ederken ana muhalefet grup kürsüsünü asla bırakmıyoruz. Ancak artık ana muhalefet grup kürsüsüne veda etmenin, iktidar partisi grup kürsüsüne kavuşmanın gününü sayıyoruz.” ifadeleriyle açıkladı.

İllere, ilçelere emirler göndererek, binaları tutmalarını, emri beklemeleri söylenmiş.

Bunun üzerine CHP binaları alenen yağmalandığı belirtiliyor.

İllerde, ilçelerde cereyan eden olayları deneyimli gazeteci İsmet Özçelik’ten okuyalım:

“YAĞMA

İş öyle bir noktaya gelmiş ki…
CHP’nin demirbaşlarını yağmalamışlar.
Anlatılanlara göre…
İllerde, ilçelerde CHP binalarındaki demirbaşlar…
Masa, sandalye, bilgisayar, dolap…
Hatta çay bardaklarını bile götürmüşler.
Yeni binaları donatmışlar.
Bu da yetmemiş…
CHP örgütlerini borçlandırmışlar.
Yönetimi değiştirilen iller…
Borç yükleri ile karşı karşıyaymış.”

Ancak İmamoğlu-Özel kliğini telaşa düşüren ve acele etmeye zorlayan bir gelişme:
“Bir yanda hataları için özeleştiri yapan…
Açık yüreklilikle özür dileyen Kılıçdaroğlu…
Diğer yanda…
Batı’ya biat eden…
Bunu da yazılı hale getiren…
Türkiye’ye müdahale isteyen
NATO sevdalısı…
S-400 düşmanı
İmamoğlu/Özel grubu…”

“ARSLANLARLA CEYLANLAR DOSTTUR KUCAĞIMIZDA” BARIŞI İndir

Yazılı Basının Son Temsilcileriyiz

Fatih Özcan — Tue, 21 Jul 2026 20:27:05 +0000

Teori dergisi olarak başlattığımız “Türk Basınını Tartışmaya Açıyoruz” dosyamızın yeni yazısı Sözcü Medya Grubu Ankara Temsilcisi Saygı Öztürk’ten geldi. Kendisiyle yaptığımız röportajı sizlere sunuyoruz. Röportajı İdari Müdürümüz Görkem Gözet yaptı.

Dünyada yaygın basının gelişmeye başladığı dönemden itibaren, Türkiye’de de Tanzimat döneminden başlayarak aydınların kalkınmaya geçişte önemli bir rol üstlendiğini biliyoruz. Basın, entelektüel dünyanın gelişmesinde önemli bir rol oynadı. Günümüzde gazeteciliğin entelektüel yaşamı aynı ölçüde besleyebildiğini düşünüyor musunuz?

Tabii ki geçmiş dönemde aydınların ve gazetecilerin ülkelerin gelişmesinde, değişiminde ve fikirlerin yayılmasında çok etkili olduğu bilinen bir durumdur. Ancak geçmişin koşulları ile bugünkü koşulları karşılaştırmamız hemen hemen hiç mümkün değildir. Namık Kemal’lerin, Mithat Paşa’ların ve o dönemin aydınlarının verdiği mücadelelerin yeri çok ayrıdır.

İnsanların okuma yazma oranının düşük olduğu, farklı kaynaklara ulaşmanın mümkün olamadığı ve konuyla ilgili kitapların bulunmadığı bir dönemde insanları aydınlatmak gerçekten çok zor bir görevdi. Bu zor görevi bir zamanlar bu ülkenin büyükleri ve aydınları; sürgünlere, cezaevlerine ve zindanlara atılma pahasına üstlenmişler ve ülkeyi belli bir noktaya getirmişlerdir.

Günümüze ve aradaki sürece baktığımızda, basının o dönemlerden sonra çok önemli aşamalardan geçtiğini görüyoruz. Türkiye’nin dört bir yanına yaygın gazeteler gitmeye başlamış; tanınmış gazetecilerin, fikir insanlarının ve yazarların görüşleri basın yoluyla aktarılmıştır. Bu arada siyasette veya kendi alanında uzman olan değişik meslek gruplarındaki insanların görüşleri de gazetelere yansımış, bu sayede bilgi Türkiye’nin her yerine dağılır hale gelmiştir.

Öyle ki, İstanbul’da basılan bir gazete bir şekilde Hakkari’ye kadar ulaşıyordu. Geçmişte özellikle köylerde, örneğin bir tren yolu geçiyorsa insanların tek istediği o anda okunmuş eski gazetelerin pencerelerden kendilerine atılmasıydı. Veya eski bir gazete parçası bulunduğunda -ki eskiden kese kağıtları da gazetelerden yapılırdı- özenle, yırtılmadan açılıp okunduğunu biliyoruz, hatırlıyoruz.

Sonraki dönemlere baktığımızda, yaygın basının gerçekten çok etkili olduğunu, hep denildiği gibi o “dördüncü kuvvet” haline geldiğini gördük. Gelelim günümüze… Televizyonların çıkması ve internet yayıncılığının başlamasıyla insanların bilgiye çok daha kolay ulaşır hale gelmesi, artan gazete fiyatları ve ekonomik durum gibi etkenleri üst üste koyduğunuzda, ülkede basının güvenirliğinin de azalmaya başladığını görüyoruz.

Neden azalmaya başladı? Çünkü basın tam anlamıyla belli siyasi görüşlerin temsilcisi haline geldi ve yaygın basına güven sarsıldı. Aynı konuyla ilgili, kıyamet kopması gereken bir haber belli başlı bir iki gazetede yer alırken, diğerlerinde hiç görülmüyor. Özellikle bu süreç siyasi konular ağırlıklı olarak yürütülüyor. Böyle olunca da insanların gazeteye ve basına olan güveni kalmadı.

Diğer yayın organlarının fazlalığını ve bilgiye farklı kaynaklardan ulaşma olanaklarını da hesaba kattığınızda, basının şu andaki durumunun giderek kötüleştiğini söyleyebiliriz. Durum o kadar kötüleşti ki, kendi çalıştığım dönemlerden hatırlıyorum; örneğin bir Star gazetesi 2000’li yılların başında (2001’de) günde 1 milyon 250 bin adet satardı. İnsanlar para verip alırdı. Veya Hürriyet gazetesi yine o dönemlerde 750 bin adet satardı. O zamanlar Tercüman gazetesi, Cumhuriyet gazetesi gibi yayınların her birinin geniş bir okuyucu kitlesi ve yelpazesi varken, bugün bunlar yok. Bugün en yüksek tirajlı gazetenin günlük satışı 50 bin civarında. Diğerlerinin durumunu, milyonlarla ifade ettiğimiz satışların bugünkü halini siz düşünün.

“KULİS HABERİ DEDİĞİNİZ ŞEYİN DÖRTTE ÜÇÜ YALANDIR”

Gazetenin, özellikle yazılı basının hali çok kötü. Belki de bizler yazılı basının son temsilcileriyiz diyebilirim. Günlük gazete satışının toplam 5 milyon olduğu günlerden, 200 bin gazetenin bile zor satıldığı bir noktaya geldik. Yakın bir dönemde bir bürokratla sohbet ederken gazetede çıkan bir haberden bahsettim. Samimiyetle dönüp, “Gerçekten gazete çıkıyor mu hala, kağıt gazete var mı?” diye sordu. İnsanlar artık haberleri tamamen başka mecralardan okur noktaya geldi.

Bir de şu “kulis haberciliği” konusu var. Kulis haberi dediğiniz şeylerin dörtte üçü yalandır. Samimi söylüyorum. Örneğin, biz burada konuşurken sizin söylediğiniz bir şeyi doğrudan haber olarak veriyorlar; ortada bir araştırma, soruşturma veya inceleme yok. Özellikle televizyonlarda muhabirlere “Kulis haberleriniz neler?” diye soruluyor. Haberin kulisi olmaz, haber nettir. Haberi vereceksiniz ve yazmadan önce de doğrulayacaksınız.

Meslek büyüklerimiz eskiden hep, “Bir haberi yazmadan önce en az iki defa başka bir kaynağa doğrulatın” derlerdi. Bugün bırakın başka bir kaynağı, duyulan bir şey hiçbir sorgulamaya gerek duyulmadan anında yayınlanıyor. Hele internetteki o “son dakika” haberleri, mesleki yönden çarpık bir durumu ortaya koyuyor. Bizler de tüm bu şartlar altında elimizden geldiğince eski tip gazeteciliği yapmaya, mesleğin doğrularını sürdürmeye devam ediyoruz açıkçası.

Dünya ve Türkiye 1980’li yıllardan itibaren büyük değişimler yaşadı. Bu dönüşüm Türkiye’de basını ve gazeteci karakterini nasıl etkiledi?

12 Eylül 1980’de ben de Ankara’da gazetecilik yapıyordum. O dönem darbenin olacağına ilişkin söylentiler çok yaygındı. Henüz bir-iki yıllık genç bir gazeteciyken sürekli, “Bugün darbe olacakmış”, “Çarşamba günü darbe olacakmış” gibi duyumlar alırdık. Günümüzle karşılaştırdığınızda bu durum aynen şuna benziyor: “Falanca belediyeye operasyon yapılacakmış, filanca siyasi partinin genel başkanları tutuklanacakmış…” O günlerde de aynen böyle konuşulurdu.

“GAZETECİLER 12 EYLÜL DÖNEMİNDE BUGÜNE KIYASLA KAMPLAŞMIŞ DEĞİLDİ”

Öncelikle şunu belirteyim; gazeteciler 12 Eylül döneminde günümüzdeki gibi kamplaşmış değildi. Bizler, birbirine en rakip, en uçtaki gazetelerin muhabirleriyle bile her zaman aynı yerlere giderdik. Örneğin, 1980 döneminde dönemin devlet başkanı Kenan Evren illere giderdi, bizler de onu takip ederdik.

Gazetecilerin gittiği yerler bellidir; kimi zaman valiliklerin tahsis ettiği aynı araçlarla seyahat ederdik. En uçtaki gazetecilerle; sağdaki, soldaki veya merkezdeki gazeteciler birbirleriyle hiçbir sorun yaşamadan yan yana yolculuk yapar, birlikte sohbet eder, sonrasında da hep beraber yemeğe giderdik.

Ancak bugün aynı şeyleri yapmanız pek mümkün değil. Bugün bakıyorsunuz; iktidara yakınlığıyla bilinen gazeteciler, muhalif olarak bilinen meslektaşlarıyla asla yan yana gelmemeye büyük özen gösteriyorlar. Sizinle sohbet etmekten bile çekiniyorlar. “Acaba yarın iktidar aleyhine bir şey çıkarsa, ‘benimle mi konuştular?’ derler” endişesi taşıyorlar. Maalesef böyle bir anlayış yerleşmiş durumda. Bizler de açıkçası, “Aman bizim yüzümüzden meslektaşlarımızın başına bir şey gelmesin” düşüncesiyle onlardan uzakta durmayı tercih ediyoruz.

“HAYATTA TESADÜFEN KALMIŞ GAZETECİLERDEN BİRİSİYİM”

12 Eylül öncesi Türkiye hakikaten çok gerilimli günler yaşadı. Herkesin hayatının her an bir kurşunla sona erebileceğini düşündüğü günlerde, biz gazeteciler de doğal olarak çok sıkıntılı zamanlar geçirdik.

Örneğin, Çorum olayları yaşandığı sırada ben de oradaydım. Alnıma tabanca dayandığını, tam ateş edilecekken bir başkasının tetikçinin eline vurmasıyla hayatta tamamen tesadüfen kalmış gazetecilerden birisiyim. Orada şunu gördüm: Beni o gün o olaylarda rehin alanlar da ölümden kurtaranlar da aynı siyasi görüşe mensup insanlardı. İşte tam da o noktada, “Gazeteci gerçekten gazeteci gibi olmalı” gerçeğini anladım. Neden mi?

Çorum olaylarından yaklaşık bir ay önce yine bazı gerginlikler yaşandığında şehre gitmiştim. O dönemde Ülkü Ocakları’na da gitmiştim, CHP’nin gençlik kollarıyla da görüşmüştüm; her kesimle temas kurup mesleğimin gereğini yapıyordum. Sonrasında beni rehin alan, 5-6 saat boyunca karanlık bir depoya kapatıp başımda tabancayla, sopayla bekleyen kişilere karşı suçum neydi biliyor musunuz? Hürriyet gazetesinde çalışmak… Onlara göre “Hürriyet, komünistlerin gazetesiydi”, “Hürriyet, Ecevit’in gazetesiydi” ve orada “sadece komünistler çalışırdı”. Bütün gerekçeleri buydu.

Benim memleketim Yozgat olmasına rağmen —ki Yozgat o dönemde ülkücülerin en önemli merkezlerinden biriydi— “Yozgatlı ama olsun, bu komünistlerin gazetesinde çalışıyor” diyorlardı. Böyle bir anlayışın hakim olduğu dönemleri yaşadık ama tüm o günlerin sıkıntılarını çeksek de gazeteciliğimizden hiçbir zaman, hiç kimseye ödün vermedik.

“BUGÜN GAZETECİLİKTE ÖYLE BİR REKABET YOK”

12 Eylül’den belli bir süre sonra gazeteciler ayrışmaya başladı. Aslında Turgut Özal döneminde de böyle bir ayrışma pek yoktu; arkadaşlar gezilere beraber gider, gazeteciler arasında bir ayrım yapılmazdı. O dönemde herkes işini yapardı ve gazeteciler arasında çok büyük, gerçek bir mesleki yarış, bir haber atlatma mücadelesi vardı.

“Acaba ben neyi atladım?” veya “Rakibimi nasıl atlatırım?” diyerek saf bir habercilik rekabeti yaşanırdı. Yan yana oturduğunuz arkadaşınıza çaktırmadan iki saat başka bir yere gider, haberi rakiplerinizden ayrı bir şekilde merkeze geçmeye çalışırdınız. Samimiyetle söylüyorum, şu anda öyle bir yarış yok.

O dönem uzun yıllar Hürriyet’te çalıştığım için oradan örnek vereyim: Tuncay Özkan o zaman Cumhuriyet’teydi; aynı alana, örneğin eğitim alanına bakardık. “Acaba Tuncay yarın ne yazacak?” derdik. Veya Şamil Tayyar o dönem Milliyet’teydi; “Şamil Milliyet’te ne yazdı acaba?” diye merak ederdik. Haberi atlattıysak büroya hangi yüzle gideceğimizi dert ederdik. Habercilik adına tam olarak böyle bir noktadaydık.

Bugüne geldiğimizde ise, samimiyetle söylüyorum; gazeteyi elimize alıyoruz ve pek çoğunun içine bakma gereği bile duymuyoruz. Çünkü bir gazeteyi okuduğunuzda, belli başlı gazete gruplarında hemen hemen tamamen aynı haberlerin olduğunu biliyorsunuz. Farklı, özgün bir haber göremiyorsunuz. Basının geldiği durumu göstermesi açısından en çarpıcı örnek de budur. Ortada rekabet diye bir durum kalmadı.

Bir haber verileceği zaman tek bir merkezden belli bir metin gönderiliyor, o metin üzerinden neredeyse aynı başlıklarla, aynı içeriklerle gazetelerde yayınlanıyor. Gazeteciliğin ve basının geldiği bu durum, tirajlara da yansımış durumda; basının ne halde olduğu satış rakamlarından da ortaya çıkıyor.

İnsanlar gazeteyi neden alır? Haber okumak, ne olup bittiğini, olayların perde arkasını öğrenmek ve yazarların yorumlarını takip etmek için alır. Ancak bugün gazeteye ihtiyaç bile duyulmaz bir noktaya gelindi.

“YAZMAM GEREKEN BİR ŞEYİ ÖYLE VEYA BÖYLE DİLE GETİRİYORUM”

Fakat şunu da teslim etmek lazım: 12 Eylül döneminde şartlar çok farklıydı, Sıkıyönetim mahkemelerine giderdik. Fakat samimiyetle söylüyorum, haber yazarken bizler o dönem çok daha rahattık. Üzerimizde en küçük bir baskı hissetmezdik.

Bugün ise bir haberi kaleme alırken, “Bunu yazdık ama biraz daha yumuşatalım” diyerek lafın etrafında dolandığımız çok olay oluyor. “On sene önce yazdığınız bir yazıyı bugün yazabilir misiniz?” diye sorduğunuzda çok net cevabım şudur: Düşünürdüm. En azından o zamanki kadar net yazamazdım, biraz daha örtülü bir dille yazardım. Yani dışarıdan “cesur gazeteciler” falan derler ama bizler de o kadar cesur kalamadık.

Yine de bir gazeteci olarak şunu ifade etmem gerekir: Yazmam gereken her şeyi öyle veya böyle dile getiriyorum. Ya kitaplarımda yazıyorum ya da televizyona çıktığımda denk getirip orada söylüyorum. Köşe yazılarında doğrudan yazamasak bile, etrafında biraz dönerek o söylenmesi gerekenleri mutlaka yazıyorum; yazmadan da duramıyorum. O yüzden, tüm zorluklara rağmen mesleğimizi severek yapmaya devam ediyoruz.

Dijitalleşme basının geleceğini ve gazetecilerin mesleki faaliyeti ile gerçekle kurduğu ilişkiyi nasıl dönüştürüyor? Gazetecilerin düşünce dünyasındaki konumu nasıl etkileniyor?

Evet, dijitalleşme tabii ki dünyanın bir gerçeği ve dolayısıyla buna ayak uydurmak gerekiyor. Ancak kendimden örnek vermem gerekirse, samimiyetle söyleyeyim ki ben şu anda dijital dünyanın çok dışında olan bir gazeteciyim. Ne yapay zekayı bilirim ne de eski adıyla Twitter, yeni adıyla X gibi platformlara nasıl girildiğini, orada nasıl yazıldığını bilirim; bunlara hiçbir ilgi de duymuyorum. “Böyle gazetecilik mi olur?” diyebilirsiniz ama ben de böyleyim; bu halimle mesleğimi sürdürmeye çalışıyorum.

“SOSYAL MEDYADAKİ TARTIŞMALARDAN VE LİNÇ KÜLTÜRÜNDEN UZAK DURUYORUM”

Bunun bir nedeni de şu: Örneğin X platformunda bir yazı yazdınız veya yazınızla ilgili bir paylaşım yapıldı, hemen altına yapılan yorumlara bakıyorsunuz. Sizin hoşunuza giden, sizi destekleyen yorumlar da oluyor ama eleştiriler ve hatta küfürler bile olabiliyor. Onlara cevap yazmak veya o tür tartışmalara girmek hiç bana göre işler değil. Bu yüzden “En iyisi o mecralarda hiç olmamak” diyorum ve gerçekten çok uzağım.

Bir gelişme olduğunda veya bir haberle ilgili bir konu çıktığında ancak arkadaşlarımdan rica ediyorum; “Şöyle bir açıklama veya mesaj varmış, onun bir çıktısını alabilir miyiz?” diyerek oradan idare ediyoruz. Dolayısıyla bizler yazılı basının son kuşağıyız; yazılarımızı sadece internetteki köşelerimizde veya haber sayfalarımızda yayınlıyoruz. Bağımsızlığımız tamamen o kadar, onun ötesinde dijital dünya ile şahsen bir bağım yok.

“SOSYAL MEDYA HABERLERİNİN DÖRTTE ÜÇÜ GERÇEĞİ YANSITMIYOR”

Özellikle sosyal medyada yer alan haberlerin dörtte üçünün gerçekle bağdaşmadığını, yalan yanlış olduğunu düşünüyorum. Oralarda yer alan bilgileri doğrudan haber almak yerine, sadece bir istihbarat veya bir ipucu olarak değerlendirmek lazım.

Örneğin İstanbul’da bir teğmenin yemin töreni sırasında yaşananlarla ilgili olarak sosyal medyada, öğrencilerin kendi aralarında arbede yaşadığına, askeri birliğe jandarma ve polisin baskın yaptığına dair haberler çıktı. Düşünebiliyor musunuz; askeri birliğe polis giriyor, jandarma giriyor, teğmenler birbirine giriyor… Çok büyük bir olay! Böyle bir iddiayı gördüğünüzde zaten mutlaka gidip araştırmanız, o kaynağa bizzat ulaşmanız gerekir. Ben de bu olayın üzerine gittim, araştırdım ve yazılanların hiçbirinin gerçek olmadığını, böyle bir polis veya jandarma müdahalesi yaşanmadığını, iddiaların asılsız olduğunu ortaya çıkardım.

Olayı bizzat kaynağından doğruladığım için, Milli Savunma Bakanlığı’nın bir toplantısında Bakan Bey, medya temsilcileri huzurunda isim vermeden, “İçinizden bir meslektaşınız olayların doğrusunu yazdı, kendisine huzurunuzda teşekkür ediyorum” dedi. İsmini vermese de herkes benden bahsettiğini biliyordu; tek doğruyu yazan ben olmuştum. Hatta bu konuyu o kadar önemsedim ki, olayın tüm içyüzünü öğrenerek ayrı bir kitap haline getirdim.

“HABERİ KAYNAĞINDAN DOĞRULATMADAN ASLA YAZMAM”

Benim habercilik anlayışım budur; resmi kaynaklardan bilgileri alırım, belgeler üzerinde çalışırım ama mutlaka o kaynağa, bizzat olayın muhataplarına ulaşırım. Teyit etmeden, doğrulatmadan kolay kolay yazmam. Hatta aylar sonra başkalarının yazıp “atlatma haber” gibi sunduğu olayları, ben teyit edemediğim için uzun süre yazmadığımı bilirim.

Mesleki açıdan bana en büyük sorumluluğu yükleyen şeylerden biri de şudur: Mesela kitabımı hazırladıktan sonra taslağını değerli bulduğum meslek büyüklerime, örneğin Emin abiye (Emin Çölaşan) gönderdim; “İsterseniz bir göz atın, eksiği fazlası varsa düzelteyim” dedim. Bana verdiği cevap şu oldu: “Sen yazmışsan doğrusunu yazmışsındır.” Bu size o kadar büyük bir sorumluluk yüklüyor ki; sizin yanlış veya hatalı yazmaya hakkınız kalmıyor.

Günümüzde, dijitalleşmeyi ve yapay zekayı haber yazımında çok iyi kullanan, bu olanaklardan faydalanan genç meslektaşlarımız elbette var. Herkesin tarzı ve çalışma biçimi farklıdır; herkese başarılar diliyorum.

“TEORİ DERGİSİ’NİN BU SORUŞTURMASI ÇOK ANLAMLI”

Son olarak Teori Dergisi’nin bu çalışmasını nasıl bulduğuma değinmek isterim. Kendi alanında yıllardır yayınlanan, giderek içeriği de farklılaşan ve gelişen Teori Dergisi’nin; basının içinde bulunduğu durumu, geleceğini ve geçmişten bugüne yaşadığı dönüşümü sorgulayan böyle bir çalışma yapmasını çok anlamlı ve güzel buluyorum. Ben Türk basınının tarihiyle veya dijitalleşme süreciyle ilgili geniş bir bilgiye sahip olmadığım için kendi penceremden anlattım ama diğer değerli isimlerin açıklamalarıyla bu çalışmadan hepimiz yeni şeyler öğreneceğiz. Teşekkür ederim.

“ARSLANLARLA CEYLANLAR DOSTTUR KUCAĞIMIZDA” BARIŞI İndir

15 Temmuz Darbe girişiminin 10 tarihi sonucu

Fatih Özcan — Mon, 20 Jul 2026 16:17:04 +0000

Savaş Yücel Yazdı: 15 Temmuz Darbe Girişiminin 10. yılında Türkiye’nin Atlantik sisteminden kopuşunun ve Gladyo’yu ezmesinin 10 tarihi sonucu

15 Temmuz darbe girişiminin 10. yılında, Türkiye’nin Atlantik zincirlerini kırarak FETÖ Gladyosu’nu ezmesinin tarihi sonuçları netleşti. Yazar Savaş Yücel, İncirlik Üssü’nden yargıya, terörle mücadeleden Avrasya seçeneğine kadar Türkiye’nin tam bağımsızlık yolundaki 10 büyük kazanımını analiz etti.
15 Temmuz darbe girişimi 10. yılı sonuçları:
FETÖ Gladyosu nasıl ezildi?
TSK ve yargıda milli dönem.
Türkiye’nin Avrasya seçeneği

Savaş Yücel

15 Temmuz darbe girişiminin 10. yılını geride bırakıyoruz. Tarihin akışını değiştiren olayların önemi, aslında yaşandığı sırada değil, sonrasında daha anlaşılır hâle geliyor. Bu darbe girişiminin bastırılmasının sonuçları da geçen 10 yıllık süreçte meydana gelen gelişmeler sayesinde daha da netleşti.

15-16 Temmuz gecesi İsrail destekli NATO (ABD) ile Türkiye arasında gerçekleşen savaş, Türkiye’nin Atlantik sisteminden kopuş sürecinin ve Gladyo’ya (FETÖ’ye) vurulan öldürücü darbenin başlangıç günüydü. O günden sonraki her yılda Türkiye’nin aydınlık geleceği için dolaylı ve dolaysız yeni sonuçlar elde edildi.

NATO’NUN GERÇEK YÜZÜ ORTAYA ÇIKTI
NATO’nun gerçek yüzü tartışmasız biçimde ortaya çıktı, Türk milleti sinsi düşmanını tanıdı.
NATO, İkinci Dünya Savaşı sonrasında Sovyet askerî varlığını dengelemek ve Avrupa’yı korumak gerekçesiyle ABD liderliğinde kurulmuş sözde bir savunma paktıydı. Fakat gerçekte bir savunma örgütü olmanın ötesinde, Soğuk Savaş sırasında “komünizm tehlikesi” bahanesiyle üye ülkeleri ABD’nin denetimi altında tutma mekanizması olarak kurgulanmıştı. Bu denetim, sadece resmî askerî yapılarla değil, aynı zamanda “Stay Behind” olarak adlandırılan gizli yapılarla yürütüldü. Yani bir başka ifadeyle NATO, üye ülkelerde yasa dışı olarak ABD’nin paralel devlet yapılanmasını tesis etmişti. Öncesinde Süper NATO/Kontrgerilla olarak adlandırılan bu yapılanmanın Türkiye’deki son ismi FETÖ oldu. Darbecilerin bildirilerinde NATO’ya bağlılıklarını ilan etmeleri, İncirlik Üssü’nün darbe gecesi oynadığı meşum rol, darbeye katılan asker, polis ve yargı mensuplarının tamamının FETÖ üyesi olması, arkalarındaki gücün NATO olduğunu bütün çıplaklığıyla ortaya koydu.
PARALEL DEVLET YAPILANMASINA VURULAN EN BÜYÜK DARBE
İlk kez bir NATO ülkesinde paralel devlet/Gladyo yapılanması ezildi. 1960 yılında Fransa’nın
Başbakanı De Gaulle, NATO için “ABD’nin Truva Atı” benzetmesini yaparak NATO’nun askerî kanadından çekilmiş ve 100 bin Amerikan askeri sınır dışı edilmişti. Ancak ülke içindeki Süper NATO yuvalanması temizlenememişti. İtalya da Gladio adı verilen NATO destekli yer altı örgütlenmesi ile mücadele etmiş, 1990 yılında Başbakan Giulio Andreotti parlamento kürsüsünde yıllardır inkâr edilen bu yapıyı resmen kabul etmiş ve 622 gizli üyenin adını açıklamıştı. Başlatılan Temiz Eller Operasyonları ile siyasiler, askerî yetkililer, gizli servis ajanları (özellikle SID/SISMI) ve P-2 Locası gibi oluşumlar tasfiye edilmişti. Fakat hiçbiri Türkiye’nin Fetullahçı Terör Örgütü’ne vurduğu darbe kadar etkili olmadı. Ordudan 24 bin subay, emniyet teşkilatından 30 bin polis, yargıdan 14 bin hâkim ve savcı, kamudan ise toplam 114 bin kişi temizlendi. Ülke demokrasisinin sağlıklı işlemesine engel olan “vesayet rejimi”, yani NATO’nun örgütlediği FETÖ Gladyosu’nun örümcek ağı paramparça edildi.
TÜRK SİLAHLI KUVVETLERİNDE MİLLÎ KADROLAR HÂKİMİYET KURDU
TSK’daki millî ve cumhuriyetçi askerler üzerindeki baskı ve kumpasların sonu geldi, bu
kadrolar silahlı kuvvetlerde tam hâkimiyet sağladı. 2007 yılında başlayan ve TSK içindeki millici unsurları hedef alan Ergenekon, Balyoz gibi isimlerle adlandırılan FETÖ kumpasları, 2014 yılından itibaren boşa çıkarılmaya başlanmıştı. 15-16 Temmuz gecesi ise ordu içindeki FETÖ’cü kadrolar ile millî ve cumhuriyetçi askerlerin nihai hesaplaşmasına sahne oldu. Milletin desteğini arkasına alan millî güçler, gayrimillî unsurları alt etti ve Silahlı Kuvvetler tam anlamıyla NATO vesayetinden kurtuldu. Savunma sanayisinde NATO/ABD bağımlılığı büyük ölçüde azaltıldı, yerli ve millî silahlar geliştirilerek devrim niteliğinde ilerlemeler kaydedildi.
YARGIDA FETÖ ETKİSİ SONA ERDİ
Yargı bağımsızlaştı. CIA’nın kontrolündeki FETÖ’cü yargı mensuplarının iddianameleri
hazırladığı dönem sona erdi. Yargı içindeki FETÖ’cü hâkim ve savcılar eliyle vatanseverlere kurulan kumpas davaları çökertildi. Bu kumpasları gerçekleştirenler hapse atıldı. Cumhuriyet savcıları, 15 Temmuz darbe girişiminde FETÖ’nün diğer istihbarat örgütleri ve dış güçlerle bağına ilişkin önemli deliller topladı. Bu belge ve deliller, 15 Temmuz darbe girişimine ilişkin açılan davaların iddianamelerinde yer aldı. NATO karargâhlarında görev yapan 462 subayın 237’si hakkında FETÖ’den adlî ve idarî işlem yapıldı. Gladyo’nun gerçekleştirdiği suikastlar ve faili meçhul davalar yeniden ele alınmaya başlandı.
PKK EN ÖNEMLİ MÜTTEFİKİNİ KAYBETTİ
PKK, en önemli müttefiki FETÖ’yü kaybetti. ABD’nin bölge ülkelerini bölmeye yönelik
yürüttüğü Büyük Ortadoğu Projesi (BOP) çöktü, terörsüz ve bütünleşen Türkiye sürecini başlatmanın koşulları oluştu. 2015 yılında güvenlik güçlerimizin yürüttüğü ve 700’den fazla şehit verilen hendek operasyonları ile başlayan PKK/YPG terörüyle amansız mücadele, 15 Temmuz’dan sonra sınır ötesinde gerçekleştirilen 2016 Fırat Kalkanı, 2018 Zeytin Dalı ve 2019 Barış Pınarı harekâtlarıyla devam etti. Ülke içinde NATO destekli FETÖ’nün ezilmesiyle en önemli müttefikini kaybeden PKK, bu sınır ötesi operasyonlarla BOP koridorunu da kaybedince, kurucu liderinin de ifade ettiği gibi “ömrünü benzerleri gibi tamamladı ve feshi gerekli” hâle geldi. Kolu kanadı kırılan örgüt, 2024 yılından itibaren başlayan terörsüz ve bütünleşen Türkiye süreci ile ABD’nin verdiği silahları bıraktı.
ÜRETİM EKONOMİSİ ARAYIŞI GÜNDEME GELDİ
Ekonomik düzlemde üretim ekonomisi modeli cılız da olsa boy gösterdi. 24 Ocak 1980’de
başlayan sıcak paraya ve borçlanmaya dayalı neoliberal modelin tam karşısında yer alan üretim ekonomisi modeli, Berat Albayrak’ın Hazine ve Maliye Bakanlığına geçtiği 2018 yılından itibaren iktidar katında bir atak yaptı. “Türkiye dünyada en devrimci ülkelerden birisi. Bir kere bu adaletsiz, haksız sisteme başkaldırıyor.” ifadelerini kullanan Albayrak, “devrim” vurgusu yapmıştı. Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan da 2021 yılında ekonomide Çin modelini gündeme getirmişti. Bütün bunlar FETÖ’yle mücadelenin Atlantik sisteminden kopmaya doğru genişlediğini gösteriyordu. Fakat sonrasında yaşanan birtakım gelişmeler, bu modeli şimdilik başka bahara ve programın gerçek sahipleri olan üretici kesimlerin iktidarını beklemeye bıraktı.
AVRASYA SEÇENEĞİ GÜÇ KAZANDI
Avrasya seçeneğinin önü açıldı. CIA tarafından üretilip FETÖ Gladyosu tarafından propaganda
edilen, Çin’in özerk bölgesindeki Uygurları katlettiği yalanlarının sonu geldi. Darbe girişiminin bastırılmasında önemli rol oynayan Rusya tamamen dost ülke konumuna geçti, S-400’lerin satın alınmasıyla da stratejik bir ortaklık adımı atılmış oldu. Nükleer santral anlaşmalarıyla Türkiye, nükleer teknolojiye sahip olma imkânına kavuştu. ABD’nin İran’a uyguladığı ambargo, Türkiye’nin menfaatlerine uygun olmadığı için çeşitli şekillerde delindi. İlk kez iktidar ortağı bir parti tarafından Türkiye-Rusya-Çin (TRÇ) ittifakı dillendirildi. “NATO’yla doğmadık, NATO’suz da ölmeyiz.” denilerek Türkiye’nin Atlantik bloğuna mahkûm olmadığı ifade edildi.
KÜLTÜREL CEPHEDE YENİ DÖNEM
Feminizm, eşcinsellik, çevre hakları, etnik milliyetçilik gibi demokrasi adı altında Batı’dan
estirilen neoliberal rüzgârlara set çekildi. Millî devletlere karşı emperyalizmin kültürel saldırısı olan LGBTİ ideolojisine karşı bilinçlenme yaratıldı. Uyuşturucu ile mücadelede çok önemli adımlar atıldı. Batı’nın bireyci, özel çıkarcı, yabancılaşmış ve yozlaşmış kültürüne karşı Asya’nın aileyi koruyan, paylaşmacı, toplumcu özelliklerini öne çıkarma çabaları başladı.
TÜRKİYE İTTİFAKI SİYASETİ ÖNE ÇIKTI
Türk siyasetinde Türkiye İttifakı dönemi başladı. Millici, bağımsızlıkçı, antiemperyal siyasetler
sistem partilerinde kendine alan açabildi. 15 Temmuz öncesinde sadece Atlantik sisteminin dışında yer alan Vatan Partisi’nin programında bulunan NATO karşıtı, antiemperyalist, tam bağımsızlıkçı siyasetler, sistem partilerinde baskın hâle gelemese de önemli mevkilerden dile getirilmeye başlandı. 19 Mayıs 2019’da Kurtuluş Savaşı’nın meşalesinin yakıldığı Samsun’da, Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan önderliğinde bir araya gelen Türkiye İttifakı, siyasette ilk kez fiilen sahnelendi. “Türkiye gemisinde” olan partiler yan yana gelerek topluma önemli bir mesaj vermiş oldular. Fakat sonrasında CHP yönetiminin tamamen Atlantikçi bir çizgiye kayması, AK Parti’nin “denge siyaseti” ve Vatan Partisi’nin ittifaka alınmaması bu birlikteliğe sekte vurdu.
ATATÜRK VE CUMHURİYETİN DEĞERİ YENİDEN ANLAŞILDI
Atatürk’ün önemi ve Cumhuriyet’in fazileti anlaşıldı. 15 Temmuz sonrasında bütün siyasi
güçler Atatürk’ten kuvvet aldılar. Çünkü Atatürk’e ve Cumhuriyet’e tavır almanın ABD/FETÖ tuzaklarına düşmek olduğunu anlamışlardı. Tarikat ve cemaat yapılarında şeyhe/şıha/lidere mutlak itaatin, buralardaki insanları dış güçlerin elinde birer oyuncağa çevirebildiği yaşayarak öğrenildi. Cumhuriyet vatandaşı olma bilincinin ne kadar önemli olduğu, Atatürk devrimlerinin millî birliğimizi korumanın temel taşları olduğu, laikliğin Batı’dan gelen yabancı bir dayatma değil, çağdaş toplumun gereği olduğu yeniden fark edildi. Atatürk’e saldırının kaynağında FETÖ’nün olduğu ve arkadaki İsrail/ABD’nin maddi destekleriyle yürütüldüğü ortaya çıktı.

MÜCADELE BİTTİ SANMAK BÜYÜK YANILGI OLUR

Özetle, 15 Temmuz darbe girişimi ile ABD/NATO’nun ülkemizin içine yerleştirdiği yer altı örgütlenmesini, siyasi iktidarı kontrol etmek ve gerektiğinde değiştirmek için kullandığı gerçeğini bütün çıplaklığıyla görmüş olduk ve bu örgütlenmeyi, “paralel devlet yapılanmasını” darmadağın ettik. Fakat sürecin burada tamamlandığını sanmak büyük bir gaflete yol açar. Çünkü ABD’nin darbelerle, terör eylemleriyle, faili meçhullerle, ideolojik ve kültürel hegemonyasıyla “içeriden” kontrol edemediği ülkeler için düşündüğü son bir yöntem daha vardır: Dış tehdit ve açık saldırı.

Bu durumu daha yakın zamanda Venezuela’da gerçekleştirilen haydutlukla ve şimdi de İran’a yapılan ABD/İsrail saldırılarında görüyoruz. ABD için artık Türkiye hizadan çıkmış, içeriden kontrol edilmeyen; ancak dış tehdit yöntemi ve NATO ülkesi olmasının yarattığı fırsatlar kullanılarak yola getirilmesi gereken bir ülkedir. Bu açıdan ABD için Türkiye’nin savunmasının zayıflatılması birincil önemdedir ve bu sebeple S-400 hava savunma sistemimizin berhava edilmesi gerekmektedir. Çünkü son İran-ABD/İsrail savaşı, hava savunma sistemlerinin ve uzun menzilli füzelerin modern savaşlarda tayin edici rolü olduğunu ortaya koymuştur.

ABD, Doğu Akdeniz’de Yunanistan, Kıbrıs Rum Kesimi ve İsrail üzerinden Türkiye’yi kuşatmıştır. Bu kuşatmaya karşı ülkemizin elindeki en büyük koz olan S-400’lerin devre dışı bırakılması, Türkiye’nin gardını düşürecektir. NATO’da Türkiye için düzülen övgüler vardır, ağzına sürülen bir parmak bal vardır, merkez ülke olma hayalleri vardır; ama S-400’leri ikame edecek bir çözüm yoktur. NATO, 15 Temmuzları başaramamıştır ama şimdi başka kumpaslar peşindedir.

ABD eski Dışişleri Bakanı Henry Kissinger, “Amerika’nın düşmanı olmak tehlikeli olabilir, ama dostu olmak ölümcüldür.” diyordu. Tehlike Türk’ün göbek adıdır, ABD tehlikesi bizi korkutamaz. Aklı başında hiç kimse de ABD’nin sahte dostluğuna aldanıp göz göre göre kendi ölümünü hazırlamaz.

ŞEHİTLERİN EMANETİNE SAHİP ÇIKMA ÇAĞRISI

Yukarıda saydığımız sonuçlara ulaşmamızı sağlayan 15 Temmuz şehitlerimizi bir kez daha rahmetle anıyoruz. Türkiye, onların ve Mehmetçiğin kanlarıyla mukaddesleşen millî demokratik devrim yoluna devam etmektedir. Yaşanan bunca şeye rağmen “denge siyaseti” adı altında hâlâ NATO’culuğa prim veren faaliyetler düzenleyenler, Batı’dan hâlâ “medet” umanlar, şehitlerimizin kemiklerini sızlatabilirler; ama bunun ötesinde Türkiye’nin Avrasya’daki onurlu yerini almasına engel olamayacaklardır.

KAYNAK: AYDINLIK

“ARSLANLARLA CEYLANLAR DOSTTUR KUCAĞIMIZDA” BARIŞI İndir

Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu

Fatih Özcan — Mon, 20 Jul 2026 13:25:09 +0000

“On beş gün önce ‘şer ittifakı’ nitelemesi yapılan ülkelerin yönettiği NATO’da Türkiye ‘merkez ülke’ ilen ediliyor

Vatan Partisi Lideri Dr. Doğu Perinçek, geçen hafta katıldığı Ulusal Kanal’da Çıkış Yolu programında Türkiye’ye dostlarıyla arasına fitne ve nifak sokarak yalnızlaştırma, İran ve Rusya üzerine sürme gibi tuzaklar kurulan NATO 38. Ankara Zirvesi hakkında konuşan ve Türkiye’nin NATO’da “kurucu ve lider aktör” olduğunu ileri süren MHP Lideri Devlet Bahçeli’nin iddialarını değerlendirdi. Perinçek, “daha on beş gün önce ‘şer ittifakı’ndan bahseden Bahçeli, o şer ittifakının patronu olduğu NATO’da Türkiye’yi merkez ülke’ ilan ediyor.” dedi.

7-8 Temmuz günlerinde Ankara’da NATO 38. Zirvesi toplandı.

“Beyin ölümü gerçeklemiş” olduğu belirtilen NATO’nun cenaze töreninin ertelenmesi toplantısı olarak tarihe geçen zirve Türkiye’ye tuzaklar zirvesine dönüştürüldü.

TRÇİ İttifakı’na mecbur ve mahkum olan Türkiye’yi dostlarıyla arasına fitne ve düşmanlık tohumları ekerek yalnızlaştırma amacını9 taşına zirvede Türkiye’nin NATO karşısında denge siyaseti izleyemeyeceği de ortaya çıktı.

“MEHMETÇİĞİ PİYON YAPTIĞINIZ YERDE LİDER Mİ OLURSUNUZ?”

Çıkış Yolu programında zirvedeki Türk devlet adamlarının tutum ve davranışlarını değerlendiren Vatan Partisi Lideri Dr. Doğu Perinçek, Ulusal Kanal Yayın Yönetmeni Nadir Temeloğlu’nun, MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin, Türkiye’nin NATO’da “kurucu ve lider aktör” olduğunu savunmasını nasıl değerlendirdiği sorusuna verdiği cevapta, “Neresi lider aktör? Mehmetçiği piyon yaptığınız yerde lider mi olursunuz?” dedi.

Dr. Perinçek şu görüşleri savundu:

“Daha on beş gün önce “Amerika-İsrail şer ittifakından” bahseden MHP yöneticileri, şimdi o şer ittifakının patronu olduğu NATO’da Türkiye’yi “merkez ülke” ilan ediyor. ABD üslerinin sınırımıza yığıldığı, Teksas’tan Ankara’ya söylemlerinin havada uçuştuğu bir ortamda Türkiye’yi ABD’nin bir eyaleti düzeyine indiriyorlar.

“Yunanistan sınırında, Meriç Nehri’nin hemen karşısında yapılan NATO tatbikatında yan yana dizilen tankların üzerinde hangi bayraklar vardı? NATO, ABD, Yunanistan ve İsrail bayrakları. Bu tanklar Türkiye’ye karşı nehir geçme tatbikatı yapıyor, açıkça bizi tehdit ediyor. Biz gidip Edirne’den haykırdık: “Meriç’i ancak ölüleriniz geçebilir!” dedik. Gerçek milliyetçilik budur. Biz bu sözleri Sayın Bahçeli’den duymak isterdik. Sırf AK Parti iktidarına yaranmak adına NATO’ya sadakat göstermek, MHP tabanını tamamen eritiyor ve diğer partilere kaydırıyor. MHP tabanı bu duruma kesinlikle razı olmayacaktır.”

“S-400’LERİ HİÇBİR ÜLKEYE SATMAYA GÜÇLERİ YETMEZ.”
Dr. Perinçek, S-400 füzelerinin Katar gibi üçüncü bir ülkeye satışının da gündeme geldiği, bu durumu nasıl gördüğü sorusuna verdiği cevapta kesin bir ifadeyle, “Satamazlar! S-400’leri hiçbir ülkeye satmaya güçleri yetmez.” diye kestirip attı.
Bununla birlikte “burada utanç verici bir gerçeğin” de bulunduğunu belirten Dr. Perinçek, “Katar devleti bile İsrail saldırısında ellerindeki Amerikan Patriotlarının ve F-35’lerin hiçbir işe yaramadığını, bilgisayar yazılımlarının İsrail’i vurmaya izin vermediğini yaşayarak gördü ve akıllandı. Bizimkiler ise S-400 gibi elimizdeki yegane gerçek savunma silahından vazgeçerek ülkeyi silahsızlandırmaya çalışıyor.” ifadelerine yer verdi.

NAMLULAR TÜRKİYE’YE ÇEVRİLMİŞKEN
SİLAHSIZLANMAYI KABUL ETMEK LİDERLİK DEĞİL PİYONLUKTUR”
Cevabının devamında Dr. Perinçek şu görüşleri ileri sürdü:
“Konuştuğum hiçbir ciddi askeri komutan S-400’lerden vazgeçilmesini onaylamıyor. F-35’ler ise uçan tenekedir; bilgisayar sistemleri tamamen NATO’nun kontrolündedir. ABD, müttefiklerine güya silah vererek aslında onları silahsızlandırıyor, kendisinden bağımsız savunma yapamaz hale getiriyor. Doğu Akdeniz’den, Ege’den, Meriç’ten namlular Türkiye’ye çevrilmişken silahsızlanmayı kabul etmek liderlik değil, piyonluktur.”

Yazıcıoğlu olayı kaza değil (Yazıcıoğlu’nun helikopterini üzerinde uçan jet uçakları düşürüyor)

Dr. Perinçek, Milli Eğitim Bakanı’nı istifaya çağırdı (NATO’yu getirseniz saltanatı kurtaramazsınız. Padişahlığı yıktığımız için Milli Mücadele zafere ulaştı)

“ARSLANLARLA CEYLANLAR DOSTTUR KUCAĞIMIZDA” BARIŞI İndir